Reviews

2

Followers

0

Following

0

Βιβλία

0

Reviews

2

Followers

0

Following

0

Αγαπημένα βιβλία

0

Reviews

Κανονικοί άνθρωποι



ΚΑΝΟΝΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ (SALLY ROONEY)

Πρόκειται για ένα crossover μυθιστόρημα, δηλαδή για ένα μυθιστόρημα που ανατέμνει κρίσιμα ζητήματα της εφηβικής και της μετεφηβικής ηλικίας, τα οποία αφορούν στις ανθρώπινες σχέσεις εν γένει και στα συναισθήματα που αναδύονται από αυτές. Η συγγραφέας περιγράφει τις σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ εραστών, μεταξύ φίλων, μεταξύ γνωστών, μεταξύ συγγενών, οι οποίες πολύ συχνά δεν είναι ούτε εύκολες ούτε δεδομένες. Υπάρχουν σχέσεις μεταξύ συγγενών που μπορεί να είναι γλυκές και ευαίσθητες (όπως του Κόνελ με την μητέρα του) αλλά μπορεί να είναι και πολύ σκληρές (όπως της Μαριάν με την μητέρα της) ή αρρωστημένα ανταγωνιστικές (όπως της Μαριάν με τον αδερφό της). Υπάρχουν σχέσεις μεταξύ φίλων που μπορεί να είναι ειλικρινείς και ανιδιοτελείς (όπως της Μαριάν με την Τζοάνα) αλλά μπορεί να είναι και εντελώς επιφανειακές και ανούσιες (όπως της Μαριάν με την Πέγκυ). Υπάρχουν σχέσεις μεταξύ εραστών που μπορεί να είναι τρυφερές (όπως κατ’ εξοχήν της Μαριάν με τον Κόνελ), μπορεί να είναι σαδομαζοχιστικές (όπως της Μαριάν με τον Τζέιμι), μπορεί να είναι αδιάφορες (όπως της Μαριάν με τον Λούκας), μπορεί να είναι εκδικητικές. Και βεβαίως, υπάρχουν σχέσεις που μπορεί να είναι (και οι περισσότερες πράγματι είναι) αντιφατικές, περιέχουν δηλαδή ενδογενείς αντιφάσεις, άλλοτε μεγαλύτερες και άλλοτε μικρότερες. Σχέσεις τρυφερές και εκδικητικές ταυτόχρονα, σχέσεις ειλικρινείς και ιδιοτελείς ταυτόχρονα, σχέσεις γλυκές και ανταγωνιστικές ταυτόχρονα. Όπως επίσης υπάρχουν και σχέσεις οριακές, σχέσεις που δεν είναι ούτε καθαρά φιλικές ούτε καθαρά ερωτικές, ή μάλλον είναι ταυτόχρονα και φιλικές και ερωτικές, οι οποίες κινούνται σε μία γκρίζα ζώνη μεταξύ ερωτικής έλξης και συμβατικής φιλίας. Η συγγραφέας, επίσης, περιγράφει με εξαιρετική ενάργεια και οξυδέρκεια την επίδραση που μπορεί να έχουν διάφορα φαινομενικά μικρά και ασήμαντα γεγονότα στις ανθρώπινες σχέσεις και στα συναισθήματα που αναδύονται από αυτές. Σχέσεις μακροχρόνιες που μπορεί να καταρρεύσουν κυριολεκτικά σε μία στιγμή, από μία λάθος κουβέντα που ειπώθηκε την λάθος στιγμή ή από μία κουβέντα που δεν ειπώθηκε όταν έπρεπε να ειπωθεί. Πόσες φορές δεν έχει τύχει να πούμε την λάθος κουβέντα την λάθος στιγμή και να δώσουμε το λάθος μήνυμα; Και πόσες φορές δεν έχει τύχει να προετοιμαζόμαστε επί ώρες και επί μέρες ολόκληρες για να πούμε κάτι σε κάποιον/α και την κρίσιμη στιγμή να μην λέμε τίποτα ή να λέμε κάτι εντελώς άσχετο, δίνοντας το λάθος μήνυμα ή μη δίνοντας κανένα μήνυμα; Αυτά και άλλα πολλά, η συγγραφέας τα ανατέμνει με αξιοθαύμαστη ωριμότητα για την ηλικία της.

0

Γκιακ



ΓΚΙΑΚ (ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΠΑΠΑΜΑΡΚΟΣ)

Η συλλογή διηγημάτων με τίτλο «ΓΚΙΑΚ» του Δημοσθένη Παπαμάρκου αποτελεί ένα μικρό αριστούργημα στον χώρο της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας. Ο συγγραφέας, παρά το νεαρό της ηλικίας του (γεννηθείς το 1983), είχε ήδη συγγράψει δύο μυθιστορήματα («Η αδελφότητα του Πυριτίου» και «Ο Τέταρτος Ιππότης») και μία συλλογή διηγημάτων («ΜεταΠοίηση»), πριν από την έκδοση της εν λόγω συλλογής διηγημάτων με τίτλο «ΓΚΙΑΚ» (2014). Εν συνεχεία συνέγραψε μία παραβολική αφήγηση με τίτλο «Εξημέρωση» (2020), ενώ συμμετείχε και στην συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Στον ίσκιο του Βασιλιά» (2017) μαζί με άλλους σπουδαίους συγγραφείς. Ο τίτλος του βιβλίου («ΓΚΙΑΚ»), όπως εξηγεί ο ίδιος ο συγγραφέας, είναι μία αρβανίτικη λέξη που έχει τέσσερις έννοιες: α)το αίμα, β)τον δεσμό συγγενείας εξ αίματος, γ)τον φόνο που γίνεται για λόγους εκδίκησης (βεντέτα) και δ)την φυλή. Πρόκειται για μία συλλογή οκτώ διηγημάτων (και μίας παραλογής) όπου περιγράφονται, χωρίς φόβο και πάθος, στιγμιότυπα από την ζωή ανθρώπων που πήραν μέρος στην μικρασιατική εκστρατεία (που κατέληξε στην μικρασιατική καταστροφή), τα οποία δεν εκτυλίσσονται όλα στον τόπο της εκστρατείας. Αφήγηση πρωτοπρόσωπη, ιδίωμα αρβανίτικο, γλώσσα τραχιά, λόγια που σπάνε κόκαλα. Τα πράγματα λέγονται με το όνομά τους, οι συμβάσεις αίρονται, τα στερεότυπα καταρρίπτονται, η σκληρότητα προβάλλει ωμή. Τα πρόσωπα των διηγημάτων ανακαλούν δύσκολα βιώματα, προσπαθούν να τα τιθασεύσουν, δεν μπορούν να τα υπερβούν, ωστόσο συμβιβάζονται μαζί τους. Ο Τάκης ο Σκύλος που έκανε το «πρεπό» και αφηγήθηκε στον μέλλοντα πεθερό του την εκδίκηση που πήρε για τον θάνατο της αγαπημένης του αδερφής Σύρμως. Ο Γούλας που έπεσε από την συκιά μαζεύοντας «μπουκουμπάρδια». Ο Γιάννης του μπατσι-Τάκη που αφηγήθηκε στον παπά γιατί δεν κρέμασε «απ’ τα άντερά του» τον πεθερό του Ανάργυρο, εξαιτίας του οποίου σακατεύτηκε ο πατέρας του και σκοτώθηκε ο βλάμης του Βασίλης. Ο Σταμάτης που αφηγήθηκε την τρομάρα που πέρασε όταν τον πήρε στο κυνήγι ένας «βροκόλακας», αλλά ευτυχώς που δεν του μίλησε και δεν τον ακούμπησε, διότι «λένε ότι, άμα του μιλήσεις ή τον ακουμπήσεις, τότες του δίνεις το ελεύθερο να κάνει ό,τι θέλει». Ο Κυριάκος που αφηγήθηκε στον Γούσια κλαίγοντας «γιατί ο άντρας δεν κάνει να δίνει δυο φορές λόγο για το ίδιο πράμα». Ο μπαρμπα-Κώτσος που έκανε «πολύ γούστο» να αφηγείται συνεχώς ιστορίες από τον πόλεμο, όπως τότε που ένας χότζας δεν έλεγε να σταματήσει «ιμπί-αλά-μπιμπί» και του ’ριξε μια τουφεκιά και «πάρ’ τον κάτω σαν πουλάκι». Εκείνος που αφηγήθηκε στην πόρνη του χωριού πώς έγινε κι ερωτεύτηκε τον συμπολεμιστή του, τον Θύμιο τον Ούνη, και σκεφτόταν από την μία πως ήταν «αμαρτία ν’ αγαπιούνται έτσ’ δυο άντρες μεταξύ τους», αλλά «απ’ την άλλη κι η αγάπη απ’ τον Θεό είναι και δεν είχε πει ποιον ν’ αγαπάς και ποιόνα όχι». Ο Αργύρης ο Δέδες, ο νοκέρης του Γιούνιον, που αφηγήθηκε στον γιο του Άγγελου του Παΐσο και της Λιένης του Ντόσκορη «πως είναι αλλιώς με την ξιφολόγχη κι αλλιώς με το μαχαίρι, αλλιώς ο λιαιμός του άντρα κι αλλιώς του παιδιού, πώς ουρλιάζανε οι Βουλγάρες και πώς οι Τουρκάλες, πώς κλωτσάει ο κρεμασμένος και πώς ο σφαγμένος, ...». Όπως συμβαίνει συνήθως σε συλλογές διηγημάτων, όλα τα διηγήματα μίας συλλογής δεν είναι ισάξια μεταξύ τους. Στην συγκεκριμένη συλλογή ξεχωρίζουν, κατά την γνώμη μου, πέντε διηγήματα (Ντο τ’ α πρες κοτσσίδετε, Ο αρραβώνας, Ήρθε ο καιρός να φύγουμε, Γυάλινο μάτι, Νόκερ). Μεταξύ αυτών, εάν έπρεπε να επιλέξω υποχρεωτικά ένα, αυτό θα ήταν μάλλον το τελευταίο (Νόκερ). Η παραλογή δε, η οποία παρεμβάλλεται μεταξύ των οκτώ διηγημάτων, όπου περιγράφεται η ιστορία μίας νεαρής χήρας που δέχεται να κουβαλήσει νερό στον διψασμένο Χάρο με αντάλλαγμα να αναστήσει τον άντρα της από τον Κάτω Κόσμο, είναι πραγματικά εξαιρετικής ομορφιάς.

0