Reviews

52

Followers

1

Following

0

Βιβλία

0

Reviews

52

Followers

1

Following

0

Αγαπημένα βιβλία

0

Reviews

Μια σύντομη ιστορία της Ευρώπης



μια σύντομη ιστορία της Ευρώπης

«Μια σύντομη ιστορία της Ευρώπης -Από τον Περικλή στον Πούτιν» Σ. Τζένκινς Εκδόσεις Ψυχογιός 2019 σελ. 392 Η Ευρώπη είναι μια ταπεινή χερσόνησος που προεξέχει από την βορειοδυτική γωνία της Ασίας. Εκτείνεται από τις πορτογαλικές ακτές βόρεια έως τον Αρκτικό, νότια έως τη Μεσόγειο , και ανατολικά έως τον Καύκασο και τα Ουράλια .Αυτή η ήπειρος δεν έχει ερήμους , και έχει μία αξιοσημείωτη οροσειρά, τις Άλπεις. Έχει πληθυσμό 750 εκατομμύρια ανθρώπους, υπερδιπλάσιο πληθυσμό από τις ΗΠΑ. Η λέξη «Ευρώπη» ανέκυψε τον 6ο αιώνα π.Χ. ως αναφορά στην ηπειρωτική μάζα βόρεια της Ελλάδας. Η Ευρώπη υπήρξε για δύο χιλιετίες για μια εξαιρετικά επιτυχημένη ήπειρος. Σε αυτό το εκπληκτικό νέο του βιβλίο, ο Σάιμον Τζένκινς αφηγείται την ιστορία της εξέλιξής της από ένα πεδίο μάχης πολεμοχαρών φυλών σε έναν χώρο ειρήνης, πλούτου και ελευθερίας – μια ιστορία που ξεκινάει από την αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη, περνάει από τον Μεσαίωνα, την Αναγέννηση και τη Γαλλική Επανάσταση, φτάνει στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους και καταλήγει στο σήμερα. Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια ιστορία της Ευρώπης , όχι των εθνών της Ευρώπης. Είναι μια απόπειρα να περιγράψει ο συγγραφέας πώς μία ομάδα κρατών, αλληλεπιδρώντας το ένα με το άλλο με την πάροδο του χρόνου , ανέπτυξαν μία συλλογική, ηπειρωτική συνείδηση. Το βιβλίο δεν είναι μία οικονομική ιστορία ,ούτε πολιτισμική .Αναφέρει τον πλούσιο κατάλογο των καλλιτεχνών , συγγραφέων και μουσικών , καθώς και των κυριότερων διανοούμενων .Έτσι συναντάμε στο βιβλίο τον Σωκράτη , τον Αριστοτέλη , τον Γρηγόριο τον Μέγα , τον Σαίξπηρ, τον Γκαίτε , τον Μπετόβεν, τον Χέγκελ και τον Μαρξ. Επικεντρώνεται επίσης σε εκείνα τα άτομα των οποίων οι δραστηριότητες έχουν αποτελέσει μέρος της ιστορίας της Ευρώπης και η επιρροή τους ξεπέρασε τα εθνικά όρια , δηλαδή ηγέτες όπως ο Αύγουστος, ο Καρλομάγνος , ο Ιννοκέντιος Γ΄, ο Κάρολος Ε΄, η Μεγάλη Αικατερίνη , ο Ναπολέων , ο Χίτλερ και ο Γκορμπατσώφ. Στην πορεία της αφήγησης , διάφορα μοτίβα αναδύονται για να συνθέσουν τελικά μια συνολική εικόνα. Ένα από αυτά είναι ο εξαιρετικός ρόλος της βίας , και η τεχνολογία της βίας. Ένα άλλο είναι ο δυϊσμός της ελληνιστικής και της ρωμαϊκής κουλτούρας από τη μία μεριά , και των χριστιανικών ηθών και πεποιθήσεων από την άλλη. Δύο άλλα θέματα είναι η δημιουργική ενέργεια του εμπορίου και του κεφαλαίου που έδωσαν ώθηση στην εμφάνιση των εθνικών κρατών. Ένα τελευταίο θέμα είναι το πώς αυτές οι δυνάμεις έφεραν την ήπειρο κοντά στην αυτοκαταστροφή στον 20ο αιώνα. Από εκείνη την κρίση σφυρηλατήθηκε η πιο ευγενική κληρονομιά της Ευρώπης στον σύγχρονο κόσμο , η ιδέα μιας κοινωνικής οικονομίας της αγοράς κάτω από ένα δημοκρατικό καθεστώς. Το πορτρέτο της Ευρώπης ,που σκιαγραφεί ο Τζένκινς δε θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρο – ή πιο αριστουργηματικό. Ο Σερ ΣΑΪΜΟΝ ΤΖΕΝΚΙΝΣ γεννήθηκε το 1943 στο Μπέρμιγχαμ και θεωρείται ένας από τους πλέον έγκριτους δημοσιογράφους του Ηνωμένου Βασιλείου. Έχει σπουδάσει φιλοσοφία, πολιτικές επιστήμες και οικονομία και διετέλεσε για αρκετά χρόνια Πρόεδρος του Εθνικού Οργανισμού Προστασίας Αρχαιοτήτων. Εκτός από το ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, έχει γράψει κι άλλα ευπώλητα βιβλία όπως τα A Short History of England, Britain’s Hundred Best Railway Stations, England’s Thousand Best Churches και England’s Thousand Best Houses. Είναι πρώην επιμελητής της Evening Standard και των Times, και αρθρογραφεί στον Guardian. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Το κορίτσι που έζησε δύο φορές



το κορίτσι που έζησε δύο φορές

«Το κορίτσι που έζησε δυο φορές» Σειρά Millennium Ν.Λαγκερκράντζ Εκδόσεις Ψυχιογιός 2019 σελ. 387 Τα αστυνομικά βιβλία αναμφισβήτητα αποτελούν αγαπημένο ανάγνωσμα από εκατομμύρια αναγνώστες Τα βιβλία αυτά έχουν ενδιαφέρουσα πλοκή , αναζητούν λύσεις σε σκοτεινά εγκλήματα και σε υποθέσεις γεμάτες ίντριγκες και καλά κρυμμένα μυστικά. Κάπως έτσι ο Ηρακλής Πουαρό και η γηραιά Μις Μαρπλ της Άγκαθα Κρίστι , ο μοναχικός , αλκοολικός ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου του Ρείμοντ Τσάντλερ, ο επιθεωρητής Μονταλμπάνο του Αντρέα Καμιλιέρι , ο κοντός και χοντρός αστυνόμος Μπέκας του Γιάννη Μαρή , ο αλκοολικός και αυτοκαταστροφικός επιθεωρητής Χάρι Χόλε του Τζο Νέσμπο και η ιδιοφυής στους υπολογιστές Λίσμπετ Σαλάντερ και ο δημοσιογράφος Μίκαελ Μπλόμκβιστ των δημοσιογράφων Στιγκ Λάρσον και Νταβίντ Λαγκερκράντζ, έρχονται και κάθονται δίπλα μας στο τζάκι και μας κρατούν συντροφιά στις χειμωνιάτικες βραδιές. Η σειρά MILLENΝIUM αποτέλεσε παγκόσμιο εκδοτικό φαινόμενο, αφού οι συνολικές πωλήσεις έχουν ξεπεράσει τα 100 εκατομμύρια αντίτυπα σε περισσότερες από 50 χώρες, ενώ έχουν γυριστεί και αντίστοιχες κινηματογραφικές ταινίες. Την σειρά αυτή ξεκίνησε ο συγγραφέας-δημοσιογράφος Στιγκ Λάρσον , ο οποίος πέθανε το 2004 και μετά την συνέχισε ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Νταβίντ Λαγκερκράντζ. Στην τριλογία αυτή οι ήρωες τους είναι αντισυμβατικοί , η ιδιοφυής στους υπολογιστές Λίσμπετ Σαλάντερ και ο δημοσιογράφος Μίκαελ Μπλόμκβιστ, είναι δυσλειτουργικοί χαρακτήρες στο περιθώριο μιας κοινωνίας ,της σουηδικής, η οποία έχει πολύ περισσότερους σκελετούς στην ντουλάπα από όσους επιδεικνύει… Είναι νύχτα Σαββάτου στις 15 Αυγούστου και ένας ζητιάνος περιφέρεται μεθυσμένος στην πλατεία Νόρα Μπαντόργετ της Στοκχόλμης .Γράφει ένα κείμενο πάνω σε ένα χαρτί Α4, που το κόλλησε πίσω του, σαν εφημερίδα τοίχου ,στην στάση των λεωφορείων. Το κείμενο ήταν μια ασυνάρτητη αφήγηση κάποιας τρομερής καταιγίδας. Αν αποκωδικοποιούσε κάποιος ,κάποια κομμάτια του, θα έβλεπε ότι αναφερόταν σε ένα μέλος της κυβέρνησης. Το ίδιο βράδυ ο ζητιάνος βρέθηκε νεκρός. Πολλοί νεκροί δεν έχουν όνομα και μερικοί ούτε καν τάφο… Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να δηλώνει την ταυτότητά του .Η ιατροδικαστής Φρεντρίκα Νίμαν ανακάλυψε μερικούς τηλεφωνικούς αριθμούς ,που ήταν γραμμένοι σε ένα τσαλακωμένο χαρτί ,το οποίο βρήκε στην τσέπη του παντελονιού του άντρα. Ένας από τους αριθμούς ανήκε στον δημοσιογράφο Μίκαελ Μπλούμκβιστ από το περιοδικό MILLENΝIUM. Η ιατροδικαστής τηλεφώνησε στον Μίκαελ και του ανέφερε για κάποιον άστεγο, που είχε στην τσέπη του το τηλέφωνό του και έπρεπε να τον ταυτοποιήσουν . Ο ζητιάνος ,όπως τον περιέγραψε η ιατροδικαστής ,ήταν φοβερά καταπονημένος είχε κρυοπαγήματα στο σώμα, του έλειπαν αρκετά δάχτυλα στα χέρια και στα πόδια , είχε ένα τατουάζ ενός βουδιστικού τροχού στον αριστερό καρπό του, έμοιαζε με Ασιάτη και φορούσε ένα πουπουλένιο μπουφάν. Η αιτία θανάτου ανέφερε ότι ήταν η δηλητηρίαση, ίσως από το πολύ αλκοόλ. Τελικά με τις αναλύσεις αίματος που έκανε η ιατροδικαστής Νίμαν βρήκε ότι ο ζητιάνος είχε πιει ένα υπνωτικό ταχείας δράσης σε μεγάλη δόση ,οπότε μαζί με το αλκοόλ, αυτός ο συνδυασμός τον σκότωσε .Υπήρχε στο στομάχι του ένα θανατηφόρο κοκτέιλ στον ζητιάνο .Τελικά ανακάλυψε ότι δεν ήταν ναρκομανής. Τότε άρχισε η ιατροδικαστής Νίμαν να πιστεύει, ότι ο ζητιάνος και άγνωστος άστεγος, δεν αυτοκτόνησε ,αλλά κάποιος του στέρησε τη ζωή.Τον δηλητηριάσανε . Δολοφονήθηκε. Αυτό εκπλήσσει τον Μίκαελ, που ζητάει αμέσως βοήθεια από την Λίσμπετ Σαλάντερ, αλλά δεν μπορεί να την βρει .Έχει εξαφανιστεί... Η Λίσμπετ Σαλάντερ δεν βρισκόταν πουθενά, είχε φύγει από το σπίτι της στη Στοκχόλμη και βρισκόταν στη Μόσχα. Η Λίσμπετ Σαλάντερ, το άγριο, ασταμάτητο κορίτσι με το τατουάζ, έχει εξαφανιστεί. Και κανένας δεν ξέρει ότι η Σάλαντερ , επιτέλους, βρίσκεται τόσο κοντά στον μεγαλύτερο εχθρό της, τη δίδυμη αδερφή της, Καμίλα ή Κίρα . Είχε αποφασίσει η Λίσμπετ Σαλάντερ να χτυπήσει πρώτη και να μην περιμένει σαν θήραμα σε κάποια γωνία. Θα είμαι η γάτα ,είπε και όχι το ποντίκι. Γι ΄αυτό βρισκόταν στη Μόσχα. Ο εχθρός κρυβόταν πίσω από παραπετάσματα και απίθανες κρυπτογραφήσεις , κι αυτή καθόταν με τις ώρες ,για να εξαφανίσει τα ίχνη της .Ζούσε σαν δραπέτισσα και είχε πάντα μαζί της για παρέα την ημιαυτόματη Beretta Cheetah . Παρακολουθούσε τον Βλαντίμιρ Κουζνέτσοφ ,που ήταν πλούσιος και ισχυρός και είχε ισχυρούς προστάτες και είχε κάνει τεράστια εγκλήματα δίχως τύψεις συνείδησης ,σκότωνε τον κόσμο με ψέματα και είχε γραφεία παραπληροφόρησης. Επίσης η Λίσμπετ Σαλάντερ παρακολουθούσε και την πανέμορφη απαίσια δίδυμη αδελφή της ,την Καμίλα ή Κίρα, που είχε δίπλα της τρεις σωματοφύλακες να την φυλάνε. Η Καμίλα ήθελε να σκοτώσει την αδελφή της , να την εκδικηθεί. Και οι δύο αδελφές ήταν εχθροί ,είχαν όμως ένα κοινό πράγμα: το μίσος για τον πατέρα τους ,Αλεξάντερ Ζαλατσένκο και τον φόβο πως θα ερχόταν και θα σκότωνε τη μητέρα τους ,Αγκνέτα. Η Καμίλα από μικρή ήθελε να φύγει μακριά από το οικογενειακό της περιβάλλον , ήθελε να φύγει από την φτώχεια και την καταπίεση. Της άξιζε κάτι καλύτερο. Χακάροντας η Λίσμπετ Σαλάντερ ήθελε να προκαλέσει χάος στον Κουζνέτσοφ και στην Καμίλα και να στείλει ένα μήνυμα με το τραγούδι Killing the World with Lies , που αναφερόταν στον άνθρωπο ,ο οποίος είχε ενορχηστρώσει την καμπάνια μίσους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που είχε προηγηθεί των δολοφονιών στην Τσετσενία. Δηλαδή ήθελε να στείλει ένα σκληρό μήνυμα στον Κουζνέτσοφ… Κάνοντας η ιατροδικαστής Νίμαν, ραδιοχρονολόγηση με άνθρακα -14 στα δόντια του ζητιάνου και ραδιοχρονολόγηση με άνθρακα -13 , ανακάλυψε ότι ο ζητιάνος καταγόταν από τις νότιες περιοχές της Κεντρικής Ασίας. Ο Μίκαελ ανακάλυψε, ότι όταν φώναζε ο άστεγος στην πλατεία ασυνάρτητες κουβέντες, μεταξύ αυτών, κατηγορούσε ότι ξέρει κάτι φρικτό για τον Υπουργό Άμυνας Γιοχάνες Φορσέλ. Τι σχέση μπορεί να είχε ο άστεγος με τον Φορσέλ ; Επίσης ανέφερε ένα άλλο όνομα Ματς Σαμπιν, ο οποίος είχε υπάρξει πλωτάρχης στο ναυτικό, που είχε σχέση με τον υπουργό Άμυνας. Ο Ματς Σαμπιν είχε πεθάνει μια βραδιά με παγετό .Οι συνθήκες θανάτου του δεν θεωρήθηκαν ύποπτες και δεν υπήρχαν ίχνη βίας. Η Λίσμπετ Σαλάντερ με την βοήθεια της ιατροδικαστικής έκθεσης, που της έστειλε ο Μίκαελ και την ακολουθία του γενώματος του ζητιάνου, που πήρε από το κέντρο Γονιδιώματος της Ουψάλα και ελέγχοντας το γονίδιο EPAS1 ,που ρυθμίζει την παραγωγή αιμογλομπίνης του σώματος, ενημέρωσε την ιατροδικαστή Νίμαν με μήνυμα και με κωδικό όνομα «Σφήγκα» , ότι ο άστεγος λεγόταν Σαρντάρ - Νίμα Ρίτα και ήταν οδηγός σέρπα σε αναβάσεις μεγάλου υψομέτρου. Οι σέρπα ήταν μια εθνοτική ομάδα στα Ιμαλάια του Νεπάλ. Και ο Γιοχάνες Φορσέλ είχε ανεβεί το 2008 στο όρος Έβερεστ , άρα υπήρχε περίπτωση να είχε συναντήσει κάπου εκεί, τον ζητιάνο σέρπα… Μαζί με τον Φορσέλ στο Έβερεστ είχε ανεβεί γυναίκα του Ρεμπέκα Φορσέλ , η πανέμορφη Κλάρα Ένγκελμαν και ο φίλος του υπουργού Σβάντε Λίντμπεργ ,που τώρα ήταν υφυπουργός του. Στο ταξίδι αυτό η Κλάρα Ένγκελμαν και ο οδηγός της ,Βίκτορ Γκράνκιν πέθαναν πάνω στον παγετώνα . Τι σχέση έχει με αυτή την τραγωδία ο ζητιάνος και ο Φορσέλ ; Μήπως ο ζητιάνος ήταν ένας από τους σέρπα, που τους καθοδήγησε στο Έβερεστ και ήξερε κάποιο μυστικό , γι΄αυτό έπρεπε να του κλείσουν το στόμα ; Ο Νίμα Ρίτα ήταν πολύ πιστός άνθρωπος και τρομερά προληπτικός κι έβλεπε το Έβερεστ σαν ζωντανό ον ,που τιμωρεί τους ορειβάτες για τις αμαρτίες τους. Τι αμαρτίες είχε η Κλάρα Ένγκελμαν και ο Γιοχάνες Φόρσέλ ; Ποιον είχε ερωτευτεί η παντρεμένη Κλάρα ; Τι ήταν αυτό που είχε κάνει τα βουνά να θυμώσουν πολύ ; Η σουηδική ΕΥΠ, η Must είχε αναφέρει ότι ο σέρπα Νίμα Ρίτα είχε εξαφανιστεί από το Κατμαντού και είχε θεωρηθεί νεκρός και μετά εμφανίστηκε στη Στοκχόλμη ύστερα από τρία χρόνια και πέθανε πάλι . Ποιοι κηλίδωσαν την φήμη του Νίμα Ρίτα; Ποιοι τον μισούσαν ; Τι μυστικό κρατούσε ο Νίμα Ρίτα ; Τι συνέβη τελικά στο Έβερεστ ; Στο «ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΕΖΗΣΕ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ», το έκτο μέρος της σειράς «MILLENNIUM», η Σαλάντερ και ο Μπλούμκβιστ θα βοηθήσουν ξανά ο ένας τον άλλο, αναζητώντας καθένας τη δική του αλήθεια. Και στο τέλος, ο Μπλούμκβιστ –σε μια στιγμή απίστευτης αυτοθυσίας– θα προσφέρει στη Λίσμπετ τη δυνατότητα να δώσει τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής της. Και να αφήσει οριστικά πίσω της το παρελθόν. Ο ΝΤΑΒΙΝΤ ΛΑΓΚΕΡΚΡΑΝΤΖ σπούδασε φιλοσοφία και θεολογία, καθώς και δημοσιογραφία στο Γκέτεμποργκ. Εργάστηκε στην εφημερίδα Expressen καλύπτοντας το αστυνομικό ρεπορτάζ. Το 1997 εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο Ultimate High, που αφηγείται την ιστορία του Σουηδού ορειβάτη Γκέραν Κροπ και σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Ακολούθησαν ακόμα τρία βιβλία μέχρι το 2011. Την ίδια χρονιά έγραψε, σε συνεργασία με τον διάσημο αστέρα του ποδοσφαίρου Ιμπραΐμοβιτς, τη βιογραφία του, I am Zlatan Ibrahimović, που πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο. Τον Δεκέμβριο του 2013 ανέλαβε να συνεχίσει τη σειρά-φαινόμενο MILLENNIUM του Στιγκ Λάρσον. Τα βιβλία που υπέγραψε ο ίδιος, ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΣΤΟΝ ΙΣΤΟ ΤΗΣ ΑΡΑΧΝΗΣ, ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΔΙΨΟΥΣΕ ΓΙΑ ΕΚΔΙΚΗΣΗ και ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΕΖΗΣΕ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ, γνώρισαν εξίσου μεγάλη επιτυχία και το πρώτο μεταφέρθηκε επίσης στον κινηματογράφο. Η σειρά MILLENNUM έχει μεταφραστεί σε 50 γλώσσες κι έχει πουλήσει, συνολικά, περισσότερα από 100 εκατομμύρια αντίτυπα Γράφει: Ο Κώστας Τραχανάς

0

Όσοι αγαπιούνται



όσοι αγαπιούνται

«Όσοι αγαπιούνται» Β.Χίσλοπ Εκδόσεις Ψυχογιός 2019 σελ. 538 Η δεκαπεντάχρονη Θέμις ζει την γερμανική Κατοχή , εντάσσεται στον Δημοκρατικό στρατό , βιώνει τον Εμφύλιο , το μίσος , τον παραλογισμό αλλά και τον έρωτα. Αυτό που σπρώχνει την Θέμιδα να αγωνιστεί είναι ο πόθος της για δικαιοσύνη και ισότητα , για το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να έχει ψωμί να φάει και ελευθερία να εκφράζει τις πολιτικές απόψεις του. Ύστερα, θα έρθει η εξορία, στη Μακρόνησο και στο Τρίκερι. Μια άλλη κρατούμενη θα σταθεί στο πλευρό της στις κακουχίες, και οι ζωές τους θα δεθούν με τρόπο απρόβλεπτο. Ώσπου, κάποια στιγμή, η Θέμις θα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στα πιστεύω της και στη λαχτάρα της να ζήσει… Χρόνια μετά, καθώς αναστοχάζεται το παρελθόν της, η Θέμις συνειδητοποιεί ότι το προσωπικό και το πολιτικό, η δική της περιπέτεια και η περιπέτεια της πατρίδας της είναι άρρηκτα δεμένα. Η Βικτόρια Χίσλοπ υπογράφει ένα νέο συγκλονιστικό μυθιστόρημα, το οποίο διατρέχει τη νεότερη ιστορία της Ελλάδας μέσα από την επική ιστορία μιας συνηθισμένης γυναίκας που αναγκάστηκε να ζήσει μια ασυνήθιστη ζωή. H ΒΙΚΤΟΡΙΑ ΧΙΣΛΟΠ γεννήθηκε στο Λονδίνο. Σπούδασε αγγλική φιλολογία στην Οξφόρδη και έχει εργαστεί στον εκδοτικό χώρο αλλά και ως δημοσιογράφος, προτού στραφεί στη συγγραφή. Αντλώντας έμπνευση από μια επίσκεψη στη Σπιναλόγκα, την εγκαταλειμμένη αποικία των λεπρών στα ανοιχτά της Κρήτης, έγραψε Το Νησί το 2005. Το βιβλίο έχει πουλήσει πάνω από 5 εκατομμύρια αντίτυπα και έχει μεταφραστεί σε 35 γλώσσες, ενώ έγινε σειρά στην ελληνική τηλεόραση το 2010. Η Βικτόρια αναδείχθηκε κορυφαία Πρωτοεμφανιζόμενη Συγγραφέας στα British Book Awards και απέσπασε πολλές διακρίσεις στη Γαλλία. Επίσης, το μυθιστόρημά της Το Νήμα μπήκε στη βραχεία λίστα των British Book Awards. Τα επόμενα βιβλία της έφτασαν στο Νο 1 της λίστας της Sunday Times. Το ΟΣΟΙ ΑΓΑΠΙΟΥΝΤΑΙ κατέλαβε κατευθείαν την πρώτη θέση στα μπεστ σέλερ της Sunday Times με το που εκδόθηκε, τον Ιούνιο του 2019. Η Βικτόρια μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα στην Αγγλία και την Ελλάδα. Μιλάει άψογα γαλλικά και ελπίζει να φτάσει στο ίδιο επίπεδο και στα ελληνικά. Πρόσφατα αναγορεύτηκε Επίτιμη Διδάκτωρ των Γραμμάτων από το Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ στη Θεσσαλονίκη. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Σίκαλη στην τσέπη



σίκαλη στην τσέπη

«Σίκαλη στην τσέπη» Α.Κρίστι Εκδόσεις Ψυχογιός 2019 σελ. 244 Η αστυνομική λογοτεχνία γνωρίζει τα τελευταία χρόνια πρωτοφανή άνθηση και όλο και περισσότεροι συγγραφείς στρέφονται προς αυτήν για να αφηγηθούν τις ιστορίες τους. Οι κλασικές αξίες όμως, όπως τα έργα της Άγκαθα Κρίστι , παραμένουν αμετάβλητες στον χρόνο… H Άγκαθα Κρίστι αποτελεί συγγραφικό φαινόμενο! Τα βιβλία της έχουν πουλήσει πάνω από 2 δισεκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, κατατάσσοντάς τη στην πρώτη τριάδα μετά τη Βίβλο και τον Σαίξπηρ, ενώ μέχρι στιγμής έχει μεταφραστεί σε 103 γλώσσες. Οι παράξενες ιστορίες της εξακολουθούν να γοητεύουν χάρη στις πολλαπλές εκδοχές που επινοεί, στις ανατροπές, στο παιχνίδι γάτας και ποντικού που παίζει με τον αναγνώστη, αλλά και στο αδιόρατο χιούμορ της. Το «Σίκαλη στην τσέπη» πρωτοδημοσιεύτηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1953. Η πρώτη κινηματογραφική μεταφορά ήταν ρωσική , το 1983. Βασικοί χαρακτήρες των ιστοριών της Κρίστι είναι ο Πουαρό και η Μις Μαρπλ, ο πρώτος έχει την ιδιότητα του ιδιωτικού ντετέκτιβ και είναι προικισμένος με εξαιρετική ευφυΐα, ενώ η δεύτερη είναι μια απλή γυναίκα που ειδικεύεται στην επίλυση γρίφων. Ο Πουαρό πρωταγωνιστεί σε τριάντα τρία μυθιστορήματα και η Μις Μαρπλ σε δώδεκα μυθιστορήματα. Η Μις Μαρπλ είναι ο θηλυκός Πουαρό. Παρότι η Κρίστι είναι γέννημα- θρέμμα της βικτοριανής Αγγλίας ,η Μις Μαρπλ από πολλούς μελετητές της αστυνομικής λογοτεχνίας θεωρείται ως «προφεμινιστικό σύμβολο». Η Μις Μαρπλ η ηλικιωμένη κάτοικος του Σεντ Μέρι Μιντ που δεν παντρεύτηκε ποτέ, είναι ιδιαίτερα οξυδερκής και με ισχυρή συνδυαστική ικανότητα , γνωρίζει σε βάθος την ανθρώπινη φύση και φημίζεται για τους παραλληλισμούς που κάνει μεταξύ των γεγονότων των εγκληματικών υποθέσεων και των συμβάντων του χωριού. Και όπως πάντα , στις υποθέσεις που αναλαμβάνει η Μις Μαρπλ τα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκα απ΄ ότι φαίνονται και οι ύποπτοι αρκετοί. Ρεξ Φόρτεσκιου .Μεσήλικας επιχειρηματίας, παντρεμένος σε δεύτερο γάμο με μια πολύ μικρότερή του γυναίκα. Το επιχειρηματικό του παρελθόν δεν είναι ακηλίδωτο. Αντελ Φόρτεσκιου .Δεύτερη και κατά πολύ νεότερη σύζυγος του Ρεξ Φόρτεσκιου , μια εκθαμβωτική , σέξι γυναίκα αμφιβόλου ηθικής, στην οποία δε θα αργήσουν να πέσουν οι υποψίες για τη δολοφονία του συζύγου της. Και την ίδια , ωστόσο, περιμένει μια άσχημη εξέλιξη. Πέρσιβαλ Φόρτεσκιου .Πρωτότοκος γιος του Ρεξ Φόρτεσκιου και συνεργάτης στην εταιρεία. Λάνσελοτ Φόρτεσκιου. Δεύτερος γιος του Ρεξ Φόρτεσκιου , το μαύρο πρόβατο της οικογένειας που αποπέμφθηκε μετά από μια υπόθεση πλαστογραφίας. Επιστρέφει στο σπίτι μετά τη δολοφονία του πατέρα του. Γκλάντις Μάρτιν . Πρώην υπηρέτρια της μις Μαρπλ, αποτελεί αφορμή με την οποία η δαιμόνια ηλικιωμένη μεταβαίνει στο Γιούτρι Λοτζ. Ο Ρεξ Φόρτεσκιου, επικεφαλής μιας οικονομικής αυτοκρατορίας, απολάμβανε το πρωινό του τσάι, στο γραφείο του στο Λονδίνο , όταν έπεσε ξαφνικά νεκρός μέσα σε φρικτούς πόνους. Ο Ρεξ Φόρτεσκιου πέθανε δηλητηριασμένος, που προκλήθηκε από ταξίνη, η οποία προέρχεται από τα φύλλα του πουρναριού . Στο μεταξύ, στην τσέπη του Ρεξ εντοπίζονται σπόροι από σίκαλη, που κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει πώς βρέθηκαν εκεί... Η Αντελ Φόρτεσκιου ήπιε τσάι με την οικογένεια στη βιβλιοθήκη και μετά βρέθηκε νεκρή στον καναπέ. Μέσα στο τσάι βρέθηκε κυανιούχο κάλιο, που χρησιμοποιείται για να καταστρέφουν τις σφηκοφωλιές. Μαζί με το τσάι είχε φάει και γλυκά ψωμάκια με μέλι. Η υπηρέτρια Γκάλντις Μάρτιν θυμήθηκε ξαφνικά ότι δεν είχε μαζέψει μια μπουγάδα που στέγνωνε έξω στο σχοινί, βγήκε τρέχοντας να φέρει μέσα τα ρούχα και τότε κάποιος τη αιφνιδίασε τυλίγοντας μια κάλτσα γύρω από τον λαιμό της . Την στραγγάλισε και έβαλε στη μύτη της ένα μανταλάκι. Αυτή ήταν το τρίτο θύμα. Στην έπαυλη των Φόρτεσκιου φτάνει η ερασιτέχνις ντετέκτιβ μις Μαρπλ. Η πανέξυπνη γηραιά κυρία έχει προσωπικούς λόγους να αναμειχθεί στην υπόθεση. Και καταφέρνει μεμιάς αυτό που ο επιθεωρητής Νιλ, αδυνατεί να κάνει ως εκείνη τη στιγμή: να μπει στο μυαλό του δολοφόνου, να συλλάβει το σχέδιό του. Και να προβλέψει την επόμενή του κίνηση… Η ερώτηση της Μις Μαρπλ που εκπλήσσει τον επιθεωρητή Νιλ είναι : -Έχει σκεφτεί τα κοτσύφια ; -Ποια κοτσύφια ; ρώτησε ο Νιλ. -Θα σας πω ένα παιδικό σκοπό ,του λέει η μις Μαρπλ κι αμέσως άρχισε να απαγγέλλει: «Τσέπη γεμάτη σίκαλη , πες ένα τραγουδάκι /Είκοσι κοτσύφια ψημένα στο ταψάκι./Σου έκοψαν την πίτα, λαλούσαν τα πουλιά,/ Δεν ήταν ωραίο πιάτο αυτό για βασιλιά./Ο βασιλιάς στην τράπεζα μετρούσε τα λεφτά ,/Η βασίλισσα στη σάλα έτρωγε μέλι και ψωμιά,/Τα ρούχα η υπηρέτρια άπλωνε στο σχοινί,/Την τσίμπησε στη μύτη ένα μικρό πουλί» -Δεν ταιριάζουν όλα αυτά ; είπε η μις Μαρπλ. Σίκαλη δεν είχε στην τσέπη του ο Φόρτεσκιου ; Ρεξ Φόρτεσκιου . Ρεξ σημαίνει βασιλιάς. Στη τράπεζά του. Και η κυρία Φόρτεσκιου , η βασίλισσα , στη σάλα , έτρωγε μέλι και ψωμιά. Κι έτσι , ο δολοφόνος έπρεπε να βάλει εκείνο το μανταλάκι στη μύτη της άμοιρης της Γκλάντις. Όλο αυτό το σκηνικό έμοιαζε με μια τρέλα. Ήταν πολύ αλλόκοτα όλα αυτά. Όμως όλοι οι φόνοι έγιναν από έναν λογικό δολοφόνο, με έναν λογικό σκοπό. Ο δολοφόνος είχε σώας τας φρένας, ήταν πανέξυπνος , άκαρδος και δεν είχε ενδοιασμούς. Και όλα αυτά τα έκανε για τα λεφτά!! Τώρα έπρεπε να ερευνήσουν σχετικά με τα κοτσύφια. Θα υπήρχαν σίγουρα κοτσύφια! Ποιος είχε βάλει στη μαρμελάδα πορτοκάλι ,που έτρωγε ο Ρεξ Φόρτεσκιου ,την ταξίνι ; Μήπως η ανόητη Γκλάντις πέθανε άδικα ; Ποιος έπαιξε τον ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου ; Υπήρχαν λόγοι εκδίκησης ; Θα ανακαλύψει η μις Μαρπλ τον ή την δολοφόνο ; Η Άγκαθα Κρίστι βάζει τον αναγνώστη να λύσει αινιγματικά τραγουδάκια , δηλαδή εγκλήματα-σταυρόλεξα ,για να τον σπαζοκεφαλιάσει. Μπορεί να πρόσφερε ,και εξακολουθεί να προσφέρει , ψυχαγωγία στους αναγνώστες της μέσα από δολοφονίες κάθε είδους , αλλά στις ιστορίες της πάντα το έγκλημα εξιχνιάζεται και ο δολοφόνος τιμωρείται , είτε συλλαμβάνεται είτε αυτοκτονεί. Η Άγκαθα Κρίστι γεννήθηκε στην Αγγλία, στο Τορκί, το 1890. Είναι γνωστή κυρίως για τα αστυνομικά έργα της –εξήντα έξι μυθιστορήματα και δεκατέσσερις συλλογές διηγημάτων–, πολλά από τα οποία έχουν κεντρικό χαρακτήρα τον θρυλικό ντετέκτιβ Πουαρό ή την απαράμιλλη μις Μαρπλ. Έγραψε επίσης δύο αυτοβιογραφικά έργα, αισθηματικά μυθιστορήματα αλλά και θεατρικά, μεταξύ των οποίων το μακροβιότερο έργο στην ιστορία του σύγχρονου θεάτρου, την Ποντικοπαγίδα. Η Άγκαθα Κρίστι, που έχει τιμηθεί από τη Βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου με τον τίτλο της Dame για τη συνεισφορά της στη λογοτεχνία, ανήκει στους δημιουργούς που διαμόρφωσαν καταλυτικά την εξέλιξη του αστυνομικού μυθιστορήματος. Παράλληλα, είναι η δημοφιλέστερη συγγραφέας όλων των εποχών, καθώς οι πωλήσεις των έργων της έχουν ξεπεράσει το ένα δισεκατομμύριο αντίτυπα στην αγγλική γλώσσα και άλλο ένα δισεκατομμύριο σε μεταφράσεις. Πέθανε το 1976. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Ο καθρέφτης ράγισε



ο καθρέφτης ράγισε

«Ο καθρέφτης ράγισε» Α.Κρίστι Εκδόσεις Ψυχογιός 2019 σελ. 270 H Άγκαθα Κρίστι αποτελεί συγγραφικό φαινόμενο! Τα βιβλία της έχουν πουλήσει πάνω από 2 δισεκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, κατατάσσοντάς τη στην πρώτη τριάδα μετά τη Βίβλο και τον Σαίξπηρ, ενώ μέχρι στιγμής έχει μεταφραστεί σε 103 γλώσσες. Οι παράξενες ιστορίες της εξακολουθούν να γοητεύουν χάρη στις πολλαπλές εκδοχές που επινοεί, στις ανατροπές, στο παιχνίδι γάτας και ποντικού που παίζει με τον αναγνώστη, αλλά και στο αδιόρατο χιούμορ της. Το «Ο καθρέφτης ράγισε» κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1962.Είναι το τελευταίο από τα κλασσικά έργα της Άγκαθα Κρίστι που τοποθετείται στην αγγλική επαρχία. Η συγγραφέας κατά κάποιον τρόπο αποχαιρετά στο βιβλίο αυτό μια εποχή που δεν υπάρχει πια. Όλα στο Σεντ Μέρι Μιντ έχουν αλλάξει , η Μις Μαρπλ παρατηρεί τις αλλαγές με ανάμεικτη θλίψη και μακροθυμία. Μεγάλο μέρος των παρατηρήσεών της αφορά στον νεόδμητο Οικισμό. Τα νέα αυτά συγκροτήματα κατοικιών χτίζονταν στα εδάφη των παλαιών μεγάλων κτημάτων , μεταξύ και γύρω από το σπίτι της Κρίστι στο Γουόλινφορντ του Όξφορντσιρ, και η συγγραφέας στο βιβλίο αυτό βρίσκει την ευκαιρία να αναπτύξει τις απόψεις της για τους οικισμούς και τους κατοίκους τους και τα « νέα ήθη» που φέρνουν μαζί τους. Η υπόθεση του βιβλίου βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην πραγματική ιστορία της ηθοποιού Τζιν Τίρνεϊ και της πρωτότοκης κόρης της, που έπασχε από σοβαρή σωματική και νοητική αναπηρία. Το βιβλίο μεταφέρθηκε το 1980 στον κινηματογράφο με ένα εκπληκτικό καστ. Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ ενσάρκωνε τη Μαρίνα, η Άντζελα Λάνσμπερτ της Μις Μαρπλ , ενώ έπαιζαν ακόμη η Κιμ Νόβακ , ο Ροκ Χάτσον και ο Τόνι Κέρτις. Η Μις Μαρπλ η ηλικιωμένη κάτοικος του Σεντ Μέρι Μιντ που δεν παντρεύτηκε ποτέ, είναι ιδιαίτερα οξυδερκής και με ισχυρή συνδυαστική ικανότητα , γνωρίζει σε βάθος την ανθρώπινη φύση και φημίζεται για τους παραλληλισμούς που κάνει μεταξύ των γεγονότων των εγκληματικών υποθέσεων και των συμβάντων του χωριού. Και όπως πάντα , στις υποθέσεις που αναλαμβάνει η Μις Μαρπλ τα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκα απ΄ ότι φαίνονται και οι ύποπτοι αρκετοί. Η Μαρίνα Γκρεγκ είναι λαμπερή αστέρας του κινηματογράφου με ταραχώδη και όχι ιδιαίτερα ευτυχή βίο. Έρχεται να μείνει στο Γκόσινγκτον Χολ με τον σύζυγό της Τζέισον Ραντ αναζητώντας γαλήνη και ασφάλεια , ωστόσο σύντομα θα διαπιστώσει ότι ένα γεγονός από το παρελθόν της την κατατρέχει ως κι εκεί. Τη μια στιγμή, η ελαφρόμυαλη Χέδερ Μπάντοκ , γραμματέας του Συνδέσμου Κινητού Νοσοκομείου του Σεντ Τζον, φλυαρούσε με το είδωλό της, τη σταρ του σινεμά Μαρίνα Κρεγκ, στη δεξίωση που δινόταν προς τιμήν της. Την επόμενη, έπεφτε νεκρή μπροστά στα έντρομα μάτια των άλλων προσκεκλημένων. Έπεσε δηλητηριασμένη. Η καταδίκη -κατάρα θα έβρισκε τη Χέδερ. Η Χέδερ ήταν καταδικασμένη από την πρώτη στιγμή που άρχισε να μιλά και να κομπάζει για ένα συμβάν στο παρελθόν. Η Χέδερ Μπάντοκ είπε στην Μαρίνα Γκρεγκ πως είχε ερυθρά και πως σηκώθηκε από το κρεβάτι για να πάει να τη γνωρίσει. Η παγωμένη έκφραση της Μαρίνα Κρεγκ φαίνεται να οφείλεται στο σοκ αυτού που μόλις άκουσε. Όμως η ερυθρά είναι ιδιαίτερα μεταδοτική ασθένεια .Ο κόσμος κολλάει πολύ εύκολα. Αν μια γυναίκα προσβληθεί στους …. Η Μις Μαρπλ έχει άλλη γνώμη για την υπόθεση . Κι ενώ όλοι ψάχνουν για στοιχεία και ίχνη για να εξηγήσουν ποιος και γιατί σκότωσε τη Χέδερ, η μις Μαρπλ αποφασίζει να στρέψει αλλού την έρευνά της: στην ίδια την ανθρώπινη ψυχή και τα μυστικά της... Ήταν τελικά ο τέλειος φόνος ; Τι ρόλο έπαιξε στη δολοφονία , η ασθένεια ερυθρά ; Τι σχέση έχει με την υπόθεση ,το ποίημα του Τέννυσον «Η δεσποσύνη του Σαλότ» «Ράγισε ο καθρέφτης πέρα ως πέρα Βγάζει κραυγή “έπεσε πάνω μου η κατάρα” Η δεσποσύνη του Σαλότ» ; Η Άγκαθα Κρίστι γεννήθηκε στην Αγγλία, στο Τορκί, το 1890. Είναι γνωστή κυρίως για τα αστυνομικά έργα της –εξήντα έξι μυθιστορήματα και δεκατέσσερις συλλογές διηγημάτων–, πολλά από τα οποία έχουν κεντρικό χαρακτήρα τον θρυλικό ντετέκτιβ Πουαρό ή την απαράμιλλη μις Μαρπλ. Έγραψε επίσης δύο αυτοβιογραφικά έργα, αισθηματικά μυθιστορήματα αλλά και θεατρικά, μεταξύ των οποίων το μακροβιότερο έργο στην ιστορία του σύγχρονου θεάτρου, την Ποντικοπαγίδα. Η Άγκαθα Κρίστι, που έχει τιμηθεί από τη Βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου με τον τίτλο της Dame για τη συνεισφορά της στη λογοτεχνία, ανήκει στους δημιουργούς που διαμόρφωσαν καταλυτικά την εξέλιξη του αστυνομικού μυθιστορήματος. Παράλληλα, είναι η δημοφιλέστερη συγγραφέας όλων των εποχών, καθώς οι πωλήσεις των έργων της έχουν ξεπεράσει το ένα δισεκατομμύριο αντίτυπα στην αγγλική γλώσσα και άλλο ένα δισεκατομμύριο σε μεταφράσεις. Πέθανε το 1976. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Ο ερωτισμός του κρασιού



ο ερωτισμός του κρασιού

«Ο ερωτισμός του κρασιού» Ζ-Λ.Χέννιγκ Εκδόσεις Κασταλία 2008 σελ. 190 Αν μένει κάτι αλώβητο , γνήσιο , αληθινό και αιώνιο, αν κάτι νικάει τον χρόνο , αν κάτι κερδίζει την αθανασία , αυτό είναι η γραφή , ο λόγος, η Λογοτεχνία. Στον «Ερωτισμό του κρασιού» έχουμε την τέχνη της γραφής , της γνήσιας γραφής και της διακειμενικότητας. Το βιβλίο αυτό είναι ένας ύμνος στο κρασί, μέσα από κείμενα πολλών συγγραφέων και ποιητών . Όπως σε όλα τα πράγματα , υπάρχει και στο κρασί ένα μυστικό , ωστόσο , το κρασί δεν το κρατάει αυτό το μυστικό .Μπορούμε να το κάνουμε να μας το πει: αρκεί να το αγαπάμε , να το πίνουμε, να το ρίχνουμε μέσα μας .Τότε , μιλάει. Μιλάει , γεμάτο εμπιστοσύνη. Το βιβλίο αυτό μιλάει για την αποχή από το κρασί, το κρασί και τα πικραμύγδαλα, τα αρώματα του κρασιού, το μπάνιο μέσα στο κρασί, τον χορό του πατητηρίου, τον φελλό του κρασιού, το μπουκάλι του κρασιού, τις φυσαλίδες της αφρώδους σαμπάνιας, το σπίτι του κρασιού, δηλαδή την κάβα, το κρασί με την έντονη προσωπικότητα, το αρχαίο παιχνίδι του κρασιού τον κότταβο, την τύφλα στο μεθύσι, την τεθλασμένη γραμμή της μέθης, τις δύο μεγάλες γιορτές του κρασιού, το πρόσωπο του οινοχόου, το κρασί και τον έρωτα, το κρύο κρασί, τη σημασία του λαρυγγιού για τον πότη, το πράσινο κρασί, τη μέθη του γάλακτος, το δικαίωμα του φιλιού, το λικέρ (ηδύποτο), τη μύτη του πότη, τον αφαλό ,δηλαδή τον «κρατήρα» σχήματος μισοφέγγαρου στο Άσμα Ασμάτων, το ροδάκινο που έχει τη μεγαλύτερη οικειότητα με το κρασί, το κρασί και οι ψύλλοι, τον Διόνυσος ,τους σάτυρους και τις μαινάδες, τον οινογεύστης δηλαδή τον δοκιμαστή του κρασιού και τέλος το τσούγκρισμα των ποτηριών του κρασιού. Η πρόποση του κρασιού παλιότερα γινόταν στην υγεία κάποιου προσώπου. Αυτός που δεν πίνει θεωρούνταν ευνουχισμένος άντρας. Το κρασί είναι το αίμα της γης. Το κρασί είναι ένα κράμα χυμού και ήλιου. Η ψυχή του έρωτα και του κρασιού. Ο ερωτισμός του κρασιού. Το κρασί κλαίει. Το κρασί , που γεννήθηκε από τα δάκρυα του θεού Διόνυσου. Οι Αρχαίοι Έλληνες δεν πίνανε άκρατον οίνον (ανέρωτο κρασί). Το ροδάκινο με το κρασί θεραπεύει την ερωτική απογοήτευση. Η κόκκινη μύτη του πότη. Ο Αριστοφάνης αποκαλεί το κρασί γάλα της Αφροδίτης. Τα πράσινα σταφύλια ζενγκέ. Με το πολύ κρασί τα βλέπουμε όλα διπλά , το κεφάλι μας γυρίζει , γελάμε, χειρονομούμε , γδυνόμαστε. Για τον ατρόμητο πότη , το λαρύγγι έχει απείρως μεγαλύτερη σημασία απ΄ ό,τι η γλώσσα ή ο ουρανίσκος. Το κόκκινο κρασί πίνεται ευχάριστα σε θερμοκρασία 14ο βαθμούς C . Το κρασί συγκινεί τη σάρκα. Ο έρωτας μοιάζει με τη μέθη. Οι δυο μεγάλες γιορτές του κρασιού είναι : 11 Νοεμβρίου του αγίου Μαρτίνου και 22 Ιανουαρίου του αγίου Βικεντίου. Όποιος καλό κρασί πίνει ,τον Θεό βλέπει. Όσο περισσότερο ρέει το κρασί , τόσο περισσότερο ο άνθρωπος στριφογυρίζει. Το αρμονικό κρασί είναι κατά κύριο λόγο αρρενωπό κρασί. Ένα νευρώδες κρασί εντυπωσιάζει έντονα τον ουρανίσκο , γιατί διαθέτει ταυτόχρονα οινόπνευμα και οξύτητα. Η ιδανική μορφή του κρασιού είναι η σφαίρα. Στο βάθος του κρασιού κρύβεται μια ψυχή. Η κάβα του κρασιού είναι το δωμάτιο του υπογείου. Σιωπηλή, βαθιά, σκοτεινή .Εκτεθειμένη στο βορρά. Ούτε υπερβολικά δροσερή ούτε υπερβολικά υγρή. Χωρίς οσμές μήλου, ξιδιού ή χλωρού ξύλου. Το κελάρι είναι ένας τόπος λατρείας μυστηρίων. Εκεί τα μπουκάλια αναπαύονται οριζοντίως ,πλαγιασμένα στις θήκες των ραφιών. Το κρασί πρέπει οπωσδήποτε να μένει σε επαφή με το φελλό, έτσι ώστε αυτός να μην ξεραθεί, χάσει την ελαστικότητα του και μαζέψει. Όταν ο φελλός μαζέψει, εισχωρεί στο μπουκάλι αέρας και το κρασί οξειδώνεται… Οι γυναίκες εκτιμούν ιδιαίτερα αυτό το «κατσάρωμα» ,που προκαλεί η σαμπάνια ,στη γλώσσα. Τον Σεπτέμβριο όλος ο κόσμος ετοιμάζεται για τον τρύγο. Τον 17ο αιώνα το κρασί τοκάϊ έγινε κρασί των βασιλιάδων και των τσάρων , ενώ εξυμνείται ακόμα και στους στίχους του ουγγρικού εθνικού ύμνου. Αυγά μιας ώρας, ψωμί μιας μέρας, κρασί ενός χρόνου. Το κρασί δεν υγραίνει τις ξερές καρδιές. Οι κακοί πίνουν νερό. Όποιος πίνει μόνοι νερό έχει μυστικά να κρύψει. Το κρασί μας κάνει να φλυαρούμε. Το κρασί παρηγορεί τους λυπημένους, αναζωογονεί τους γέροντες , εμπνέει τους νέους , κάνει τον κουρασμένο να ξεχνάει το μόχθο του. Το κρασί πρώτα είναι φίλος και μετά γίνεται εχθρός. Το άρωμα είναι πρώτη μυρωδιά του κρασιού. Το κρασί κάνει να βγουν από μέσα μας κρυμμένες αλήθειες, ασαφείς, καμιά φορά τρομερές. Άντε στην υγειά μας! Cheers! (Αγγλικά) Prost!( Γερμανικά) Skal! (Δανέζικα) Salute! (Ιταλικά) Proost! (Ολλανδικά). Ένα έξοχο δοκίμιο χτισμένο με τα υλικά και τα συστατικά του εύγεστου κρασιού. Μια θερμή, ρεαλιστική στιβαρή γραφή , μια ιδιαίτερη οξυμμένη ματιά. Διαβάστε το. Ο Ζαν Λακ Χέννιγκ γεννήθηκε το 1945 στη Σαρειτέ-συρ-Λουάρ. Γερμανικής καταγωγής. Φιλόλογος, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Καΐρου και σε διάφορα γαλλικά λύκεια. Δημοσιογράφος στη “Liberation” την περίοδο 1974-1981, υπήρξε μάλιστα , διευθυντής του πολιτιστικού τμήματος .Συνεργάστηκε με πολλές άλλες εφημερίδες και ραδιόφωνα. Έχει δημοσιεύσει τριάντα έργα κυρίως δοκίμια για τον έρωτα και τον θάνατο. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Το παραμύθι με την κοντέσα Αντρέα και τη γιαγιά της Τζουστινιάνα



το παραμύθι με την κοντέσα Αντρέα

«Το παραμύθι με την κοντέσα Αντρέα και τη γιαγιά της Τζουστινιάνα» Μ.Δ. Απαραΐν Εκδόσεις Opera 2020 σελ.80 Συνέβη ένα βράδυ, ενώ καθάριζε πατάτες για να συνοδέψει το ασάδο των αστέγων , η κοντέσα Αντρέα έκοψε με το ασημένιο της μαχαίρι ένα δάχτυλο του αριστερού της χεριού , κι από την πληγή άρχισε να τρέχει πολύ, γαλάζιο αίμα!! Μια γριά πολύ γριά και η εγγονή της , μια πολύ νεαρή ιταλίδα κοντέσα ονόματι Αντρέα Κιαραμόντε , είχαν καταπλεύσει στο αντιβασίλειο του Ρίο ντε λα Πλάτα , στις αρχές του 17ου αιώνα , μ΄ ένα γαλλικό μπριγκαντίνο, το «San Francisco». Σύμφωνα με τον θρύλο το έτος 1717, ο Γάλλος πειρατής Ετιέν Μορό, συνοδευόμενος απ΄ τα πρωτοπαλίκαρά του, οπλισμένα με μουσκέτα και γιαταγάνια , άρπαξε την κοντέσα Αντρέα Κιαραμόντε απ΄ την πλατεία του σιτσιλιάνικου χωριού Τσεφαλού, θαμπωμένος από τόση ομορφιά και εργατικότητα , βλέποντάς τη να γυαλίζει τις μπότες των στρατιωτών του βασιλιά για να βγάλει το ψωμί της. Δίπλα στη μικρή , μια γριά με σχιστά μάτια, που οι χωρικοί τη φώναζαν Τζουσινιάνα η Μάγισσα, κεντούσε χρωματιστά ανθάκια σ΄ ένα μαντίλι της χήρας, ενώ σιγομουρμούριζε για όποιον ήθελε να ακούσει τα ποιήματά της για τα έντεκα μυστήρια της ζωής. Κάποια από τα ποιήματα, αυτά που μιλούσαν για τον κάμπο και έρωτες βουκολικούς, ήταν χαρωπά και ευφρόσυνα, όλα τ ΄άλλα , τα περισσότερα , ήταν τραγικά και προφητικά , γιατί είχαν να κάνουν με τη θάλασσα και με τους ναυτικούς που τους είχε καταπιεί ο ορίζοντας… Στο κεντρικό αμπάρι του πλοίου βρίσκονταν Αφρικανοί άνδρες όλο υγεία και σφρίγος , και νεαρές νέγρες με μεγάλα στήθη , επιλεγμένες για αναπαραγωγή , ταξίδευαν αλυσοδεμένοι και στοιβαγμένοι πάνω στην ξύλινη εξέδρα των αμπαριών , χωρίς να μπορούν να σηκωθούν, πατικωμένοι , σαν νεκροί στο φέρετρό τους ,για να πουληθούν στους δουλέμπορους της Αμερικής. Μετά από πολλές περιπέτειες στην Ουρουγουάη της Νότιας Αμερικής , η γριά και η εγγονή της επελευθερώθηκαν και επέστρεψαν στο παλιό λιμάνι του Τσεφαλού. Στο ταξίδι της επιστροφής η κοντέσα Αντρέα αναρωτιόταν ποιον θα συναντούσε και πόσο θα΄ χε αλλάξει το χωριό της από τότε που την είχαν αρπάξει με τη βία οι πειρατές. Στην πραγματικότητα , όλα είχαν αλλάξει στον κόσμο και, βέβαια, στις επτά θάλασσες. Στο καράβι « Chiaramonte» , δεν άκουσε ποτέ κανέναν να μιλάει για θαλάσσια ερπετά ή για τέρατα των βυθών , μήτε γνώριζε κανείς για την ύπαρξη του κράκεν που σκότωνε γαλιόνια. Τώρα , οι θαλάσσιες τραγωδίες ήταν άλλες. Στη διάρκεια του ταξιδιού της επιστροφής , βάρκες φορτωμένες με νεαρούς Αφρικανούς, μισόγυμνους και με τα μάτια πεταμένα έξω από την πείνα και το φόβο , που έφευγαν απ ΄τις ακτές της Αφρικής για να περάσουν στην Ευρώπη. «Ψάχνουν τη σωτηρία τους. Δε φτάνει η φτώχεια που τους εξοντώνει, τους ληστεύουν κι από πάνω. Είναι χιλιάδες αυτοί που χάνονται στη θάλασσα πριν φθάσουν στην Ευρώπη» είπε με θλίψη ο πλοίαρχος Αλμπάνο Σέτσι . Η γιαγιά Τζουσινιάνα τον κοίταξε επιτιμητικά και μεταμόρφωσε το χάρτη των ρυτίδων της σ΄ ένα σπαραχτικό μοιρολόι που καθήλωσε το ναυτικό στη θέση του. «Όχι, καπετάνιε. Σήμερα , τα θαλάσσια τέρατα είναι οι άνθρωποι. Πάντα ήταν. Αιώνες τώρα καταλύουν θρησκείες και κλέβουν αφρικάνικες ψυχές. Οι Ευρωπαίοι σκοτώνουν με την ίδια αδιαφορία που σκοτώνει η θάλασσα». « Να γίνει κάτι ; Όχι, κόρη μου…μόνο φριχτές προφητείες γι΄ αυτούς που δεν μπορούν να αντισταθούν. Αυτές τις αθλιότητες της ανθρώπινης ψυχής κανένα μαγικό δεν τις γιατρεύει. Μόνο οι άνθρωποι μπορούν. Ζήσε , λοιπόν γοργόνα μου. Τελείωσαν τα ποιήματα»… Πρόκειται για το πιο σύντομο μυθιστόρημα του κόσμου με την πιο μεγάλη χωρητικότητα σε ιδέες, ευρήματα, χιούμορ , περιπέτειες και συγκίνηση. Διαβάστε το. Ο Μάριο Δελγάδο Απαραΐν γεννήθηκε το 1949 στην Ουρουγουάη. Δημοσίευσε τα πρώτα του αφηγήματα το 1976 (Οι νεότεροι αφηγούνται) και το 1982 την πρώτη του συλλογή κειμένων με τίτλο: «Ωραίος λόγος να πεθάνεις». «Η μπαλάντα τον Τζόνι Σόσα» τον καθιέρωσε ως έναν από τους πλέον σημαντικούς συγγραφείς του νέου ισπανόφωνου μυθιστορήματος και τον έκανε γνωστό έξω από τα σύνορα της χώρας του. Έχει ήδη μεταφραστεί στα γαλλικά, στα ιταλικά στα ολλανδικά και στα γερμανικά. Γράφει: Ο Κώστας Α. Τραχανάς

0

Γράμματα στον Σαμ



γράμματα στον Σαμ

«Γράμματα στον Σαμ » Ν.Γκότλιμπ Εκδόσεις Κασταλία 2017 σελ. 198 Το βιβλίο αυτό αποτελείται από τριάντα δύο , γεμάτες θέρμη και κατανόηση, επιστολές που ο Νταν («παππούς») Γκότλιμπ έγραψε προς τον Σαμ ,τον έγγονό του. Όταν γεννήθηκε ο Σαμ , ο Νταν ήταν πενήντα τριών χρονών , και τα είκοσι τα είχε ζήσει ως τετραπληγικός (ο Νταν έμεινε παράλυτος από τον λαιμό και κάτω , έπειτα από ένα σχεδόν θανατηφόρο αυτοκινητικό ατύχημα που του συνέβη).Αρρώστησε πολλές φορές και , τα δύο τελευταία χρόνια, πολύ σοβαρά . Έτσι δεν ήξερε αν θα είχε τον χρόνο να πει στον Σαμ όλα όσα είχε παρατηρήσει από μια ειδική οπτική γωνία : το καροτσάκι του. Η οπτική του γωνία είναι όμως ασυνήθιστη και για ένα άλλο λόγο: ασκεί το επάγγελμα του ψυχολόγου τριάντα πέντε χρόνια . Έχει δει πολλούς ανθρώπους να υποφέρουν, αλλά τελικά να προχωρούν και να ωριμάζουν με βάσει τις εμπειρίες τους, όπως και άλλους που έζησαν όλη τους τη ζωή καθηλωμένοι σε κάποιο προσωπικό τους πρόβλημα. Έχει δει ανθρώπους να αντιμετωπίζουν τους δαίμονές τους .Τον έμαθαν πολλά για τη λαχτάρα και για το τι σημαίνει εντέλει να είσαι άνθρωπος . Είχε την τύχη να δει τα πράγματα και από άλλες οπτικές γωνίες. Τα τελευταία είκοσι χρόνια ήταν οικοδεσπότης σε μια ραδιοφωνική ψυχολογική εκπομπή που δέχεται τηλεφωνήματα ακροατών, τις «Φωνές της οικογένειας», σε έναν σταθμό του Εθνικού Δημόσιου Ραδιοφώνου της Φιλαδέλφειας .Έχει ακούσει δεκάδες χιλιάδες φωνές να του περιγράφουν αυτό που επιθυμούν, αυτό με το οποίο παλεύουν, και αυτό που έχουν πλέον καταφέρει. Επίσης τα τελευταία δέκα χρόνια , γράφει στη στήλη στον «Ερευνητή της Φιλαδέλφειας». Τα βιβλία όλο και κάτι του δίδαξαν για την ψυχολογία .Αλλά η παράλυση του έμαθε να κάθεται ακίνητος και να ανοίγει τα αυτιά και την καρδιά του για ακούσει τον άλλον. Αφότου γεννήθηκε ο Σαμ , ένιωθε πως ήθελε να του μιλήσει για τη ζωή και την αγάπη και να του πει τι σημαίνει να έχεις για γονείς δύο ευάλωτα ανθρώπινα πλάσματα. Ήθελε να του μιλήσει για το σχολείο, να τον κάνει να καταλάβει πόσο σημαντικοί είναι οι φίλοι, αλλά και πόσο σκληροί μπορούν να γίνουν κάποιες φορές. Ήθελε να του πει ακόμη για τα ναρκωτικά , το σεξ , τα αισθήματα , την δουλειά , το χρήμα. Και γενικά για το κάθε τι. Ήθελε επίσης να τον γνωρίσει. Κάπως έτσι , λοιπόν, ξεκίνησαν αυτά τα γράμματα , για να μιλήσει στον Σαμ για όλα αυτά , και για πολλά ακόμη. Όταν ξεκινούσε αυτά τα γράμματα ο Νταν , ήταν σίγουρος πως, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κάποια μέρα ο Σαμ θα τα διάβαζε. Τώρα πια δεν έχει την ίδια προσδοκία. Ο Σαμ , όταν ήταν δεκατεσσάρων μηνών , διαγνώσθηκε ότι πάσχει από Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές, μια σοβαρή μορφή αυτισμού .Ο Νταν έκλαψε για την κόρη του, που γέννησε τον Σαμ , έκλαψε και για τον Σαμ. Αλλά συνειδητοποίησε ότι τώρα είχε ακόμη περισσότερα να του πει. Ήθελε πια να καταλάβει τι σημαίνει να είσαι «διαφορετικός» από όλους τους άλλους. Ήθελε να του μάθει όσα τον είχε διδάξει η πάλη απέναντι σε μια αντιξοότητα σαν κι αυτή που αντιμετωπίζει σχεδόν κάθε μέρα και που θα αντιμετωπίσει και κείνος στη ζωή του. Και ήθελε να του πει τη γαλήνη την κατακτάμε όταν απλά σταματάμε να παλεύουμε. Περισσότερο από όλα, ήθελε να μιλήσει στον Σαμ για την αγάπη .Ήθελε να αγαπηθεί βαθιά και να γνωρίσει κάθε αίσθηση που πηγάζει από την αγάπη. Και ήθελε να καταλάβει ότι όσο μεγαλώνει , τόσο η αγάπη που θα προσφέρει στους άλλους θα γίνεται πιο σημαντική κι από την αγάπη που θα του προσφέρουν. Αναρωτιόταν ο Νταν ,αν θα μπορέσει ο Σαμ ,να διαβάσει τα γράμματα του. Ωστόσο δεν εγκατέλειψε το γράψιμο. Ανεξάρτητα από την έκταση της αναπηρίας του Σαμ , έπρεπε να αφηγηθεί την ιστορία του και να εκφράσει την αγάπη και την αφοσίωσή του σ΄ αυτό το παιδί. Έτσι, με ακούραστη σύντροφο την ελπίδα , θεώρησε πρακτικά δεδομένο ότι τελικά η αγάπη του και τα διδάγματα που ήθελε να του μεταδώσει θα έβρισκαν τον παραλήπτη τους. Ωστόσο δεν βρίσκει κανείς μεμψιμοιρία ή θλίψη σ΄ αυτές τις επιστολές. Είναι τα τραγούδια που λέει ένας παππούς στον έγγονό του με την αγνότητα της αγάπης , της κατανόησης , της ανησυχίας και της σοφίας του, και μας δίνουν ένα πανανθρώπινο μάθημα ,για ζητήματα όπως οι σχέσεις με τους γονείς , τα προβλήματα στο σχολείο , ο έρωτας, οι απογοητεύσεις με τις οποίες πρέπει να συμβιβαστούμε , η χαρά που μας συνεπαίρνει και η κατάκτηση της προσωπικής ευτυχίας. Κάθε κεφάλαιο αυτού του βιβλίου είναι ένα γράμμα για τον Σαμ. Κάποια αφηγούνται ιστορίες απ΄ τη ζωή του Νταν .Τα περισσότερα είναι ιστορίες σχετικά με όσα αυτός είχε μάθει. Και όλα λένε ιστορίες που δείχνουν τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. «Τι άλλο είναι ο άνθρωπος παρά ένα πανδοχείο / Κάθε πρωινό και μια άφιξη καινούργια»: με αυτούς τους στίχους του Τζελαλαντίν Ρουμί κλείνει το βιβλίο του «Γράμματα στον Σαμ» ο Ντάνιελ Γκότλιμπ, φημισμένος αμερικανός ψυχολόγος και θεραπευτής οικογένειας. Δεν θα μπορούσε ίσως να βρεθεί πιο ταιριαστός επίλογος γι’ αυτό το θαυμαστό βιβλίο. Το υπέροχο αυτό ανάγνωσμα του Ντάνιελ Γκόλμπιτ μας αγγίζει βαθιά , με τρόπο που μπορεί να βοηθήσει να ζήσουμε μια ζωή πιο πλούσια και πιο ικανοποιητική. «Τα γράμματα στον Σαμ» είναι το απόσταγμα ενός φωτεινού μυαλού μέσα σε μια μεγάλη καρδιά. Ο Ντάνιελ μιλά με την αυθεντία κάποιου που έχει ζήσει σε ακραίο βαθμό τον πόνο και την απώλεια , και αποθησαυρίζει σ΄ αυτό το βιβλίο τη σοφία που έχει αποκτήσει . Είναι ένα βιβλίο που θέλουμε να χαρίσουμε σε όλους όσους αγαπούμε. Ο Ντάνιελ Γκότλιμπ , ψυχολόγος και θεραπευτής οικογένειας , έχει γράψει δύο βιβλία. Έχει δύο κόρες και ένα εγγονό, τον Σαμ. Τα συγγραφικά του δικαιώματα αποδίδονται στην οργάνωση «Να θεραπεύσουμε τον Αυτισμό Τώρα» και σε άλλες οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στον τομέα της υγείας των παιδιών. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Ιστορία δυο πόλεων



ιστορία δύο πόλεων

«Ιστορία δύο πόλεων» Τ. Ντίκενς Εκδόσεις Ψυχογιός 2020 σελ.544 «Ήταν τα καλύτερα χρόνια, μα συνάμα και τα χειρότερα, ήταν η εποχή της σοφίας, ήταν η εποχή της απερισκεψίας, ήταν η περίοδος της πίστης, ήταν η περίοδος της δυσπιστίας, ήταν η εποχή της Φωτιάς, ήταν η εποχή του Σκότους, ήταν η άνοιξη της ελπίδας, ήταν ο χειμώνας της απελπισίας, είχαμε τα πάντα μπροστά μας, δεν είχαμε τίποτα μπροστά μας, πηγαίναμε όλοι κατευθείαν προς τον Παράδεισο, πηγαίναμε όλοι προς την αντίθετη κατεύθυνση –κοντολογίς η περίοδος εκείνη είχε τόσες ομοιότητες με τη σημερινή, που ορισμένες από τις πιο εντυπωσιακές γραπτές μαρτυρίες επιμένουν να την περιγράφουν αποκλειστικά με επίθετα υπερθετικού βαθμού, προκειμένου να περιγράψουν είτε την καλή είτε την κακή της πλευρά…». Η πλοκή της "Ιστορίας δύο πόλεων" διαδραματίζεται ανάμεσα στο Λονδίνο και το Παρίσι μεταξύ 1775 και 1793, και περιστρέφεται γύρω από τις περιπέτειες μιας σειράς ανθρώπων, στιγματισμένων από ένοχα οικογενειακά μυστικά κι από άδικες κατηγορίες κατασκοπίας ή προδοσίας. Στις σελίδες του αριστουργήματος “Ιστορία δύο πόλεων”, στην ουσία, δεν ανακαλύπτεις την ιστορία δύο πόλεων, αλλά το δράμα μιας αγάπης και την αυτοθυσία ενός έντιμου ανθρώπου, στο όνομα της αγάπης. Στην εποχή των μεγάλων αλλαγών, όταν η ζωή του ανθρώπου δεν έχει καμιά αξία, αναδεικνύονται και ανθρώπινες αρετές όπως αυτή της αγάπης και της αυτοθυσίας, καθώς πυροδοτούνται γεγονότα μεγάλης κοινωνικής αναταραχής. Ο Τσαρλς Ντίκενς γράφει την ιστορία της Γαλλικής Επανάστασης και δεν την κάνει να είναι διόλου μια τραγωδία. Βασικός και Κεντρικός ήρωας του ιστορικού αυτού μυθιστορήματος είναι η Γκιλοτίνα. Η κοφτερή γυναικεία φιγούρα της Γκιλοτίνας. Ματωμένες λεπίδες, κεφάλια που κατρακυλούν στα καλάθια ,μαζικές σφαγές, κραυγές για εκδίκηση, τρόμος, άδικοι σκοτωμοί, αιμοδιψής όχλος, το πλήθος να χορεύει οργιαστικά την Καρμανιόλα, το δημοφιλές τραγούδι της Επανάστασης. Η Αγία Γκιλοτίνα!!! Η Γκιλοτίνα είχε αγιοποιηθεί από τον λαό. Ήταν το σημάδι της αναγέννησης της ανθρώπινης φυλής. Αντικατέστησε τον Σταυρό. Το Εθνικό Ξυράφι για βαθύ ξύρισμα .Ήταν αυτή η Γκιλοτίνα , που εξολόθρευε τους εχθρούς της Δημοκρατίας, τους τυράννους, τους καταπιεστές του λαού, νέους και γέρους, κοπέλες και γυναίκες, τους ευγενείς και τους βασιλιάδες, όλοι κόκκινο κρασί για την Γκιλοτίνα… Ο όχλος βάφει το στόμα του με κρασί κόκκινο σαν αίμα, η Γκιλοτίνα κόβει, μύγες βουίζουν γύρω από τα πλήθη διψασμένα για καταδίκες σε θάνατο. Απέκοβε η Γκιλοτίνα τόσα πολλά κεφάλια , που η ίδια και η γη που μόλυνε είχαν ένα κόκκινο χρώμα σήψης. Ο κύριος δήμιος που τη χειριζόταν λεγόταν Σαμψών. Ελευθερία, ισότητα ,αδελφότητα ή θάνατος -ο τελευταίος , ο ευκολότερος για να δοθεί ,ω, Γκιλοτίνα!! Μαζί με την Γκιλοτίνα και η ακονόπετρα που τροχίζανε τσεκούρια , μαχαίρια, σπαθιά , ξιφολόγχες οι κάτοχοι αυτών των όπλων ,με το κόκκινο χρώμα που είχαν τα φρενιασμένα τους μάτια , όταν δολοφονούσαν τους φυλακισμένους. Η μαύρη σημαία κυμάτιζε νύχτα μέρα στους μεγάλους πύργους της Παναγίας των Παρισίων. Τριακόσιες χιλιάδες άνθρωποι, καλεσμένοι σε εξέγερση ενάντια στους τυράννους της γης , υψώθηκε απ΄ τα χώματα όλης της Γαλλίας .Η Γκιλοτίνα δεν είναι η συμφορά , αλλά μάλλον η απάντηση στη συμφορά… «Τα κάρα του θανάτου διασχίζουν με θόρυβο , υπόκωφο και τραχύ, τους δρόμους του Παρισιού. Έξι κάρα κουβαλάνε στην Γκιλοτίνα το κρασί της ημέρας. Όλα τα αδηφάγα , αχόρταγα τέρατα που έχει συλλάβει η φαντασία απ΄τις απαρχές της ενώνονται σε τούτη τη μία ενσάρκωσή τους, την Γκιλοτίνα...» Πρωταγωνιστές του μυθιστορήματος είναι : η νεαρή, πανέμορφη, μεγαλωμένη ως ορφανή στο Λονδίνο, Λούσι Μανέτ, ο γιατρός Αλεξάντρ Μανέτ ,πατέρας της Λούσι ,που εμφανίζεται ξαφνικά στη ζωή της λίγο πριν συμπληρώσει τα 18 της χρόνια (όλα αυτά τα χρόνια ο Μανέτ ήταν κλεισμένος σε ένα στενάχωρο κελί γνωστό ως Εκατόν Πέντε, Βόρειος Πύργος, στις φυλακές της Βαστίλης, για ένα έγκλημα που δεν είχε διαπράξει), ο φίλος της οικογένειας τραπεζικός υπάλληλος Τζάρβις Λόρι, που εργάζεται στον μεγάλο τραπεζικό οίκο της Τέλσονς με καταστήματα στο Λονδίνο και στο Παρίσι, ο σύζυγός της Λούσι, μαρκήσιος Σεντ Εβρεμόντ αποκαλούμενος Τσαρλς Ντάρνεϊ , Γάλλος αριστοκρατικής καταγωγής, αποστάτης της τάξης του και αυτοεξόριστος στην Αγγλία (όπου κάνει μαθήματα Γαλλικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας ,για να ζήσει), ο οποίος όταν επέστρεψε στο Παρίσι, συνελήφθη και δικάζεται αδίκως για προδοσία και κλείνεται στη φυλακή Λα Φορς, ( επειδή ήταν Γάλλος εμιγκρές και εχθρός της Δημοκρατίας) , ο συνεπής και έντιμος Τσάρλς Ντάρνι, αφήνει την κόρη του και τη σύζυγό του στην προστασία του πατέρα της στο Λονδίνο και, σπρωγμένος από το αίσθημα του καθήκοντος, αναχωρεί ένα βράδυ κρυφά για να περάσει στη Γαλλία, να βοηθήσει τον φίλο του Τερφίλ Γκαμπέλ , που δικαζόταν με νόμο της Ενιαίας και Αδιαίρετης Δημοκρατίας της Ελευθερίας , της Ισότητας, της Αδελφότητας , ή του Θανάτου , η δεσποινίς Προς αφοσιωμένη φίλη της οικογένειας Μανέτ, ο συνήγορος του Τσαρλς κύριος Στράιβερ ,ο έκλυτος δικηγόρος Σίντνεϊ Κάρτον, βοηθός του Στράιβερ , alter ego και σκοτεινός σωσίας του Τσαρλς Ντάρνεϊ , μάταια ερωτευμένος με την Λούσι. Άλλοι δευτερεύοντες ήρωες είναι: ο κάπελας -Πολίτης Ερνεστ Ντεφάρτζ, που είχε καπηλειό στο προάστιο του Σεντ Αντουάν του Παρισιού, που όταν ήταν νεότερος ήταν στην υπηρεσία του γιατρού Μανέτ και ο οποίος Ντεφάρτζ είχε μεγάλη συμβολή στην άλωση της Βαστίλης, η σκληρή ,μνησίκακη και αδίστακτη Πολίτισσα Τερέζ Ντεφάρζ , ο Κατάσκοπος και προδότης -το πρόβατο των φυλακών Μπάρσαντ , η Εκδίκηση , ο Ζακ τρία του Επαναστατικού Σώματος των Ενόρκων, ο Κλάι και ο Τζέρι Κράντσερ. Δύο πόλεις, το Λονδίνο και το Παρίσι, στη δίνη της φαύλης κι ανεξέλεγκτης Γαλλικής Επανάστασης, διατρέχουν με τους ανθρώπους τους την επική, γεμάτη αγωνία αυτή αφήγηση, αναδεικνύοντας με έναν μοναδικό τρόπο πώς η Ιστορία μπορεί να διαλύσει τον ανθρώπινο βίο, τα ανθρώπινα πάθη, τις επιθυμίες και τα όνειρα κάθε ατόμου. Θα καταφέρουν οι ήρωες να επιβιώσουν κάτω από τη φονική σκιά της γκιλοτίνας; Ένα συγκλονιστικό βιβλίο για την βία που προκλήθηκε από την τυραννία, την οργή, τη θηριωδία και τον πεινασμένο κανιβαλισμό του όχλου, που χαιρόταν με τους αποκεφαλισμούς και το αίμα . Ένα βιβλίο για τον έρωτα , τον ηρωισμό, την ελπίδα, την εκδίκηση, την φρίκη, την αγριότητα, την αυτοθυσία, την αξιοπρέπεια, την ελευθερία, την επανάσταση, την κοινωνική διάκριση , τις δικαστικές αδικοπραξίες και την κοινωνική δικαιοσύνη . Ένα διαχρονικό βιβλίο που ρουφιέται μονοκοπανιά ,από τον σπουδαιότερο συγγραφέα της Βικτωριανής Εποχής. Η «Ιστορία δύο πόλεων» παραμένει έως σήμερα ένα από τα πλέον αγαπημένα έργα του Ντίκενς, που έχει μεταφερθεί πολλές φορές στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Ο Τσαρλς Ντίκενς γεννήθηκε στο Πόρτσμουθ της Αγγλίας στις 8 Φεβρουαρίου 1812, και ήταν το δεύτερο από τα οχτώ παιδιά της οικογένειάς του. Όταν ο Κάρολος ήταν 12 χρονών, ο πατέρας του μπήκε στη φυλακή για χρέη και ο μικρός αναγκάστηκε να πιάσει δουλειά. Οι παιδικές του εργασίες είναι παρόμοιες μ' αυτές που περιγράφει στο βιβλίο του "Δαβίδ Κόππερφιλντ”. Η επίσημη εκπαίδευσή του ήταν περιορισμένη, αλλά, καθώς είχε γνώσεις στενογραφίας, πολύ νέος έπιασε δουλειά ως ρεπόρτερ στη "Morning Chronicle". Από τη θέση αυτή παραιτήθηκε ύστερα από μερικά χρόνια, όταν πια είχε αρχίσει τη συγγραφική του σταδιοδρομία. Αργότερα έγινε πρακτικογράφος στη Βουλή. Το 1836 δημοσίευσε τον πρώτο τόμο με άρθρα του για την καθημερινή ζωή στο Λονδίνο, με τίτλο "Σκίτσα του Μποζ". Το 1837 ακολούθησε ο δεύτερος τόμος. Το μυθιστόρημά του "Όλιβερ Τουίστ" (1838) θα τον κάνει ευρύτερα γνωστό. Το πρώτο του ταξίδι στην Αμερική (1841) του ενέπνευσε δύο έργα το "Αμερικάνικα σημειώματα" (1842) και το μυθιστόρημα "Μάρτιν Τσασλουάιτ" (1844). Εγκλήματα, αθλιότητα, κτηνωδία και θάνατος συνυπάρχουν με κωμική εφευρετικότητα και απέραντη τρυφερότητα στο έργο του Τσαρλς Ντίκενς. Άλλα σημαντικά έργα του είναι: "Δαβίδ Κόπερφηλντ" (1850), "Τα δύσκολα χρόνια" (1854), "Ιστορία δύο πόλεων" (1859), "Μεγάλες προσδοκίες" (1861)και η Νουβέλα “Χριστουγεννιάτικη νύχτα”. Ο Ντίκενς δεν έπαψε ποτέ να γράφει βιβλία, μυθιστορήματα και διηγήματα, να δημοσιογραφεί και να αρθρογραφεί. Επίσης, ήταν και δεινός επιστολογράφος, καθώς και ταξιδιωτικός συγγραφέας. Πέθανε στο Λονδίνο στις 9 Ιουνίου 1870, στη χώρα κηρύχθηκε πένθος και τον έθαψαν στη γωνία των ποιητών, στο Γουεστμίνστερ Άμπεϋ. Η δημοτικότητά του ήταν εξαιρετική όσο ζούσε και, όπως είπε και ο Walter Allen, "η επιρροή του εξακολουθεί να είναι αισθητή και το έργο του μέρος του λογοτεχνικού κλίματος μέσα στο οποίο ζει ο δυτικός άνθρωπος". Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Το τέλος του τέλους της γής



το τέλος του τέλους; της γης

«Το τέλος του τέλους της Γης» Τ.Φράνζεν Εκδόσεις Ψυχογιός 2020 σελ. 295 Η συλλογή αυτή περιέχει 17 μικρά , έξοχα δοκίμια. Τα δοκίμια είναι μια προσωπική και υποκειμενική μικροαφήγηση. Το προσωπικό δοκίμιο είναι το ουσιαστικό σύστημα έντιμης αυτοεξέτασης και η επίμονη ενασχόληση με ιδέες. Το να γράφεις ή να διαβάζεις ένα δοκίμιο δεν αποτελεί τον μοναδικό τρόπο να σταθείς και να αναρωτηθείς ποιος είσαι αληθινά και τι μπορεί να σημαίνει η ζωή σου , πάντως είναι ένας τρόπος. Τα βαθυστόχαστα αυτά δοκίμια του διάσημου Αμερικανού μυθιστοριογράφου Τζόναθαν Φράνζεν, περιλαμβάνουν διάφορα θέματα , τα κεντρικά θέματα όμως είναι η λογοτεχνία και τα πουλιά και το βιβλίο αυτό είναι ένα παθιασμένο μανιφέστο και για τα δύο. Αναρωτιέται ο συγγραφέας : «Γιατί είναι σημαντικά τα πουλιά;», «Είναι εγωιστικό που ο συγγραφέας είναι πτηνοδίφης και παρατηρητής πουλιών , που ενδιαφέρεται πιο πολύ για τα πουλιά στο παρόν παρά για τους ανθρώπους στο μέλλον; », «Τι ήταν οι αετοί και οι κόνδορες που σκοτώνονταν από τις ανεμογεννήτριες συγκρινόμενοι με τις επιπτώσεις της ανόδου της στάθμης των θαλασσών στα φτωχά έθνη; ». Άλλα θέματα του βιβλίου «Το τέλος του τέλους της Γης» είναι η κλιματική αλλαγή και η υπερθέρμανση του πλανήτη, που είναι απειλή όχι μόνο για τον άνθρωπο αλλά και για τα πουλιά, τις εκπομπές του διοξειδίου του άνθρακα, την αποδάσωση, την εντατική γεωργία, την εξάντληση των αλιευτικών πεδίων και των υδροφορέων, την μόλυνση που επιφέρουν τα παρασιτοκτόνα και τα πλαστικά, τα εκατοντάδες εκατομμύρια ωδικά πτηνά και μεγάλα αποδημητικά πουλιά που σκοτώνονται στη Μεσόγειο και τις χιλιάδες χήνες που ξεχειμωνιάζουν και εξοντώνονται στις πεδιάδες της Αλβανίας, οι στοχασμοί του συγγραφέα για τα θαλασσοπούλια της Νέας Ζηλανδίας μέχρι τους αθέατους σκοτωμούς των τεράστιων άλμπατρος από τις τράτες , την National Audubon Society μια ακτιβιστική οργάνωση που μάχεται ενάντια στο αναίτιο μακέλεμα των πουλιών και στην θανάτωση των ερωδιών για το φτέρωμά τους, ένα σαφάρι και μια παρατήρηση αφρικανικών πουλιών στην Ανατολική Αφρική, ένα ταξίδι στην Ανταρτική και η παρατήρηση του σπουδαιότερου πουλιού στον κόσμο ενός Αυτοκρατορικού Πιγκουίνου, το οικολογικό βιβλίο «Σιωπηλή Άνοιξη» της Ρέιτσελ Κάρσον, το βιβλίο «Ολομόναχοι μαζί» της Σέρι Τερκλ, που είναι μια καταδικαστική έκθεση σχετικά με τις ανθρώπινες σχέσεις στην ψηφιακή εποχή και τον θάνατο της συνομιλίας μέσα στην οικογένεια, την φιλία του Φράνζεν με τον συγγραφέα του διάσημου βιβλίου «Κεντρική Ευρώπη» Μπιλ Βόλμαν, την βαθιά εκτίμηση του Φράνζεν για τη συγγραφέα Ίντιθ Γουόρτον, γνωστή από το γενναιόδωρο μυθιστόρημά της «Τα χρόνια της αθωότητας», το βιβλίο «Καθημερινοί» της μπαργούμαν Σάρα Στόλφα ,που περιέχει σαράντα φωτογραφίες καθημερινών ανθρώπων της Φιλαδέλφειας, τον Αμερικανικό εφιάλτη της 13/9/2001 και τέλος την κλιματική αποκάλυψη που έρχεται και που πρέπει να σταματήσουμε να προσποιούμαστε . Ο Τζόναθαν Φράνζεν διατυπώνει στα προκλητικά του δοκίμια βαθιές αλήθειες με λεπτότητα και χάρη. Θέτει ο συγγραφέας ένα βασικό ερώτημα : «Πώς μπορούμε να βρούμε νόημα στις πράξεις μας, όταν ο κόσμος δείχνει να οδεύει προς το τέλος του ; … Σύντομα μικρά διαμαντάκια σπάνιας αρτιότητας ,που σφύζουν, σαν ανοιχτή πληγή. Τρυφερό, αληθινό, συγκινητικό, διαυγές, ιδιοφυές και τεκμηριωμένο , το «Τέλος του τέλους της Γης» είναι μια ευπρόσδεκτη ανάσα αισιοδοξίας και λογικής. Ο ΤΖΟΝΑΘΑΝ ΦΡΑΝΖΕΝ γεννήθηκε στο Ιλινόι το 1959 και μεγάλωσε στα προάστια του Σεντ Λούις. Αποφοίτησε από το Κολέγιο Σουάρθμορ το 1981, σπούδασε με υποτροφία στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου και κατόπιν εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, σε σεισμολογικό εργαστήριο. Σήμερα ζει στη Νέα Υόρκη. Η συγγραφική ιδιοφυΐα του αναγνωρίστηκε από την πρώτη κιόλας εμφάνισή του στα αμερικανικά γράμματα, αλλά η καθιέρωση και η μεγάλη επιτυχία ήρθε με το τρίτο του μυθιστόρημα, «ΟΙ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ». Στη συνέχεια, ο Φράνζεν απέσπασε ποικίλες διακρίσεις και, τελικά, τιμήθηκε με το σπουδαιότερο λογοτεχνικό βραβείο της Αμερικής, το National Book Award. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Το προξενιό της Ιουλίας



το προξενιό της Ιουλίας

«Το προξενιό της Ιουλίας» Γ.Πολίτης Εκδόσεις Ψυχογιός 2020 σελ. 403 Χρόνος: Αρχές της δεκαετίας του ‘ 50 Τόπος: Φυλακές Αβέρωφ Αθήνας-Λάρισα και Ραφταναίοι , ένα χωριό των Τζουμέρκων. Κεντρικοί ήρωες : Ιουλία Βένιου-Προβιού , Γεωργίκης Προβιός , Αλεξάνδρα Γκίκα και Δημητρός Ατζαλίνας. Δευτερεύοντες πρωταγωνιστές : Βγενιώ, Αγαμέμνων Στεργίου, μοίραρχος Δήμος, Χρήστος Προβιός, Λεοντίου, Ευγενία Προβιού, Χάδω, Κωστής Στασινόπουλος, Γρηγόρης Ραζίνης, Στεφανία, Κίτσος και Χριστόδουλος Βαλντάς, Ρήγας και Φιλιώ Σκούταρη, Νικόλαος και Στάσα Βένιου, Σωτηράκης, Κερασίνα… Το συγκλονιστικό αυτό έργο είναι γεμάτο απιστίες, ατιμίες, χηρείες, μαύρους γάμους, διαλυμένες οικογένειες, βιασμούς, ενδοοικογενειακή βία, γλειμμένες, απύτιαγες , τσούλες, προξενήτρες, περιφρονημένοι, καταδικασμένοι, μούλικα, μανιτάρια, μαχαίρια, φατούρα=συμβόλαια, καρφιά της αστυνομίας, χασίσια, συμφέροντα, χρήματα, μεγαλεία, δόξες, ματαιότητες, υποκρισίες, αγνωμοσύνες, προδοσίες, πολλές αλήθειες, κοινές αξίες, δίκαια αγώνων, τύψεις, σατανάδες, μισάδια, κερατάδες, πόνοι, μετάνοια, συγχώρηση, εξιλέωση, ταπείνωση, δικαιοσύνη ,εκδίκηση, απελπισία, αμαρτία ,τρέλα, οργή, μίση, ζήλιες, φόβοι, κακιώματα, αδικίες ,πικράδες, δυστυχίες, μοναξιές, μητρότητα, αξιοπρέπεια, ψυχικός κλονισμός, άνθρωποι διεστραμμένοι, αιτίες και αποτελέσματα, χρέη και συχώρια, φόβος και εξουσία, αγάπες και έρωτες, αθώοι και ένοχοι, εγκλήματα και τιμωρία, υποθέσεις και εικασίες, συνειρμοί και αποφάσεις, όνειρα και πραγματικότητα, ελπίδες και απογοητεύσεις, ευγνωμοσύνες και ευτυχία, ελευθερία και δίκαιο, ζωή και θάνατος. Η υπόθεση του έργου: 15 Οκτωβρίου 1954 ,η νεαρή δημοσιογράφος Αλεξάνδρα Γκίκα με την βοήθεια του δικηγόρου Δημητρό Ατζαλίνα, προσπαθεί να πάρει μια άδεια, για ολιγόωρη συνάντηση , με την μελλοθάνατη Ιουλία Βένιου-Προβιού ,που βρίσκεται στις φυλακές Αβέρωφ. Αν κατορθώσει να κάνει την Ιουλία να μιλήσει με τον τρόπο που έχει σκεφτεί η δημοσιογράφος, ο κόσμος θα μάθει και τη δική της θέση, για το διπλό έγκλημα. Σε έξι ημέρες η συζυγοκτόνος και παιδοκτόνος Ιουλία Προβιού ,που έχει καταδικαστεί ομοφώνως, χωρίς να έχει ομολογήσει τα εγκλήματά της, θα τουφεκιστεί. Έχοντας καταδικαστεί σε θάνατο, παραμένει αμίλητη, αποδεχόμενη τη μοίρα και, συνεκδοχικά, την ενοχή της. Η Ιουλία Βένιου από τους Ραφταναίους της Ηπείρου ,είχε παντρευτεί με προξενιό τον μεγαλύτερό της, χήρο και πλούσιο Λαρισαίο Γεωργίκη Προβιό. Έπειτα από μερικά χρόνια, ο επίλογος του γάμου της σφραγίζεται με τη δολοφονία του συζύγου και της τρίχρονης κόρης της, Βγενιώ. Η Αλεξάνδρα Γκίκα ζούσε αυτή την τραγική υπόθεση, την έθλιβε και την στενοχωρούσε. Αν μιλούσε και αφηγούνταν η Ιουλία, μπορούσε να δώσει μια δεύτερη εξήγηση των γεγονότων, που ίσως, πολύ δύσκολα όμως, μπορούσε να την αθωώσει. Μιλώντας η Αλεξάνδρα με την Ιουλίτσα προσπαθούσε να την ξυπνήσει από τον λήθαργο, προσπαθεί να την κάνει να μιλήσει. Θέλει να την κάνει να μιλήσει. Διότι θα της κάνει καλό. Θα ξαναζήσει τη ζωή της. Το να μιλάει τη μαλακώνει, την ευεργετεί , και καθετί που ευεργετεί την ψυχή είναι καλό. Η Ιουλίτσα είναι βουβή, φαινόταν κουρασμένη, βασανισμένη, ψυχικό ράκος . Ένιωθε παραιτημένη. Η σελίδα μάλλον δεν γυρνούσε. Βρισκόταν σε ένα μη τόπο. Δείχνει τόσο ήρεμη , τόσο συμφιλιωμένη με τον θάνατο... Κάποια από αυτά που αρχίζει δειλά δειλά να αφηγείται η Ιουλίτσα ίσως να είναι σκέψεις δικές της, απλές επιθυμίες της, εικασίες, πράγματα που φαντάζεται ότι συνέβησαν στ’ αλήθεια και τα θεωρεί πραγματικότητα. Σίγουρα υπήρχαν πολλά κρυμμένα μέσα της, γνωστά και ανομολόγητα. Υπάρχουν πράγματα που φανερώνονται μονάχα με το βλέμμα , με τη στάση του σώματος, με τη μυρωδιά των συναισθημάτων. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το μυαλό που εγκυμονεί και δε λέει. Η γνώση κρύβει πόνο. Φαρμάκι η γκαστριά. Κρατούσε τα χείλη της σφικτά κλεισμένα , θαρρείς δεμένα με κλωστή. Τα χέρια της έτρεμαν. Έπεφτε η Ιουλίτσα συχνά σ’ εκείνο το αργόσυρτο , σιωπηλό καημό της , που καλό μέσα του δεν είχε. Φαινόταν πως νανούριζε κάποιο αόρατο μωρό. Υπάρχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα στο μυαλό της Το μυαλό της κόλλησε, της σάλεψε, τρελάθηκε, παραλογιζόταν, δεν είχε επαφή με το περιβάλλον ούτε και συναίσθηση. Η κοπέλα χανόταν στον λαβύρινθο του νου της. Τα μάτια της διηγούνταν κάτι φρικτό κάτι γεμάτο αποτροπιασμό μεγάλο , τα λόγια δάγκωναν τις σάρκες της στην πάλη τους πάνω να ακολουθήσουν τις σκέψεις της. Τι θα συμβεί , μέσα σε αυτές τις έξι ημέρες; Τι θα εξομολογηθεί η Ιουλίτσα στην Αλεξάνδρα; Ποια είναι η αλήθεια ; Κάθε άνθρωπος έχει μια ιστορία; Οι άνθρωποι που μπορούν και ζουν χωρίς όνειρα είναι πιο δυνατοί ;Τα όνειρα είναι για τους δειλούς, για εκείνους που αρνούνται την πραγματικότητα ; Πάντα τη διαφορά την έκαναν οι λίγοι ; Νιώθουν τρόμο οι παραιτημένοι, εκείνοι που έχουν αποδεχτεί το αναπόφευκτο ; Είναι ο κόσμος δίκαιος ; Ήταν ποτέ ; Η ζωή είναι μία , καλή , κακή , μία είναι , μακριά από τις επιθυμίες μας ; Η ζωή είναι ανηφόρα ; Όποιος ζει με το παρελθόν δεν έχει μέλλον ; Ζούμε για μας ή για την κοινωνία ; Οι νόμοι είναι στο βάθος ηθικοί ; Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία ; Ο έρωτας είναι μια μάχη ; Οι έρωτες κρύβουν θύελλες ; Γιατρεύουν οι έρωτες ; Εχθρούς συναντάει κανείς περισσότερους στους πολιτισμούς που κηρύττουν αγάπες , που προσκυνούν τις συχώριες που δεν τις βρίσκουν για κανέναν ; Τα βλέμματα πονάνε περισσότερο και από τα λόγια ; Τι είναι η απελπισία ; Φόβος χωρίς ελπίδα ; Η απιστία, ακόμα κι αν καταπιωθεί, δε χωνεύεται ; Τι είναι μια μάνα με νεκρό παιδί ; Νεκρή μάνα ; Υπάρχει άραγε ζωή χωρίς δυσκολίες ; Λες να υπάρχει Θεός ; Από πότε είναι έγκλημα να υπακούς; Γίνεται κάποτε ο θάνατος το ακριβότερο δώρο ; Χίλιες φορές πεθαμένος κανείς παρά ζωντανός χωρίς μοίρα ; Οι πεθαμένοι πάντα την γλιτώνουν ; Έχουν οι αλήθειες περισσότερες από μία όψεις ; Η γραφή του Γιώργου Πολίτη είναι πολύ στρωτή , λιτή, δυναμική, καλογραμμένη, τρομερά οξυδερκής και γεμάτη αιχμές. Αυτό γίνεται γιατί σταδιακά ,μας θέτει μπροστά στη μετατόπιση μιας κοινωνίας προς το ψέμα , την υποκρισία, τον πολιτισμό του τίποτα ,τους στενούς ορίζοντες, τον αποκλεισμό, τον ρατσισμό, την κακοποίηση των γυναικών ,τις περισσότερες μορφές βίας που λαμβάνουν χώρα σε ένα πλαίσιο ιδιωτικότητας ,την σιωπή, την ανοχή και συγκάλυψη αυτής της ενδοοικογενειακής βίας ,την ευαισθησία που μοιάζει εξόριστη , συνώνυμη της αδυναμίας και την αποκάλυψη του τέρατος που ζει μέσα μας . Μας παραθέτει τη σταδιακή μετατροπή ενός οικείου περιβάλλοντος σε απειλητικό. Δυσλειτουργικές οικογένειες , αυτή η μάστιγα που διαλύει παιδικές ψυχές. Η κοινωνία δεν είναι σύμμαχος , υπονομεύει την επούλωση των τραυμάτων. Η ηρωΐδα δεν θέλει να είναι μόνη αλλά νιώθει μόνη. Η ηρωΐδα του βιβλίου αγγίζει μια κορυφογραμμή. Πάνω της απλώνεται ο ουρανός και κάτω τα Χαρώνεια βάραθρα… Το μυθιστόρημα «Το προξενιό της Ιουλίας» είναι γραμμένο με πίκρα και ειλικρίνεια , χωρίς συναισθηματισμούς ,φτηνούς εντυπωσιασμούς και χωρίς αφηγηματικά τερτίπια . Το βιβλίο αυτό είναι ένας ελεγειακός ύμνος στην ελληνίδα γυναίκα και μάνα τα πέτρινα εκείνα χρόνια , ένας ύμνος στην ομορφιά της ζωής και μια βεβαιότητα ότι ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος. Διαβάζεται απνευστί και παρασύρει δημιουργικά τον αναγνώστη του. Πρόκειται για Αριστούργημα. Διαβάστε το. Ο ΓΙΩΡΓΟΣ Σ. ΠΟΛΙΤΗΣ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960. Σπούδασε αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων και ζωγραφική, και αργότερα παρακολούθησε επί δύο χρόνια σειρά σεμιναρίων φιλοσοφίας, ψυχολογίας και πολιτικής οικονομίας στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται αποκλειστικά με τη συγγραφή μυθιστορηματικών και θεατρικών έργων, ενώ συγχρόνως αρθρογραφεί στον περιοδικό Τύπο και στο Διαδίκτυο. Παράλληλα διδάσκει δημιουργική γραφή (μυθιστορηματική και θεατρική) στο εργαστήρι θεατρικών σπουδών της AnasaArt. Μυθιστορήματα του ιδίου: Ήφαες, Αδελαή; (2011), 24 στιγμές ακραίου πάθους (2017), Το γράμμα που δεν διαβάστηκε ποτέ (2018). Θεατρικά έργα που ανέβηκαν σε θεατρικές σκηνές των Αθηνών: Κορίτσι Διαμάντι, Το Λαχείο. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Χειμερινό ηλιοστάσιο



χειμερινό ηλιοστάσιο

«Χειμερινό ηλιοστάσιο» Ρ.Πίλτσερ Εκδόσεις Ψυχογιός 2020 σελ. 595 Η εξηντάχρονη Ελφρίντα Φιπς εγκαταλείπει οριστικά το Λονδίνο και την ηθοποιία και μετακομίζει στην εξοχή , στο Ντίμπτον του Χάμσερ, ξεκινώντας μια καινούργια ζωή . Εκεί θα γνωρίσει τον Όσκαρ Μπλάντερ ,οργανίστα , που παίζει εκκλησιαστικό όργανο και την σύζυγό του Γκλόρια. Οι Μπλάντερ είναι ένα ενδιαφέρον και συναρπαστικό ζευγάρι ηλικιωμένων. Η Ελφρίντα έχει παντρευτεί δύο φορές και έχει χωρίσει, χωρίς να έχει παιδιά.Ο Όσκαρ παντρεύτηκε σε μεγάλη ηλικία την Γκλόρια και απέκτησαν απρόσμενα μία κόρη , την Φραντσέσκα. Την ήσυχη και ήρεμη ζωή στο Ντίμπτον έρχεται να αναστατώσει ένα φρικτό και τραγικό τροχαίο ατύχημα , στο οποίο σκοτώνεται η Γκλόρια και η Φραντσέσκα. Ο Όσκαρ είναι απαρηγόρητος. Δεν μπορεί να ξεπεράσει το γεγονός και ειδικά τον θάνατο της μικρής του κόρης. Πέρα από το τραγικό γεγονός ο Όσκαρ πρέπει επίσης να μετακομίσει από το σπίτι της γυναίκας του που μένει .Η μόνη λύση είναι ένα σπίτι που έχει δικό του , από μισό με τον ξαδελφό του τον Χιούι ΜακΛίλαν, στο Σάντερλαντ, στο μικρό χωριό Κρίγκαν της Σκωτίας . Είναι ένα μεγάλο, τετραγωνισμένο , βικτοριανό οίκημα με κήπο , το Εστέϊτ Χάουζ , αλλά πολύ μεγάλο για να ζήσει ένα μόνο άτομο. Ο Όσκαρ κάνει την πρόταση στη αγαπητή φίλη του την Ελφρίντρα , να τον ακολουθήσει για παρέα ,να μην είναι μόνος του, μετά τον θάνατο της γυναίκας του και της κόρης του , σε ένα τεράστιο άδειο σπίτι , στην άλλη άκρη της χώρας, που είχε να πατήσει πενήντα χρόνια. Ζητάει από την Ελφρίντα να εγκατασταθούν εκεί και να περάσουν μαζί τουλάχιστον τον χειμώνα και τα Χριστούγεννα. Η Ελφρίντα δέχεται ,γιατί καταλαβαίνει ότι ο Όσκαρ την ζητάει να φύγει μαζί του , την ήθελε , την είχε ανάγκη, σαν μια αγαπημένη , αστεία ,ηλικιωμένη φίλη. Την ζήτησε να μείνει μαζί του για να έχει συντροφιά και παρηγοριά,να τον βοηθήσει να κάνει ένα νέο ξεκίνημα .Να κάνει υποφερτή και χαρούμενη μια εποχή σκοτεινή και επώδυνη για αυτόν. Η τριαντάχρονη Κάρι ζούσε και εργαζόταν σε ένα ταξιδιωτικό γραφείο στην Αυστρία .Ήταν μια όμορφη , έξυπνη και επιθυμητή κοπέλα .Επειδή η σχέση της με τον παντρεμένο Αντρέας έχει τελειώσει , αποφασίζει να εγκαταλείψει τη δουλειά της και να γυρίσει πίσω στο Λονδίνο. Εκεί θα ζήσει προσωρινά με την μητέρα της Ντόντι , την αδελφή της Νίκολα και την δεκατετράχρονη ανιψιά της Λούσι, μέχρι να βρει καινούργια δουλειά και σπίτι για να μείνει. Ο πατέρας της Κάρι, ο Τζέφρι Σάτον , είχε χωρίσει τη μητέρα της ,είχε φύγει από το σπίτι και συζούσε με μια νέα γυναίκα, τη Σερίνα. Η Ντόντι γνώρισε ένα απόστρατο σμήναρχο και χήρο και έβγαινε με αυτόν . Η αδελφή της Νίκολα είχε χωρίσει και αυτή και εν τω μεταξύ είχε γνωρίσει ένα Αμερικανό επιχειρηματία .Και η Ντόντι και η Νίκολα με τους νέους άντρες τους κανονίζουν να περάσουν δεκαπέντε ημέρες τα Χριστούγεννα , εκτός Λονδίνου. Η μικρή Λούσι δεν θέλει να ακολουθήσει τη μητέρα της στην Αμερική, για να γιορτάσει τα Χριστούγεννα. Ο πατέρας της Λούσι, ο Μάιλς δεν μπορεί να την πάρει για τις ημέρες των Χριστουγέννων ,γιατί και αυτός έχει κανονίσει να πάει στο Σεντ Μόριτς, με τη νέα του γυναίκα. Δεν έχουν τι να κάνουν την Λούσι. , οπότε η αιφνίδια επιστροφή της Κάρι ,δίνει λύση στο πρόβλημα. Θα την κρατήσει η Κάρι, θα τους απαλλάξει από την Λούσι. Δεν θα αφήσει η Κάρι ολομόναχη τη μικρή Λούσι. Η Κάρι λυπάται αφάνταστα το παιδί, που είχε παγιδευτεί ανάμεσα σε δύο άπονους γονείς ,οι οποίοι βρίσκονται στα μαχαίρια. Τι θα κάνει όμως ; Η Κάρι αποφασίζει να ζητήσει να τις φιλοξενήσει για δυο εβδομάδες, αυτή και την Λούσι, η Ελφρίντα Φιπς , ξαδέλφη του μπαμπά της Τζέφρι. Όμως η Ελφρίντα δεν βρίσκεται στο σπίτι της στο Ντίμπτον , αλλά στο Κρίγκαν του Σάντερλαντ .Ψηλά στο Βορρά. Η Ελφρίντα ζητάει την άδεια του Όσκαρ αν μπορεί να φιλοξενήσει την Κάτι και την Λούσι και εκείνος μετά χαράς δέχεται. Έτσι το μοναχικό ζευγάρι των δύο ηλικιωμένων ,θα έχει παρέα για λίγες ημέρες τα Χριστούγεννα ,τα δύο νέα κορίτσια. Ο σαραντάχρονος Σαμ Χάουαρντ επιστρέφει στο Λονδίνο από τη Νέα Υόρκη , μετά από έξι χρόνια .Η εταιρεία του Sturrock & Swinfield , ένας τεράστιος κλωστοϋφαντουργικός όμιλος , του ζητάει να διευθύνει και να ανασυγκροτήσει μια εταιρεία , το διάσημο κλωστήριο του McTaggart του Μπάκλι του Σάντερλαντ της Σκωτίας, που είχε εξαγοράσει ,αφού είχε πτωχεύσει. Επίσης ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής του Σαμ έχει τελειώσει στη Νέα Υόρκη, δηλαδή ο γάμος του με την Ντέμπορα, έχει διαλυθεί. Στο Λονδίνο ο Σαμ θα γνωρίσει τον Χιούι ΜακΛίλαν, ο οποίος θα προθυμοποιηθεί να του πουλήσει το παλιό , θεόρατο , βικτοριανό σπίτι που έχει με τον ξαδελφό του ,τον Όσκαρ Μπλάντερ ,στο χωριό Κρίγκαν ,κοντά στο Μπάκλι ,που θα εργαστεί. Επειδή ο Χιούι πιστεύει ότι το σπίτι είναι άδειο , δεν ξέρει ότι ήδη εκεί πάει να ζήσει ο Όσκαρ, δίνει στον Σαμ μάλιστα και το κλειδί του σπιτιού ,να περάσει να το δει, όταν θα φθάσει για να αναλάβει το κλωστήριο του McTaggart και αν του αρέσει να το αγοράσει. Η Ελφρίντα και ο Όσκαρ με το σκύλο τους τον Χόρα, περνάνε πολύ ωραία με την Κάτι και την Λούσι .Όμως μια ημέρα που έχει ρίξει πολύ χιόνι και έχουν κλείσει όλοι οι δρόμοι στο Κρίγκαν, αναγκάζονται να φιλοξενήσουν τον εγκλωβισμένο και αποκλεισμένο Σαμ Χάουαρντ , που πήγε να δει το άδειο σπίτι ,το Εστέϊτ Χάουζ ,που του είχε δώσει το κλειδί ο Χιούι και βρήκε μέσα να ζούνε τέσσερα άτομα!!! Το Εστέϊτ Χάουζ το μοναδικό σπίτι, έστω και μισό, που έχουν ο Όσκαρ και η Ελφρίντα και όπου μπορούν να περάσουν ευχάριστα το δείλι της ζωής τους μοιάζει τώρα με κρουαζερόπλοιο με πέντε , που ελάχιστα γνωρίζονται μεταξύ τους, συνεπιβάτες . Το σπίτι τώρα γέμισε . Δεν έχει μείνει ούτε ένα δωμάτιο άδειο. Σπίτι για οικογένεια. Ακριβώς όπως έπρεπε να είναι. Τώρα που είχε γεμίσει με φίλους , είχε γίνει σπιτικό. Το σπιτικό του Όσκαρ. Πρόκειται για μια ασυνήθιστη αλυσίδα από συμπτώσεις. Μοιάζει τόσο συναρπαστικό . Θα μπορέσουν όλοι αυτοί οι πέντε διαφορετικοί άνθρωποι , καθένας με τις ιδέες του και τις δικές του απόψεις ,να συνοικήσουν ; Θα είναι φιλόξενοι και γενναιόδωροι οι δυο ηλικιωμένοι άνθρωποι ; Οι καρδιές αυτών των πέντε ανθρώπων θα ζεσταθούν δίπλα στο τζάκι του βικτοριανού αρχοντικού ή θα είναι παγωμένες σαν το χειμωνιάτικο τοπίο ολόγυρά τους ; Θα γιορτάσουν ευχάριστα και αληθινά Χριστούγεννα όλοι μαζί ; Θα είναι ή όχι μελαγχολικό το χειμερινό ηλιοστάσιο ; Ένα βιβλίο για τα γηρατειά , τη μοναξιά , την θλίψη, την απώλεια, την αγάπη ,την φιλία ,την έγνοια, την αλληλεγγύη και την συνύπαρξη. Μια ιδιαίτερη οξυμένη ματιά πάνω στην ετερότητα και τη δύναμη να ξεκινάς από την αρχή. Ένα μυθιστόρημα σπάνιας αρτιότητας , ανθρώπινο ,αληθινό, συγκινητικό , βαθύ. Η ΡΟΖΑΜΟΥΝΤ ΠΙΛΤΣΕΡ (1924-2019) γεννήθηκε στην Κορνουάλη. Στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο υπηρέτησε στο Bρετανικό Nαυτικό και λίγο αργότερα δημοσίευσε το πρώτο της έργο, με το ψευδώνυμο Τζέιν Φρέιζερ, το οποίο διατήρησε για αρκετά χρόνια. Το μυθιστόρημα που της χάρισε παγκόσμια αναγνώριση ήταν το ΜΑΖΕΥΟΝΤΑΣ ΚΟΧΥΛΙΑ, που έγινε αμέσως μπεστ σέλερ και ξεπέρασε τα πέντε εκατομμύρια αντίτυπα διεθνώς. Με είκοσι οχτώ μυθιστορήματα στο ενεργητικό της, η Πίλτσερ ανήκει στις δημοφιλέστερες συγγραφείς της εποχής μας. Τα έργα της έχουν βραβευτεί, έχουν μεταφερθεί στην τηλεόραση και έχουν διαβαστεί από εκατομμύρια αναγνώστες. Το 2002 χρίστηκε αξιωματικός του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Σε βαθιά νερά



σε βαθιά νερά

«Σε βαθιά νερά» Γ.Πολυράκης Εκδόσεις Ψυχογιός 2020 σελ. 415 1950. Η δεκαοκτάχρονη Μαρίνα Αγγελάκη ζούσε με την οικογένειά της στα Σφακιά της Κρήτης. Ήταν μια ψηλή , πανέμορφη κοπέλα , με ίσια μαλλιά , μελαχρινή και με μάτια μεγάλα και καταγάλανα , σαν τη θάλασσα που απλωνόταν κάτω από το χωριό της. Όταν ο μεγαλύτερος αδελφός της, ο Μανούσος ,που έχει μεταναστεύσει στην Αυστραλία, την προσκαλεί κοντά του, διότι της βρήκε γαμπρό, δεν έχει άλλη επιλογή παρά να αφήσει πίσω την πατρίδα της ξεκινώντας ένα ταξίδι στο άγνωστο. Ένα ταξίδι που θα εξελιχθεί όμως σε γολγοθά, σημαδεύοντάς τη για πάντα… Η Μαρίνα είχε την ατυχία να βιαστεί από τον ασυρματιστή του υπερωκεανίου ,που την πήγαινε στην Αυστραλία και ξανά βιάστηκε από ένα κτήνος γιατρό ,που την ξεγεννούσε στο νοσοκομείο της Μελβούρνης . Και να ήθελε ήτανε καταδικασμένη να μην ξεχάσει ,αυτές τις άσχημες στιγμές που πέρασε. Ήταν ολομόναχη στην άκρη του κόσμου… Ο αδελφός της ο Μανούσος την είχε διώξει από το σπίτι του, στο Σίδνεϊ , αφού έμαθε για τον πρώτο βιασμό της και διέλυσε τον αρραβώνα με τον άνθρωπο, που της είχε προτείνει. Η Μαρίνα αποφάσισε να πάει στην Μελβούρνη να γεννήσει εκεί το παιδί της και να εργαστεί. Το παιδί της , μόλις το γέννησε, το αγόρασαν ο κύριος και η κυρία Σέφιλντ .Η Μαρίνα έμαθε μόνο, ότι το παιδί είχε βαριά αρρώστια και πέθανε. Της στέρησαν το παιδί της. Η Μαρίνα δεν το είδε ποτέ. Η Μαρίνα ήταν βιρτουόζα του βιολιού. Για να ζήσει ,έπαιζε βιολί σε μια ορχήστρα , κάθε Σαββατόβραδο στις εκδηλώσεις του συλλόγου κυριών της Μελβούρνης. Εκεί της συμπαραστάθηκαν ο λαουτιέρης της ορχήστρας, κύριος Αρχέλαος και η γυναίκα του . Η Μαρίνα παντρεύτηκε τον προϊστάμενο του εργοστασίου υφαντουργίας της , τον Χαρίλαο Τουμαζάτο, ο οποίος ήταν σκληρός, ανάλγητος και απάνθρωπος και την κακομεταχειριζόταν και αφού τον χώρισε, παντρεύτηκε τον Νεοζηλανδό λογιστή μιας άλλης εταιρείας, που δούλευε, τον Ματ Φέρκιουσον. Με τόσα όνειρα έφυγε από τη φτώχεια του χωριού της και που είχε καταλήξει…Αλλά και τι της επιφύλασσε ακόμα η ζωή , που δεν είχε κουραστεί να παίζει αλύπητα μαζί της…Ένα μπουμπούκι δεκαοκτώ χρόνων ήταν όταν έφευγε από το χωριό της , ένα ολόδροσο μπουμπούκι που δεν είχαν ανοίξει ακόμα τα πέταλά του…Και τώρα … Από το 1950-1970 στο Σίδνεϊ και την Μελβούρνη ,σχεδόν 150.000 νεογέννητα εκλάπησαν από τις μητέρες τους και πουλήθηκαν σε ανθρώπους που ήταν πρόθυμοι να πληρώσουν για να τα αγοράσουν. Ένα από αυτά ήταν και το παιδί της Μαρίνας. Άραγε όταν αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο στην Αυστραλία , την δεκαετία του ’ 80 , βρήκε το παιδί της η Μαρίνα ; Στη ζωή κάποια πράγματα δεν μπορείς να τα εξαγοράσεις. Ένα από αυτά είναι η αγάπη μιας μάνας για το παιδί της . Αυτή η αγάπη δεν αγοράζεται ούτε με όλο το χρυσάφι του κόσμου… Ένα βίαιο και τρυφερό συνάμα μυθιστόρημα . Ένα βιβλίο για τη θέση της γυναίκας στη δουλοκτητική κοινωνία , για την έννοια της μητρότητας ,της αγάπης ,της πίστης, της οδύνης, της μετανάστευσης ,της δύναμης να ξεκινάς από την αρχή και την ιδιοφυία στο βιολί. Απόλαυση ανάγνωσης. Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛΥΡΑΚΗΣ γεννήθηκε στα Σφακιά της Κρήτης. Τέλειωσε τη Στρατιωτική Ιατρική και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, του οποίου είναι διδάκτωρ. Πήρε την ειδικότητα του χειρουργού και στη συνέχεια εξειδικεύτηκε στη χειρουργική των αγγείων στο νοσοκομείο Hammersmith του Λονδίνου. Σήμερα εργάζεται ως χειρουργός στη Θεσσαλονίκη, όπου και ζει. Έχει δημοσιεύσει ογδόντα τρεις επιστημονικές εργασίες σε ελληνικά και ξένα ιατρικά περιοδικά, έχει κάνει δεκάδες ανακοινώσεις σε ιατρικά συνέδρια και έχει πάρει μέρος στη διοργάνωση πολλών συνεδρίων. Είναι μέλος της Ελληνικής Χειρουργικής Εταιρείας, της Χειρουργικής Εταιρείας Βορείου Ελλάδος, της Ιατρικής Εταιρείας Θεσσαλονίκης, της Εταιρείας Ιατρών Λογοτεχνών και της Εταιρείας Συγγραφέων Βορείου Ελλάδος, ενώ έχει διατελέσει μέλος του Διεθνούς Κολεγίου των Χειρουργών. Στα μαθητικά του χρόνια ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με τη δημοσιογραφία στα Χανιά και είχε γράψει δύο θεατρικά έργα που παίχτηκαν σε μαθητικές παραστάσεις. Ακόμη ένα θεατρικό έργο έγραψε όταν ήταν φοιτητής, το οποίο παίχτηκε από φοιτητές κατά τη διάρκεια της φοιτητικής εβδομάδας. Από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν 20 βιβλία του. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Εράν. βυζαντινά αμαρτήματα (πορφυρό εξώφυλλο)



εράν

«Εράν-Βυζαντινά αμαρτήματα» Γ.Καλπούζος Εκδόσεις Ψυχογιός 2020 σελ. 593 Εκ του οράν το εράν. Από το να βλέπεις το να ερωτεύεσαι. Φιλόστρατος. Το ιστορικό αυτό μυθιστόρημα διαδραματίζεται στην Κωνσταντινούπολη και στην Αθήνα από το 766- 798 μ.Χ. Είναι η εποχή της Εικονομαχίας, των εικονολατρών και των εικονομάχων. Με τη Σύνοδο της Ιέρειας το 754 μ.Χ. αποφασίστηκε να απαγορευτεί αυστηρά η λατρεία των εικόνων και να τις αφανίσουν στο σύνολό τους (Η εκκλησία μας εορτάζει την Κυριακή της Ορθοδοξίας , την παγίωση δηλαδή της λατρείας των εικόνων ,που έγινε το 843 μ.Χ. από την αυτοκράτειρα Θεοδώρα). Η μοναχή Λυγινή και ο μοναχός Υάκινθος και άλλοι τετρακόσιοι μοναχοί και μοναχές, που τους εκδίωξαν από τις μονές τους, σύρονται στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης ,ενώ ο λαός τους διαπομπεύει και τους χλευάζει .Στρατιώτες τους υποχρεώνουν να ποδοπατήσουν μια σειρά εικόνες στρωμένες στο έδαφος και στο τέλος τους… παντρεύουν μεταξύ τους με γάμο πολιτικό. Μετά από αυτό ο Υάκινθος και η Λυγινή φεύγουν για την Αθήνα. Ο Υάκινθος ξεκαθαρίζει στη Λυγινή ότι μπορεί να παντρεύτηκαν δια της βίας , αλλά επειδή αυτός είναι αφιερωμένος στον Θεό, θα ζήσουν σαν συνείσακτοι (θα συνοικούν αλλά δεν θα συνάπτουν καμία αμαρτωλή σχέση μεταξύ τους). Ο Υάκινθος το εφήρμοσε και σύντομα ,για να αποστασιοποιηθεί από τα γήινα και κοσμικά και να τιμωρήσει το αμαρτωλό σώμα του και να το υποβάλει σε δοκιμασίες, θα γίνει πυλίτης (θα ζήσει σε μια υποτυπώδη καλύβα στην κορυφή της Πύλης του Αδριανού) και στυλίτης (θα ζήσει πάνω σε κολόνα του Ολυμπιείου) για είκοσι οκτώ ολόκληρα χρόνια. Ο πατρίκιος Φωκάς αναθέτει στους εννέα Λέοντες (μεταξύ αυτών και τον Ροδανό) μια αποστολή υψίστης σημασίας, για την Αυτοκρατορία, ,με την κωδική ονομασία : Ιερόν Στιχάριον. Αφού πρώτα αποδείξουν την αφοσίωσή τους οι Λέοντες , στον βωμό του θανάτου , θα γίνουν και αδελφοποιτοί. Ο Ροδανός είναι ένας αγγελοπρόσωπος στρατιωτικός ,αφοσιωμένος στον βασιλιά και στον πατρίκιο Φωκά. Σε μια αποστολή του πατρίκιου Φωκά, ο Ροδανός θα βρεθεί στην Αθήνα .Εκεί θα δει την Λυγινή και θα την ερωτευτεί παράφορα. Παρά τις αναστολές της η Λυγινή ,που ήταν μοναχή και παρθένα και επειδή είναι ήδη παντρεμένη με τον Υάκινθο, τελικά θα ερωτευτεί και αυτή παράφορα, τον πανέμορφο Ροδανό. Ο Ροδανός σαν τον ήλιο την τύφλωσε. Ανεμοστρόβιλος ερωτικός την τίναξε ψηλά κι ένιωθε να αιωρείται η Λυγινή. Την μάγεψε το κύμα του έρωτα, την πήρε ο αέρας, ,τη σαγήνευσε η ζωή.Εκείνος ήταν η ανάσα της. Για τον Ροδανό η Λυγινή ήταν η ηλιογέννητή του. Η ερωτική συνεύρεση με το Ροδανό θα έχει σαν αποτέλεσμα να μείνει έγκυος η Λυγινή και τελικά να γεννήσει τον γιο τους Μιχαήλ , που θα τον εγκαταλείψει στην Αθήνα , για να ακολουθήσει στην Κωνσταντινούπολη, τον εραστή της, τον Ροδανό. Απαρνήθηκε το παιδί της, για τον Ροδανό. Η Λυγινή ήταν δοσμένη στον απόλυτο έρωτα για τον Ροδανό. Το πάθος της ήταν ακραίο. Ήταν όμως η παλλακίδα του Ροδανού , διότι η γυναίκα του, ήταν η Κύνθια. Ο Ροδανός θα υποστεί βασανιστήρια ,από τον Ερμάς και θα του αλλοιωθεί το πρόσωπο. Ο Ροδανός δεν άντεχε τη φοβερή αλλοίωση της εικόνας του και το παραμορφωμένο του πρόσωπο και γινόταν σιγά σιγά φθονερός και κακότροπος. Η ασχήμια του συνδαύλιζε την καχυποψία του για την Λυγινή. Της έκαμε τον βίο αβίωτο. Οι λαβωματιές στο πρόσωπό του χαράκωσαν και μάτωσαν τον ίδιο τον έρωτα, για την Λυγινή. Το ερωτικό τους πάθος δέχτηκε καίριο πλήγμα. Τελικά η Λυγινή καταλήγει να γίνει… Άλλοι ήρωες και αντιήρωες του μυθιστορήματος , εκτός από την Λυγινή , τον Υάκινθο και τον Ρομανό είναι : οι Αυτοκράτορες Κωνσταντίνος Ε και ΣΤ , Λέων Δ και Ειρήνη, οι Λέοντες Νικήτας, Ευστάθιος ,Λεύκιος και Δαδόης, ο μαύρος ευνούχος Αράν, , ο Πομπλίωνας, ο Βάρδας ο «Μυστικός», η Πολύμνια , ο Αγαθίας, η δούλα Κομιτώ, ο Κιτίν, η Κομιτώ, ο Ερμάς, η Κύνθια, ο Παγάνης, η Μαξίμα, ο Αρκάδιος, ο Λάμπος, η θεατρίνα Γοργονία, ο Μελίας, η Λήδα, η μικρή Αγγελίνα και ο Αέτιος. Εκβιασμοί, αφορισμοί, μοιχεία, πορνείο, ρινοκόπηση, τύφλωση, αλχημεία, φιλοσοφική λίθος, μαγικά φίλτρα, εικόνες, αγιογραφίες, διαπόμπευση, ζήλια, φθόνος , πίκρα, ταπείνωση, εξευτελισμοί, οδύνες, ασέβεια, σκάνδαλα, ανομήματα, αμαρτήματα, μετάνοια, κακό, καλό, αγάπη, ηδονή, έρωτας-σφαγή, φροντίδα, αλληλοκατανόηση, κάλλος, εράν-να ερωτεύεσαι… Ποια ήταν η δοκιμασία Προμηθέας Δεσμώτης ; Ποιος ήταν ο προδότης μεταξύ των Λεόντων ; Τι ήταν το Ιερόν Στιχάριον ; Ποια ήταν η μαγική λαμπάδα ; Ποιος ήταν ο άνδρας με το χρυσαφένιο πρόσωπο ; Καμμιά φορά λαβαίνεις πιότερη χαρά απ΄ τη δέσμευση ; Μέσα απ΄τον έρωτα ο άνθρωπος αγγίζει τη μέθη της ζωής και την αγιοσύνη ; Αγάπη σημαίνει να δίνεις ; Ποια αμαρτήματα και κακουργήματα βάραιναν τον Ροδανό ; Κάνει η ομορφιά τον άνθρωπο ; Θα ξαναγεννηθεί ο έρωτας του παραμορφωμένου Ροδανού για την Λυγινή ; Το έξω του ανθρώπου καθορίζει το μέσα του ή όχι ; Το εράν περιορίζεται κατ΄ ανάγκην στην εξωτερική εικόνα ; Εράν δια του οράν της ψυχής και ουχί δια των ομμάτων… Δεν είναι πρώτη φορά που συγγραφείς δίνουν φωνή σε ημιφωτισμένους ήρωες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας , σε θύματα της επίσημης Ιστορίας ή σε ατραγούδιστους αντιήρωες της καθημερινής ζωής. Ο συμπατριώτης μας Γιάννης Καλπούζος ξαναζωντανεύει από καιρό ξεχασμένα και φαινομενικά ασήμαντα και αξιοπερίεργα επεισόδια της ιστορίας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Μια υπέροχη αφήγηση. Το βιβλίο αποτελεί εξαίσιο ανάγνωσμα , γεμάτο εντυπωσιακές εικόνες. Όπως σε όλες τις συναρπαστικές ιστορίες , οι κεντρικοί χαρακτήρες ,χαράσσονται στη μνήμη μας, ο συγγραφέας φιλοτεχνεί το πορτραίτο τους έπειτα από ενδελεχή έρευνα και λεπτή σχολαστικότητα. Πρόκειται για Αριστούργημα. Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ γεννήθηκε στο χωριό Μελάτες της Άρτας το 1960. Έχει γράψει ποιητικές συλλογές, στίχους σε 80 τραγούδια, διηγήματα και μυθιστορήματα. Με την ποιητική συλλογή « Έρωτας νυν και αεί » ήταν υποψήφιος στη βραχεία λίστα για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2008, ενώ το 2009 τιμήθηκε με το Βραβείο Αναγνωστών του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (Ε.ΚΕ.ΒΙ.) για το μυθιστόρημά του « ΙΜΑΡΕΤ». Η παραλογή «Ο λύκος», που εμπεριέχεται στη συλλογή διηγημάτων «ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ ΠΟΤΕ», βραβεύτηκε στον Διεθνή Διαγωνισμό Ποίησης και Διηγήματος «Γιώργος Σεφέρης» του Πανεπιστημίου του Παλέρμο. Άλλα έργα του είναι : «Σάος», «Άγιοι και δαίμονες», «Ουρανόπετρα» , « Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου» και «Σέρρα» . Γράφει: Ο Κώστας Τραχανάς

0

Φλόγα και άνεμος



φλόγα και άνεμος

«Φλόγα και άνεμος» Σ.Δάνδολος Εκδόσεις Ψυχογιός 2020 σελ. 571 Ο συγγραφέας Στέφανος Δάνδολος φέρνει στο φως ,στο βιβλίο του αυτό, την ταραχώδη ερωτική σχέση της θρυλικής ηθοποιού Κυβέλης και του πολιτικού Γεώργιου Παπανδρέου. Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται σε τέσσερις ημέρες -Κεφάλαια : Πέμπτη 31 Οκτωβρίου 1968, μια καρδιά σταμάτησε να χτυπάει -Παρασκευή 1 Νοεμβρίου 1968 - Σάββατο 2 Νοεμβρίου 1968 - Κυριακή 3 Νοεμβρίου 16968 , η κηδεία. Το καλοκαίρι του 1920 καταφτάνει στη Χίο η Κυβέλη Αδριανού, η μεγάλη δόξα του ελληνικού θεάτρου. Γενικός Διοικητής του νησιού είναι ένας γοητευτικός νεαρός, ονόματι Γεώργιος Παπανδρέου( ο πολιτικός που πρώτα από όλα ήταν ποιητής). Εκείνη είναι παντρεμένη (δυο φορές-Μήτσος Μυράτ και Κώστας Θεοδωρίδης ) . Το ίδιο κι αυτός (Σοφία Μινέικο) . Η εμβληματική πρωταγωνίστρια και ο πολιτικός που θα αναδειχθεί τρεις φορές Πρωθυπουργός της Ελλάδας, ζουν για χρόνια έναν θυελλώδη παράνομο έρωτα, ώσπου ενώνονται με τα δεσμά του γάμου και γίνονται ένα από τα μυθικά ζευγάρια του εικοστού αιώνα. Ο νους του Γιώργη ήταν διαρκώς σε αυτή τη γυναίκα που τον στοίχειωνε. Όμως οι παράφορες αγάπες είναι πάντα σπαρμένες με αγκάθια. Αρχίζουν ομηρικοί καβγάδες. Θύμωναν και μετά φίλιωναν. Τσακώνονταν κι έπειτα έκαναν έρωτα σαν να μην υπήρχε αύριο. Και έρχονται τα δεκαεπτά χρόνια του τέλους. Είναι πια ο καιρός της ομίχλης. Συντροφεύει όλο αυτό τον δύσκολο καιρό (από το 1951-1968) την Κυβέλη, την προγιαγιά της (έχει ήδη χωρίσει με τον Γιώργο Παπανδρέου , πριν από δεκαεπτά χρόνια ) ,η Βαλεντίνη Ποταμιάνου, που θα διεκδικήσει και αυτή , το δικό της μερίδιο στον έρωτα . Το φθινόπωρο του 1968, η Κυβέλη , η θρυλική gtande dame του θεάτρου, είναι μια ραγισμένη και τσακισμένη ύπαρξη, ο «Γέρος της Δημοκρατίας», κείτεται στο φέρετρό του και η Ελλάδα ασφυκτιά μέσα στο σκοτάδι της δικτατορίας. Η θρυλική Κυβέλη είναι τώρα ένα πλάσμα κυρτωμένο μπροστά στο τζάκι του σπιτιού της .Ούτε ηθοποιός , ούτε αγαπημένη του Γιώργη. Πέρυσι κήδεψε την καριέρα της , σήμερα εκείνον. Η μόνη της ιδιότητα πλέον είναι τα γηρατειά και η μοναξιά που σκοτώνει και τους πιο δυνατούς. Θα ήθελε λίγη πραγματική ζωή ακόμη , να τον έχει κοντά της , να τον λατρεύει. Κι ας τσακώνονταν. Θα ήθελε και λίγο ακόμη απ΄ το παραμύθι της σκηνής αν γινόταν. Χορταίνει κανείς από ζωή ; Εκείνος κι εκείνη. Γεώργιος Παπανδρέου κι Κυβέλη Ανδριανού. Η μοναδική μας πατρίδα είναι οι άνθρωποι που αγαπάμε. Πώς πρέπει να αποφασίζουμε τελικά ; Με την καρδιά ή με το μυαλό ; Η καρδιά και το μυαλό. Ο αιώνιος πόλεμος. Ο έρωτας είναι σφαγή. Μας τσακίζει .Μας αφήνει μισούς. Το πάθος είναι πόλεμος. Σε ρημάζει. Οι θυελλώδεις σχέσεις -αυτές που περνάνε από χίλια κύματα και φαντάζουν αδάμαστες για χρόνια- σβήνουν συνήθως άδοξα , όπως φυσάς ένα κερί. Η απελπισμένη ποίηση του έρωτα. Ένας μεγάλος έρωτας. Οι καταραμένοι έρωτες αφήνουν ερημιά στο πέρασμά τους. Η φλόγα θεριεύει με τον άνεμο. Η φλόγα ήταν η Κυβέλη και ο άνεμος ήταν ο Γιώργης. Η Κυβέλη ήταν η φλόγα. Μακριά της ο Γιώργης πάγωνε και κοντά της καιγόταν. Μόνο ο άνεμος μπορεί να δυναμώσει μια φλόγα και να την κρατήσει για πάντα φουντωμένη. Εκείνος ήταν άνεμος. Πώς ήταν η κάθε μέρα πλάι σε κάτι άπιαστο ; Μπορείς να χωρέσεις τον άνεμο σε ένα καλούπι ; Η Κυβέλη ήταν η Ανθή, στις φλογερές επιστολές του Γιώργη. Τι σημαίνει ένα φιλί ; Τα μικρά πάθη φουντώνουν στις πνιγερές νύχτες της μοναξιάς. Μπορεί τα πρέπει να είναι πιο σημαντικά από τα θέλω ; Ποια είναι η επιχείρηση Μαύρο στάχυ; Τι θα ήταν η ζωή χωρίς την αγάπη ; Τίποτα δεν τελειώνει όταν δύο άνθρωποι αγαπιούνται. Ηθοποιός σημαίνει φως. Και εγένετο φως!! Αναφωνούσε το κοινό την εποχή εκείνη, εξυμνώντας τη σκηνική παρουσίαση της Κυβέλης. «Γέρο της Δημοκρατίας» αποκαλούσε ο λαός τον Γιώργη. Το «Φλόγα και άνεμος» είναι η τοιχογραφία μιας ολόκληρης εποχής. Είναι η ιστορία ενός φλογερού έρωτα. Ποιητικό και ενδοσκοπικό, έρωτες και πάθη, οδυνηρό και ανθρώπινο , ένα λυρικό, ρομαντικό μυθιστόρημα, που σφύζει σαν ανοιχτή πληγή. Ένα επικό μυθιστόρημα για τον έρωτα, την ζωή, τα όνειρα, την τρυφερότητα , την αμφιβολία, την ζήλεια, τα γηρατειά , την μοναξιά, τον θάνατο ,την πολιτική , την τέχνη, το θέατρο και την ελευθερία. Ένα ολικό ιστορικό μυθιστόρημα σπάνιας αρτιότητας. Απόλαυση ανάγνωσης. Πρόκειται για Αριστούργημα . Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΔΑΝΔΟΛΟΣ γεννήθηκε το 1970. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία το 1996. Για το σύνολο του έργου του τιμήθηκε το 2009 με το Βραβείο Μπότση, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας. Μεταξύ των βιβλίων που έχει γράψει είναι τα μυθιστορήματα Νέρων – Εγώ, ένας θεός, που εκδόθηκε με επιτυχία στην Ιταλία και Η ΧΟΡΕΥΤΡΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ και μεταφράστηκε στα τουρκικά. Το 2008 ο Στέφανος Δάνδολος συμπεριλήφθηκε στην Παγκόσμια Ανθολογία Νέων Συγγραφέων, με αφορμή το Young Writers World Festival, που πραγματοποιήθηκε στη Νότια Κορέα. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορεί επίσης το μυθιστόρημά του ΟΤΑΝ ΘΑ ΔΕΙΣ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ, καθώς και το πολυβραβευμένο μπεστ σέλερ ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ, που τιμήθηκε με το Βραβείο Κοινού Public 2018 για το Καλύτερο Ελληνικό Μυθιστόρημα, το Ειδικό Βραβείο Ενηλίκων Βιβλιοπωλείων Public 2018 και το Βραβείο Κοινού Athens Voice Choice 2017, ενώ μεταφέρθηκε στο θέατρο τη σεζόν 2019-20 με πρωταγωνιστές τον Τάσο Νούσια και τη Μπέτυ Λιβανού. Το ΦΛΟΓΑ ΚΑΙ ΑΝΕΜΟΣ είναι το δωδέκατο βιβλίο του. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Σου χρωστάω χάρη



σου χρωστάω χάρη

«Σου χρωστάω χάρη»Σ.Κινσέλα Εκδόσεις Ψυχογιός 2020 σελ.441 H εικοσιεφτάχρονη Φίξι Φαρ έχει ένα πρόβλημα , δεν μπορεί να αφήνει τα πράγματα στην ησυχία τους. Τρώγεται με τα ρούχα της .Βλέπει προβλήματα και θέλει να τα διορθώσει , εδώ και τώρα. Δεν είναι τυχαία που έχει το παρατσούκλι Φίξι (fix= διορθώνω) .Επίσης άκουγε τον πατέρα της , όσο ζούσε , να της λέει συνέχεια : «Η οικογένεια ,Φίξι .Η οικογένεια είναι αυτό που μας δίνει δύναμη.Η οικογένεια είναι το παν. Πάνω απ΄όλα η οικογένεια .Προστάτευσε την οικογένεια δημοσίως».Και αυτό εφαρμόζει συνέχεια η Φίξι. Μαζί με την μητέρα της και τα αδέλφια της ,Τζέικ και Νικόλ, εργάζονται στο μαγαζί ,που άφησε ο πατέρας της στο Λονδίνο και το οποίο τώρα διοικεί η μητέρα της. Βασικά στο μαγαζί , που λέγεται Φαρς ,δουλεύει αυτή και η μητέρα της , ο αδελφός της ο Τζέικ έχει και μια άλλη επιχείρηση και κάνει ένα ΜΒΑ εξ αποστάσεως, ενώ η Νικόλ κάνει μαθήματα διδασκαλίας γιόγκα ,οπότε περνάει περιστασιακά από το μαγαζί ,όπως και ο Τζέικ. Η μαμά διευθύνει την οικογένεια , το σπίτι , την επιχέιρηση…βασικά τα πάντα. Είναι η διευθύνουσα σύμβουλός τους. Η άγκυρά τους. Η καρδιά της Φίξι είχε ραγίσει , είχε γίνει κομμάτια από τον Ράιαν Τσόκερ, φίλο και συμμαθητή του αδελφού της Τζέικ. Ήταν ερωτευμένη μαζί του από δέκα χρονών και αυτός ήταν δεκαπέντε . Ο Ράιαν πλέον ζει στο Λος Άντζελες , εργάζεται ως κινηματογραφικός παραγωγός και έχει χρόνια η Φίξι να τον δει. Μια μέρα η Φίξι βρίσκεται σε ένα λονδρέζικο καφέ , το Καφέ Αλέγκρο, όταν ένας κύριος που κάθεται δίπλα της και μιλάει συνέχεια στο τηλέφωνο ,της ζητάει να ρίξει μια ματιά στο λάπτοπ του , γιατί ήθελε να βγεί έξω και να μιλήσει στο τηλέφωνο. Πράγματι η Φίξι κοιτάζει το κομπιούτερ του άγνωστου και τους γυαλιστερούς φακέλους, που βρίσκονται πάνω στο τραπέζι και γράφουν «Επενδυτικές Ευκαιρίες προσανατολισμένες στο Μέλλον» . Άρα καταλαβαίνει ότι ο τύπος ασχολείται με τα επενδυτικά κεφάλαια. Ξαφνικά χωρίς να σκεφτεί ,διαισθητικά, ορμάει πάνω στο διπλανό τραπέζι και αρπάζει το λάπτοπ του τύπου , ένα κλάσμα του δευτερολέπτου αργότερα , ένα ολόκληρο τμήμα της οροφής του καφέ καταρρέει πάνω της , με ένα καταιγισμό σοβάδων και νερών. Είχε προσέξει ότι έσταζε η οροφή από την πολύ βροχή και αντέδρασε ακαριαία σώζοντας το λάπτοπ .Όταν ξαναμπαίνει ο τύπος στο μαγαζί και βλέπει την Φίξι μούσκεμα και γεμάτη σοβάδες , ακούει την Φίξι να του λέει: « Ορίστε το λάπτοπ σας , ελπίζω να μην βράχηκε ,διότι συνέβη ένα ατύχημα στο ταβάνι». Σαν χορός σε ελληνική τραγωδία , όλοι οι πελάτες αρχίζουν να τον ενημερώνουν με ζέση ,ότι το ταβάνι κατέρρευσε και σαν αστραπή το κορίτσι όρμησε στο τραπέζι του και διέσωσε το κομπιούτερ του.Τότε αυτός λέει της Φίξι : «Δεν ξέρω πως να σας ευχαριστήσω .Μου σώσατε τη ζωή». «Όχι και τη ζωή» , λέει η Φίξι. «Εντάξει, με σώσατε από σίγουρη καταστροφή . Δεν είναι ο υπολογιστής , αλλά αυτά που είχε μέσα ο υπολογιστής. Πράγματα μεγάλης αξίας και δεν είχα κάνει αντίγραφα ασφαλείας». Σε μια χάρτινη θήκη για τον καφέ γράφει με ένα στιλό κάτι. «Πάντα εξοφλώ τα χρέη μου» της λέει . «Πάντα». Τείνει τη θήκη και η Φίξι βλέπει ότι έχει γράψει πάνω : «Σου χρωστάω χάρη. Εξοφλητέα στο διηνεκές». «Αν θελήσεις ποτέ κάποια χάρη , κάτι που να μπορώ να κάνω για σένα ,θα το κάνω. Οτιδήποτε». Της δίνει επίσης μια επαγγελματική κάρτα και της συστήνεται .Είναι ο Σεμπάστιαν Μάρλοου.Εγώ είμαι η Φίξι Φαρ, του λέει. «Σε παρακαλώ ότι θελήσεις να μου ζητήσεις χάρη».Η Φίξι για να του κάνει την χάρη , και να μην τον στενοχωρέσει ,βάζει τη θήκη ,μέσα στην τσάντα της και τον αποχαιρετάει. Εκείνες τις ημέρες επιστρέφει στο Λονδίνο ,ο παλιός φίλος της Φίξι , ο Ράιαν Τσόκερ ,κατεστραμμένος από τις επενδύσεις ,που έκανε στον κινηματογραφικό τομέα στην Αμερική.Η Φίξι είναι διατεθειμένη να τον βοηθήσει όσο μπορεί , γιατί ακόμα τον αγαπάει. Όταν ο Ράιαν ζητάει δουλειά , οποιαδήποτε δουλειά , η Φίξι θυμάται την υπόσχεση του Σεμπάστιαν Μάρλοου , οπότε πηγαίνει και τον βρίσκει και του ζητάει χάρη ,όχι για τον εαυτό της ,αλλά για τον παλιό της, αγαπημένο φίλο ,Ράιαν.Μια δουλειά στην επιχείρηση του Σεμπάστιαν .Η Φίξι θα του βρει δουλειά , ο Ράιαν θα την λατρέψει , ο αδελφός της ο Τζέικ θα ενθουσιαστεί ,για τον φίλο του .Και όλοι θα είναι χαρούμενοι! Τελικά ο Ράιαν προσλαμβάνεται και ξεκινά από την αρχή . Άρα η Φίξι ζήτησε την υπόσχεση πληρωμής και ο Σεμπάστιαν πράγματι δέχεται . Της ανταποδίδει την χάρη .Παίρνει ο Σεμπάστιαν ένα στυλό και γράφει στην χάρτινη θάκη του καφέ ,που του έδωσε η Φίξι : «Εξοφλήθη » και μετά την ημερομηνία .Η χαρά της Φίξι είναι πολύ μεγάλη ,που βοήθησε τον Ράιαν και θα βρίσκονται πλέον μαζί αρκετά συχνά και μπορεί να ξανασυνδεθούν. Θα γίνει όμως όπως ονειρεύεται η Φίξι ; Τώρα, λοιπόν, η Φίξι είναι πάτσι,με τον Σεμπάστιαν , αλλά σε λίγο πάλι κάτι συμβαίνει κι ο ένας χρωστάει χάρη στον άλλο, και πάει λέγοντας. Πώς θα τελειώσει, άραγε, όλο αυτό; Ένα αστείο μυθιστόρημα με ξεκαρδιστικούς διαλόγους. Μια περιπέτεια της πρωταγωνίστριας του μυθιστορήματος,της Φίξι, που αγωνίζεται να βρει την αγάπη, την επαγγελματική ολοκλήρωση και την οικογενειακή ισορροπία. Μια απίστευτα απολαυστική ιστορία για μια περίπλοκη οικογένεια, για έναν άντρα που ίσως να είναι ο ιδανικός και για ένα κορίτσι που έχει μανία να διορθώνει τα πάντα ,να σκέφτεται τι χρωστά στους άλλους ,αλλά… δυσκολεύεται να διορθώσει τη δική της ζωή και τι χρωστά στον εαυτό της. Διαβάστε το. Η ΣΟΦΙ ΚΙΝΣΕΛΑ γεννήθηκε στο Λονδίνο και σπούδασε πολιτικές επιστήμες, φιλοσοφία και οικονομικά στο Νιου Κόλετζ του Πανεπιστήμιου της Οξφόρδης. Έχει εργαστεί ως δασκάλα και δημοσιογράφος με ειδίκευση σε οικονομικά θέματα. Το πρώτο της μυθιστόρημα, το οποίο έγραψε στην ηλικία των 24 ετών και εκδόθηκε με το πραγματικό της όνομα, Μάντλεν Ουίκαμ, αγκαλιάστηκε από αναγνώστες και κριτικούς και μπήκε στη λίστα των μπεστ σέλερ. Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 40 γλώσσες και έχουν πουλήσει 45 εκατομμύρια αντίτυπα σε πάνω από 60 χώρες. Ανάμεσά τους και η πασίγνωστη σειρά «Ψωνίζω, άρα υπάρχω», η οποία έχει γυριστεί κινηματογραφική ταινία. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Ελέφαντες με τιράντες



ελέφαντες με τιράντες

«Ελέφαντες με τιράντες» Γ.Λεμπέσης Εικονογράφηση Μ.Χωλ Εκδόσεις Ψυχογιός 2020 σελ. 40 (για παιδιά από 4 ετών) Στους πρόποδες του όρους Πινέλο, στο μακρινό Χρωματιστάν ,απλώνεται σαν πολύχρωμη θάλασσα η πεδιάδα των χρωμάτων! Μικρές και μεγάλες ροζοκόκκινες λιμνούλες , ψηλά και χαμηλά πρασινοκίτρινα λοφάκια , πελώρια και τοσοδούλικα χρωματιστά λουλούδια , στρουμπουλά και λεπτά πορτοκαλομόβ θαμνάκια είναι μερικά από τα όμορφα στοιχεία αυτής της πεδιάδας. Το πιο αξιοθαύμαστο , όμως, είναι ότι εκεί ζουν οι μοναδικοί ελέφαντες με τιράντες ! Οι προστάτες των χρωμάτων ολόκληρου του κόσμου! Ο Μπάμπου με τη δύναμη του μπλε , η Μούμου με την ταχύτητα του κόκκινου και ο Κίνγκο με τα φτερά του κίτρινου είναι πάντα έτοιμοι να σώσουν τα χρώματα από κάθε απειλή και να τα διατηρήσουν όμορφα και λαμπερά. Ώσπου μια μέρα έρχεται ένα μήνυμα για τους ελέφαντες με τις τιράντες : «Ελάτε γρήγορα στους κήπους του Μπογιάτι. Τα λουλούδια άρχισαν να χάνουν το χρώμα τους και η παραγωγή μπογιάς έχει σταματήσει. Τα χρώματα κινδυνεύουν». Αν οι ελέφαντες με τις τιράντες ,δεν σώσουν τα λουλούδια και τις μπογιές ,οι άνθρωποι θα μείνουν χωρίς μπογιές και τα πάντα θα γίνουν άχρωμα. Θα μπορέσουν οι ελέφαντες με τις τιράντες να βρούνε τον χρωματοφάγο ; Πώς θα μπορέσουν να φτιάξουν καινούργια χρώματα ; Είναι τελικά οι ελέφαντες με τις τιράντες προστάτες και φύλακες των χρωμάτων ; Το βιβλίο αυτό είναι ένα παραμύθι γεμάτο χρώμα , χιούμορ και μηνύματα για την υπεράσπιση του καλού και τη δύναμη της συνεργασίας .Ένα καταπληκτικό παραμύθι που θα χαρίσει σε μικρούς και μεγάλους χρωματιστά χαμόγελα. Χαρούμενες χρωματοδιακοπές και καλό καλοκαίρι!!! Ο Γιώργος Δ. Λεμπέσης γεννήθηκε το 1981 κάτω από μια τεράστια αμυγδαλιά. Μεγάλωσε σε μια πολύχρωμη πόλη με χωματένιους δρόμους και γιγάντιες χελώνες. Σε ηλικία 8 ετών μπήκε σ’ ένα μυστήριο ρέμα κι από τότε χάθηκαν τα ίχνη του. Στέλνει τις ιστορίες του μέσω ταχυδρομικών αερόστατων, ενώ υπάρχουν φήμες ότι ζει στη Χώρα των Περασμένων Περαστικών (εκεί όπου πάνε όλα τα χαμένα πράγματα) και ότι επισκέπτεται τα παιδιά με το όνομα «Φανταστικός Lebee».Έχει αποσπάσει Βραβείο Πρωτότυπης Ιστορίας και Βραβείο Κοινού για τα διηγήματά του «4 σελίδες» και «Πρώτη πτήση», ενώ έχει ψηφιστεί δυο φορές στις «Πένες της χρονιάς» μέσα στους δέκα καλύτερους συγγραφείς παιδικής λογοτεχνίας όλων των εποχών.Θεωρείται ένας από τους πιο αγαπημένους συγγραφείς παιδικής λογοτεχνίας, έχοντας στο ενεργητικό του 7 μπεστ σέλερ, 12 διηγήματα για ενηλίκους και μεταφράσεις σε αγγλικά και αραβικά. Το δημοφιλές παραμύθι του Ψαρόσουπα έχει ανέβει 4 φορές σε κεντρικά θέατρα της Αθήνας, ενώ μια φορά ανέβηκε το έργο του Βρασίδας εναντίον Μπακαλιαράκου. Επιπλέον, έχει συνυπογράψει με τον αδελφό του τη μουσικοθεατρική παράσταση Όσα λέν’ οι τοίχοι, στην οποία συμμετείχαν το Τρίφωνο, η Λιάνα Κανέλλη, η Ελένη Γερασιμίδου κ.ά. (2011).Έχει κάνει τη θεατρική διασκευή του παραμυθιού της Κατερίνας Μαρκαδάκη Το σπάταλο τερατάκι, σε σκηνοθεσία Χρήστου Χατζηπαναγιώτη, ενώ έγραψε για λογαριασμό του Υπουργείου Παιδείας Κύπρου και των Public Cyprus το παραμύθι Το κομμάτι για το project «Το βιβλίο των σχολείων», όπου συμμετείχαν 1.200 μαθητές.Έχει υπάρξει καλλιτεχνικός διευθυντής του πρώτου παιδικού φεστιβάλ στην Ελλάδα, Town For Kids (2008-2009), και του The Christmas Factory της Star Kid (2014), με προσέλευση που ξεπέρασε συνολικά τους 250.000 θεατές. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν τα βιβλία του: ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΜΟΛΥΒΙ, ΟΙ ΑΝΩΗΡΩΕΣ ΚΑΙ Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΩΝ ΠΕΡΑΣΤΙΚΩΝ, ΠΑΣΧΑΛΟΣΟΥΠΙΤΣΑ, ΟΙ ΑΝΩΗΡΩΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΟ ΣΑΧΛΑΜΑΡΙ, ΨΑΡΟΣΟΥΠΑ 3: ΒΡΑΣΙΔΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΠΑΚΑΛΙΑΡΑΚΟΥ, ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ ΒΥΘΟΣΧΟΛΕΙΟ, ΒΥΘΟΥΓΕΝΝΑ, ΨΑΡΟΣΟΥΠΙΤΣΑ 1 & ΨΑΡΟΣΟΥΠΙΤΣΑ 2, ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΑΛΦΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΘΟΥΜΕΝΑ, ΨΑΡΟΣΟΥΠΑ 2: ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ «ΤΑΠΑ», Θ’ ΑΥΓΟ και ΨΑΡΟΣΟΥΠΑ. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Τα μάτια του σκότους



τα μάτια του σκότους

«Τα μάτια του σκότους «Ν.Κουντζ Εκδόσεις Ψυχογιός 2020 σελ. 391 Το βιβλίο αυτό είναι ένα θρίλερ, που προκαλεί στους αναγνώστες ανατριχίλα . Συνδυάζει δράση , αγωνία και έρωτα με μια νότα παραφυσικών φαινομένων. Το εφεύρημα του χαμένου παιδιού και η αφοσιωμένη μητέρα ,που θα κάνει τα πάντα προκειμένου να ανακαλύψει τι συνέβη στο αγοράκι της , είναι κάτι που αγγίζει μια αρχέγονη χορδή μας… Η Τίνα Έβανς έχει περάσει έναν χρόνο προσπαθώντας να αποδεχτεί τον θάνατο του γιου της, Ντάνι. Ο Ντάνι σκοτώθηκε σε μια εκδρομή ,στα χιονισμένα βουνά της Σιέρα Νεβάδα. Η πληγή δε θα κλείσει ποτέ, αλλά πρέπει να προχωρήσει παρακάτω. Καθώς πλησιάζει η πρεμιέρα της παράστασης ,που σκηνοθετεί στο Λας Βέγκας, νιώθει έτοιμη για μια καινούργια αρχή. Τον τελευταίο μήνα όμως αρχίζει και βλέπει εφιάλτες. Ώσπου ένα βράδυ, κάνει ένα παράξενο κρύο και βλέπει δυο λέξεις γραμμένες στον μαυροπίνακα ,στο άδειο δωμάτιο του Ντάνι: ΟΧΙ ΝΕΚΡΟΣ. Μετά από δύο μέρες βρίσκει το δωμάτιο του Ντάνι άνω κάτω , τα φύλλα της ντουλάπας ανοιχτά κι όλα τα ρούχα από το εσωτερικό της σκορπισμένα ανάκατα στο πάτωμα. Ο μαυροπίνακας να γράφει πάλι : ΟΧΙ ΝΕΚΡΟΣ ,ενώ η Τίνα τον είχε σβήσει την προηγούμενη φορά . Γαμώτο , λέει, ποιος τα γράφει αυτά ; Δεν είναι κάποιος φαρσέρ , δεν είναι κάποιος άγνωστος , πρέπει να είναι γνωστός, σκέφτεται η Τίνα . Τελικά καταλήγει ότι οι κραυγές βοήθειας και τα μηνύματα έρχονται από τον Ντάνι. Αλλά ο Ντάνι είναι νεκρός !!! Αυτό είναι παράλογο… Η Τίνα αισθάνεται μια παρουσία , σαν να στέκεται κάποιος δίπλα της ,που δεν μπορεί να τον δει. Νιώθει να την παρακολουθούν αόρατα μάτια. Κάτι …αφύσικο , αλλόκοτο , όχι ανθρώπινο. Κάτι που είναι και ταυτόχρονα δεν είναι ανθρώπινο. Αισθάνεται το βάρος του, μια πίεση στον αέρα …σαν κάτι να καραδοκεί. Ένα κρύο ρεύμα. Είναι λες…και την παρακολουθεί η ίδια η νύχτα … Η νύχτα , οι σκιές , τα μάτια του σκοταδιού. Τα μάτια του σκότους!! Ο Ντάνι ξαναπροσπαθεί να επικοινωνήσει με τη μητέρα του στην δουλειά της , την βρήκε στο γραφείο. Αρχίζει να κάνει πολύ κρύο ,να νιώθει , η Τίνα ,μια άυλη παρουσία δίπλα της και ο υπολογιστής λειτουργεί …με δική του βούληση και στέλνει νέο μήνυμα : ΟΧΙ…ΝΕΚΡΟΣ…ΟΧΙ…ΝΕΚΡΟΣ…ΚΡΥΩΝΩ ΚΑΙ ΠΟΝΑΩ…ΜΑΜΑ ; ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΥΣΕΙΣ ; ΒΓΑΛΕ ΜΕ ΑΠΟ ΔΩ …ΟΧΙ ΝΕΚΡΟΣ… Ξαναστέλνει στην Τίνα ,φωνητικό μήνυμα σε ένα τζουκ μποξ , αφού πρώτα η θερμοκρασία άρχισε πάλι να πέφτει : ΟΧΙ…ΝΕΚΡΟΣ…ΟΧΙ…ΝΕΚΡΟΣ… ΒΟΗΘΗΣΕ ΜΕ … Μια εικόνα αστράφτει στο μυαλό της Τίνα - το σάπιο πρόσωπο του Θανάτου… Μέσα από τους εφιάλτες της Τίνα και μέσα από τα μηνύματα ,ο Ντάνι προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί της. Ίσως ο Ντάνι να είναι ζωντανός και να μην σκοτώθηκε. Με την βοήθεια του δικηγόρου Έλιοτ, η Τίνα αποφασίζει να ζητήσει την εκταφή του γιού της. Αμφισβητεί την επίσημη εκδοχή για τον θάνατο του γιου της. Αν το αγόρι ήταν ζωντανό, γιατί έπρεπε να περάσει ένας ολόκληρος χρόνος ώσπου να της σταλεί αυτά τα οράματα από το υπερπέραν ; Γιατί τα μηνύματα του Ντάνι είναι τόσο ασαφή και έμμεσα ; Γιατί δεν στέλνει ένα περιεκτικό νοερό μήνυμα , κάτι σαν τηλεπαθητικό μέιλ από τη Ζώνη του Λυκόφωτος ; Κι αν τα πράγματα δεν είναι όπως νομίζει ; Αν το παιδί της δε σκοτώθηκε πραγματικά μαζί με τους άλλους προσκόπους σ’ εκείνο το φρικτό δυστύχημα ; Η ανάγκη να ανακαλύψει την αλήθεια θα οδηγήσει την Τίνα από τα φώτα του Λας Βέγκας στις σκιές της Νεβάδα. Και σ’ έναν εφιάλτη που η αρχή του βρίσκεται ακόμα πιο μακριά, σ’ ένα εργαστήριο στην Ουχάν της Κίνας. Ποιο είναι το Σχέδιο Πανδώρα ; Το θρίλερ του Dean Koontz που συζητήθηκε όσο κανένα άλλο το 2020, καθώς αναφέρεται, αν και γραμμένο χρόνια πριν, στην πόλη από την οποία ξεκίνησε η πανδημία… Ο ΝΤΙΝ ΚΟΥΝΤΖ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πενσιλβάνια των ΗΠΑ. Είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους συγγραφείς παγκοσμίως. Έχει μεταφραστεί σε 38 γλώσσες, και οι συνολικές πωλήσεις των έργων του ξεπερνούν τα 450.000.000 αντίτυπα. Δεκατέσσερα από τα έργα του έφτασαν στην πρώτη θέση στη λίστα των μπεστ σέλερ των New York Times. Μερικά από τα γνωστότερα μυθιστορήματά του είναι τα εξής: Φαντάσματα, Ο εφιάλτης παραφυλάει, Νύχτες τρόμου, Το κρησφύγετο. Το περιοδικό Rolling Stone τον έχει χαρακτηρίσει «τον πιο δημοφιλή συγγραφέα έργων αγωνίας της Αμερικής». Ζει στη Νότια Καλιφόρνια με τη σύζυγό του Γκέρντα. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Ο μυστικός κήπος - η ιστορία της ταινίας



ο μυστικός κήπος

«Ο μυστικός κήπος» Λ.Τσάπμαν Εκδόσεις Ψυχογιός 2020 σελ.220 (για παιδιά από 9 ετών) Ο μυστικός κήπος είναι η ιστορία της κινηματογραφικής ταινίας. Το κλασικό μυθιστόρημα της Φράνσις Χόντγκσον Μπερνέτ μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη από τους παραγωγούς του Χάρι Πότερ και του Πάντινγκτον για να μαγέψει μικρούς και μεγάλους. Η μικρή Μέρι Λένοξ περιπλανιέται μόνη στα τεράστια κτήματα στο Γιόκσαϊρ ,του θείου της Άρστιμπαλντ Κρέιβιν . Η Μέρι ,στο σπίτι του θείου της ,δεν έχει κανένα φίλο ή φίλη, για να παίξει . Ώσπου κάνει φίλο ένα σκύλο , που τον ονομάζει Έκτορα . Η Μέρι είναι περίεργη και εξερευνά τα μυστηριώδη περίχωρα της έπαυλης Μισελθγουέιτ, όπου μια μέρα ανακαλύπτει ένα μέρος μυστικό .Καθώς σκαρφαλώνει σε έναν τοίχο με αναρριχητικά φυτά, ανακαλύπτει έναν μαγικό κήπο . Που βρίσκεται ; Από παντού την περικυκλώνουν πλήθος δέντρων. Ένας κοκκινολαίμης οδηγεί τη Μέρι σ΄ ένα κρυμμένο κλειδί ,που ανοίγει την πύλη του μαγικού κήπου. Αυτός ο κήπος είναι ένας τόπος βγαλμένος από παραμύθι .Γεμάτος δέντρα πανάρχαια , πελώρια πράσινα φυτά , γιγάντιες φτέρες , τεράστια παρτέρια , μονοπάτια στρωμένα με χαλίκι και πέτρινα αγάλματα καλυμμένα από κισσό, ένας πανέμορφος ναός , μια μικρή λιμνούλα και ένα ρυάκι .Όταν θα έρθει η Άνοιξη η Μέρι είναι σίγουρη ότι ο τόπος μέσα στον κήπο θα γεμίσει κουνέλια , σκίουρους, σκαντζόχοιρους, ερμίνες ,αρουραίους και πολλά πουλιά. Γιατί ήταν κρυμμένος αυτός ο κήπος ,πίσω από τον πανύψηλο τοίχο ; Ο Κόλιν είναι ξάδελφος της Μέρι , αλλά βρίσκεται μόνιμα ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι ,διότι είναι άρρωστος ,σε ένα από τα πολλά δωμάτια της έπαυλης. Εκεί τον βλέπει κάθε μέρα η Μέρι να κάθεται θλιμμένος . Η Μέρι γνωρίζεται επίσης με τον Ντίκον ,τον αδελφό της Μάρθας της καμαριέρας και μαζί τα δύο παιδιά εξερευνούν τον μαγικό κήπο. Ένα ρυάκι που υπάρχει στον μαγικό κήπο θα θεραπεύσει με το νερό του, τον πληγωμένο Έκτορα. Τότε η Μέρι και ο Ντίκον αποφασίζουν να οδηγήσουν και τον άρρωστο Κόλιν στο ρυάκι μήπως θεραπευτεί και αυτός .Η μαγεία του κήπου γιατρεύει τον Κόλιν! Περπατώντας χωρίς βοήθεια , ο Κόλιν, ζητά να δει τον πατέρα του .Ο Άρστιμπαλντ εκπλήσσεται όταν βλέπει τον μαγικό κήπο και τον γιό του θεραπευμένο. Πατέρας και γιος συναντιούνται έπειτα από χρόνια δυστυχίας. Με την αγάπη γεννήθηκε μια οικογένεια .Ο Κόλιν, η Μέρι , ο Ντίκον και ο Έκτορας . Ο κήπος έκρυβε φιλικά πουλιά και ζώα , ένα ρυάκι που είχε την ιδιότητα να θεραπεύει πληγές και φαντάσματα που τον πρόσεχαν. Οι άνθρωποι που ζούσαν εκεί δεν το ήξεραν στην αρχή, όμως ο κήπος ήταν μαγικός και όσο τον επισκέπτονταν , τόσο πιο δυνατοί και υγιείς γίνονταν . Οι άνθρωποι έσωσαν τον κήπο και ο κήπος έσωσε τους ανθρώπους , επειδή πίστευαν στη μαγεία του. Ο κήπος δίδαξε πολλά στα παιδιά. Ο κήπος έδειξε στα παιδιά ότι έχουν την δύναμη ν΄ αλλάξουν τη ζωή τους και να βρίσκουν την ευτυχία… Χαρίστε το στα παιδιά σας. Η ΛΙΝΤΑ ΤΣΑΠΜΑΝ είναι συγγραφέας διαφόρων σειρών εμπορικών βιβλίων για παιδιά. Φέρνει έναν πλούτο γνώσης και εμπειρίας στη μυθιστορηματική μεταφορά της κινηματογραφικής ταινίας Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Μακρύ πέταλο από θάλασσα



μακρύ πέταλο από θάλασσα

«Μακρύ πέταλο από θάλασσα» Ι.Αλλιέντε Εκδόσεις Ψυχογιός 2020 σελ.390 Δεκέμβριος 1945 .Με το πλοίο Ματαρόα φεύγουν από την Ελλάδα 200 κυνηγημένοι Έλληνες , νέοι επιστήμονες και καλλιτέχνες .Πολλοί από αυτούς τους Έλληνες διέπρεψαν στη Γαλλία , στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, αλλάζοντας με τα έργα τους την πορεία της σκέψης, των γραμμάτων , των τεχνών και των επιστημών. Ψυχή και κινητήριος μοχλός αυτής της παράτολμης πρωτοβουλίας ήταν ο διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου στην Αθήνα και ένθερμος φιλέλληνας, Οκτάβ Μερλιέ. Αυτός έδωσε την ευκαιρία σε αριστερούς , αντιστασιακούς και προοδευτικούς Έλληνες να σπουδάσουν στην Γαλλία και να σωθούν. Αναφέρουμε κάποια ονόματα εξ αυτών : Κώστας Αξελός, Κορνήλιος Καστοριάδης, Κώστας Παπαϊωάννου, Νίκος Σβορώνος, Αριστομένης Προβελέγγιος, Μιμίκα Κρανάκη, Πολύνα Κοσμαδάκη, Έλλη Αλεξίου, Μάτση Χατζηλαζάρου, Παναγιώτης Τουρνικιώτης, Ευγένιος Ματθιόπουλος , Νέλλη Ανδρικοπούλου , Σταμάτιος Καρατζάς, Ανδρέας Καμπάς, Εμμανουήλ Κριαράς, Νικόλαος Χατζημιχάλης, Γιώργος Κανδύλης, Τάκης Ζενέτος, Μάνος Ζαχαρίας, Μέμος Μακρής ,Δημήτρης Χωραφάς, Άγγελος Προκοπίου, Ανδρέας Γληνός κ.α. Αύγουστος 1939. Με το πλοίο “Winnipeg” φεύγουν από το Μπορντό της Γαλλίας 2.000 σοσιαλιστές, κομμουνιστές , αναρχικοί και φιλελεύθεροι νέοι Ισπανοί επιστήμονες, πολιτικοί, καλλιτέχνες, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι, που βρίσκονταν κλεισμένοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης της Γαλλίας ,κοντά στα σύνορα με την Ισπανία. Όταν ο Φράνκο επικρατεί, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι παίρνουν τον δρόμο της αυτοεξορίας, περνώντας από τα Πυρηναία, στη Γαλλία. Από τους 500.000 Ισπανούς Δημοκρατικούς πρόσφυγες , που είχαν φύγει από την Ισπανία (Απόσυρση) , και πέρασαν τα χιονισμένα και παγωμένα Πυρηναία , μόνο αυτοί οι 2.000 μπόρεσαν να φύγουν πρόσφυγες για την Χιλή, για να σωθούν. Αργότερα κάποιοι άλλοι από τους υπόλοιπους θα πολεμήσουν μαζί με τους Γάλλους τους Γερμανούς στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο , άλλοι θα φθάσουν στην Ρωσία και πολλοί θα πεθάνουν στα κρεματόρια του Άουσβιτς, αφού τους είχαν παραδώσει οι Γάλλοι (όπως οι Έλληνες κομμουνιστές που ήταν στις φυλακές και τα ξερονήσια του Μεταξά τους παρέδωσαν στους Γερμανούς) … Ψυχή αυτής της πρωτοβουλίας ήταν ο 34χρονος διάσημος ποιητής και πρόξενος Πάμπλο Νερούδα ,που αγαπούσε την Ισπανία με πάθος και αγωνιούσε για την τύχη των ηττημένων Δημοκρατικών, που είχε καταφέρει να πείσει τον καινούργιο Πρόεδρο Πέδρο Αγκίρε Σέρδα , να δεχτεί έναν συγκεκριμένο αριθμό προσφύγων στη Χιλή. Ανάμεσα στους 2.000 αυτούς Ισπανούς πρόσφυγες ήταν η Ροσέρ Μπρουγκέρα , σολίστ και δασκάλα μουσικής και πιάνου ,το μικρό μωρό της και ο αδελφός του αρραβωνιαστικού της, ιατρός Βίκτορ Νταλμάου (η σενιόρα Κάρμε Νταλμάου , μητέρα του Βίκτορ και του Γκιλιέμ , ενώ πέρασε τα σύνορα προς την Γαλλία , χάθηκε στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως).Η Ροσέρ σώθηκε από το στρατόπεδο συγκέντρωσης ,χάρη στην Γαλλίδα φίλη του Βίκτορ, Ελίζαμπεθ Άιντεμπεντς, νοσοκόμα του Ερυθρού Σταυρού , που την έστειλε με το μωρό της, να φιλοξενηθεί σε μια οικογένεια Κουάκερων στο Περπινιάν .Από τους τελευταίους μαχητές του Δημοκρατικού στρατού ο Βίκτορ Νταλμάου , είχε περάσει τα σύνορα προς την Γαλλία , αφού αναγκαστήκανε να κλείσουνε το πρόχειρο νοσοκομείο ,που περιποιούνταν τους τραυματίες. Ο Βίκτορ είχε τελειώσει δύο χρόνια Ιατρική και ήταν πολιτοφύλακας στον Εμφύλιο Πόλεμο , μαχητής νοσοκόμος-ιατρός στα νοσοκομεία των Δημοκρατικών .Ο Γκιλιέμ , ο αρραβωνιαστικός της Ροσέρ και πατέρας του μικρού Μαρσέλ , είχε σκοτωθεί στη μεγάλη μάχη του ποταμού Έβρου , αλλά η Ροσέρ δεν το γνώριζε. Τον θάνατο του Γκιλιέμ ,της το ανακοίνωσε ο Βίκτορ , όταν έπρεπε εικονικά να παντρευτεί τον …Βίκτορ ,για να τους επιλέξει ο Πάμπλο Νερούδα , για να φύγουν για την γη της ελευθερίας, την φιλόξενη Χιλή. Και έτσι πριν να φύγουν με το καράβι Winnipeg, το πλοίο της ελπίδας, σε ένα παγκάκι μιας πλατείας του Μπορντό , πήραν την απόφαση ,που θα σημάδευε το υπόλοιπο της ζωής τους ,καθώς και τη ζωή του παιδιού. Τις 4 Αυγούστου 1939 , στο Μπορντό , θα έμενε χαραγμένη για πάντα στη μνήμη του Βίκτορ Νταλμάου, της Ροσέρ Μπρουγκέρα κι άλλων περίπου δύο χιλιάδων Ισπανών που έφευγαν για εκείνη τη στενόμακρη χώρα της Λατινικής Αμερικής , που ήταν γαντζωμένη στα βουνά προκειμένου να μην πέσει στη θάλασσα , και για την οποία δεν ήξεραν τίποτα. Ήταν μια άγνωστη χώρα ,που τους περίμενε στην άκρη του κόσμου, αλλά δεν ήξεραν αν θα γυρνούσαν ποτέ στην πατρίδα τους την Ισπανία. Η χώρα αυτή ήταν η φτωχή και φιλόξενη Χιλή , που ήταν στενή και μακρινή, που η οικονομία της βασιζόταν στον χαλκό και είχε μεγάλες εκτάσεις γόνιμης γης , ακτές χιλιάδων χιλιομέτρων για ψάρεμα και ατέλειωτα δάση. Την Χιλή που η φύση της ήταν υπέροχη , από τη σεληνιακή έρημο του βορρά , μέχρι τους παγετώνες του νότου. Ο Πάμπλο Νερούδα θα την περιέγραφε ως ένα «μακρύ πέταλο από θάλασσα και κρασί και χιόνι…» με « μια κορδέλα από άσπρο και μαύρο αφρό». Εκεί ο Βίκτορ και η Ροσέρ θα φτιάξουν μια καινούργια ζωή, εξόριστοι αλλά ελεύθεροι. Ώσπου μια χούντα θα ανατρέψει τον Πρόεδρο της χώρας, Σαλβαδόρ Αλιέντε… Πρόκειται για Αριστούργημα. Η ΙΖΑΜΠΕΛ ΑΛΙΕΝΤΕ γεννήθηκε το 1942 στο Περού και μεγάλωσε στη Χιλή. Είναι ανιψιά του Σαλβαδόρ Αλιέντε, προέδρου της Χιλής την περίοδο 1970-1973. Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε 35 γλώσσες και έχουν πουλήσει σχεδόν 70 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Μέσα από αυτά έχει στόχο να ψυχαγωγεί αλλά και να επιμορφώνει τους αναγνώστες της, συνδέοντας τις ιστορίες της με σημαντικά ιστορικά γεγονότα. Η ίδια χαρακτηρίζει το έργο της «ρεαλιστική λογοτεχνία», επηρεασμένη τόσο από την απίστευτη παιδική της ηλικία, όσο κι από τους μαγικούς ανθρώπους και τα γεγονότα που πυροδότησαν τη φαντασία της. Εκτός από το συγγραφικό της έργο, ασχολείται ενεργά με την προάσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Μετά τον θάνατο της κόρης της το 1992, ίδρυσε στη μνήμη της ένα ίδρυμα αφιερωμένο στην προστασία και χειραφέτηση των γυναικών και των παιδιών σε όλο τον κόσμο. Από το 1987 ζει μαζί με τον δεύτερο σύζυγό της και την οικογένειά τους στην Καλιφόρνια, αλλά, όπως δηλώνει, βρίσκεται πάντα με το ένα πόδι στην Καλιφόρνια και με το άλλο στη Χιλή. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

1

Η ξεχασμένη δολοφονία



η ξεχασμένη δολοφονία

«Η ξεχασμένη δολοφονία» Α.Κρίστι Εκδόσεις Ψυχογιός 2020 σελ. 238 Η εικοσάχρονη Γκουέντα Ριντ κατάγεται από τη Νέα Ζηλανδία και φθάνει στην Αγγλία , χώρα καταγωγής του νεκρού πατέρα της ,ταγματάρχη Κέλβιν Χάλιντεϊ. Έχει παντρευτεί πριν τρεις μήνες στην Ινδία τον Ζιλ Ριντ και τώρα η Γκουέντα ήρθε για να αναζητήσει και να αγοράσει ένα δικό τους σπίτι. Αποφασίζει να πάει στο Ντίλμουθ ένα γοητευτικό παραθαλάσσιο θέρετρο. Βρίσκει τελικά μια παλιά, μικρή , λευκή βικτωριανή βίλα , με έξι κρεβατοκάμαρες. Της άρεσε τόσο πολύ, που αμέσως το αγοράζει και αρχίζει να κάνει κάποιες επιδιορθώσεις και ανακαινίσεις. Κατεβαίνοντας τις σκάλες του σπιτιού η Γκουέντα ένιωσε να τη λούζει ένα κύμα παράλογου τρόμου .Μια αίσθηση αποτρόπαια. Δεν μπορεί να καταλάβει τι της συμβαίνει. Μήπως η βίλα έχει φαντάσματα και είναι στοιχειωμένη ; Με τις εργασίες του σπιτιού , το Χίλσαϊντ, ξεχνιέται και έτσι περνάει ο πρώτος μήνας. Όμως κατά την διάρκεια των εργασιών ανακαίνισης βρίσκουν μια κτισμένη πόρτα σε ένα τοίχο του σπιτιού ,την οποία είχε μαντέψει η Γκουέντα. Επίσης ανακαλύπτει ,σαν να είναι ενορατική, ένα μονοπάτι έξω , που κατέβαινε από τη βεράντα στο γρασίδι μέσα από τους θάμνους . Επίσης ανοίγει ένα κολλημένο ντουλάπι αλλά από πριν ξέρει τι ταπετσαρία έχει μέσα!!! Βρισκόταν σε ένα σπίτι στο οποίο δεν είχε ξαναμπεί ποτέ, σε μια χώρα που πρώτη φορά επισκεπτόταν , και μόλις πριν από δυο μέρες ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι και φανταζόταν την ταπετσαρία ακριβώς αυτού του δωματίου και του ντουλαπιού , και η ταπετσαρία που είχε φανταστεί ήταν ίδια και απαράλλακτη με εκείνη που κάλυπτε κάποτε τους τοίχους. Το μονοπάτι στον κήπο και την πόρτα που συνέδεε τα δυο δωμάτια μπορούσε να τα εξηγήσει ως σύμπτωση , εδώ όμως με την ταπετσαρία δεν υπήρχε καμία σύμπτωση. Υπήρχε κάποια εξήγηση που της διέφευγε και…ναι, την τρόμαζε. Κάπου κάπου δεν έβλεπε εμπρός , αλλά πίσω -πίσω σε κάποια αλλοτινή κατάσταση του σπιτιού. Από στιγμή σε στιγμή θα μπορούσε να δει κάτι περισσότερο-κάτι που δεν ήθελε να δει…Το σπίτι την τρόμαζε …Μα ήταν το σπίτι , ή η ίδια; Στο Ντίλμουθ φθάνει και η μις Μαρπλ , μια γλυκύτατη , ηλικιωμένη, ψηλόλιγνη , με ροδαλά μάγουλα και γαλάζια μάτια , για να ξεκουραστεί .Γνωρίζεται με την Γκουέντα , όταν ο Ρέιμοντ Γουέστ, ανιψιός της μις Μαρπλ και φίλος του Ζιλ Ριντ , βάζει τα δυνατά του να περάσει καλά και να είναι ευπρόσδεκτη, η κυρία Γκουέντα Ριντ. Πηγαίνουν όλοι μαζί στο θέατρο .Προς το τέλος της παράστασης του θεάτρου ,όταν η φωνή του ηθοποιού λέει τα εξής λόγια : « Σκέπασε το πρόσωπό της. Θάμπωσε τα μάτια μου , πέθανε τόσοι νέα…», η Γκουάντα ουρλιάζει, πετάγεται από το κάθισμα και φεύγει τροχάδην, για το σπίτι που την φιλοξενεί. Και ο Ρέιμοντ και η μις Μπαρπλ δεν μπορούν να καταλάβουν τι τρόμαξε αυτή τη νέα κοπέλα. Η Γκουέντα αρχίζει πλέον να πιστεύει ότι τρελαίνεται. Αναφέρει στον οικοδεσπότη και στην μις Μαρπλ ,ότι την ώρα που είπε αυτά τα λόγια ο ηθοποιός, αυτή βρέθηκε νοερά στο σπίτι που αγόρασε , εκεί στα σκαλιά , κοιτούσε το χολ πιο κάτω ,πίσω από τα κάγκελα της σκάλας και είδε να κείτεται εκεί. Σωριασμένη, νεκρή. Είχε ολόχρυσα μαλλιά και το πρόσωπό της ήταν …μπλαβό! Ήταν νεκρή, την είχαν στραγγαλίσει και κάποιος έλεγε εκείνα τα λόγια με τον ίδιο φρικτό , χαιρέκακο τρόπο. Είδε τα χέρια του, γκρίζα , ρυτιδιασμένα , δεν ήταν ανθρώπινα , ήταν πιθηκίσια , ...ήταν φρικτό . Ήταν νεκρή… Η μις Μαρπλ ρώτησε μαλακά : «Ποια ήταν η νεκρή; » -Η Έλεν… Τότε η Γκουέντα αναρωτιέται : «Γιατί το είπα αυτό ;» , «Γιατί είπα «Έλεν»; «Δεν ξέρω καμία Έλεν!», «Είδατε; » είπε ,«Είμαι τρελή !Φαντάζομαι πράγματα! Βλέπω συνεχώς πράγματα που δεν υπάρχουν .Στην αρχή ήταν η ταπετσαρία , τώρα βλέπω πτώματα. Άρα χειροτερεύω.». «Έλα καλή μου, μη βγάζεις βεβιασμένα συμπεράσματα», της είπε η Μις Μαρπλ. «Τότε είναι το σπίτι. Είναι στοιχειωμένο, μαγεμένο» λέει η Γκουέντα, «Βλέπω πράγματα που έχουν συμβεί εκεί, εκτός κι αν βλέπω πράγματα που πρόκειται να συμβούν εκεί . Καλά θα κάνω να πάω σε ψυχίατρο». Η Μις Μαρπλ της απαντάει: «Έχουμε τρία συγκεκριμένα συμβάντα που σε τάραξαν , η πιο φυσική εξήγηση θα ήταν πως τα έχεις ξαναδεί. Ίσως είναι αναμνήσεις». «Μα δεν έχω ξαναέρθει στην Αγγλία » λέει η Γκουέντα. «Εμένα μου φαίνεται πιθανόν » είπε η μις Μαρπλ, « να σε έφερε ο πατέρας σου πρώτα στην Αγγλία όταν πέθανε η μητέρα σου , και να έζησες πραγματικά σε αυτό το σπίτι , το Χίλσαϊντ. Μου είπες ότι ένιωσες οικεία αμέσως μόλις μπήκες στο σπίτι. Και διάλεξες να κοιμηθείς στο δωμάτιο που μάλλον ήταν το παιδικό σου δωμάτιο…» «Μα δεν είναι παράξενο να έρθω στην Αγγλία και να αγόρασα το ίδιο σπίτι στο οποίο είχα ζήσει με τον πατέρα μου τον Κέλβιν Χάλιντεϊ και την μητριά μου την Έλεν Χάλιντεϊ ( που πριν δεκαοκτώ χρόνια είχε εξαφανιστεί ξαφνικά) πριν από τόσα χρόνια ;» «Σίγουρα πέρασες από ένα σπίτι που σου ξύπνησε μνήμες. Οι αναμνήσεις είναι ακόμα εκεί , βαθιά μέσα. Δεν πρόκειται για κάτι υπερφυσικό. Ίσως σε αυτό το σπίτι έγινε μία δολοφονία» . Όταν επιστρέφει ο σύζυγός της Γκουέντα, του αναφέρει όλα τα συμβάντα .Ψάχνουν και οι δύο να ανακαλύψουν, αν πριν δεκαοκτώ χρόνια η Γκουέντα ,βρισκόταν σε αυτή την πόλη και σε αυτό το σπίτι με τον πατέρα της και την μητριά της. Η μις Μαρπλ τους συμβουλεύει ότι αν υποθέσουμε ότι σε αυτό το σπίτι έζησε τριών χρονών η Γκουέντα και εκεί έγινε μία δολοφονία ,να αφήσουν τα πράγματα όπως έχουν και να μην τα σκαλίζουν. Μπορεί να πρόκειται για ένα φόνο από το παρελθόν. Μια ξεχασμένη δολοφονία. Είναι επικίνδυνο να ανακατεύεται κανείς με τους φόνους … Ο Ζιλ Ριντ δεν ακούει τίποτα .Είναι ένας θαρραλέος και ευθύς άντρας , παρά τις συμβουλές της μις Μαρπλ αποφασίζει να διερευνήσει το θέμα των αναμνήσεων της γυναίκας του και το μυστήριο στο οικογενειακό της περιβάλλον. Θα βρεθούν όμως και η Γκουέντα και ο Ζιλ αναπόφευκτα αντιμέτωποι σε δυσάρεστε αλήθειες… Το μυθιστόρημα αυτό συνδυάζει τον αστυνομικό γρίφο με την ένταση του ψυχολογικού θρίλερ. Ένα βιβλίο ύμνο στη δύναμη της ανάγνωσης. Ένα καθηλωτικό αστυνομικό μυθιστόρημα. Ίσως ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστι. Η Άγκαθα Κρίστι γεννήθηκε στην Αγγλία, στο Τορκί, το 1890. Είναι γνωστή κυρίως για τα αστυνομικά έργα της –εξήντα έξι μυθιστορήματα και δεκατέσσερις συλλογές διηγημάτων–, πολλά από τα οποία έχουν κεντρικό χαρακτήρα τον θρυλικό ντετέκτιβ Πουαρό ή την απαράμιλλη μις Μαρπλ. Έγραψε επίσης δύο αυτοβιογραφικά έργα, αισθηματικά μυθιστορήματα αλλά και θεατρικά, μεταξύ των οποίων το μακροβιότερο έργο στην ιστορία του σύγχρονου θεάτρου, την Ποντικοπαγίδα. Η Άγκαθα Κρίστι, που έχει τιμηθεί από τη Βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου με τον τίτλο της Dame για τη συνεισφορά της στη λογοτεχνία, ανήκει στους δημιουργούς που διαμόρφωσαν καταλυτικά την εξέλιξη του αστυνομικού μυθιστορήματος. Παράλληλα, είναι η δημοφιλέστερη συγγραφέας όλων των εποχών, καθώς οι πωλήσεις των έργων της έχουν ξεπεράσει το ένα δισεκατομμύριο αντίτυπα στην αγγλική γλώσσα και άλλο ένα δισεκατομμύριο σε μεταφράσεις. Πέθανε το 1976. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Το Αγκμαράλο



Το Αγκμαράλο

«Το Αγκμαράλο-Οι 4 ξεχωριστοί ντέτεκτιβ » Δ.Μαμαλούκας -Εικονογράφηση Γ.Σγουρός Εκδόσεις Κέδρος 2020 σελ. 152 (για παιδιά από 11 ετών) Ο Δημήτρης Μαμαλούκας στα βιβλία του ,μυθιστορήματα και παιδικά βιβλία, είναι λακωνικός, αφαιρετικός, λιτός, ουσιαστικός. Ειλικρινής και σφαιρική η ματιά του . Πλάθει ένα περιβάλλον με αληθοφάνεια .Η αληθοφάνεια υπάρχει στα μικρά πράγματα. Η φαντασία του είναι οπτική και μάλιστα ζωηρή. Το μυθικό , υπερφυσικό στοιχείο , τα όνειρα, οι εφιάλτες, όλες οι δυνατές χορογραφίες της φαντασίας ενσωματώνουν τη διαυγή ματιά , τη στέρεη τοποθέτηση των μικρών ηρώων-ντετέκτιβ μέσα στον κοινωνικό περίγυρό τους καθώς και την ανάδειξη των ανθρωπιστικών αξιών και αγώνων, την τρυφερότητα απέναντι στους Άλλους , τους αδύναμους, τους ξένους, τους διαφορετικούς. Ο συγγραφέας δεν εκβιάζει το συναίσθημα , είναι ο ίδιος , όλος (το γραπτό του) συναίσθημα. Το βιβλίο «Το Αγκμαράλο» είναι εξαιρετικό, διότι έχει κοινωνικά , ηθικά και φιλοσοφικά υποστρώματα. Μέσα στο βιβλίο του «Το Αγκμαράλο» ο Δημήτρης Μαμαλούκας έχει σαν οπλοστάσιο την παιδική του ηλικία , αυτή θεμελιώνει όχι μόνο την τέχνη του , αλλά και τη ζωή του ,αφήνει το παιδί -αναγνώστη να ξεχωρίσει το καλό και το κακό, να γνωρίσει τον Άλλο, την καθαρότητα του αλλόκοτου που είναι ξένος ,που αφήνεται σε μια ώσμωση , είσαι «εσύ και οι Άλλοι» , κι όσο περισσότερο είσαι «εσύ και οι άλλοι» , τόσο λιγότερο είσαι εσύ , από μερικές απόψεις, η σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στο τέρας και τον άνθρωπο-παιδί είναι στενή, θερμή, ειλικρινής, αμοιβαία. Συναντήθηκαν όχι μόνο οι διάνοιες και οι σκέψεις τους , αλλά μοιράστηκαν συναισθήματα .Βίωσαν από κοινού την έννοια της φιλίας , του σεβασμού , της ανταπόκρισης , της ανταπόδοσης. Σταδιακά , ανοίχτηκαν ό ένας στον άλλο, μοιράστηκαν δύσκολες καταστάσεις , στιγμές αμηχανίας, επιφυλακτικότητας, φόβου και αγωνίας , αλλά και στιγμές ανείπωτης τρυφερότητας , αγγίγματος, χαιρετισμού και αμοιβαίας ψυχικής ένωσης. Εντυπωσιάζει ο συγγραφέας ,με την ποιητική του ευχέρεια να μπαινοβγαίνει στον χρόνο και στο όνειρο , στην πραγματικότητα και το υπερφυσικό , με τιθασευμένο τον θυμό του και μάλιστα με μακροθυμία , να υποστηρίζει το θαύμα της ανθρώπινης ύπαρξης αναδεικνύοντας παράλληλα το κακό και μοχθηρό , το οποίο οι κοινωνίες δεν μπορούν να εξορίσουν και να εξαλείψουν . Ο Ντιν Κόνραντ , τελειώνει το δημοτικό κι είναι ερασιτέχνης ντετέκτιβ. Μαζί με την ομάδα του την αδελφή του την Μαίρη, τον Τζέι και την Σάλι λύνουνε κάθε είδους μυστήρια. Ζούνε σε μια παράξενη πόλη που λέγεται Χαμένος Παράδεισος και είναι παράξενη ,διότι συμβαίνουν ανεξήγητα φαινόμενα .Τον Ιούλιο όλη η ομάδα ξεκινάει ,για την κατασκήνωση στη Λίμνη Που Ψιθυρίζει , ένα μέρος στοιχειωμένο .Σε αυτό το μέρος πολλοί κυνηγοί και ορειβάτες έχουν δει ένα παράξενο μαλλιαρό τέρας , τρία μέτρα ψηλό, με μεγάλα κοφτερά δόντια και τεράστια χέρια , τον Μεγαλοπόδαρο. Οι 4 μικροί φίλοι-ντετέκτιβ είναι αποφασισμένοι να χρησιμοποιήσουν όλες τους τις δυνάμεις , φυσικές και υπερφυσικές ,να λύσουν το μυστήριο της στοιχειωμένης λίμνης και να βρούνε τι είναι αυτός ο Μεγαλοπόδαρος. Μια νύχτα κάποιος με τρομερή δύναμη διέλυσε το λεμβοστάσιο της κατασκήνωσης και άλλη μια νύχτα γκρέμισε μια καλύβα της κατασκήνωσης ,που μέσα κοιμούνταν 14 παιδιά. Όλοι πιστεύουν τρομοκρατημένοι και φοβισμένοι , ότι όλα αυτά είναι δουλειά του Μακροπόδαρου. Όταν λοιπόν εκείνο το βράδι εξαφανίζεται η Σάλι Κόνραντ ,τότε οι υπόλοιποι τρεις ντετέκτιβ ,με την βοήθεια της μαγικής σφαίρας, θα πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, θα προσπαθήσουν να βρουν την Σάλι και να λύσουν τα μυστηριώδη νυχτερινά χτυπήματα. Τελικά κάποια ίχνη τους οδηγούν στο βουνό , το Μπούφαλο Κρικ. Τι είχε συμβεί στη Σάλι ; Τι είχε συμβεί στον κοιτώνα όπου έμενε ; Είχε εξαφανιστεί μόνη της ή μήπως κάποιος ή κάτι την είχε αρπάξει ; Υπάρχει κάποιο υπερφυσικό στοιχείο ; Υπάρχουν φαντάσματα; Θα βρούνε το αποτρόπαιο τέρας ; Τι ήταν αυτό το Αγκμαράλο ; Ποιος ήταν τελικά ο κακός , μήπως είναι οι άνθρωποι κακοί; Το βιβλίο αυτό θα προβληματίσει τους μικρούς αναγνώστες , για τη θέση των μη ανθρώπινων πλασμάτων στον κόσμο που ζούμε. Όχι μόνο θεωρητικά, φιλοσοφικά δηλαδή, αλλά και βιωματικά. Χρειάζεται οι άνθρωποι να αλλάξουν συμπεριφορές. Χρειάζεται αγωγή και παιδεία. Ένα κάποιο νομικό πλαίσιο υπάρχει, αλλά με πολλές ασάφειες και ακόμα περισσότερα κενά. Το όλο ζήτημα τελικά είναι ηθικό. Επιτέλους, ο άνθρωπος θα πρέπει να συνειδητοποιήσει πως δεν είναι η ανώτερη μορφή ζωής, δεν τού ανήκει το περιβάλλον, η φύση δεν είναι φτιαγμένη για να τον εξυπηρετεί, για να την εκμεταλλεύεται και να την κακοποιεί. Ο άνθρωπος θα πρέπει να αντιληφθεί σε ηθικό επίπεδο την αξία των άλλων έμβιων όντων . Τα ζώα και τα Άλλα όντα , είναι πρόσωπα. Πρόσωπα με βασικά δικαιώματα, της ζωής, του σεβασμού, της ισότητας, της ελευθερίας, και της κατοίκησης σε αυτόν τον πλανήτη. Η αλαζονία του ανθρώπινου είδους απέναντι στα πλάσματα με τα οποία συγκατοικεί στον πλανήτη και στους άλλους πλανήτες , απέναντι στην ίδια τη φύση, είναι ειδολογικός σωβινισμός. Ρατσιστικός αντικατοπτρισμός… Οι μικροί αναγνώστες θα ανυπομονούνε ,για την επόμενη περιπέτεια ,των 4 ξεχωριστών ντετέκτιβ! Εξαιρετική ποιότητα του βιβλίου , τόσο γνωστική όσο και εικαστική. Χάρη στην σχεδόν ανάγλυφη (τόσο «ζωντανή» είναι) εικονογράφηση , θα νομίσετε πως αγγίζετε τα πρόσωπα και τα τοπία του βιβλίου . Πρόκειται πράγματι για απόκτημα. Ο Δημήτρης Μαμαλούκας γεννήθηκε το 1968 στην Αθήνα όπου και κατοικεί. Έχει γράψει τα αστυνομικά μυθιστορήματα Ο Μεγάλος Θάνατος του Βοτανικού, Η απαγωγή του εκδότη, Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα (υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών ΕΚΕΒΙ - ΕΡΤ 2007), Η μοναξιά της ασφάλτου, καθώς και τα μυθιστορήματα Κοπέλα που σε λένε Φίνι (μεταφράστηκε στα τουρκικά) και Κράτα μου το χέρι. Το πρώτο του βιβλίο, Όσο υπάρχει αλκοόλ υπάρχει ελπίδα, μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη ενώ διηγήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε πολλές ανθολογίες. Έχει γράψει επίσης το τετράτομο έργο παιδικής λογοτεχνίας Κρις Πινόκιο – Νοεμί Αστράκη, Τα Παιδιά του Χρόνου. Από τις εκδόσεις Κέδρος κυκλοφορούν το αστυνομικό μυθιστόρημα για ενήλικες Ο κρυφός πυρήνας των Ερυθρών Ταξιαρχιών (2016), [Βραβείο μυθιστορήματος του λογοτεχνικού περιοδικού Ο Αναγνώστης] και τα τέσσερα πρώτα βιβλία της αστυνομικής σειράς για παιδιά ΟΙ 4 ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΙ ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ: Η μεγάλη ληστεία της χρηματαποστολής (2016) [στη μικρή λίστα για το βραβείο παιδικού βιβλίου του λογοτεχνικού περιοδικού Ο Αναγνώστης], Η απαγωγή του τραπεζίτη Ο’Μπράιαν (2017), Τα πλαστά χαρτονομίσματα (2018) και Το Αγκμαράλο (2020). Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Περιπέτειες της έρευνας στην Ελλάδα



Περιπέτειες της έρευνας στην Ελλάδα

«Περιπέτειες της έρευνας στην Ελλάδα» Ι.Βασάλος Εκδόσεις Κέδρος 2020 σελ. 168 Τον Μάρτιο του 2020 συμπληρώθηκαν 35 χρόνια από την ίδρυση του Ερευνητικού Ινστιτούτου Τεχνικής Χημικών Διεργασιών (ΕΙΤΧΗΔ) στη Θεσσαλονίκη. Το 1999 δημιουργείται το Εθνικό Κέντρο Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης (ΕΚΕΤΑ) , το οποίο απασχολεί πάνω από 700 εργαζόμενους , πολλοί εκ των οποίων είναι εξειδικευμένοι επιστήμονες . Σκοπός του ΕΙΤΧΗΔ και του ΕΚΕΤΑ ήταν να συμβάλουν στην πρόοδο της έρευνας και της τεχνολογίας και να γεφυρώσουν το χάσμα ανάμεσα στην Ευρώπη και στην Ελλάδα στον τομέα αυτό. Κατευθυντήρια αρχή είναι ότι η έρευνα πρέπει να λαμβάνει υπόψη τις ανάγκες της ελληνικής και της παγκόσμιας αγοράς. Η επίτευξη αυτού του στόχου έγινε εφικτή με τη συνεργασία εξειδικευμένων επιχειρήσεων στη χάραξη της στρατηγικής της έρευνας. Πολλοί οργανισμοί και μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις , όπως τα Ελληνικά πετρέλαια και οι Motor Oil ΔΕΗ ,Amoco BP, Solvay , συμπαραστάθηκαν στο έργο αυτών των κέντρων. Σήμερα το ΕΚΕΤΕΑ βρίσκεται μεταξύ των πρώτων είκοσι ερευνητικών κέντρων της Ευρώπης ως προς την έγκριση χρηματοδότησης από προγράμματα έρευνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό το «οδοιπορικό» στη συγκρότηση του ΕΚΕΤΑ καταγράφεται κυρίως για τους νέους ανθρώπους , για να συνειδητοποιήσουν από τη μεριά τους ότι πολλά μπορούν να επιτύχουν αν πιστέψουν και εστιάσουν τις προσπάθειές τους σε έναν σκοπό, χρειάζεται να γίνει κατανοητό ότι μόνο με ομαδική προσπάθεια τα οράματα γίνονται πραγματικότητα .Η ύπαρξη σκοπού στη ζωή είναι βασική επιδίωξη για τους ανθρώπους που επιθυμούν να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο. Πώς όμως υπηρετείται ένα τέτοιο απώτερος σκοπός ; Προκειμένου να φτάσει στον τελικό στόχο , το άτομο χρειάζεται να ενεργεί με απερίσπαστη προσοχή και να καταβάλει συνεπή και συνεχή προσπάθεια . Στο βιβλίο «Περιπέτειες της έρευνας στην Ελλάδα» παρουσιάζονται γεγονότα που έλαβαν χώρα κυρίως στη Θεσσαλονίκη κατά την περίοδο 1985-2005. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στο κείμενο για όσους πίστεψαν στο όραμα και βοήθησαν , ο καθένας με το δικό του πόστο, στην πραγμάτωση ενός έργου που θεωρήθηκε αρχικά μη ρεαλιστικό για τα ελληνικά δεδομένα. Αυτή ακριβώς η άρνηση ορισμένων να πιστέψουν και να συμβάλουν στην προσπάθεια όλων αυτών που εργάστηκαν στην έρευνα ήταν που τους χαλύβδωσε τη θέλησή τους και τους έδωσε τη δύναμη να προχωρήσουν . Η συμβολή πολιτικών ανδρών , δημόσιων λειτουργών , εκπροσώπων του ιδιωτικού τομέα , καθώς και ο καθοριστικός ρόλος του Ιάκωβου Βασάλου στον συντονισμό μιας πολυπληθούς ομάδας άξιων συνεργατών οδήγησαν το ΕΚΕΤΑ στην επιτυχία. Πώς μπορεί να αναβαθμιστούν η έρευνα και η καινοτομία στη χώρα μας ; Η μελέτη αυτή δίνει την απάντηση στο ερώτημα καθώς παρουσιάζει πώς ενσωματώθηκαν στην ελληνική πραγματικότητα οι πρακτικές που εφαρμόζονταν στο ερευνητικό κέντρο μιας πολυεθνικής εταιρείας στις ΗΠΑ. Το όραμα που είχε ο Ιάκωβος Α. Βασάλος τον οδήγησε το 1979 στην απόφαση να εγκαταλείψει μια λαμπρή καριέρα στις ΗΠΑ και να επιστρέψει στην Ελλάδα. Μεγάλο επίτευγμα αυτού του ταξιδιού ήταν η δημιουργία του Ερευνητικού Κέντρου Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης στη Θεσσαλονίκη. Μια μαρτυρία, μια πραγματική ιστορία που αποδεικνύει ότι τα οράματα των ανθρώπων γίνονται πραγματικότητα όταν υπάρχει θέληση, ανιδιοτέλεια και πίστη στην αξία της συνεργασίας. Ρεαλιστική στιβαρή γραφή ,ιδιαίτερη οξυμμένη ματιά, πάνω στην έρευνα στην Ελλάδα. Ένα εξαιρετικό βιβλίο .Αληθινό , επιστημονικό , βαθύ. Διαβάστε το. Ο Ιάκωβος Α. Βασάλος γεννήθηκε στη Σίφνο το 1938. Σπούδασε χημικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στον Καναδά και στις ΗΠΑ, όπου το 1969 έλαβε το διδακτορικό του από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ). Το 1976 πήρε το Master in Management από το Northwestern University. Εργάστηκε για δέκα χρόνια σε ερευνητικό κέντρο των ΗΠΑ και υπηρέτησε ως καθηγητής στο ΑΠΘ από το 1979 μέχρι το 2005. Υπήρξε πρωτεργάτης στη δημιουργία του Ινστιτούτου Τεχνικής Χημικών Διεργασιών (ΙΤΧΗΔ), του Τεχνολογικού Πάρκου Θεσσαλονίκης και του Εθνικού Κέντρου Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης (ΕΚΕΤΑ), ενώ διετέλεσε πρώτος πρόεδρος του Κέντρου. Το έργο του στην εφαρμοσμένη κατάλυση βρήκε διεθνή αναγνώριση. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Φύλλα χλόης



φύλλα χλόης

«Φύλλα Χλόης» Γ.Γουίτμαν Εκδόσεις Κέδρος Ποίηση 2019 σελ. 350 Γουόλ Γουίτμαν (1819-1892) 200 χρόνια από τη γέννησή του. Ο Γουόλτ Γουίτμαν ήταν κορυφαίος Αμερικάνος ποιητής του 19ου αιώνα, υποστηρικτής του δημοκρατικού πολιτεύματος και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το έργο του Γουόλτ Γουίτμαν επηρέασε όχι μόνο την αγγλόφωνη αλλά και την παγκόσμια λογοτεχνία. «Γουόλτ Γουίτμαν, ένας κόσμος, γιος του Μανχάταν, Απείθαρχος, σαρκικός, αισθησιακός, τρώει, πίνει και ζευγαρώνει, Χωρίς συναισθηματισμούς, χωρίς να στέκεται πάνω από άντρες και γυναίκες, ούτε μακριά τους, Εξίσου σεμνός όσο και αλαζόνας». Έτσι, αιρετικά, αντισυμβατικά, αντισυστημικά, συστήθηκε στον κόσμο με την ποιητική συλλογή « Φύλλα Χλόης» το 1855 ο Αμερικανός ποιητής, νεαρός τότε δημοσιογράφος, Γουόλτ Γουίτμαν. Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια εκτεταμένη ανθολογία από το σύνολο του έργου του κορυφαίου Αμερικανού ποιητή, καθώς περιέχει τα σημαντικότερα ποιήματα που έγραψε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του και έρχεται να καλύψει ένα κενό στην ελληνική βιβλιογραφία. Ο τίτλος της ποιητικής συλλογής, ιδιοφυής στην απλότητά του, είναι το έμβλημα και η αφετηρία της ποίησής του, το ταπεινό γρασίδι μέσα από το οποίο φτάνει να παρατηρήσει το σύμπαν αλλά, επίσης , και οι σελίδες του βιβλίου του. Η ποιητική συλλογή «Φύλλα χλόης» είναι αυτοβιογραφική , αλλά δεν αποτελεί αυτοβιογραφία, αλλά το πορτρέτο ενός υποκειμένου αλλά και μιας εποχής. Ο Γουίτμαν ζωντάνεψε μια ολόκληρη ήπειρο. Ολόκληρο το έργο του Γουίτμαν , είναι μια διακήρυξη πίστης στην ίδια την ποίηση , ως μια φυσική δύναμη και μια μοναδική μορφή γνώσης. Μέσω της ποίησης καταστρώνει και προτείνει ένα πνευματικό σχέδιο προσβάσιμο στον καθένα , το οποίο οδηγεί τη συνείδηση στην αυτογνωσία, διευρύνει την αντίληψη και αποτελεί βαθύτατη σωματική και πνευματική εμπειρία. Στο ποιητικό του έργο έχουμε έναν χείμαρρο μουσικότητας που απλώνεται συχνά σε εκτενέστατες προτάσεις , οι οποίες συνδέονται μεταξύ τους με κόμματα και σπάνε σε δεκάδες δευτερεύουσες προτάσεις , που τρέχουν ασυγκράτητες χωρίς να χάνεται το νόημα και η σύνδεση. Ο κατακλυσμιαίος ρυθμός αναγκάζει τον αναγνώστη να λαχανιάζει , να ανεβάζει ταχύτητα, πού και πού να κοντοστέκεται με απορία ή θαυμασμό , και πάλι να παρασύρεται σε αυτό το ποτάμι του λόγου. Η ποίησή του Γουίτμαν είναι διάφανη, κρυστάλλινη και διαυγής, δίχως μακρινούς συμβολισμούς, αλληγορίες και κρυμμένες σημάνσεις, αιρετική και αντισυμβατική, συνεπής και ταυτόχρονα αντιφατική, ευαίσθητη και ελευθεριακή, ακανόνιστη και σαρωτική, ειλικρινής και ανατρεπτική, αυτοπροσδιοριστική και αταξινόμητη, προκλητική και αισθαντική, ένα σύμπαν αναρχικό σε λέξεις, διατάξεις, σημεία στίξης, σκέψεις άτακτες, στα όρια της νοητικής σύγχυσης που σταδιακά προσλαμβάνουν σταθερές και σημαίνουν πολλαπλά νοήματα, μια φιλοσοφία των λίγων, εκείνων που δεν θέλουν να συμπεριλαμβάνονται στο σωρηδόν και το κοπάδι, στον όχλο και το μαζικό. Εντύπωση προκαλούν οι μακροπερίοδοι στίχοι και οι διασκελισμοί , οι ανισοσύλλαβοι στίχοι, η παρατακτική σύνδεση, η υιοθέτηση του καθημερινού λόγου, η ακανόνιστη στίξη, η απουσία μέτρου και ομοιοκαταληξίας έρχονται σε αντίθεση με την παραδοσιακή ποιητική φόρμα. Πέραν της μορφολογικής ρήξης με την παράδοση , οι απροκάλυπτες αναφορές στο γυναικείο και στο αντρικό σώμα και οι σαφείς υπαινιγμοί στον έρωτα σκανδαλίζουν τον αμερικανό αναγνώστη του 1855. Ο ποιητής εξυμνεί το ανθρώπινο σώμα (το γυναικείο και το αντρικό) και την ερωτική ζωή απαλλαγμένη από αναστολές. Τα «Φύλλα χλόης» βασίζονται στην συντροφικότητα και στην αγάπη, στην αναγνώριση των διαπροσωπικών αντιθέσεων και στην ανοχή των εθνικών διαφορών. Υμνούν το σώμα -ατομικό και εθνικό- πάνω στο οποίο θεμελιώνεται η αμερικανική Δημοκρατία. Αποθεώνει τις αισθήσεις. Ο θάνατος και τα τύμπανα πολέμου (λόγω του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου) παίζει σημαντικό στην εικονογραφία της ποιητικής αυτής συλλογής. Ο Γουίτμαν ήταν ένας Επικούρειος ποιητής στην ήπειρο που ήδη από τότε είχε θέσει τις βάσεις του βαθέος υλικού ανθρώπου. Η ισχύς του είναι οι λέξεις του, η μαγεία του είναι όσα φανερώνει μέσα από αυτές. «Δεν ρωτάω ποιος είσαι, ούτε με ενδιαφέρει, Δεν μπορείς ούτε να κάνεις ούτε να είσαι τίποτε άλλο από αυτό που μέσα σου εγώ θα κλείσω». Εσωτερικός, με μεγάλη πίστη στην δύναμη του εαυτού, της δικής του σκέψης, της δικής του νοητικής τάξης πραγμάτων η οποία νοηματοδοτεί τα πάντα. «Είμαι το απόγειο των εκπληρωμένων πραγμάτων, είμαι ο φορέας των μελλούμενων». Κυνικά λυρικός, ρεαλιστής, ανυπότακτος σε νοητικές κατασκευές που εγκλωβίζουν την σκέψη και εμποδίζουν την ελευθερία. Ένας ονειροπόλος που βλέπει το μέλλον της Αμερικής στον αυτοπροσδιορισμό και την ελευθερία της σκέψης και όχι στις έτοιμες απαντήσεις πνευματικών ταγών. «Κι εσύ μου κάνεις ερωτήσεις και σε ακούω, Σου απαντώ ότι δεν μπορώ να απαντήσω, πρέπει μόνος σου να βρεις τις απαντήσεις». Ο Γουόλτ Γουίτμαν μοιάζει σαν ένα ποιητικό χάος που την στιγμή ακριβώς που αισθάνεσαι ένα τέλμα στις λέξεις του, εκεί ακριβώς σε πυροβολεί ακανόνιστα με τη γοητεία μερικών από τις ξεχωριστές σκέψεις που ξεφύτρωσαν ποτέ σε σελίδες ποιητών. Και αυτή η αιφνιδιαστική οπλοφορία ιδεών του τροφοδότησε δεκάδες καλλιτέχνες, λογοτέχνες και είναι ορατό πολλούς κινηματογραφιστές. Στον Γουίτμαν ο κόσμος, ο υπαρκτός κόσμος, ο υλικός, ο ανθρώπινος, ο ζωικός, ο οργανικός και ο ανόργανος, αποτελεί το μέγα μυστήριο και τη μαγεία, δεν υπάρχει συμβολισμός ούτε αλληγορία, όλα είναι φανερά, όλα είναι κυριολεκτικά. Το ποιητικό εγώ εμφανίζεται πανίσχυρο, πολλαπλό, αντιφατικό, επικυρώνοντας όλες τις πλευρές του μέσα στο ποίημα ̶ διευρύνεται ώστε να περιλαμβάνει όλους και όλα. «Κληροδοτώ τον εαυτό μου στο χώμα για να γεννηθεί μέσα από τη χλόη που αγαπώ, Αν με επιθυμήσεις, ψάξε με κάτω από τις σόλες των παπουτσιών σου. Δεν θα ξέρεις ποιος είμαι ή τι σημαίνω, Ωστόσο εγώ θα σε γεμίζω με υγεία, Το αίμα σου θα κρατώ καθαρό και θα το δυναμώνω. Κι αν με την πρώτη δεν με βρεις μη χάσεις το κουράγιο σου, Άμα δεν είμαι σε ένα μέρος, ψάξε σε κάποιο άλλο, Κάπου έχω σταθεί και σε περιμένω». Η ανθολόγηση των ποιημάτων σε αυτόν τον τόμο ,πραγματοποιήθηκε από το συνολικό έργο «Φύλλα Χλόης». Περιέχει ποιήματα από τα κεφάλαια: • ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ • ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΑΔΑΜ • ΚΑΛΑΜΟΣ • ΤΑΞΙΔΙΑΡΙΚΑ ΠΟΥΛΙΑ • ΟΣΑ ΞΕΒΡΑΣΕ ΤΟ ΚΥΜΑ • ΣΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΤΗΝ ΑΚΡΗ • ΤΥΜΠΑΝΟΚΡΟΥΣΙΕΣ • ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΛΙΝΚΟΛΝ • ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΑ ΡΥΑΚΙΑ • ΨΙΘΥΡΟΙ ΟΥΡΑΝΙΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ • ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΤΗΝ ΕΝΑΣΤΡΗ ΝΥΧΤΑ • ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΥ • ΣΤΙΣ ΑΜΜΟΥΔΙΕΣ ΤΩΝ ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ (Παράρτημα) • ΑΝΤΙΟ, ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΜΟΥ (Δεύτερο Παράρτημα) • • Ο Γουόλτ Γουίτμαν (1819-1892) θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους Αμερικανούς ποιητές και ιδρυτής της μοντέρνας Αμερικάνικης ποίησης. Γεννήθηκε στο Λονγκ Άιλαντ της Νέας Υόρκης, δεύτερος γιος μιας οικογένειας με συνολικά εννέα παιδιά. Αφού εργάστηκε σε μια σειρά από επαγγέλματα το 1855 εξέδωσε με δικά του έξοδα την πρώτη μορφή του έργου του «Φύλλα Χλόης» (Leaves of Grass), μία ποιητική συλλογή δώδεκα ποιημάτων, ανάμεσά τους και το εμβληματικό του κρέντο, «Το τραγούδι του εαυτού μου μου». Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, δούλεψε ως εθελοντής νοσοκόμος στην Ουάσινγκτον στην οποία έζησε για 11 χρόνια και έγραψε την συλλογή ποιημάτων «Τύμπανα του πολέμου» , η οποία αργότερα συμπεριλήφθηκε στο συνολικό έργο του. Σε όλη τη διάρκεια της ζωής του ο Γουίτμαν συνέχισε να εμπλουτίζει και να επανεκδίδει το βιβλίο του, το οποίο στην τελική όγδοη έκδοση το 1891, ένα χρόνο πριν το θάνατό του, περιλαμβάνει τετρακόσια ποιήματα. • Γράφει : Κώστας Τραχανάς

0

Nyos



Nyos

Nyos-Η τελετή της αθωότητας» Β.Δρόλιας Εκδόσεις Κέδρος 2016 σελ. 247 Ο Ρότζερ Μπέικον αποφασίζει να φύγει από το Λονδίνο και να πάει να ζήσει στη λίμνη Nyos της του Καμερούν. Έψαχνε να βρει ένα τρόπο να φύγει από την οικογένειάς του την γυναίκα του την Άννα και τα δυο του παιδιά τον Στίβεν και την Άντζελα και την καλλιτέχνιδα ερωμένη του την Τζέσικα Σουάν. Έψαχνε να βρει μια διέξοδο. Ήθελε μια ευκαιρία να αλλάξει τη ζωή του. Το Καμερούν γι΄ αυτόν ήταν μια μη λύση. Μια δυνατότητα να επεκτείνει τη σχέση του μαζί με την Τζέσικα , να κρατήσει σταθερή την κατάσταση της ζωής του χωρίς να χρειαστεί να επιλέξει. Ή, από την άλλη πλευρά, ίσως να ήταν και η περίοδος που θα του επέτρεπε να μπορέσει να βρει το θάρρος να διαλέξει την οικογένειά του ή την Τζέσικα. Είχε τώρα ο Ρότζερ στο νου του μόνο τη λίμνη . Ήταν σίγουρος πως θα τους έλειπε. Θα έλειπαν και σ΄ αυτόν. Και αυτή η αποστολή που του ανάθεσε η εταιρεία του, η Γκλόμπαλ Μπαϊόνικς, για έξι μήνες ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόταν. Εγκατέλειψε στην ουσία την οικογένειά του και την παντρεμένη φίλη του. Αν δεν έφευγε προσωρινά στο Καμερούν , η μόνη άλλη εναλλακτική θα ήταν να έφευγε για πάντα. Μα πριν αποφασίσει , θα έπρεπε να φύγει από κοντά τους προσωρινά… Υπήρξε δειλός που τους άφησε όλους, την Άννα , τα παιδιά, την Τζέσικα και περιπλανιότανε στη λίμνη Nyos και στα βουνά του Καμερούν χωρίς ουσιαστικό σκοπό και χωρίς κανέναν άλλο λόγο πέρα από το να αποφύγει όλα όσα εκείνοι, όλοι τους , σήμαιναν γι΄ αυτόν. Τι τραγική ζωή… Σκοπός αυτού του ταξιδιού του Ρότζερ ήταν να βοηθήσει το Καμερούν, να βοηθήσει την Αφρική , να προσφέρει τις υπηρεσίες του , τις γνώσεις του και την εμπειρία του . Ήρθε στο Καμερούν ως βιολόγος. Ήρθε να στήσει το μοναδικό εργαστήριο μελέτης και επεξεργασίας πλαγκτόν στη λίμνη Nyos και να αποκτήσει εμπειρία και τεχνογνωσία για την κατασκευή ενός εργαστηρίου ,το οποίο θα επέτρεπε την καταπολέμηση του φαινομένου του θερμοκηπίου με τη διοχέτευση του πλεονάσματος του διοξειδίου του άνθρακα από την ατμόσφαιρα στα νερά των ωκεανών. Η λίμνη Nyos ήταν ο μεγαλύτερος δολοφόνος της περιοχής , ο μεγαλύτερος δολοφόνος της Αφρικής. Ο πιο ύπουλος και πιο τρομακτικός δολοφόνος που είχε ακούσει ποτέ. Το 1986 μέσα σε λίγες ώρες δυο χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν , δεκάδες χιλιάδες ζώα είχαν την ίδια τύχη , μια περιοχή ερήμωσε και τίποτα για τους ανθρώπους που ζούσαν εκεί δε θα ήταν ίδιο με πριν. Πώς χάθηκαν τόσες ζωές μέσα σε ένα βράδυ; Χρειάστηκαν χρόνια και αρκετές μελέτες δυτικών ερευνητών μέχρι να προταθεί μια υπόθεση με την οποία τελικά συμφώνησαν οι περισσότεροι. Ο δολοφόνος ήταν η λίμνη Nyos . Η λίμνη Nyos βρίσκεται μέσα στον κρατήρα ενός ηφαιστείου, το οποίο ήταν ενεργό. Δεκάδες , εκατοντάδες σχισμές στον πάτο της τροφοδοτούν τη λίμνη με αέριο ηφαιστειακής προέλευσης, με κυριότερο το διοξείδιο του άνθρακα. .Εκείνο τον Αύγουστο του 1986 κάτι συνέβη , κάποια κατολίσθηση, κάποια αναταραχή στο εσωτερικό της λίμνης , με αποτέλεσμα να βγει από τον βυθό στην επιφάνεια της λίμνης και να απελευθερωθεί στην ατμόσφαιρα, όλο το παγιδευμένο διοξείδιο του άνθρακα , το οποίο εξαπλώθηκε στη γύρω περιοχή , πνίγοντας κάθε ζωντανό οργανισμό .Χρειάζεται μόλις 1% περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα στον αέρα, για να αρχίσει να γίνεται επικίνδυνο και δολοφονικό (Η ιστορία της λίμνη Nyos , στην οποία βασίζεται το βιβλίο, είναι πραγματική). Όταν πήγε ο Ρότζερ στη λίμνη λειτουργούσε ένα πρόγραμμα από ομάδες τεχνικών και επιστημόνων από τη Γαλλία , οι οποίοι θα προσπαθούσαν μέσα σε δέκα χρόνια να αφαιρέσουν τεχνικά το διοξείδιο του άνθρακα από τη λίμνη. Κατασκευάσανε στο κέντρο της λίμνης ένα πίδακα που αντλούσε το διοξείδιο του άνθρακα από το βυθό της. Ο Ρότζερ θα μελετούσε την υδρόβια ζωή , το πλαγκτόν ανάλογα το βάθος και τη συγκέντρωση του διοξειδίου του άνθρακα, καθώς και την ανάπτυξε ψαριών ,που η εταιρεία είχε ξεκινήσει ως πείραμα λίγα χρόνια πριν. Η λίμνη δεν είχε ποτέ ψάρια, κι αυτό ήταν ένα μυστήριο. Ένα μυστήριο ήταν και η Τζέσικα από την πρώτη ημέρα. Ήταν μυστήριο για εκείνον που κατάλαβε ότι τον αγαπάει. Προσπάθησε πολλές φορές να το αναλύσει ,να αντιληφθεί γιατί η Τζέσικα ερωτεύτηκε αυτόν , έναν άνθρωπο τόσο διαφορετικό από εκείνην, έναν βαρετό επιστήμονα και όχι έναν άνθρωπο της τέχνης. Ο Ρότζερ δεν θα μπορούσε να μιλήσει για πολιτισμό. Για εκείνον ο πολιτισμός ήταν άρρηκτα δεμένος με την επιστήμη και την τεχνολογία και όχι με την τέχνη. Ο πολιτισμένος άνθρωπος για εκείνον δεν ήταν αυτός που δημιουργούσε έργα σαν τον Δαβίδ ή τις αφρικανικές τελετουργικές μάσκες. Για την Τζέσικα , η τέχνη είχε από μόνη της μια συνείδηση πολιτισμού που λίγο είχε να κάνει με τις τεχνολογικές και επιστημονικές απόψεις της κοινωνίας ή με την αντιμετώπιση της φύσης , μα είχε να κάνει περισσότερο με την εξέλιξη του ανθρώπινου συλλογικού νου που ήταν ικανός να δημιουργήσει έργα τα οποία πολλές φορές έφταναν να είναι εκτός ορίων της εποχής ή της κοινωνίας τους . Ο Ρότζερ τώρα βρισκόταν πολύ μακριά από το Λονδίνο. Ήξερε καλά η Τζέσικα πως η ίδια ήταν ο λόγος αυτής της απουσίας, μα δεν ήξερε πώς θα μπορούσε να αντιμετωπίσει αυτό το γεγονός. Τι περίμενε ο Ρότζερ να κάνει ; Και πριν μα και τώρα ; Να τα παρατήσει όλα και να τρέξει πίσω της ; Ποιο μέλλον είχε ο έρωτάς τους μέσα σ΄ εκείνες τις συνθήκες ;Τι τον έκανε παραπάνω από μια ερωτική ψύχωση , έναν πόθο για κάτι που τελικά κανένας από τους δύο δε θα μπορούσε να αποκτήσει ; Τελικά ο Ρότζερ θα μείνει τρία χρόνια ,αλλά αυτή η χώρα το Καμερούν θα τον αλλάξει ,θα τον αναγκάσει να αναθεωρήσει την προηγούμενη ζωή του. Θα τον απορροφήσουν αυτοί οι μαύροι άνθρωποι με τα καλοσυνάτα πρόσωπα και την απλή ψυχή. Με τις κραυγές τους, τη μουσική τους, τα τύμπανά τους. Θα τον μαγέψει αυτή η κόκκινη γη… Ο Βασίλειος Δρόλιας μας δίνει μια ιστορία την οποία αναπτύσσει σε δύο παράλληλες αφηγήσεις, που διασταυρώνονται και επεκτείνονται με μια σειρά από γράμματα μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών. Πρόκειται για ένα βιβλίο για την επιστήμη και την τέχνη, την τέχνη και τη ζωή, την υπερθέρμανση του πλανήτη , το φαινόμενο του θερμοκηπίου και την αλλαγή του κλίματος . Στον πυρήνα της αφήγησης τίθενται ερωτήματα για το ρόλο της επιστήμης, για τη φιλοσοφία της τέχνης και τη φύση του έρωτα και της πραγματικής αγάπης. Μυθιστόρημα στοχαστικό, βαθιά ποιητικό και οικολογικό, ζωντανό και βαθύ , υφασμένο με τα υλικά μια απλής ζωής. Διαβάστε το. Ο Βασίλειος Φ. Δρόλιας είναι συγγραφέας και αστροφυσικός. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1969, ενώ τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στο Λονδίνο, στην Αθήνα και στο Σαν Φρανσίσκο. Το πρώτο του μυθιστόρημα, «Τυχαία είσοδος», εκδόθηκε το 2008. Κριτικές του έχουν δημοσιευθεί σε πολλά λογοτεχνικά περιοδικά της Ελλάδας και του εξωτερικού. Από το 2010 είναι εκδότης και αρχισυντάκτης του λογοτεχνικού περιοδικού The Zone. Το «Nyos – Η τελετή της αθωότητας » είναι το δεύτερο μυθιστόρημά του. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Το λιοντάρι που κοιμάται



το λιοντάρι που κοιμάται

Το λιοντάρι που κοιμάται» Ρ.Πίλτσερ Εκδόσεις Ψυχογιός 2019 σελ. 235 Κάθε φορά που η Σελίνα Μπρους ρωτούσε για τον νεκρό πατέρα της, η γιαγιά της, που τη μεγάλωσε, άλλαζε θέμα συζήτησης. Όταν, όμως, η Σελίνα ανακαλύπτει κατά τύχη μια φωτογραφία του πατέρα της , αποφασίζει να ψάξει να τον βρει. Έχει μια μεγάλη επιθυμία να βρει τον πατέρα της. Έχει μια εμμονή ,να γνωρίσει τον πατέρα της, αν ζει. Η Σελίνα ανακαλύπτει ότι το όνομά του πατέρα της είναι Τζέρι Ντόσον , άρα και αυτή λέγεται Σελίνα Ντόσον και όχι Μπρους ,που είναι το επίθετο της μητέρας της, Χάριετ Μπρους και που πέθανε αμέσως μετά αφού αυτή γεννήθηκε. Όταν ο αρραβωνιαστικός της Ρόντνι Άκλαντ ,της χαρίζει ένα βιβλίο το Fiesta at Cala Fuerte, αυτή βλέπει στο οπισθόφυλλο τη φωτογραφία του συγγραφέα Τζορτζ Ντάιερ, και νομίζει ότι μοιάζει καταπληκτικά με τον πατέρα της ,που δεν γνώρισε ποτέ. Έμοιαζε να είναι το ίδιο πρόσωπο με το πρόσωπο της φωτογραφίας που είχε βρει. Οπότε, για να συναντήσει τον ίδιο τον συγγραφέα, που πιστεύει ότι είναι ο πατέρας της , η Σελίνα Μπρους ,αφήνει πίσω στο Λονδίνο τον αρραβωνιαστικό της και ταξιδεύει σ’ ένα μικρό ισπανικό νησί , το Κάλα Φουέρτε του Σαν Αντόνιο στην οικία Κάζα Μπάρκο ,όπου ζει ο συγγραφέας . Φυσικά ο συγγραφέας δεν είναι ο πατέρας της. Ο Τζέρι Ντόσον ήταν ένας μακρινός ξάδελφος του συγγραφέα Τζορτζ Ντάιερ. Κατά τύχη τα αρχικά των δύο ονομάτων είναι ακριβώς ίδια. Σ’ αυτό τον παράδεισο , το μαγευτικό ισπανικό νησί Κάλα Φουέρτε, η Σελίνα θα ανακαλύψει μια απρόσμενη αλήθεια για τον εαυτό της. Η συνάντησή της όμως με τον Τζορτζ Ντάιερ, τον μυστηριώδη συγγραφέα, που φαίνεται να κρατάει το κλειδί για να λύσει το μυστήριο του παρελθόντος της, θα αλλάξει το μέλλον της για πάντα. Τι θα γίνει στο τέλος ; Θα γράψει νέο βιβλίο ο Τζορτζ Ντάιερ ; Μήπως δεν πρέπει να ξυπνάς ένα λιοντάρι που κοιμάται ; Ένας κόσμο με χαρές και λύπες, ερωτικές απογοητεύσεις και παρεξηγήσεις, αλλά και ευτυχισμένες, τέλειες στιγμές, όταν βρισκόμαστε σε πραγματική αρμονία με τον εαυτό μας. Μια ρομαντική και τρυφερή ιστορία. Ένα ποιητικό και ενδοσκοπικό μυθιστόρημα. Η ΡΟΖΑΜΟΥΝΤ ΠΙΛΤΣΕΡ (1924-2019) γεννήθηκε στην Κορνουάλη. Στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο υπηρέτησε στο Bρετανικό Nαυτικό και λίγο αργότερα δημοσίευσε το πρώτο της έργο, με το ψευδώνυμο Τζέιν Φρέιζερ, το οποίο διατήρησε για αρκετά χρόνια. Το μυθιστόρημα που της χάρισε παγκόσμια αναγνώριση ήταν το ΜΑΖΕΥΟΝΤΑΣ ΚΟΧΥΛΙΑ, που έγινε αμέσως μπεστ σέλερ και ξεπέρασε τα πέντε εκατομμύρια αντίτυπα διεθνώς. Με είκοσι οχτώ μυθιστορήματα στο ενεργητικό της, η Πίλτσερ ανήκει στις δημοφιλέστερες συγγραφείς της εποχής μας. Τα έργα της έχουν βραβευτεί, έχουν μεταφερθεί στην τηλεόραση και έχουν διαβαστεί από εκατομμύρια αναγνώστες. Το 2002 χρίστηκε αξιωματικός του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Γράφει: Ο Κώστας Τραχανάς

0

Το άδειο σπίτι



το άδειο σπίτι

Το άδειο σπίτι» Ρ.Πίλτσερ Εκδόσεις Ψυχογιός 2019 σελ. 217 Η εικοσιεπτάχρονη Βιρτζίνια Πάρσον-Κιλ και ο Γιούστας Φίλιπς είχαν ήδη χάσει δέκα χρόνια , και δεν υπήρχε ούτε ένα ακόμη λεπτό να χαθεί… Η Δεκαεπτάχρονη δεσποινίδα Βιρτζίνια Πάρσον γνωρίζει, στην γη της Πένφολντα της Κορνουάλης , κοντά στην πόλη Πόρθκερις, τον ψηλό, αρρενωπό αγρότη Γιούστας Φίλιπς. Τον γνώρισε κι όμως τον έχασε εκείνο το καλοκαίρι , αφού η Βιρτζίνια επιστρέφει σύντομα στο Λονδίνο. Ο Γιούστας τηλεφωνεί συνέχεια στο σπίτι της Βιρτζίνια ,για να ξανασυναντηθούν , αλλά η μητέρα της ,η Ροβίνα Πάρσον ,δεν τις αναφέρει καθόλου για τα τηλεφωνήματα αυτά , όπως επίσης της αποκρύβει και μια επιστολή του Γιούστας, που ήταν για αυτήν. Λέει ψέματα στην κόρη της, διότι ήταν αντίθετη σε αυτή τη σχέση, και γιατί είχε πάντα μεγάλες φιλοδοξίες για αυτήν. Ο Γιούστας πιστεύει ότι η μητέρα της Βιρτζίνια τις άλλαξε τα μυαλά, διότι ανήκουν σε δύο διαφορετικούς κόσμους , σε δυο διαφορετικές τάξεις , ενώ η Βιρτζίνια πιστεύει ότι ο Γιούστας την ξέχασε. Ποτέ δεν ξαναειδωθήκανε , οπότε κανείς τους δεν γνώριζε τι κάνει ο άλλος. Ο Γιούστας συνεχίζει τις αγροτικές του εργασίες στην Πένφολντα της Κορνουάλης . Δεν παντρεύεται. Η Βιρτζίνια παντρεύεται τον Άντονι Κιλ και πηγαίνουν να ζήσουν στην Σκοτία στο μαγευτικό μεγάλο κτήμα το Κέρκτον . Είχε τα πάντα η Βιρτζίνια .Ένα πανέμορφο σπίτι , ένα πολύ όμορφο άντρα και τα δυο παιδιά της, την Κάρα και τον Νικόλα . Όλοι πιστεύουν ότι πρόκειται για έναν ειδυλλιακό κι ευτυχισμένο γάμο. Ο Άντονι όμως έχει εξωσυζυγική σχέση με τη Λιζ. Ο Άντονι δεν την αγαπούσε την Βιρτζίνια , ποτέ δεν την αγάπησε .Αλλά ούτε κι η Βιρτζίνια τον είχε ποτέ αγαπήσει. Σκέφθηκε η Βιρτζίνια να πάρει διαζύγιο , αλλά ήξερε πως δε θα χώριζε ποτέ τον Άντονι , όχι μόνο εξαιτίας των παιδιών , αλλά επειδή ήταν η Βιρτζίνια , και δεν μπορούσε πια να ξεκινήσει εθελούσια μια τέτοια πορεία που θα έμοιαζε με ταξίδι στο φεγγάρι… Ο Άντονι σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, αργά ένα βράδυ με βροχή. Ο αιφνίδιος θάνατος του συζύγου της και ο αυταρχισμός της πεθεράς της και της νταντάς των παιδιών της έχουν αφήσει ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στην ψυχή της Βιρτζίνια. Ώσπου αποφασίζει να πάρει τη ζωή της στα χέρια της. Για να ξεχάσει τον θάνατο του συζύγου της και να ξεπεράσει τις κρυφές ερωτικές του σχέσεις , η Βιρτζίνια αφήνει τα παιδιά της στην πεθερά της και στη νταντά της στο Λονδίνο και αυτή φιλοξενείται για καλοκαιρινές διακοπές στο Πόρθκερις της Κορνουάλης, στην Άλις Λίνγκαρντ . Είναι τόσο πολύ όμορφα στην Κορνουάλη , οπότε η Βιρτζίνια ψάχνει να νοικιάσει ένα άδειο σπίτι, κοντά στην θάλασσα ,για να φέρει και τα παιδιά της από το Λονδίνο, να κάνουν διακοπές. Μια μέρα, ξανασυναντά τυχαία ,μετά από δέκα χρόνια, τον Γιούστας. Θα επιστρέψουν από εκεί όπου είχανε αρχίσει οι δυο τους ; Θα κάνουν μια καινούργια αρχή ; Θα ανακαλύψει η Βιρτζίνια αν αυτή τη φορά μπορεί να γεμίσει ένα άδειο σπίτι με αγάπη ; Έρωτες , πάθη, κοινωνικές συγκρούσεις, ο θάνατος έρχεται να σαρώσει κάθε βεβαιότητα και να οδηγήσει τα πρόσωπα σε μια οδυνηρή αναμέτρηση με τον εαυτό τους. Ένα βιβλίο για τη θέση της γυναίκας της δεκαετίας του ΄70 στην Αγγλία , για τις ταξικές διακρίσεις , για την πραγματική αγάπη και την προδοσία. Ένα αληθινό, συγκινητικό ,βαθύ μυθιστόρημα, με την αφηγηματική δεινότητα της Πίλτσερ. Η ΡΟΖΑΜΟΥΝΤ ΠΙΛΤΣΕΡ (1924-2019) γεννήθηκε στην Κορνουάλη. Στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο υπηρέτησε στο Bρετανικό Nαυτικό και λίγο αργότερα δημοσίευσε το πρώτο της έργο, με το ψευδώνυμο Τζέιν Φρέιζερ, το οποίο διατήρησε για αρκετά χρόνια. Το μυθιστόρημα που της χάρισε παγκόσμια αναγνώριση ήταν το ΜΑΖΕΥΟΝΤΑΣ ΚΟΧΥΛΙΑ, που έγινε αμέσως μπεστ σέλερ και ξεπέρασε τα πέντε εκατομμύρια αντίτυπα διεθνώς. Με είκοσι οχτώ μυθιστορήματα στο ενεργητικό της, η Πίλτσερ ανήκει στις δημοφιλέστερες συγγραφείς της εποχής μας. Τα έργα της έχουν βραβευτεί, έχουν μεταφερθεί στην τηλεόραση και έχουν διαβαστεί από εκατομμύρια αναγνώστες. Το 2002 χρίστηκε αξιωματικός του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Γράφει: Ο Κώστας Τραχανάς

0

Πικρό γάλα



πικρό γάλα

Πικρό γάλα» Μ.Σακελλαρόπουλος Εκδόσεις Ψυχογιός 2019 σελ.480 Ένας πρώην φούρναρης , ο Φώτης Ραπακούσης, δημιούργησε το Μουσείο του Αλή Πασά στο Νησάκι της Παμβώτιδας λίμνης, ξοδεύοντας την περιουσία του, για να αγοράσει σε δημοπρασίες τα πολύτιμα αντικείμενα εκείνης της περιόδου .Ο Φώτης Ραπακούσης ήταν εκείνος που οραματίστηκε αυτό το Μουσείο για τους Γιαννιώτες, τους Ηπειρώτες και όλους τους Έλληνες .Εκείνος ανέλαβε να φωτίσει την Ελληνική Ιστορία. Το βιβλίο «Πικρό γάλα» είναι μια ιστορία από καρδιάς. Είναι μια αληθινή ιστορία. Είναι η ιστορία του Φώτη Ραπακούση. Πρόκειται για μνήμες των παιδικών του χρόνων, που δεν έσβησαν ποτέ. Πρόκειται για μια ιστορία ή μάλλον πολλές ιστορίες ,τα πέτρινα εκείνα χρόνια, στις παιδουπόλεις της Φρειδερίκης. Ο Φώτης Ραπακούσης ,από το Αηδονοχώρι της Κόνιτσας Ιωαννίνων ,ήταν ένα παιδί ορφανό από πατέρα ,που βρέθηκε από έξι χρονών στα ιδρύματα της Φρειδερίκης (πέρασε σε τέσσερα ορφανοτροφεία).Το πρώτο που τον πήγαν ,επειδή η μάνα του η Σοφία και η γιαγιά του η Φωτεινή ,δεν είχαν να θρέψουν αυτόν και τον αδελφό του Σπύρο , ήταν το ορφανοτροφείο Ζηρού Φιλιππιάδος (τον αδελφό του τον στείλανε στις Φιλιάτες) . Όταν δεν έχεις ούτε ένα πιάτο φαΐ , όταν βλέπεις τα παιδιά σου να υποφέρουν , κοιτάς να τα σώσεις .Όποιος κι αν είναι ο σωτήρας. Ας γνώριζαν οι μεγαλύτεροι ,ότι στις παιδουπόλεις της βασίλισσας θα αποκόβονταν τα παιδιά από τους γονείς, θα είχαν παραπληροφόρηση και προπαγάνδα , σκληρή πειθαρχία και πολλά θα στέλνονταν για υιοθεσία στην Αμερική… Έμεινε ο Φώτης στον Ζηρό ,έξι ολόκληρα χρόνια, από τα έξι έως τα δώδεκα χρόνια του, όλα του τα παιδικά του χρόνια. Αυτό το ταξίδι από το χωριό του στη Ζηρόπολη , θα ήταν καθοριστικό για όλη του τη ζωή. Είναι εκείνα τα χρόνια που στην παιδική ηλικία , τα γεγονότα συνοδεύουν ανεξίτηλα την ψυχή και το μυαλό ενός παιδιού, και το ακολουθούν για πάντα σε όλη του τη ζωή. Πολλές φορές αργότερα δεν ήθελε να θυμάται τίποτα , και προσπαθούσε να κλείσει τις πληγές της ψυχής του από την πολύ πικρή και τραυματική αυτή εμπειρία. Το μόνο που ήθελε να θυμάται ο Φώτης ήταν το σκυλάκι του την Κανέλα και τον Νιόνιο τον παιδικό του φίλο, που ήταν αχώριστοι, που ήταν σαν αδέλφια ( με το σημάδι από το σταυραδέλφωμα) , που παίζανε μαζί , που περνάγανε μαζί ατέλειωτες ώρες , που μοιραζότανε τα πάντα, όλα αυτά τα μαύρα χρόνια της παιδούπολης του Ζηρού , τις αγωνίες τους αν έρθει κάποιος να τους επισκεφτεί, αν λάβανε κανένα γράμμα και ίσως κάποιο δέμα με λίγες καραμέλες , αν θα τους πιάνανε να κάνουνε αταξίες («αγρίμι» αποκαλούσαν τον Φώτη, που ήταν απείθαρχος) και πόσο πολύ ξύλο θα τρώγανε (μέχρι και στο νοσοκομείο της Άρτας τον στείλανε τον Φώτη ,για αιματουρία από το πολύ ξύλο) και ποιες θα ήταν οι συνέπειες αν την κοπανούσαν για την ελευθερία!! Δεν ήθελαν να θυμούνται τίποτα και ο Φώτης και ο Διονύσης ,γιατί είχαν περάσει πολύ άσχημα στο ίδρυμα του Ζηρού .Κάθε μέρα τρώγανε πολύ ξύλο. Λυσσαλέο ξυλοδαρμό. Τους πονούσε όλο το σώμα αλλά και η ψυχή , από το πολύ ξύλο. Κάθε μέρα και νέες τιμωρίες για σωφρονισμό. Δέσιμο σε δέντρο και φτύσιμο από όλα τα άλλα παιδιά .Υπερβολική πειθαρχία και μίσος για τα παιδιά από την Προκοπία ( που θεωρούσε τον εαυτό της βασίλισσα του Ζηρού) ,την Αυγουστία και τον Μουστάκα-Μπαγάσα. Αδιανόητες στερήσεις, ατέλειωτες αγγαρείες, ασφυκτικό περιβάλλον, κρύο στους θαλάμους, προσευχές, επιθεωρήσεις, τραγούδια για τη μητέρα-βασίλισσα, προδοσίες του Ιούδα, βλακείες του Ποντικού, του Ψείρα και του Κατουρημένου… Ο Φώτης κι ο Διονύσης περνάνε μαζί με την Ελλάδα τον δικό τους Γολγοθά. Δυο τρομοκρατημένες παιδικές ψυχές γνωρίζουν σκληρούς επιτηρητές και ομαδάρχες, μακριά από την αγκαλιά και την ασφάλεια της μάνας. Νιώθανε και οι δυο μεγάλη απέχθεια για το προσωπικό του ιδρύματος και το ορφανοτροφείο Ζηρού. Αναρωτιόντουσαν πώς γίνεται να αγαπάς τον Θεό όταν δεν αγαπάς τους ανθρώπους ; Όταν τους σιχαίνεσαι ; Γιατί τόσο μίσος προς τα παιδιά ; Εκεί στου Ζηρού ,ο Φώτης ήπιε σταγόνα σταγόνα το πικρό γάλα , έγινε αγρίμι της Ηπείρου , υπέφερε, φτύστηκε ,λοιδορήθηκε , έκλαψε πικρά, αντέδρασε έντονα και τιμωρήθηκε πολύ σκληρά. Έχανε πάντα ότι αγαπούσε. Και ό,τι ήταν δίπλα του έφευγε. Ένιωθε μεγάλη μοναξιά. Θυμόταν με πίκρα τη μάνα του, τη γιαγιά του, τον αδελφό του και το χωριό του. Με τέτοια αγκάθια στην ψυχή δεν ησύχαζε ποτέ , είτε ξύπνιος είτε στον ύπνο του… Πενήντα ολόκληρα χρόνια έψαχνε ο Φώτης να βρει τον φίλο του τον Διονύση Αναστόπουλο, που ήταν από τον Πύργο Ηλείας και τελικά τον βρήκε ηλικιωμένο πια ,να ζει στην Αθήνα. Με τον Διονύση ζήσανε τα έξι χρόνια στην παιδούπολη του Ζηρού. Με τον Διονύση χωρίσανε οι δρόμοι τους μετά το δημοτικό , αυτόν τον έστειλαν για το ορφανοτροφείο του Βόλου για γυμνάσιο ( τα έπαιρνε τα γράμματα) και τον Φώτη στο Ληξούρι Κεφαλλονιάς για να μάθει την τέχνη του ξυλουργού, αλλά τελικά ο Φώτης έγινε φούρναρης. Το βιβλίο «Πικρό γάλα» είναι η πολύπαθη ζωή ενός παιδιού που ανδρώθηκε παράλληλα με την ενηλικίωση της βασανισμένης Ελλάδας. Κι αυτό το πέρασμα -βασιλεία, ταραχές, δικτατορία, Μεταπολίτευση-είχε τεράστιο ενδιαφέρον .Μια άλλη εποχή , η τρομερή δύναμη του παρελθόντος .Σάμπως δεν είχε κατάληξη ; Ένα χιλιοταλαιπωρημένο παιδί έμεινε όρθιο και δυνατό , ζυμωμένο στα σκληρά καζάνια της ζωής. Ένα χαμίνι που δεν είχε ούτε τρόπο να φάει ούτε μέρος να κοιμηθεί , ένα αγρίμι της Ηπείρου, ένα παιδί των ορφανοτροφείων, των ξυλουργείων, του κρύου, του αέρα, του φόβου, έβλεπε για πρώτη φορά ,τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να τον χαιρετάει για τον συλλεκτισμό του. Ένας ταλαιπωρημένος φτωχοδιάβολος νίκησε την μοίρα του κι είδε δύο Προέδρους Δημοκρατίας να στέκονται προσοχή μπροστά του, για το Μουσείο του Αλή Πασά ,που έφτιαξε μόνος του. Διαβάζεις αυτό το βιβλίο και λες πως ακούς παιδικά κλάματα, ξυλοδαρμούς, λυγμούς , μοιρολόγια Ηπειρώτικα, τραγούδια Ηπειρώτικα «…καίγομαι και σιγολιώνω, τι καημός…» Ο συγγραφέας Μένιος Σακελλαρόπουλος καταφεύγει στην αθωότητα της παιδικής ηλικίας , μια στιγμή που η ζωή και η επιβίωση παραμένουν αβέβαιες, καταδεικνύοντας τον θεραπευτικό χαρακτήρα της μνήμης. Βασισμένο σε μια αληθινή ιστορία είναι λυρικό αριστούργημα , όπου ο ωμός ρεαλισμός και η αποτύπωση της παιδικής οδύνης ,γίνονται ένας ύμνος προς την ελευθερία. Μια σπαρακτική ιστορία, μέσα από τα μάτια ενός αγριμιού της Ηπείρου, που συγκλονίζει και τον πιο ψυχρό αναγνώστη. Μια συναρπαστική αφήγηση ,γραμμένη από έναν μεγάλο συγγραφέα. Ο ΜΕΝΙΟΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΣ δεν ασχολήθηκε με αποτρόπαια εγκλήματα, μετά τις σπουδές του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θράκης, παρά μόνο πολύ αργότερα, στα μυθιστορήματά του. Τον είχε κερδίσει ήδη η δημοσιογραφία, την οποία ταλαιπωρεί επί σαράντα συναπτά έτη. Ξεκίνησε μαθητής λυκείου ακόμα από το Φως, μύρισε το μελάνι στις εφημερίδες Βραδυνή, Έθνος, Ελεύθερος Τύπος, Αθλητική, Sportime, Derby, στα περιοδικά Εικόνες, Nitro, Active, Επίκαιρα, βούτηξε στα ερτζιανά (ΕΡΑ, Sport FM, Sentra FM, SPORT 24) κι από το 1992 ως το 2017 ήταν στο Mega Channel. Έκανε τρεις φορές τον γύρο της Ευρώπης, φτάνοντας ως τη Νότια Αφρική, με εκατοντάδες ρεπορτάζ και χιλιάδες βίντεο, όλα με ένα δικό του χρώμα. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ και του ΠΣΑΤ, από τον οποίο έχει βραβευτεί τέσσερες φορές για τηλεοπτικά θέματα. Άλλα έργα του είναι : «Το σημάδι», «Δεκατρία κεριά στο σκοτάδι», «Ο χορός των συμβόλων», «Η πυραμίδα της οργής» κ.α. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Ο χρυσός οίκος



ο χρυσός οίκος

«Ο χρυσός Οίκος» Σ.Ρούσντι Εκδόσεις Ψυχογιός 2019 σελ. 496 Η ζωή έχει πολλή περισσότερη φαντασία από μας… Την ημέρα της ορκωμοσίας του νέου προέδρου των ΗΠΑ, του Ιανουαρίου του 2009 , έφτασε και εγκαθίσταται στους «Κήπους», μια παραμυθένια, προστατευμένη γειτονιά στο Γκρίνουιτς Βίλατζ ,της Νέας Υόρκης ,από κάποια μακρινή χώρα ,με μια λιμουζίνα Daimler ,ένας μη εστεμμένος βασιλιάς ,ένας δισεκατομμυριούχος ,ηλικίας εβδομήντα περίπου χρονών , μαζί με τους τρεις ορφανούς από μητέρα γιους του, για να παραλάβει το ανάκτορο της εξορίας του . Τα επόμενα οκτώ χρόνια του ανθρώπου αυτού που αποκαλούσε τον εαυτό του Νέρωνα Γκόλντεν (Χρυσός) και που δεν ήταν πραγματικά βασιλιάς, αλλά στο τέλος της βασιλείας του υπήρξε μια μεγάλη -και μεταφορικά μιλώντας , αποκαλυπτική-φωτιά… Όλοι όσοι ήταν γείτονές του τον φοβόντουσαν. Οι κάτοικοί της γειτονιάς τον αντιμετωπίζουν με περιέργεια αυτόν τον εκκεντρικό νεοφερμένο και την οικογένειά του. Μαζί με το αλλόκοτο όνομα, τον πλούτο, την περίεργη προφορά και μια αναμφισβήτητη αύρα απειλής. Θα έπρεπε να έχουν μαντέψει όλοι οι γείτονες, πως ένας άνθρωπος που έφερε το όνομα του τελευταίου της Ιουλιο-Κλαυδιανής Αυτοκρατορικής Δυναστείας της Ρώμης , κατοικούσε σε ένα domus aurea (Χρυσό Οίκο-Τεράστιο παλάτι που έχτισε ο αυτοκράτορας Νέρων στην καρδιά της αρχαίας Ρώμης) ,παραδεχόταν δημόσια την ίδια του την τρέλα , τα αδικήματά του, τη μεγαλομανία και την επερχόμενη καταδίκη του , ένας τέτοιος άνθρωπος πετούσε το γάντι στα πόδια της μοίρας και κροταλίζοντας τα δάχτυλά του κάτω από τη μύτη του Θανάτου που ζύγωνε , φώναζε: «Ναι! Συγκρινέ με , αν θέλεις με εκείνο το τέρας που περιέλουζε τους χριστιανούς με λάδι και τους πυρπολούσε για να φωτίσει τον κήπο του τη νύχτα , που έπαιζε λύρα ενώ η Ρώμη καιγόταν ! Ναι, βαφτίζω τον εαυτό μου Νέρωνα , από τη γενιά του Καίσαρα , από τον τελευταίο αυτού του αιμοσταγούς γενεολογικού κλάδου , και βγάλε ό,τι συμπέρασμα θέλεις . Εμένα απλώς μου αρέσει το όνομα. Στο αμερικανικό σπίτι μου ,η ηθική θα μετριέται με βάση τον χρυσό!!» Ήρθε λοιπόν στην πόλη σαν εκείνους τους έκπτωτους Ευρωπαίους μονάρχες , αρχηγούς έκπτωτων οίκων, που χρησιμοποιούσαν ακόμα για επίθετα τους μεγαλοπρεπείς τίτλους : της Ελλάδος, της Γιουγκοσλαβίας ή της Ιταλίας και αντιμετώπιζαν τον πένθιμο προσδιορισμό τέως σαν να μην υπήρχε. Αυτός δεν ήταν τίποτα τέως ,έλεγε η όλη συμπεριφοράς του. Ήταν μεγαλοπρεπής στα πάντα, αγαπούσε τα τραπέζια του τζόγου, το ουίσκι ,είχε προτίμηση στις πόρνες ,αρνιόταν να επιτρέψει σε δημοσιογράφους ή φωτογράφους να μπουν στο σπίτι του και τόσα άλλα. Οι γείτονες δεν ασχολήθηκαν άλλο , καθώς στην πραγματικότητα τους απασχολούσαν περισσότερο τα δικά τους πράγματα. Φυσικά , οι δουλειές του Ν.Τ.Γκόλνετεν τους ενδιέφεραν , αλλά μόνο μέχρις ενός σημείου. Κοιτάξανε αλλού και συνεχίσανε τη ζωή τους. Το ίδιο έκανε και ο γείτονας , ο νεαρός Ρενέ Άντερλιντεν. Ο Ρενέ Άντερλιντεν ,είναι ο αφηγητής και εισηγητής της ιστορίας , ένας νεαρός κινηματογραφιστής ,ο οποίος συλλέγει υλικό για μια ταινία που αφορά στην οικογένεια Γκόλντεν. Υποκύπτοντας στη γοητεία τους, ο Ρενέ, μπλέκεται μοιραία στους καβγάδες, στις απιστίες και, ναι, στα εγκλήματά τους. Πόσο λάθος κάνανε όλοι … Τελικά τα πράγματα άρχισαν να ξηλώνονται .Ιδού οι αιτίες της πτώσης της οικογένειας του Νέρωνα Γκόλντεν: η ορκωμοσία του Ομπάμα, ένας αδελφικός καβγάς, μια απροσδόκητη μεταμόρφωση , η άφιξη στη ζωή του γέρου μιας όμορφης και αποφασισμένης νεαρής γυναίκας, της ρωσίδας Βασιλίσας (μια βασίλισσα που χρειάζεται διάδοχο), ένας φόνος (παραπάνω από ένας φόνος), μια φωτιά, το σύμπαν του Μπιζάρο (η «κακή» , αρνητική εκδοχή του Σούπερμαν), η Γκόθαμ Σίτι του Μπάτμαν, το τραγούδι του Λέοναρντ Κοέν «Σαν πουλί πάνω στο σύρμα …», η κινηματογραφική ταινία του Λουίς Μπουνιουέλ «Εξολοθρευτής άγγελος» ,το τραγούδι του Γουόλτ Γουίτμαν «Το τραγούδι του εαυτού μου», μια πλύστρα (O dhobi , τον αποκαλούσαν στην Βομβάη), η τέχνη του σινεμά, ένας κακός που μοιάζει να βγήκε από κόμικ και τέλος ένας Κακός Τζόκερ -ο Νέρωνα Γκόλντεν ,που είχε γίνει βασιλιάς και ζούσε σε έναν Χρυσό Οίκο στον ουρανό και που φαίνεται σαν σατιρική εκδοχή του Τραμπ … Με φόντο την κουλτούρα και την πολιτική της σημερινής Αμερικής, « Ο Χρυσός Οίκος» σηματοδοτεί τη θριαμβευτική και συναρπαστική επάνοδο του Σαλμάν Ρούσντι στον ρεαλισμό. Ο Σαλμάν Ρούσντι εξακολουθεί να προκαλεί κατά μέτωπο κάθε μορφή εξουσίας και κάθε μικρόθωρη αντίληψη. O Σαλμάν Ρούσντι ακριβοπλήρωσε την «αυθάδεια» να σκέφτεται ελεύθερα με την απειλή του θανάτου να τον ακολουθεί για εννέα χρόνια και να τον αναγκάζει σε μια λαθραία ζωή που κρυβόταν από σπίτι σε σπίτι , μετά την επιβολή του φετφά εναντίον του από τον Αγιοταλάχ Χομεϊνί, στις 14 Φεβρουαρίου 1989, για το βιβλίο του «Σατανικοί Στίχοι». Μια ιστορία έμφυλης ταυτότητας, επανεφεύρεσης του εαυτού και της ταυτότητας , αλήθειας (και ψεμάτων) και τρόμου, «Ο Χρυσός Οίκος» του Σαλμάν Ρούσντι, συλλαμβάνει το κλίμα της αμερικανικής πολιτικής και κουλτούρας από την εποχή του Ομπάμα ως το σήμερα Μια μαύρη κωμωδία σε σκοτεινούς καιρούς , έξυπνη, βαθιά πολιτική, με ανελέητη σάτιρα… Ο ΣΑΛΜΑΝ ΡΟΥΣΝΤΙ γεννήθηκε στη Βομβάη το 1947, μετανάστευσε στην Αγγλία το 1961 και σήμερα ζει στην Αμερική. Τα βιβλία του έχουν τιμηθεί με εξόχως σημαντικά βραβεία, όπως το Booker των Booker και το The Best of the Booker, που του απονεμήθηκαν για το μυθιστόρημα ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΟΥ, ενώ ο ίδιος, το 2007, χρίστηκε ιππότης από τη βασίλισσα της Αγγλίας για την προσφορά του στη λογοτεχνία. Τα έργα του Ρούσντι πάντα ξεσηκώνουν θύελλα κριτικών και συζητιούνται από εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν: ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ, Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΣΤΕΝΑΓΜΟΣ ΤΟΥ ΜΑΥΡΙΤΑΝΟΥ, που βραβεύτηκε το 1995 με το Whitbread Prize και το 1996 με το Ευρωπαϊκό Αριστείον Λογοτεχνίας, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΤΩ ΑΠ' ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΗΣ, που αποτέλεσε το εκδοτικό γεγονός του 1999, ΑΝΑΤΟΛΗ-ΔΥΣΗ, Ο ΧΑΡΟΥΝ ΚΑΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ, ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΟΥ, ΣΑΤΑΝΙΚΟΙ ΣΤΙΧΟΙ, που έχει τιμηθεί με τα βραβεία Whitbread και Premio Pedrocchi, ΠΑΡΑΦΟΡΑ, ΣΑΛΙΜΑΡ Ο ΚΛΟΟΥΝ, που ήταν υποψήφιο για το βραβείο Booker 2005, ΟΝΕΙΔΟΣ, που τιμήθηκε με το γαλλικό βραβείο Meilleur Livre Etranger, Η ΓΗΤΕΥΤΡΑ ΤΗΣ ΦΛΩΡΕΝΤΙΑΣ, Ο ΛΟΥΚΑ ΚΑΙ Η ΦΩΤΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ, ΟΧΤΩ ΜΗΝΕΣ ΚΑΙ ΕΙΚΟΣΙ ΟΧΤΩ ΝΥΧΤΕΣ, το αυτοβιογραφικό ΤΖΟΖΕΦ ΑΝΤΟΝ και το Ο ΧΡΥΣΟΣ ΟΙΚΟΣ. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Η σιωπή της λευκής πόλης



η σιωπή της λευκής πόλης

Η σιωπή της λευκής Πόλης» Εύα Γκαρθία Σάενθ ντε Ουρτούρι Εκδόσεις Ψυχογιός 2019 σελ. 488 Όλα πρωταγωνιστούν μέσα σε αυτό το μυθιστόρημα της Εύα Γκαρθία Σάενθ ντε Ουρτούρι : η αρχιτεκτονική, τα μνημεία, το παρελθόν, οι μύθοι και οι δοξασίες της πόλης Βιτόρια πρωτεύουσας της Χώρας των Βάσκων. Η Χώρα των Βάσκων, τόσο κοντά μας και συγχρόνως τόσο μακρινή κι άγνωστη, παράγει τα τελευταία χρόνια πολλά καλογραμμένα αστυνομικά μυθιστορήματα. Οι θρύλοι και τα αρχαιολογικά μνημεία του παρελθόντος πρωταγωνιστούν στη «Σιωπή της Λευκής Πόλης», αλλά η συγγραφέας κάνει ένα βήμα παραπάνω: χτίζει το ψυχολογικό προφίλ των ηρώων, καλών και κακών, μας μυεί στη μέθοδο εργασίας του αστυνομικού προφάιλερ Ουνάι , για να εξηγήσει με αληθοφανή και εμπεριστατωμένο τρόπο το πώς το παρελθόν ενίοτε στοιχειώνει το παρόν. Ο αρχαιολόγος Τάσιο Ορτίθ ντε Θάρατε ο κατά συρροή δολοφόνος , πριν είκοσι χρόνια είχε διαπράξει τέσσερες δολοφονίες , σε συγκεκριμένα αρχαιολογικά μνημεία ,στη Βιτόρια της επαρχίας Άλαβα ,της Χώρας των Βάσκων, και τώρα βρίσκεται στις φυλακές Θαμπάγια. Και οι φόνοι σταματάνε μόλις ο Τάσιο μπαίνει στη φυλακή, για να ξαναρχίσουν λίγο πριν βγει … Δύο εικοσάχρονοι νέοι ,ένας άντρας και μία γυναίκα , χωρίς να γνωρίζονται μεταξύ τους, βρέθηκαν στις 24 Ιουλίου, δολοφονημένοι και γυμνοί ,με τον καθένα να ακουμπά στοργικά την παλάμη του χεριού του στο μάγουλο του άλλου, στολισμένοι με τ’ άνθη που διώχνουν το κακό (καρλίνες), στον Παλαιό Καθεδρικό της Βιτόρια . Η πιο πιθανή αιτία της δολοφονίας τους ήταν η ασφυξία , η οποία προκλήθηκε από τσιμπήματα μελισσών στον λάρυγγα των θυμάτων .Ο δολοφόνος έβαλε με το ζόρι μέλισσες στο στόματά τους και ύστερα το σφράγισε με ταινία .Επιπλέον , γύρω από τα πρόσωπα τους μύριζε βενζίνη. Αυτό το είδος της μυρωδιάς εξαγριώνει τις μέλισσες , οπότε ο σκοπός του δολοφόνου ήταν να τους τσιμπήσουν οι μέλισσες στον λάρυγγα και από το πρήξιμο που θα προκληθεί στη βλεννογόνο να κλείσει η αναπνευστική οδός , επιφέροντας τον θάνατο. Ένα πολύ επώδυνο θάνατο. Δεν ήταν τυχαίο ότι ο δολοφόνος σκότωσε τους δύο νέους την παραμονή της Ημέρας της Μπλούζας, ένα πραγματικό ξεφάντωμα των νέων , προμήνυμα των επερχόμενων εορτασμών του Αυγούστου. Σίγουρα το συγκεκριμένο έγκλημα παραπέμπει σαφώς στα εγκλήματα που συνέβησαν πριν από είκοσι χρόνια ,τότε που τα θύματα ήταν μωρά πεντάχονα, δεκάχρονα και δεκαπεντάχρονα παιδιά .Απλώς τα εγκλήματα ξανάρχισαν. Και θα συνεχιστούν… Ο στόχος τώρα της αστυνομίας είναι να προσπαθήσει να αποτρέψει την επόμενη παραπάνω από πιθανή δολοφονία ενός εικοσιπεντάχρονου αγοριού και κοριτσιού . Ο νεαρός αστυνομικός Ουνάι Λόπεθ ντε Αγιάλα, ο «Κράκεν», όπως τον φωνάζουν όλοι, ειδικευμένος προφάιλερ, θέλει πάση θυσία να σταματήσει τους φόνους. Ο Ουνάι δέχεται από τις φυλακές ένα μήνυμα , από τον δολοφόνο Τάσιο ,ο οποίος του λέει να συνεργαστούν και να κυνηγήσουν μαζί τον δολοφόνο, τώρα που αυτός θα βγει με άδεια, από την φυλακή Θαμπάγια . Ο Ουνάι θα προσπαθήσει να βρει το κρησφύγετο του κτήνους , το μέρος που πήγαινε τα ζευγάρια των νεαρών, που τους σκότωνε και τους προετοίμαζε για τα μακάβρια σκηνικά του. Γρήγορα η αστυνομία ανακαλύπτει στην Κάσα ντελ Κορντόν ,ένα νέο ζευγάρι τριάντα ετών ,με τον ίδιο τρόπο δολοφονημένους. Και στο μεταξύ, ο χρόνος τρέχει εναντίον τους και η απειλή παραμονεύει σε κάθε γωνιά της πόλης. Ποια θα είναι τα επόμενα θύματα; Τα τουφέκια σκοτώνουν τις λέξεις ; Ένα καθηλωτικό, σκοτεινό θρίλερ, όπου θρύλοι, αρχαιολογία και οικογενειακά μυστικά συνθέτουν ένα πυκνό μυστήριο. Κι όπου ο μεγαλύτερος πρωταγωνιστής είναι η ίδια η Βιτόρια, η γοητευτική πρωτεύουσα της Χώρας των Βάσκων. Ένα βιβλίο με τόσα επίπεδα όσα κι οι αναγνώστες του: Αστυνομικό, αρχαιολογικό, αρχιτεκτονικό, φιλοσοφικό, υπαρξιακό, ψυχαναλυτικό, όπως είναι η αυθεντική μορφή ζωής για εκείνον που γνωρίζει να την διαβάζει και να τα ξεχωρίζει. Υπέροχο συγγραφικό εύρημα, τα κεφάλαια που παίρνουν τον τίτλο τους από τα μνημεία της πόλης. Η ΕΥΑ ΓΚΑΡΘΙΑ ΣΑΕΝΘ ΝΤΕ ΟΥΡΤΟΥΡΙ γεννήθηκε στη Βιτόρια της Ισπανίας. Πήρε πτυχίο οπτικής και οπτομετρίας και εργάστηκε αρκετά χρόνια στον τομέα αυτόν, ώσπου πρόσφατα έγινε καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Αλικάντε. Είναι παντρεμένη κι έχει δύο παιδιά. Το 2012 το βιβλίο της La saga de los longevos χαρακτηρίστηκε εκδοτικό φαινόμενο, και μεταφράστηκε στα αγγλικά με μεγάλη επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ακολούθησαν τα Los hijos de Adán και Pasaje a Tahití το 2014, και το 2016 ξεκίνησε η θρυλική τριλογία της Λευκής Πόλης. Η ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΛΕΥΚΗΣ ΠΟΛΗΣ είναι το πρώτο μέρος της σειράς, που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο, σε σκηνοθεσία του πολύ γνωστού διεθνώς Ισπανού σκηνοθέτη Daniel Calparsoro (Ποιος κλέβει ποιον; και Το μυστικό της πεταλούδας). Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Ο πωλητής παρελθόντων



ο πωλητής παρελθόντων

Ο πωλητής παρελθόντων» Ζ.Ε.Αγκουαλούζα Εκδόσεις Opera 2019 σελ. 142 (Βραβεία: Fernando namora 2013-English Pen Award 2014-International Dublin literary Award 2017- Premi Libreter 2018-Φιναλίστ Man Booker 2016 ) «Η λογοτεχνία είναι το μέσο που διαθέτει ένας αληθινός ψεύτης για να γίνει κοινωνικά αποδεκτός…» «Ο Θεός μας έδωσε τα όνειρα για να μπορούμε να κρυφοκοιτάμε στην άλλη πλευρά…» «Η πραγματικότητα είναι οδυνηρή και ατελής και γι΄αυτό τη διακρίνουμε απ΄τα όνειρα…» « Η ευτυχία ποτέ δεν είναι μεγαλειώδης…» «-Πείτε μου, όμως, αγαπητέ μου, ποιοι είναι οι πελάτες σας; Ο Φέλιξ Βεντούρα εξήγησε: είναι επιχειρηματίες, υπουργοί, κτηματίες, διαμαντέμποροι, στρατηγοί, άνθρωποι τελοσπάντων με σίγουρο μέλλον που, όμως, τους λείπει ένα καλό παρελθόν, επιφανείς πρόγονοι, περγαμηνές — με λίγα λόγια: ένα όνομα που να αντηχεί ευγενή καταγωγή και καλλιέργεια. Εκείνος τους πουλάει ένα καινούργιο παρελθόν σε χαρτιά. Σχεδιάζει το γενεαλογικό τους δέντρο. Τους δίνει φωτογραφίες παππούδων και προπάππων — κυρίους με λαμπρό παράστημα, κυρίες αλλοτινών καιρών. […] ‘‘ Έξοχα, έξοχα. Αυτό μου ’χαν πει. Χρειάζομαι τις υπηρεσίες σας. Φοβάμαι, όμως, ότι θα σας βάλω πολλή δουλειά’’.». Ο Φέλιξ Βεντούρα είναι ένας αλμπίνος που ειδικεύεται στη δημιουργία παρελθόντων για τη νέα αστική τάξη της Ανγκόλας. Οι πελάτες του, μετά από περίπου δύο δεκαετίες συγκρούσεων για την απελευθέρωση από την πορτογαλική αποικιοκρατία, έχουν ανάγκη από ένα βελτιωμένο παρελθόν, με «πολυτελές» γενεαλογικό δέντρο, νέα προσωπική ιστορία και φωτογραφίες ένδοξων προγόνων για να εξασφαλίσουν ένα μέλλον με καλές προοπτικές. Ο πωλητής παρελθόντων είναι ένα στοχαστικό μυθιστόρημα για τη μνήμη και τις επιλεκτικές διαδρομές που ακολουθεί όταν ανασύρει ανύπαρκτα συμβάντα, ξεχνώντας γεγονότα αδιαμφισβήτητα, όπως το χρώμα του δέρματος. «Υπάρχει κάποια διαφορά ανάμεσα στο να δεις ένα όνειρο και να κάνεις ένα όνειρο.Εγώ έκανα ένα όνειρο.» Ο Ζοζέ Εντουάρντο Αγκουαλούζα (José Eduardo Agualusa) γεννήθηκε το 1960 στο Ουάμπο της Ανγκόλας από πορτογάλους αποίκους γονείς. Πολυβραβευμένος συγγραφέας, έχει δει έργα του να μεταφράζονται σε είκοσι έξι γλώσσες και έχει τιμηθεί με πολύ σημαντικά λογοτεχνικά βραβεία. Έχει συγγράψει έντεκα μυθιστορήματα, πέντε θεατρικά έργα, καθώς και συλλογές διηγημάτων και βιβλία για παιδιά. Εργάζεται ως δημοσιογράφος και συγγραφέας, μοιράζοντας το χρόνο του μεταξύ Πορτογαλίας, Ανγκόλας και Μοζαμβίκης. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Το δάκρυ της Ανατολής



το δάκρυ της Ανατολής

«Το δάκρυ της Ανατολής» Α.Κιραλόγλου Εκδόσεις Ψυχογιός 2019 σελ.391 «Αμερικανικό χαστούκι στην Τουρκία με … 104 χρόνια καθυστέρηση!! Η Αμερικανική Γερουσία υπερψήφισε το ψήφισμα για την επίσημη αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων ».Οι εφημερίδες. Το βιβλίο «Το δάκρυ της Ανατολής» είναι μια γοητευτική, συναρπαστική ιστορία που καλύπτει μια χρονική περίοδο περίπου 120 ετών, με συχνές αναφορές, ιστορικές και μη, στο απώτερο παρελθόν. Χωριό Τσατ του Ακ Νταγ , Αραβησσός της Καππαδοκίας 1895 – Όμπαρ (Αραβησσός) Γιαννιτσών και Φιλώτεια Αλμωπίας του Νομού Πέλλης 2015. Γενική επιστράτευση 1914-Αρμενική Γενοκτονία 1915- Μικρασιατική Καταστροφή 1922- Ανταλλαγή πληθυσμών-Μετανάστευση Ρωμιών και Αρμενίων στην Ελλάδα-Προσφυγιά-Η Διανομή του 1927- Γερμανική Κατοχή-Εμφύλιος -Ανταρτόπληκτοι- Επαναπατρισμός-Σκατοογλούδες- Τουρκόσποροι-Θετά και βιολογικά παιδιά – Φρίκη-Αγριότητες-Θηριωδίες- Σφαγές- απάρνηση της πίστης- φόβος- σκοτάδι- απογοήτευση- πόνος- οι άγιοι- τα Χώματα της Μικρασιατικής Ανατολής- το Αστείρευτο δάκρυ της Ανατολής. Πέταγμα του αετού-το πτηνό Γερανός (μετανάστευση) - βουνό Ακ Νταγ- Άλυ ποταμός- δασκάλα -γιάτρισσα-μαύρη ραπτομηχανή- αντικριστός χορός Κόνιαλη-ισλι-μπακλαβάς-φοινίκια-ρετσέλια-πετιμέζια-ταχίνι-τουρσιά-σάμαλι πολίτικο-λίρες χρυσές-μνήστρα- δεύτερός του γιός που είναι ο τέταρτος-πράσινος νεφρίτης- Βάι καντερίμ (Αχ , μοίρα μου),τα βασιλικά χώματα της Σεβάστειας. «Όλο φεύγουμε. Γιατί φεύγουμε ; Ποιος να δώσει την απάντηση ; Φεύγουν από κίνδυνο , φεύγουν από ανάγκη, φεύγουν από φόβο…Φεύγουν για να ζήσουν ! Γι΄ αυτό φεύγουν.» «Το δάκρυ της Ανατολής έσβησε το όνομά μου! Το πραγματικό μου όνομα δεν είναι γραμμένο επίσημα πουθενά. Δεν έλειψα σε κανέναν, γιατί δε μου έμεινε κανένας. Ακούτε; Με ξεκληρίσανε! Άρα, είμαι ένας από το ενάμισι εκατομμύριο της Αρμενικής Γενοκτονίας και η ψυχή μου δεν μπορεί να ησυχάσει. Κινείται ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση και ψάχνει να βρει το κατάλληλο μέρος για να ξαποστάσει. Ποιος θα μου πει που πρέπει να αναπαυτώ ; Πού ανήκω; Που είναι το σπίτι μου , να πάω να το βρω ; Κουράστηκα να χάνω τους δικούς μου ανθρώπους, να αλλάζω σπίτια. Κουράστηκα να χτίζω τη ζωή μου κάθε φορά από την αρχή. Γιατί ; Ποιος είναι ο φταίχτης; Εγώ χάθηκα σε ξένους τόπους. Ας μου δείξει κάποιος τον τόπο μου…» Οι ήρωες του μυθιστορήματος είναι : Ο Μιχάλης-Πασχάλης , η Αναστασία, η Κάλλη, ο Σταύρος , ο Γιάννης, ο Γιώργος ,η Έμμα, ο Σέτο ,η Μυροφόρα, ο Νικηφόρος, ο Σταύρος-εφέντης, ο Κώτσος του Θολού, η Μαρία, κ.α. Ο εύθραυστος και τραγικός κεντρικός ήρωας του μυθιστορήματος, Πασχάλης-Μιχάλης, φορτωμένος με πάθη, λύπες, ξεριζωμούς, σφαγές, φόβους, διωγμούς, κατατρεγμούς, πίκρες, καημούς, εφιάλτες, συναισθηματικές συγκρούσεις, χαμένα όνειρα και ελπίδες, λογιών λογιών σκιές, που δε διατυμπανίζουν την αλήθεια τους, συνοδοιπόρος με τα σημαντικά και ανεξίτηλα πρόσωπα και γεγονότα, που καθόρισαν την πορεία ενός λαού. Του αρμενικού. Ο Μιχάλης, θύμα της Γενοκτονίας των Αρμενίων, ζει στην Ελλάδα, με τις αναμνήσεις να τον τρελαίνουν. Οι εικόνες από όσα έζησε ξεδιπλώνονται μπροστά του και το μυαλό του καλπάζει και φεύγει στην Ανατολή, στα βασιλικά χώματα της πατρίδας του, για να βρεθεί ανάμεσα στην οικογένειά του, για να δει ξανά τη σφαγή των δικών του προσώπων, για να δει τον άνθρωπο να γίνεται αγρίμι και να καταφέρεται ενάντια σε αθώους. Δεν μπορεί να ξεχάσει τη μέρα που κοίταζε ανήμπορος το φαράγγι του θανάτου και έβλεπε τους αγαπημένους του να κείτονται άψυχοι στο έδαφος. Θυμάται πώς πήρε τον δρόμο, με καμένη την ψυχή, για μια άλλη πολιτεία, στα νότια του Άλυ ποταμού, αναζητώντας μια αχτίδα νέας ζωής που θα γλύκαινε την ύπαρξή του. Και τη βρήκε στο πρόσωπο εκείνης. Ρωμιά, δασκάλα στον τόπο της, ζούσε σε περιβάλλον άκρως θρησκευτικό και σε σπίτι με πατριαρχικές συνήθειες. Αντέδρασε όταν επιχείρησαν να βάλουν στο πλευρό της άνδρα διαφορετικής καταγωγής και πίστεως. Μα πόσο λάθος έκανε! Γιατί, παρόλο που η καρδιά του Μιχάλη ήταν ραγισμένη, εκείνος της χάρισε την άδολη αγάπη του και φύτρωσαν κυκλάμινα μέσα στα δυο τους χέρια. «Εκεί που έσταζε το δάκρυ του πόνου , εκεί που το χώμα βάφτηκε κόκκινο , εκεί που η ανάσα σίγασε στον τελευταίο παλμό της καρδιάς, εκεί φυτρώνουν κυκλάμινα κατάκαρδα στην πέτρα. Αργοσαλεύουν με τον άνεμο-ψυχές και βλέμματα τα πέταλά τους- και μας ψιθυρίζουν πως τίποτα δε χάθηκε και τίποτε δεν τελείωσε ακόμη.» Η συγγραφική πένα της Αναστασία Κιραλόγλου, περιγράφει με ευαισθησία και σεβασμό τα ιστορικά γεγονότα, που διαμόρφωσαν τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα και στην Καππαδοκία. Λυρικές εικόνες διάχυτες από φως και ποίηση σε καθηλώνουν και καλύπτουν απόλυτα και αποστομωτικά κάθε κενό. Η Κιραλόγλου χειρίζεται τον χρωστήρα της γλώσσας με ακρίβειας και ευαισθησία, στήνοντας πάνω στον καμβά της σελίδας εικόνες σπάνιας δύναμης και φαντασίας. Με ρεαλισμό, αληθοφάνεια, πιστότητα το συγγραφικό χέρι χειρίζεται με δεξιοτεχνία τον πρωταγωνιστή και τους δευτεραγωνιστές, που επηρέασαν τις επιλογές και τις αποφάσεις του. Ένα μεστό, ολοκληρωμένο, συναρπαστικό και βαθιά συγκινητικό μυθιστοριματικό οδοιπορικό στην ιστορία και τις ρίζες των Αρμενίων. Ένα βιβλίο που δείχνει τις τρομερές συνέπειες στους Ρωμιούς και Αρμενίους από τη συστηματική χρήση της βίας από τους Οθωμανούς, σε πολύ όμορφες περιοχές της Ανατολής, στην περιοχή της Καππαδοκίας , της Σεβάστειας , της Μικράς Ασίας κ.α. Μια συγκλονιστική «θεραπευτική» αφήγηση που αγωνίζεται να ξεδιαλύνει σκοτεινές ζώνες του παρελθόντος και μας προτρέπει να μην ξεχάσουμε ποτέ… Ένα επικό μυθιστόρημα που διαβάζεται απνευστί, γιατί κρατάει ζωντανή τη θύμηση των χαμένων πατρίδων και λέει την αλήθεια. Διαβάστε το και διαδώστε το. Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΙΛΑΡΟΓΛΟΥ γεννήθηκε στο χωριό Φιλώτεια Αλμωπίας του Νομού Πέλλας. Σπούδασε με υποτροφία στην Ανωτέρα Σχολή Στελεχών Επιχειρήσεων, τμήμα Λογιστών, του ΚΑΤΕΕ Λάρισας και εργάστηκε ως λογίστρια. Στα γυμνασιακά της χρόνια δημοσίευσε ποιήματα στην τοπική εφημερίδα Ηχώ της Αλμωπίας. Από τις εκδόσεις Πέλλα κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΓΗ. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Το βιβλίο των μικρών θαυμάτων



το βιβλίο των μικρών θαυμάτων

Το βιβλίο των μικρών θαυμάτων» Χ.Χ.Μ.Ρένχελ Εκδόσεις Opera 2019 σελ.133 «Πήγε να δαγκώσει τη ρώγα, μα στα ούλα του δεν υπήρχαν δόντια». « Τότε , όλη η ενέργεια συγκεντρώθηκε σε ένα μόνο σημείο. Και ο χρόνος, σαν κάλτσα, γύρισε το μέσα έξω». Το βιβλίο αυτό περιέχει 100 μικροδιηγήματα μεταφρασμένα, μέσα σε δύο χρόνια, από 11 μεταφράστριες και μεταφραστές . Τα χαμηλόφωνα και πολυεπίπεδα μικροδιηγήματα με την πλοκή τους, τους πρωταγωνιστές τους και το περιβάλλον τους , τα κρυμμένα νοήματα και τις αναφορές σε ιστορικά γεγονότα , μέσα στο ανελαστικό πλαίσιο μιας σελίδας , αποτελούν ένα δισεπίλυτο γρίφο. «Το βιβλίο των μικρών θαυμάτων» και των αγνώστων πλανητών, που περιέχει τις λεπτομερείς και πολύ ειλικρινείς (μικρο)αφηγήσεις των μεγάλων υπερφυσικών και παράξενων γεγονότων αυτού του κόσμου , καθώς και τις (μινι)εποποιίες άλλων τόσων εξωγήινων άθλων, και μια συλλογή από τις πιο διαφορετικές και αξιομνημόνευτες ερωτικές πρακτικές , εκδικήσεις και βασανιστήρια, θανάτους, μετενσαρκώσεις, πνεύματα και φαντάσματα, ερπετά, τέρατα, ανέφικτες αρχιτεκτονικές , τα χρονικά της κατάκτησης του διαστήματος και την αναζήτηση του Θεού. «Το βιβλίο των μικρών θαυμάτων» είναι ένα δειγματολόγιο από μεγαλειώδη αλλά και μικροσκοπικά συμβάντα. Είναι ένας λεπτομερής κατάλογος από θαυμαστά γεγονότα. Είναι μια διαδρομή που ξεκινάει από το βάθος των συρταριών μας, κάτω από τα κρεβάτια μας, μέσα από την ψευδοροφή του υπνοδωματίου μας και φτάνει μέχρι τους πιο μακρινούς γαλαξίες. Είναι ένα τερατολόγιο ή ένα εγχειρίδιο Θεολογίας. Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, μια πραγματεία περί μικροεπιστημονικής φαντασίας. Ή, ίσως, να μην είναι απολύτως τίποτα από όλα αυτά. Σε κάθε περίπτωση, ένα είναι σίγουρο, δεν είναι το βιβλίο που περιμένατε. Είναι όμως το βιβλίο που ονειρευόσασταν… «Ανάμεσα στις βραχώδεις σχισμές με φλέβες από νεφρίτη στην έρημο του Τακλαμακάν, ζει ένας σκαραβαίος της οικογένειας των Τενεβριονίδων που όταν λέει πλιτς-πλιτς θέλει να πει πλατσπλάτς, και όταν λέει πλατσπλάτς θέλει να πει πλιτς-πλιτς. Εμείς περνάμε πάνω από αυτά τα μικρά έντομα αγνοώντας τα εντελώς, χωρίς καν να αντιληφθούμε ότι αυτή η ένδειξη ευφυΐας του σκαραβαίου του Τακλαμακάν εμπεριέχει στην ουσία της την πιο γνήσια ανθρώπινη πράξη, πιο χαρακτηριστική για το είδος μας ακόμα και από το γέλιο, τη συνθήκη στην οποία βασίζονται οι επιστημονικές εικασίες, η τέχνη και η κοινωνική ζωή: την ικανότητα του ψεύδεσθαι.» Ο Χουάν Χαθίντο Μουνιόθ Ρένχελ, γεννημένος στη Μάλαγα το 1974, είναι ένας από τους πιο διακεκριμένους ισπανούς συγγραφείς διηγημάτων και μικρών κειμένων, με περισσότερα από πενήντα εθνικά και διεθνή βραβεία στο ενεργητικό του. Έχει ήδη αναγνωριστεί από τον διεθνή Τύπο και την κριτική ως ένας από τους αξιότερους συνεχιστές της συγγραφικής παράδοσης του Καλβίνο και του Μπόρχες, ενώ μερικά από τα διηγήματά του έχουν συμπεριληφθεί στις σημαντικότερες ανθολογίες της Ισπανίας. Μεγάλο μέρος του έργου του έχει μεταφραστεί στα Αγγλικά, στα Γαλλικά, στα Ιταλικά, στα Ρωσικά και στα Τουρκικά, και έχει εκδοθεί σε δώδεκα χώρες. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Ιδού εγώ



Ιδού εγώ

Ιδού εγώ» Τ.Σ.Φόερ Εκδόσεις Κέδρος 2020 σελ.608 «…Ο Θεός ζητά από τον Αβραάμ να θυσιάσει τον γιό , τον Ισαάκ. Ο Αβραάμ δεν λέει « Τι θέλεις;». Δεν είπε « Ναι;» .Απάντησε με μια δήλωση : «Ιδού εγώ». Για οτιδήποτε χρειάζεται ή θέλει ο Θεός , ο Αβραάμ είναι ολοκληρωτικά παρών για χάρη Του, χωρίς προϋποθέσεις ή επιφυλάξεις ή ανάγκη για εξηγήσεις. Αυτή η λέξη , hineni-Ιδού εγώ- εμφανίζεται δύο ακόμη φορές σε αυτό το κεφάλαιο. Όταν ο Αβραάμ πηγαίνει τον Ισαάκ στο όρος Μοριά, ο Ισαάκ αντιλαμβάνεται τι πάνε να κάνουν και τότε ελάλησεν ο Ισαάκ προς Αβραάμ τον πατέρα αυτού, και είπε Πάτερ μου. Ο δε είπεν, « Ιδού εγώ», τέκνον μου. Και είπεν ο Ισαάκ, Ιδού το πυρ και τα ξύλα , αλλά πού το πρόβατον δια την ολοκαύτωσιν ; Και ο Αβραάμ δεν ρωτάει «Τι θέλεις;» λέει «Ιδού εγώ» .Όταν ο Θεός καλεί τον Αβραάμ , ο Αβραάμ είναι ολοκληρωτικά παρών για τον Θεό. Όταν ο Ισαάκ καλεί τον Αβραάμ , ο Αβραάμ είναι ολοκληρωτικά παρών για τον γιο του. Πώς όμως είναι δυνατόν αυτό ; O Θεός ζητά από τον Αβραάμ να σκοτώσει τον Ισαάκ , και ο Ισαάκ ζητά από τον πατέρα του να τον προστατεύσει . Πώς μπορεί ο Αβραάμ να βρίσκεται σε δύο εκ διαμέτρου αντίθετες καταστάσεις την ίδια στιγμή ; Η λέξη hineni χρησιμοποιείται άλλη μία φορά στην ιστορία , στην πιο δραματική στιγμή… Και εκτείνας ο Αβραάμ την χείρα αυτού , έλαβε την μάχαιραν δια να σφάξει τον υιόν αυτού . Άγγελος Κυρίου εφώνησε προς αυτόν εκ του ουρανού και είπεν, Αβραάμ, Αβραάμ. Ο δε είπον , «Ιδού εγώ». Και είπε, Μη επιβάλεις την χείραν σου επί το παιδάριον, και μη πράξης εις αυτό μηδέν διότι τώρα εγνώρισα ότι συ φοβείσαι τον Θεόν , επειδή δεν ελυπήθης τον υιόν σου τον μονογενή δι΄εμέ. Ο Αβραάμ δεν ρωτάει «Τι θέλεις; », λέει «Ιδού εγώ». Το κείμενο νομίζω ότι κυρίως αφορά το «για ποιον είμαστε ολοκληρωτικά παρόντες » και πως αυτό, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, καθορίζει την ταυτότητά μας… » Ο Αβραάμ προσφέρει στον Θεό και στον γιο του αυτό που δεν μπορούσε να προσφέρει και στους δύο : «Ιδού εγώ»… Μια τυπική οικογένεια αμερικανοεβραίων ζει στην Ουάσινγκτον .Ο Τζέϊκομπ και η Τζούλια Μπλοχ και τα τρία υπέροχα παιδιά τους : ο Σαμ, ο Μπένζι και ο Μαξ. Έχουν ωραίο σπίτι , καλή δουλειά , ακολουθούνε τις εβραϊκές παραδόσεις και πρακτικές και ζούνε ευτυχισμένοι είκοσι χρόνια μαζί, με τα μικροπροβλήματα ,που προκύπτουν σε κάθε οικογένεια. Ο Τζέϊκομπ έγραφε βιβλία και σενάρια για την τηλεόραση ,έβγαζε αρκετά λεφτά, ήταν ταλαντούχος, βαθιά ευαίσθητος , εξαιρετικά έξυπνος άνθρωπος , ενώ η σαραντατριάχρονη Τζούλια ήταν αρχιτέκτονας , αλλά δεν είχε εξασκήσει το επάγγελμα, εξαιρετικά ταλαντούχα και αυτή , αδιάκοπα υποτιμημένη, περιστασιακά αισιόδοξη . Ο Μαξ ήταν ο καλλιτέχνης και το εξυπνοπούλι της οικογένειας ( έγινε δεκτός στο Χάρβαρντ πριν καν τελειώσει το Λύκειο ), ο Μπένζι ο εσαεί αξιολάτρευτος και ο Σαμ αυτός που δημιούργησε ένα μεγάλο πρόβλημα στην οικογένεια. Ο πατέρας της οικογένειας, ο Τζέϊκομπ, είχε εμμονή με τις επιδείξεις αισιοδοξίας, τις σκέψεις για απόκτηση ιδιοκτησίας και τα αστεία , η μητέρα η Τζούλια είχε εμμονή με τη σωματική επαφή πριν τους αποχαιρετισμούς των παιδιών για το σχολείο , το μουρουνέλαιο, τα πανωφόρια και το « σωστό» , ο Μαξ είχε εμμονή με την υπερβολική ενσυναίσθηση και την αυτόβουλη αποξένωση και ο Μπέντζι με τη μεταφυσική και τους κανόνες ασφαλείας και τέλος ο Σαμ , ο μεγαλύτερος από τα αδέλφια ,που περνάει τις περισσότερες ώρες της ζωής του στον εικονικό κόσμο της Άλλης Ζωής, πάντοτε κάτι επιθυμούσε , που είχε σχέση με τη μοναξιά ( τη δική του και των άλλων), με τον πόνο (τον δικό του και των άλλων) , με τον φόβο ( τον δικό του και των άλλων) , αλλά και κάποια σχέση με την πίστη , με την αξιοπρέπεια , με τη χαρά χωρίς συμβιβασμούς. Ήταν και το αίσθημά του να είναι εβραίος . Αλλά τι ήταν αυτό το αίσθημα ; Όλη η οικογένεια ασχολείται με τον Σαμ , όταν βρέθηκαν πάνω στο γραφείο του, στο εβραϊκό σχολείο του ,ένα χαρτί με άσχημες και κακές λέξεις .Όλα αυτά τα ανέφερε ο ραβίνος Σίνγκερ στους γονείς του Σαμ και ότι έπρεπε να του επιβληθεί ποινή. Όλα γύρω από τους γονείς άρχισαν να καταρρέουν . Ο Σαμ μπήκε τώρα σε μπελάδες. Ο Σαμ δεν παραδέχεται ότι τα έγραψε αυτός. Δεν φταίει αυτός .Λέει την αλήθεια όμως ; Οι γονείς του θέλουν να τον βοηθήσουν να ξεφύγει από αυτή την κατάσταση. Οπότε οι γονείς ζητούσαν από τον δεκατριάχρονο Σαμ να ζητήσει συγγνώμη και να απολογηθεί στην εβραϊκή κοινότητα, στο μπαρ μιτσβά του ( τελετή μετάβασης). Η λέξη συγγνώμη ήταν εντελώς απαραίτητη. Για να βρει η οικογένεια πάλι την ευτυχία της. Έπρεπε επίσης ο Σαμ να μάθει την Αφταρά, για πάει να την ψάλει στο μπαρ μιτσβά του. Είχαν στην οικογένεια και ένα γερασμένο σκύλο τον Άργο , που έπρεπε ο Τζέϊκομπ να τον πάει στον κτηνίατρο να του κάνει ευθανασία, επίσης είχαν και τον προσπάππου τους, τον Ισαάκ Μπλοχ , που θέλανε να τον βάλουνε σε Εβραϊκό Οίκο Ευγηρίας. Αλλά εκείνος αρνιόταν, προτιμούσε να πεθάνει παρά να πάει εκεί . Ο Ισαάκ Μπλοχ είχε σχέδια για το μέλλον .Να ζήσει για να δει το μπαρ μιτσβά του Σαμ .Και απολαμβάνει τις αναμνήσεις τους. Ο Τζέϊκομπ και η Τζούλια ζήσανε τόσα χρόνια μαζί, αλλά τώρα ο γάμος τους περνάει κρίση. Η Τζούλια ανακάλυψε ένα κρυφό κινητό του άντρα της , όπου διάβασε ερωτικά μηνύματα από μία άλλα γυναίκα. Η Τζούλια ένιωσε σαν να βρισκόταν σε ένα συναισθηματικό ναρκοπέδιο. Είχε ο άντρας της ερωμένη ; Το ζευγάρι άρχισε να διαπληκτίζεται , υπήρχε αδιέξοδο στην οικογενειακή ζωή , οπότε αποφασίζουν να χωρίσουν . Μαλώνανε. Ο γάμος τους κλονίζεται. Οι άνθρωποι δεν είναι πέτρες , έχουν αισθήματα , και μερικές φορές περνάνε δύσκολα. Δεν το ανακοινώνουν ακόμα στα παιδιά. Τα παιδιά θα είναι τα χαμένα της υπόθεσης . Ξέρουν και οι γονείς ,ότι έτσι καταστρέφουν την αγαπημένη τους οικογένεια .Όταν τα παιδιά το μαθαίνουν και τα τρία αποφασίσανε να μείνουν με την μητέρα τους. Μια μέρα συμβαίνει μεγάλος σεισμός μεγέθους 7,6 της κλίμακας Ρίχτερ στο Ισραήλ , και ισοπεδώνονται τρεις πόλεις, πέφτει ο Πανάγιος Τάφος και το Τείχος των Δακρύων, αλλά υπέστη και άλλη συμφορά το Ισραήλ , διότι οι Άραβες ετοιμάζονται να τους επιτεθούν ,επειδή κάποιοι φανατικοί εβραίοι , κάψανε τον Θόλο του Βράχου. Τώρα ο Τζέϊκομπ βρίσκει ευκαιρία να φύγει από την οικογένεια , και τον γάμο του , για να πάει να βοηθήσει πολεμώντας στο Ισραήλ . Υπακούει στο κάλεσμα του πρωθυπουργού του Ισραήλ ,να γυρίσουν όλοι οι Εβραίοι στην πατρίδα τους και να την βοηθήσουν , όπως μπορεί ο καθένας. Ξεκινάει λοιπόν μια μετανάστευση των Εβραίων από τη διασπορά στη Γη του Ισραήλ (αυτό λέγεται Αλιγιά). Η Τζούλια αντιλαμβάνεται ότι η Μέση Ανατολή καταρρέει και ολόκληρος ο κόσμος θα ρουφηχτεί από τη δίνη της , αλλά το δικό της θέμα , το διαζύγιο με τον άντρα της , είναι πιο σημαντικό αυτή τη στιγμή… Πίστευε ο Τζέϊκομπ ότι για να πετύχει ολοκληρωτική αλλαγή της ζωής του έπρεπε να πετύχει μια ολοσχερή αλλαγή του εαυτού του. Ήθελε μια αλλαγή στη ζωή του. Διότι δεν ζούσε τη ζωή του. Γι΄ αυτό ήθελε να φύγει για το Ισραήλ. Το να ζεις τη λάθος ζωή είναι πολύ χειρότερο από το να πεθαίνεις τον λάθος θάνατο. Τώρα που άλλα μεγάλα γεγονότα έχουν τραβήξει την προσοχή όλων των μελών της οικογένειας ( σεισμός στο Ισραήλ , επικείμενη επίθεση των Αράβων, χωρισμός των γονέων του), τώρα που κανείς πια δεν ενδιαφέρονταν για την περίπτωση του Σαμ , θα ήθελε ο ίδιος να δώσει μια εξήγηση και να ζητήσει συγγνώμη… Ήρθε η ώρα να καταστραφεί το Ισραήλ και οι Εβραίοι ; Θα γίνει πόλεμος με του Άραβες ; Πώς μαραίνεται ένας γάμος ; Θα χωρίσει το ζευγάρι ή θα ζητήσει συγγνώμη ο Τζέικομπ ; Ποια λέξη αρχίζει από άλφα ; Θα γίνει το μπαρ μιτσβά του Σαμ ; Θα πάει ο παππούς στον οίκο ευγηρίας ; Θα κάνουν στον σκύλο ευθανασία ; Τελικά το να μην έχεις επιλογή είναι κι αυτό μια επιλογή ; Ένα βιβλίο κοινωνικού ρεαλισμού. Ένα βιβλίο για την εβραϊκή ταυτότητα. Ένα βιβλίο για μια σύγχρονη αμερικανική οικογένεια και τα προβλήματά της , ένα βιβλίο για την Ιστορία του Ισραήλ ,του εβραϊκού λαού και την θρησκεία τους. Ένα βιβλίο ογκώδες, ευφυές και απολαυστικό . Ένα σπουδαίο και διασκεδαστικό μυθιστόρημα. Ιδιοφυές ,αληθινό, συγκινητικό , βαθύ μυθιστόρημα από ένα σπουδαίο Αμερικανό συγγραφέα. O Tζόναθαν Σάφραν Φόερ γεννήθηκε το 1977 στην Ουάσινγκτον. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα Όλα έρχονται στο φως (Κρατικό Βραβείο Εβραϊκής Λογοτεχνίας και Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα της εφημερίδας Guardian), Εξαιρετικά δυνατά και απίστευτα κοντά και Ιδού εγώ. Eπίσης, έχει εκδώσει το μυθοπλαστικό κολάζ Tree of Codes, βασισμένος στη συλλογή διηγημάτων Οδός κροκοδείλων του Μπρούνο Σουλτς. Το 2001 επιμελήθηκε το Α Convergence of Birds: Original Fiction and Poetry Inspired by the Work of Joseph Cornell, έναν φόρο τιμής στο έργο του Αμερικανού αβάν γκαρντ καλλιτέχνη και γλύπτη Τζόζεφ Κορνέλ (1903-1972). Το 2007 συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο με τους καλύτερους νέους Αμερικανούς συγγραφείς του περιοδικού Granta. Έχει κερδίσει πολυάριθμα βραβεία, ενώ τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε τριάντα έξι γλώσσες σε ολόκληρο τον κόσμο. Ζει στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Από τις εκδόσεις Kέδρος κυκλοφορούν τα μυθιστορήματα Εξαιρετικά δυνατά και απίστευτα κοντά και Ιδού εγώ και θα κυκλοφορήσουν σε επανέκδοση το μυθιστόρημά του Όλα έρχονται στο φως και το δοκίμιο Τρώγοντας ζώα. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Ο χορός της μέλισσας



ο χορός της μέλισσας

Ο χορός της μέλισσας» Π.Ιωαννίδης Εκδόσεις Κέδρος 2019 σελ. 349 20 Αυγούστου 2014 . Το γλέντι βρίσκεται στο αποκορύφωμά του , αλλά αυτός απομακρύνεται περπατώντας προς τα αγαπημένα του λιόδεντρα. Έχει ανάγκη από μερικές ανάσες. Ο Αλέξανδρος Χρηστίδης, πλησιάζει προς την άκρη του κτήματός του , όταν ξαφνικά βλέπει έναν γεροδεμένο άντρα , ντυμένο με στολή μελισσοκόμου, να τον πλησιάζει απειλητικά. Η μάσκα κρύβει τα χαρακτηριστικά του. Στο ένα του χέρι κρατάει ένα ξύλινο κλομπ και στο άλλο μια μικρή κυψέλη μελισσών. Ο Αλέξανδρος μένει μετέωρος για λίγο. Δεν προλαβαίνει να τρέξει πίσω στους οικείους του, που διασκεδάζουν, διότι ένα σμάρι μέλισσες απελευθερώνεται από την κυψέλη και ο άγνωστος του ορμάει. Τα τσιμπήματα είναι απανωτά και τον ζαλίζουν. Έπειτα ο άντρας τον χτυπάει.. Τα πάντα θολώνουν γύρω του πριν πέσει κάτω. Τα χτυπήματα πλέον σφυροκοπούν ολόκληρο το κορμί του. Από την κυψέλη ξεπετιούνται μέλισσες και τον τσιμπάνε συνεχώς. Ανοίγει τα μάτια του και καταφέρνει να αντικρίσει έκπληκτος τον άντρα που έχει βγάλει τη μάσκα του… Η Δέσποινα Καμπαξή ,σύζυγος του δολοφονημένου πολιτικού μηχανικού Αλέξανδρου Χρηστίδη , ζητάει βοήθεια , από τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Πέτρο Ριβέρη, για να εξιχνιάσει την υπόθεση. Του εξηγεί ότι ο άντρας της δέχτηκε την επίθεση στο κτήμα τους , στο Ποσείδι Χαλκιδικής , από κάποιον άγνωστο, ο οποίος παραβίασε τον φράχτη και μπήκε στην πίσω αυλή, ενώ λίγοι στενοί φίλου γιορτάζανε το εφάπαξ, που είχε πάρει ο Αλέξανδρος. Ο Αλέξανδρος Χρηστίδης , που ζούσε στη Θεσσαλονίκη, είχε αντιστασιακή δράση στα φοιτητικά του χρόνια τον καιρό της δικτατορίας, ήταν δημοτικός σύμβουλος στη μεταπολίτευση με πρωτοποριακή παρουσία στην τοπική αυτοδιοίκηση, και υποστήριξε με τόλμη και ρομαντισμό, στη δύση της καριέρας του, τις δομές της κοινωνικής οικονομίας, που δημιουργήθηκαν λόγω της οικονομικής κρίσης. Ήταν διευθυντής της Κιστέρνας , μιας πρωτοποριακής δημοτικής αναπτυξιακής εταιρίας με σπουδαίο κοινωνικό έργο και συμμετείχε και στην Ατλαντίδα , ένα εναλλακτικό δίκτυο αλληλέγγυας και κοινωνικής οικονομίας (μια τράπεζα χρόνου, για την ακρίβεια). Ο πολιτισμός ήταν η μεγάλη του αδυναμία. Εχθρούς δεν είχε . Ο Πέτρος Ριβέρης δέχεται να αναλάβει την υπόθεση της δολοφονίας του Χρηστίδη. Όταν όμως επιστρέφει στο διαμέρισμά του βρίσκει ένα φάκελο με το εξής κείμενο: «Μέσα στον κήπο της πόλης ένα μελίσσι πίνει από το νέκταρ των ονείρων μας. Ακολούθησε τις γωνίες των δρόμων που κάνουν το κέντρο να σχηματίζει κυψέλη για να μπεις μέσα στο χορό της μέλισσας. Πρώτη στάση το πάρκο που ενώνει την πολιούχοι οδό με τον πρώτο πρόσφυγα Διοικητή Βορείου Ελλάδος .Εκεί θα σε περιμένει απόψε, το πρώτο από τα οκτώ κεφάλαια που συνθέτουν τον χορό της μέλισσας». Αμέσως ο Πέτρος Ριβέρης αφήνει το μυαλό του να περιπλανηθεί και να ανακαλύψει τι εννοούσε με το κείμενο αυτό, ο άγνωστος αποστολέας. Καταλαβαίνει από αυτό το κείμενο, που μιλάει για μέλισσες ,ότι έχει σχέση με τον δολοφόνο. Τι παιχνίδι θέλει να του παίξει ο δολοφόνος και γιατί του έστειλε αυτό το κείμενο ; Ο Ριβέρης ήξερε ότι στη δολοφονία του Χρηστίδη οι μέλισσες είχαν ενεργό ρόλο. Ο Χρηστίδης είχε χάσει τη ζωή του από επίθεση ενός σμήνους μελισσών. Ποια ήταν όμως η κυψέλη που υπήρχε μέσα στο κέντρο της πόλης , που έλεγε το κείμενο; Και ποιο μελίσσι έτρωγε τα όνειρά μας ; Σύμφωνα με το μήνυμα ,αυτό το κείμενο θα ήταν το πρώτο «κεφάλαιο» από τα οκτώ συνολικά που, κατά τον άγνωστο συντάκτη , συνέθεταν τον χορό της μέλισσας. Σπάζοντας το κεφάλι του να λύσει το γρίφο ,ανοίγει το google earth στην αναζήτηση «Κέντρο Θεσσαλονίκης». Κοιτάζοντας τον ηλεκτρονικό χάρτη , ανακαλύπτει την κυψέλη του μηνύματος, καθώς ο ντετέκτιβ προχωράει στις κορυφές μιας ιδιόμορφης πολεοδομικής κυψέλης, που σχηματίζεται στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, και τότε αντιλαμβάνεται τον γρίφο και τη σύνδεση που υπάρχει ανάμεσα στα πρόσωπα και στα γεγονότα. Ένα εξάγωνο σχήμα σχηματιζόταν από την Ιασωνίδη, την Αγίου Δημητρίου, την Καραολή και Δημητρίου , την Τσιμισκή και την Παλαιών Πατρών Γερμανού. Η κυψέλη είχε έξι κορυφές, ενώ όπως έγραφε στον γρίφο που πήρε, υπήρχαν και δύο εικονικές. Συνεπώς θα έπαιρνε οκτώ γράμματα , αν όλα αυτά ίσχυαν. Και, όπως αποδείχθηκε, το επόμενο κείμενο τον περίμενε , στην γωνία της Αγίου Δημητρίου με την Καραολή και Δημητρίου… Έτσι αρχίζει ένα κυνηγητό του δολοφόνου, μέσα από οκτώ παράξενους γρίφους και μηνύματα . Θα βρει την λύση στα αινίγματα και στους γρίφους ,που περιπλέκουν την έρευνα, ο Πέτρος Ριβέρης ; Το νουάρ μυθιστόρημα του Πάνο Ιωαννίδη ,δίνει πρωταγωνιστικό ρόλο στη Θεσσαλονίκη φέροντας την πόλη ως συνδετικό κρίκο με τα τεκταινόμενα στην κοινωνία της. Περιγράφει εξαιρετικά το σύγχρονο αστικό τοπίο της Θεσσαλονίκης. Οι δε πρωταγωνιστές του έργου βιώνουν την κρίση της χώρας και οι συνέπειές της πολλές φορές αποτελούν τον οδηγό των πράξεών τους. Ο συγγραφέας δημιουργεί ένα πρωτότυπο νουάρ μυθιστόρημα ακολουθώντας την κατεύθυνση του ήλιου, όπως κάνουν οι μέλισσες με χορευτικές φιγούρες για να βρουν και να κυκλώσουν την κυψέλη που έχει τη γύρη, παρασύροντας αβίαστα και τον αναγνώστη να μπει μαζί του στον χορό. Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που διαβάζεται πολύ ευχάριστα από την πλειοψηφία των αναγνωστών. Ένα αξιοπρόσεκτο και απαιτητικό βιβλίο, ιδιαίτερα ωφέλιμο σήμερα , εάν επιθυμούμε να σκεφθούμε εις βάθος την οικονομική , κοινωνική και ηθική κατάσταση στην οποία ζούμε. Διαβάστε το. Ο Πάνος Ιωαννίδης γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1978. Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα με το διήγημα «Η γυναίκα από τη Ζυρίχη», το οποίο διακρίθηκε στον πρώτο διαγωνισμό της Ελληνικής Λέσχης Αστυνομικής Λογοτεχνίας. Έχει εκδώσει το αστυνομικό μυθιστόρημα «Τα μωρά της Αθηνάς» (εκδόσεις Πηγή, 2016) και τις ποιητικές συλλογές Ποιήματα της Στιγμής και άλλες Ουτοπικές Ιστορίες (ηλεκτρονική αυτοέκδοση, 2014) και Λοκομοτίβα (εκδόσεις Το Δόντι, 2017). Είναι διδάκτωρ οικονομικών επιστημών. Ζει στη Δράμα με τη σύντροφό του και τον γιο τους. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Λευκό χρυσάνθεμο



Λευκό χρυσάνθεμο

«Λευκό χρυσάνθεμο» Μ.Λ.Μπρακτ Εκδόσεις Λιβάνης 2019 σελ. 399 Το 1910 η Ιαπωνία προσαρτά την Κορέα. Το 1931 η Ιαπωνία εισβάλλει και κατακτά τη Μαντζουρία. Το 1941 η Ιαπωνία επιτίθεται στο Περλ Χάρμπορ. Κάποιοι ιστορικοί πιστεύουν ότι 50.000-200.000 Κορεάτισσες , γυναίκες και κορίτσια , απήχθησαν, εξαπατήθηκαν ή πουλήθηκαν ως σκλάβες του σεξ από και για τους Ιάπωνες στρατιώτες κατά τη διάρκεια της ιαπωνικής κατοχής της Κορέας. Οι γυναίκες αυτές μεταφέρθηκαν στην Μαντζουρία από τους Ιάπωνες κατακτητές ως «γυναίκες ανακούφισης», για τους άντρες του ιαπωνικού στρατού. Νησί Τζέτζου , καλοκαίρι 1943 . Η Χάνα δεκαέξι χρονών , βοηθάει την μητέρα της ,στο νησί Τζέτζου της Κορέας ,για να ζήσουν. Είναι και οι δυο χενιό, «γυναίκες της θάλασσας» , δηλαδή κάνουν καταδύσεις σε ένα μικρό όρμο κρυμμένο από τον κεντρικό δρόμο που οδηγεί στην πόλη. Ο πατέρας της Χάνα είναι ψαράς. Οργώνει τη Νότια Θάλασσα μαζί με συγχωριανούς του , αποφεύγοντας τα ιαπωνικά αλιευτικά που λεηλατούν τα παράλια της Κορέας για αγαθά τα οποία παίρνουν μαζί τους στην Ιαπωνία. Στο νησί της Χάνα οι καταδύσεις είναι δουλειά των γυναικών. Το κορμί τους αντέχει τα παγωμένα βάθη του ωκεανού καλύτερα απ΄ ό,τι των αντρών. Μπορούν να κρατάνε την αναπνοή τους για περισσότερη ώρα , να καταδύονται πιο βαθιά και να διατηρούν πιο ψηλή θερμοκρασία του σώματός στους , κι έτσι οι γυναίκες του Τζέτζου απολαμβάνουν για αιώνες μια σπάνια ανεξαρτησία σε μια πατριαρχική κοινωνία, όπως είναι η Κορέα. Έτσι αυτές οι γυναίκες βγάζουνε το ψωμί τους από τις καταδύσεις στη θάλασσα και από τις πωλήσεις μετά στην αγορά. Η Χάνα από μικρή ηλικία έμαθε να αποσπά από τα βαθιά νερά του ωκεανού τις αλιώτιδες , ένα «αφτί της θάλασσας», από τους βράχους του βυθού. Η μάνα της μόνο μια εντολή της έχει δώσει όταν κάνουν τις καταδύσεις : Να κοιτάζεις πάντα προς την παραλία όταν βγαίνεις στην επιφάνεια να πάρεις ανάσα και να ψάχνεις την μικρή αδελφή σου, την Έμι .Μην το ξεχάσεις ποτέ .Όσο τη βλέπεις είσαι ασφαλής. Η μικρή αδελφή της Χάνα καθόταν στην ακτή και φύλαγε τους κουβάδες που περιείχαν την ψαριά της ημέρας. Η μικρή αδελφή ήταν πολύ μικρή για να βουτάει μαζί τους. Τώρα αυτή η Χάνα ήταν η προστάτιδα της Έμι. Η Χάνα είναι αυτή πλέον που φροντίζει να είναι η αδελφή της πάντα ασφαλής. Το μικρό κοριτσάκι έγινε η άγκυρα της Χάνα , η άγκυρα της στην ακτή και στη ζωή. Η Χάνα ξέρει ότι το να προστατεύει την αδελφή της σημαίνει να την κρατάει μακριά από τους Γιαπωνέζους στρατιώτες. Είναι ένα μάθημα που η μητέρα της της είχε δώσει σε όλους τους τόνους : Μην τους αφήσεις ποτέ να σε δουν ! Και, το κυριότερο , μην κάνεις ποτέ το λάθος να βρεθείς μόνη με κάποιον από αυτούς ! Τα προειδοποιητικά λόγια της μητέρας είναι εμποτισμένα από έναν δυσοίωνο φόβο, και στα δεκαέξι της χρόνια η Χάνα νιώθει τυχερή που δεν έχει συμβεί ποτέ αυτό. Κάτι που έμελλε να αλλάξει μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα… Είναι αργά το απόγευμα , όταν η Χάνα βλέπει για πρώτη φορά τον δεκανέα Μοριμότο. Η Χάνα βγαίνει στην επιφάνεια του νερού για να αναπνεύσει και κοιτάζει στην παραλία. Η αδελφή της η Έμι, κάθεται οκλαδόν στην άμμο, σκιάζοντας τα μάτια της καθώς κοιτάζει πέρα στη θάλασσα , προς τη Χάνα και τη μητέρα τους. Η Χάνα μόλις έχει βρει μια μεγάλη αχιβάδα και είναι έτοιμη να φωνάξει στην εννιάχρονη αδελφή της για να εκφράσει τον ενθουσιασμό της, όταν παρατηρεί ένα Γιαπωνέζο στρατιώτη να κατευθύνεται προς το μέρος της αδελφής της στην παραλία. Μια κορυφογραμμή από βράχους κρύβει την αδελφή της από το οπτικό πεδίο του Γιαπωνέζου, αλλά σε λίγο θα πέσει πάνω της , και τότε σίγουρα θα την αρπάξει….Είναι δουλειά της Χάνα να προστατεύσει τη μικρή της αδελφή .Έχει δώσει μια υπόσχεση στη μητέρα της και σκοπεύει να την τηρήσει. Η Χάνα βουτάει κάτω από τα κύματα και κολυμπάει με όλη της τη δύναμη προς την παραλία. Το μόνο που μπορεί να ελπίζει είναι ότι θα φτάσει στην αδελφή της πριν από τον στρατιώτη. Αν καταφέρει να του αποσπάσει την προσοχή για όσο χρειαστεί, ίσως η αδελφή της μπορέσει να ξεγλιστρήσει και να κρυφτεί στο διπλανό κολπίσκο, και μετά η Χάνα μπορεί να του ξεφύγει βουτώντας πάλι στον ωκεανό. Ο στρατιώτης δεν θα μπορούσε να την ακολουθήσει μέσα στο νερό… Τα βράχια κρύβουν ακόμα την Έμι και η Χάνα προλαβαίνει να βγει στην παραλία, ρίχνεται πάνω της και τη σωριάζει κάτω, την σπρώχνει μέσα στην άμμο, για να την κρύψει από τα μάτια του στρατιώτη, καλύπτει το στόμα της αδελφής της με το χέρι της ,για να πνίξει την κραυγή της. Θα πρέπει να δραπετεύσουν και οι δυο προς τον ωκεανό , αλλά η αδελφή της δεν μπορεί να κολυμπήσει για πολύ. Τώρα η Χάνα βλέπει ότι δεν έχει σχέδιο διαφυγής. Δεν έχει ελπίδα σωτηρίας. Τώρα ο στρατιώτης την βλέπει. Το βλέμμα του άντρα είναι κοφτερό κι εκείνη νιώθει να τη σκίζει όπως διατρέχει το κορμί της .Το βλέμμα του κατεβαίνει στο στήθος της. Το λευκό βαμβακερό πουκάμισό της για τις καταδύσεις είναι λεπτό, και σπεύδει να καλύψει τα στήθη με τα μαλλιά της . -Τι μου κρύβεις ; ρωτάει ο στρατιώτης. -Τίποτα, αποκρίνεται βιαστικά η Χάνα. Αυτή και η αδελφή της είναι ολομόναχες με τούτο τον στρατιώτη .Καθώς στρέφεται ξανά προς αυτόν , βλέπει άλλους δύο στρατιώτες .Έρχονται προς το μέρος της. Τα λόγια της μητέρας της ηχούν στο μυαλό της : Το κυριότερο, μην κάνεις ποτέ το λάθος να βρεθείς μόνη με κάποιον από αυτούς. Η Χάνα δεν θα σωθεί, ό,τι κι αν απαντήσει τώρα. Δεν έχει καμία δύναμη ούτε δικαίωνα αντίστασης στους στρατιώτες του αυτοκράτορα .Μπορούν να της κάνουν ό,τι θέλουν. Οι στρατιώτες αρπάζουν τη Χάνα απ΄ τα μπράτσα και τη σέρνουν πίσω από το δεκανέα Μοριμότο .Εκείνη δεν ουρλιάζει για να μην εμφανιστεί η αδελφή της και την πάρουν και αυτή. Και η Χάνα δεν σκοπεύει να αθετήσει την υπόσχεσή της να την κρατήσει ασφαλή… Νησί Τζέτζου, Δεκέμβριος 2011 , η εβδομηνταεφτάχρονη Έμι κάνει κατάδυση στον βαθύ ωκεανό. Δεν σκέφτεται τίποτα. Μη θυμάσαι, λέει. Είναι πολύ επώδυνο να θυμάται το παρελθόν, για αυτό απωθεί την ανάμνηση … «Η μητέρα της άναψε μια λάμπα πετρελαίου, άνοιξε την τσάντα της και έβγαλε ένα λουλούδι. Ήταν ένα λευκό χρυσάνθεμο, σύμβολο πένθους για τους Κορεάτες. Ο πατέρας της σήκωσε τη λάμπα και την κράτησε ψηλά, φωτίζοντας το λευκό άνθος κόντρα στον ομιχλώδη αστροφώτιστο ουρανό». Μια συγκλονιστική και συγκινητική ιστορία , γραμμένη με λυρισμό και ρεαλισμό, τόσο δυνατή που καθηλώνει. Διαβάστε τη. Η Μέρι Λιν Μπρακτ είναι Αμερικανίδα συγγραφέας κορεατικής καταγωγής, που ζει στο Λονδίνο. Έχει λάβει πτυχίο Δημιουργικής Γραφής από το Κολέγιο Μπέρκμπεκ του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Μεγάλωσε στους κόλπους μιας μεγάλης κοινότητας εκπατρισμένων γυναικών που ενηλικιώθηκαν στη μεταπολεμική Νότια Κορέα. Το 2002 επισκέφθηκε το χωριό στο οποίο γεννήθηκε η μητέρα της και στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού έμαθε για πρώτη φορά για τις «γυναίκες ανακούφισης», οι οποίες αρπάχτηκαν διά της βίας και εγκλωβίστηκαν σε οίκους ανοχής για τους άντρες του ιαπωνικού στρατού. Το Λευκό Χρυσάνθεμο είναι το πρώτο της μυθιστόρημα και τιμήθηκε με τα βραβεία Writers’ Guild της Μεγάλης Βρετανίας και Prix Coup de Cœur Saint-Maur en Poche 2018. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

7 Άστρα – Η ιστορία μου



7 Άστρα -Η ιστορία μου

«7 Άστρα-Η ιστορία μου» Η.Παυλιδάκης Εκδόσεις Λιβάνης 2019 σελ. 141 Ο νεαρός Νίκος διαβάζει το ημερολόγιο που του άφησε ο παππούς του. Εκεί μέσα έμαθε διάφορους τρόπους ,για να γίνει καλύτερος άνθρωπος . Του δίδαξε ο παππούς του ,επτά τρόπους για να μπορέσει να πραγματοποιήσει τα όνειρά του, και τους ονόμασε «7 άστρα» : να προσέχει την υγεία του, να έχει πίστη, να κάνει πράγματα που αγαπά, να επιμένει, να είναι έντιμος, να προσφέρει και τέλος να διασκεδάζει. Υγεία, πίστη, αγάπη, επιμονή, εντιμότητα , προσφορά. Απίστευτες πνευματικές δυνάμεις! Με αυτές μπορεί να επιτύχει στους στόχους του αλλά και σαν άνθρωπος. Όλα αυτά θα τον κάνουν επιτυχημένο και σπουδαίο, αλλά όχι ευτυχισμένο. Είναι περίεργο πράγμα η πραγματική ευτυχία! Μετά από όλα αυτά τα μαθήματα , ο Νίκος ανακοινώνει στους γονείς του, ότι θα πάει στην Ινδία να συναντήσει κάποιους φωτισμένους δασκάλους. Ο Νίκος πάει στην Ινδία, για να ενδυναμώσει την πίστη του και να γίνει κυρίαρχος του πνεύματός του. Εκεί θα βρει δύο από τις μεγαλύτερες δυνάμεις της ζωής, την αγάπη και τον θάνατο. Επειδή ο Νίκος δε διακατέχεται από πάθη θα ζητήσει , από τον δάσκαλό του και σοφό καθοδηγητή του, ό,τι πιο απλό υπάρχει. Μόνο να γίνει καλύτερος άνθρωπος. Δεν ζητάει ούτε χρήμα, ούτε δόξα ,ούτε αθανασία. Τότε ο δάσκαλος που τον μυεί στα μυστικά της ζωής θα σηκώσει μια πέτρα και θα χτυπήσει ένα πέτρινο βιβλίο. Το βιβλίο θρυμματίστηκε και αποκαλύφθηκε ένα χρυσό βιβλίο με σκαλισμένο ένα άστρο. -Ο θρύλος, λέει ο δάσκαλος, μας αναφέρει ότι ο Θεός το έκανε το βιβλίο από πέτρα και ζήτησε από τον πρώτο δάσκαλο του ναού να μην ανοιχτεί μέχρι να φτάσει η στιγμή που θα έρθει ο εκλεκτός για να ζητήσει το πιο απλό πράγμα: να γίνει καλύτερος άνθρωπος. Ο δάσκαλος γονάτισε μπροστά στον Νίκο και του είπε : -Εγώ δεν μπορώ να σε διδάξω τίποτα, μόνο ο ίδιος ο Θεός, αυτός θα σε καθοδηγήσει. Πήρε το βιβλίο και του το έδωσε. Το αγόρι του είπε : -Δάσκαλε, δεν είμαι αυτός που ψάχνετε , σηκωθείτε επάνω , εγώ είμαι απλώς ένα παιδί ! Δεν μπορώ να αλλάξω τον κόσμο ! Πάρτε πίσω το βιβλίο σας! -Οι γραφές δεν κάνουν λάθος , έχε πίστη. Με μια κίνηση ο δάσκαλος άνοιξε το βιβλίο, το οποίο είχε μία μόνο χρυσή σελίδα με σκαλισμένα γράμματα. -Τώρα ,Νίκο, είπε ο δάσκαλος , θα σου διαβάσω τι λέει: Να με αγαπάτε με όλη την ψυχή, το πνεύμα και το σώμα σας. Η ευτυχία βρίσκεται μέσα σας, μην την αναζητάτε σε χίλια μέρη γύρω σας… …να δώσετε φως στο μέλλον, πρώτα στην καρδιά σας και μετά στους άλλους ανθρώπους. Όσες ιστορίες κι αν γράφτηκαν , γράφονταν ή θα γραφούν, καμία δε θα έχει μεγαλύτερη αξία για εσένα από τη δική σου. Χρησιμοποιώντας τα 7 άστρα και τη γνώση του παρελθόντος σου θα φωτίσει το μέλλον. Με αυτόν τον τρόπο απλές ιστορίες ανθρώπων θα λάμψουν. Γράφοντας κι εμείς με τη σειρά μας τη δική μας ιστορία , θα απελευθερωθούμε και θα φωτίσουμε τις σκοτεινές πλευρές του εαυτού μας. Ποια είναι η δική σου ιστορία ; Το βιβλίο «7 Άστρα -Η ιστορία μου» από τις 141 σελίδες έχει 123 λευκές σελίδες και περιμένει τη δική σου ιστορία. Ας γράψουμε όλοι εμείς οι αναγνώστες μια ιστορία , με πλούσιο περιεχόμενο , πολλά νοήματα και δυνατές σκέψεις, για μια καλύτερη και ευτυχισμένη ζωή ,για έναν καλύτερο κόσμο και ας στείλουμε αυτό το βιβλίο, με τη χειρόγραφη ιστορία του καθενός μας , στον συγγραφέα Ηλία Παυλιδάκη. Λένε ότι το πιο δύσκολο στον αναστοχασμό είναι να περιγράψεις με λέξεις το συναίσθημα. Γι΄αυτό και το κείμενο της ιστορίας σου θα διατηρεί ελεγχόμενο την εσωτερική θερμοκρασία του. Το συναίσθημα ορίζεται από το αυτοβιογραφικό περίσσευμα που παραμονεύει. Ελευθερωθείτε και φωτίστε τις σκοτεινές πλευρές του εαυτούς σας. Δεχτείτε τη σαρωτική αίσθηση ότι η ζωή σε κατακλύζει από παντού. Αυτοαναλυθείτε. Αναθεωρείστε. Εξιστορείστε. Ξεσπάστε. Λύστε τους παλιούς λογαριασμούς σας, μέσω της γραφής. Εκτονώστε την ευαισθησία σας. Χαιρετήστε το φως που υπάρχει μέσα σας . Δώστε φως στο μέλλον σας. Εισέλθετε στην αφηγηματική χρονοκάψουλα . Η σκουληκότρυπα προς το παρελθόν σας, κρύβει το «μυθολογικό» υλικό, που πρέπει να αναδιαταχθεί. Θυμηθείτε ότι μόνο οι ιδέες μας μπορούν να ταξιδέψουν στον χρόνο. Μίλησε, μνήμη (Ναμπόκωφ). Ανακαλύψτε το ερμηνευτικό κλειδί για να πορευτείτε με αγάπη, πίστη και ελπίδα. Απομακρυνθείτε από τον φόβο, τις τύψεις και τη θλίψη. Τραγουδήστε ένα πολυφωνικό τραγούδι για την ζωή, την υγεία, την ευτυχία, την ομορφιά, την εντιμότητα, την προσφορά . Αναδείξτε τον τρόπο που βλέπετε τη ζωή. Δεν πρέπει στην ιστορία σας να κάνετε διδασκαλία ή καταγγελία. Προσπαθήστε να ακούσετε ήχους από τις λέξεις και φωνές από τα γεγονότα της ζωής σας. Θυμηθείτε ότι είμαστε όσα έχουμε ξεχάσει. Αλλά ορισμένες φορές είμαστε και όσα καταφέρνει να μας θυμίσει ότι ξεχάσαμε, η αφήγηση των άλλων… Θυμηθείτε ότι ο μέσος και απλός άνθρωπος , κάτω από ορισμένες συνθήκες και συγκυρίες , είναι αυτός που ανυψώνεται, αυτός που καταφέρνει να υπερβεί την κοινοτοπία του για έναν καλύτερο κόσμο. Ο απλός άνθρωπος συμπυκνώνει όλα τα αρχέτυπα που στοιχειώνουν τη ζωή μας και έχει μέσα του ένα ωραίο ,δυνατό και μεγάλο, που τον διαπνέει. Η δική σας ιστορία, η απλή σας ιστορία, μπορεί να αλλάξει τον κόσμο!! Όλα αυτά που θα γράψετε ,πρέπει να τα χαρίσετε ατόφια και ανέγγιχτα ,στον συγγραφέα-παρατηρητή Ηλία Παυλιδάκη . O Ηλίας Παυλιδάκης γεννήθηκε στην Κρήτη το 1983 και ζει στο Κάτω Βαρσαμόνερο του νομού Ρεθύμνου. Δε γνωρίζει καλή γραμματική και ορθογραφία λόγω της δυσλεξίας του. Έχει εργαστεί ως αυτοκινητιστής, ναυαγοσώστης, πωλητής κοσμημάτων, αλλά δεν μπορεί να ξεχωρίσει κανένα από αυτά τα επαγγέλματα, γιατί όλα τα έκανε με αγάπη και το καθένα τού δίδαξε κάτι διαφορετικό. Άλλα βιβλία του είναι: « 7 Άστρα – Ο Μαθητής» και « 7 Άστρα-Το ημερολόγιο». Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Το τσιπάκι της γνώσης



το τσιπάκι της γνώσης

«Το τσιπάκι της γνώσης» Β.Καλιόσης Εκδόσεις Κάκτος 2020 σελ. 419 Ένα βιβλίο ύμνος στην άμεση Δημοκρατία, την Δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας και ένας ύμνος στον έρωτα. Έτος 2100. Μια πόλη. Ο Πολίτης Α ερωτεύεται την κόρη του Κυβερνήτη της πόλης .Για να πλησιάσει το Ξωτικό (έτσι την αποκαλεί) , πιάνει δουλειά στο Πύργο Ελέγχου του Κυβερνείου, του πατέρα της .Εργάζεται στα συστήματα ηλεκτρονικής και τηλεπικοινωνιών του Κυβερνήτη. Ο Κυβερνήτης είχε στήσει ένα εκτεταμένο, κρυφό ,ιδιωτικό δίκτυο παρακολούθησης όλων των πολιτών. Ανατριχιαστικά επικίνδυνο αυτό που συνέβαινε ,τόσο για την ίδια την πόλη όσο και τους πολίτες της. Η τεχνολογική αυτή βάση λεγόταν Μάτι του Θεού. Ο οφθαλμός ος τα πάνθ΄ ορά . Ένας Μεγάλος Αδελφός ,του Όργουελ… Ο Κυβερνήτης παρακολουθούσε ακόμη και την ίδια του την κόρη. Η γυναίκα του είχε εξαφανιστεί περίεργα πριν δεκαοκτώ χρόνια . Ο Κυβερνήτης χρησιμοποιώντας την ελίτ των Ενθρονιστών-Εξουσιαστών, τον φόβο , την τάξη και την παρακολούθηση, κυβερνούσε και εκμεταλλευόταν την πόλη 25 χρόνια. Είχε επίσης εμφυτέψει στο εγκέφαλο της κόρης του ένα τσιπάκι «Το τσιπάκι της γνώσης» ( ένα Εμφυτεύσιμο Γνωστικό Λογισμικό, ένα μέσο χειραφέτησης), για να έχει πάρα πολλές γνώσεις και να μπορέσει να κυβερνήσει και να ηγεμονεύσει την πόλη μετά από αυτόν. Ο Πολίτης Α δίνει αναφορά στον Κυβερνήτη, για ότι βλέπει και ακούει στην πόλη, αρκεί να βρίσκεται κοντά στο αντικείμενο του πόθου του . Γρήγορα γνωρίζεται με το ξωτικό . Στην ίδια πόλη ζει και ο Πολίτης Β , ο οποίος έχει ένα ανεξάρτητο και δυναμικό ραδιοφωνικό σταθμό τον Citizen Radio ,με τον οποίο αποκαλύπτει όλα τα κακώς κείμενα κυρίως της εξουσίας του Κυβερνήτη. Ο Πολίτης Α μαζί με το ξωτικό γνωρίζονται με τον Πολίτη Β και την Ομάδα των Ουρανιστών. Ο σκοπός του Πολίτη Β και των Ουρανιστών είναι να μπορέσουν να έχουν πρόσβαση στο τσιπάκι της Γνώσης ,όσο δυνατόν περισσότεροι πολίτες. Πιστεύουν ότι από τότε που η σκέψη των πολιτών θα εμπλουτιστεί με όλη αυτή τη γνώση , θα φοβούνται λιγότερο την κάθε εξουσία, θα έπαυαν να έχουν αυταπάτες και ο κόσμος θα γινόταν καλύτερος και πιο δημοκρατικός . Αν τον πετύχαιναν αυτό θα ήταν η πιο επιτυχημένη παρασκηνιακά ειρηνική τεχνοεπιστημονική και κοινωνικοανατρεπτική ενέργεια που έλαβε ποτέ χώρα στην ανθρώπινη Ιστορία!!! Θα μπορέσουν να το πετύχουν ; Θα συνεργαστούν οι Ουρανιστές με την Αρετή της Εχεμύθειας ; Θα γίνουν οι πολίτες παντογνώστες, θα δούνε την πραγματικότητα , έχουν τη θέληση ; Η ομορφιά , ο έρωτας, η εντιμότητα και το δίκαιο θα νικήσουν την φαυλότητα ; Θα νικήσει η πραγματική Δημοκρατία την Ολιγαρχία και τον δεσποτισμό ; Στην πραγματική Δημοκρατία κάθε εξουσία πηγάζει , ελέγχεται και ανακαλείται από τους πολίτες ; Είναι η Δημοκρατία μια τεράστια εστία εκρήξεων χαράς, έμπνευσης και δημιουργίας, που πυροδοτούνται αενάως από τη συμμετοχή, την ευθύνη και το αυτεξούσιο ; Είναι δυνατόν η εξουσία στη φαντασία ; Τα όπλα τους θα γίνουν οι λέξεις ; Μπορεί η πόλη να ανήκει στους πολίτες της ; Μήπως όλα τα παραπάνω είναι μια Ουτοπία ; Μια συναρπαστική αφήγηση γραμμένη σε απαράμιλλο ύφος. Ό,τι πιο διαυγές ,αληθινό και πλούσιο μπορεί να διαβάσει κανείς για την πραγματική Δημοκρατία. Διαδώστε αυτό το εξαιρετικό και διδακτικό βιβλίο. Ο Βαγγέλης Κάλιοσης είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας. Γεννήθηκε στη Γερμανία τον Μάρτη του 1968, μεγάλωσε στην Πρέβεζα και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε Ιστορία στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο και έκανε μεταπτυχιακό με θέμα την Εκπαιδευτική Ηγεσία και Διοίκηση στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας. Εργάζεται ως φιλόλογος στη δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Από το 2014 έχει διατελέσει διευθυντής του Δημόσιου Ινστιτούτου Επαγγελματικής Κατάρτισης των Φυλακών Κορυδαλλού, του Δ.Ι.Ε.Κ. Αχαρνών και του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας Μεγάρων. Η ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία ξεκινάει με την πρωτόλεια ποιητική συλλογή Ακροβασίες, που δημοσιεύτηκε από τις Εκδόσεις Έψιλον το 1991. Το 1997 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Καστανιώτη η συλλογή διηγημάτων του Όμηρος εταίρας. Ακολούθησε το 2006 από τον ίδιο οίκο το μυθιστόρημά του Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς τρομοκράτες;, το οποίο απέσπασε πολύ θετικές κριτικές. Το 2011 εκδόθηκε το πολιτικό του δοκίμιο Η κρίση του κοινοβουλευτισμού και το αίτημα της άμεσης δημοκρατίας από τις Εκδόσεις Χρ. Δαρδανός. Η ποιητική του σύνθεση Συνάντηση με τον Γιάννη Ρίτσο υπό τη Σονάτα του Σεληνόφωτος είναι αναρτημένη από τον Μάρτιο του 2015 στην επίσημη ιστοσελίδα (www.yannisritsos.gr) για τον μεγάλο ποιητή. Έχει συγγράψει επίσης πολλά σχολικά βοηθήματα πάνω στα διδακτικά αντικείμενα της Ιστορίας και της Φιλοσοφίας, τα οποία έχουν κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις Χρ. Δαρδανός και Πατάκη. Το 2009 πραγματοποίησε την προσαρμογή στην ελληνική έκδοση του βιβλίου Εγχειρίδιο γενικής παιδείας των Jean-FrancoisBraunstein & BernardPhan για λογαριασμό των Εκδόσεων Πατάκη, ενώ το 2012 πήρε μέρος στη συγγραφή λημμάτων του Μεγάλου Λεξικού της νέας ελληνικής γλώσσας των ίδιων Εκδόσεων. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Το κορίτσι του καιρού



το κορίτσι του καιρού

«Το κορίτσι του καιρού» Κ.Τσεμπερλίδου Εκδόσεις Ψυχογιός 2020 σελ. 264 Το βιβλίο αυτό είναι ένα μυθιστόρημα για την ανθρωπολογία της οικογένειας. Πόσο διαφορετικές είναι οι σχέσεις και η προσωπική ταυτότητα των μελών κάθε οικογένειας , πράγμα που αναδεικνύεται όταν διασταυρώνονται στη ζωή. Αλλά και πόσο έτοιμα ή όχι είναι τα μέλη της για τις αλλαγές των ρόλων στο ζευγάρι-πυρήνα της οικογένειας , αλλαγές που προκαλούνται από καταιγιστικά τσουνάμι στον επαγγελματικό χώρο. Μέσα σε μια θύελλα αλλαγών, υπάρχει αγάπη που μπορεί να μείνει όρθια ; Την ημέρα που η Στεφανία επαναπροσλαμβάνεται, για ένα καλοκαίρι, στην παλιά της δουλειά στην τηλεόραση ως εκφωνήτρια του καιρού ( το κορίτσι του καιρού), ο άντρας της ο Θοδωρής χάνει τη δική του. Τώρα οι ρόλοι αντιστρέφονται. Εκείνη φέρνει τα λεφτά στο σπίτι, ενώ εκείνος σιδερώνει, μαγειρεύει μπιφτέκια και πηγαίνει τα παιδιά στη στάση για να περάσει το σχολικό να τα πάρει. Οι πειρασμοί, οι δυσκολίες και τα μυστικά εμφανίζονται από παντού. Η αντιστροφή των ρόλων κινδυνεύει να διαλύσει τον γάμο του ζευγαριού. Πόσο ευάλωτοι είναι στις αλλαγές; Άραγε, θα επαναλάβουν τα λάθη των γονιών τους ή θα προχωρήσουν στη ζωή τους μέσα από ισχυρούς δεσμούς αγάπης ; Ένα μυθιστόρημα με όλα τα συστατικά της καλής λογοτεχνίας : μυθοπλαστική δύναμη, με την εύθραυστη ισορροπία των οικογενειακών σχέσεων να πρωταγωνιστεί και επιπλέον μια ρέουσα γλώσσα. Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΣΕΜΠΕΡΛΙΔΟΥ είναι συγγραφέας, happiness blogger, inspirational speaker και πιστεύει στη θετική σκέψη. Είναι δημιουργός δύο ιστότοπων, του tsemperlidou.gr, με θέμα του την ευτυχία, και του vivlio.gr, όπου παρουσιάζει τα βιβλία που διαβάζει. Ταυτόχρονα, είναι ομιλήτρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, με θέματα την ευτυχία, τις γυναίκες, την ηγεσία και την επικοινωνία. Λατρεύει τα βιβλία και τα ταξίδια. Η Κατερίνα Τσεμπερλίδου σπούδαζε νομικά, αλλά από μια σύμπτωση βρέθηκε στον χώρο της διαφήμισης. Εργάστηκε σε μία από τις μεγαλύτερες διαφημιστικές εταιρείες της Ελλάδας ως κειμενογράφος, διευθύντρια δημιουργικού και πρόεδρος. Δημιούργησε πάνω από 500 διαφημιστικές καμπάνιες και τα σλόγκαν της έχουν γράψει ιστορία. Έχει κερδίσει, μαζί με την ομάδα της, 324 διαφημιστικά βραβεία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχει γράψει 12 βιβλία (μυθιστορήματα, διηγήματα, βιβλία αυτογνωσίας), πολλά από τα οποία έχουν γίνει μπεστ σέλερ. Το πρώτο της μπεστ σέλερ, η συλλογή διηγημάτων ΟΧΙ ΠΙΑ SEX, ΜΟΝΟ ΦΙΛΟΙ, προκάλεσε αίσθηση, ταράζοντας τα νερά στους λογοτεχνικούς κύκλους. Το βιβλίο Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΦΑΣΗ δημιούργησε μια νέα τάση στην Ελλάδα για τον θετικό τρόπο ζωής. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Σε πρώτο πρόσωπο



Σε πρώτο πρόσωπο

«Σε πρώτο πρόσωπο» Ρ.Φλάνγκαν Εκδόσεις Ψυχογιός 2020 σελ. 458 Ο Κιφ Κέλμαν , ένας νεαρός, άνεργος συγγραφέας ,δέχεται να γράψει με αμοιβή, μία αποκαλυπτική αυτοβιογραφία του απατεώνα Ζίγκφριντ Χάιντλ, κοινώς «Τζίγκι», ξέροντας πως έπρεπε να καλύψει μόνο τη λογική ενός βιβλίου , όχι την τρέλα του υποτιθέμενου δημιουργού της. Ο Τασμανός Κιφ Κέλμαν , ο νεαρός συγγραφέας με φανερή προοπτική , θα έγραφε για λογαριασμό άλλου και με αμοιβή δέκα χιλιάδες δολάρια. Τους συγγραφείς που γράφουν για λογαριασμό άλλων στη Γαλλία τους λένε Νέγρους και Σκλάβους. Ο Κιφ Κέλμαν θα ήταν ένας συγγραφέας-φάντασμα. Η οικονομική ανάγκη τον έκανε να δεχτεί. Και έτσι ο Κιφ Κέλμαν άρχισε να γράφει την αληθινή ιστορία του Ζίγκφριντ Χάιντλ, του πιο διαβόητου απατεώνα της Αυστραλίας. Η δουλειά δείχνει εύκολη, αλλά ο Τζίγκι αποδεικνύεται πολύ δύσκολος στη συνεργασία. Ο Ζίγκφριντ Χάιντλ υπεκφεύγει διαρκώς πέφτει σε αντιφάσεις, μιλά με αοριστίες και ασυνάρτητα φιλοσοφικά τσιτάτα , ενώ ο χρόνος περνά και η καταληκτική προθεσμία ,των πεντέμισι εβδομάδων, πλησιάζει. Η αλήθεια για τον Τζίγκι, που σε λίγες εβδομάδες επρόκειτο να δικαστεί για τραπεζικές απάτες 700 εκατομμυρίων δολαρίων, ήταν κάτι άγνωστο. Νομίζεις πως τον ξέρεις κι έπειτα ανακαλύπτεις πως δεν ξέρεις τίποτα. Νομίζεις πως λέει την αλήθεια και αποδεικνύεται πως είναι όλα ψέματα. Νομίζεις πως λέει τις πιο εξωφρενικές μπούρδες και αποδεικνύεται πως είναι όλα αλήθεια. Έπρεπε να επαληθεύσει ο Κιφ Κέλμαν, τις ανοησίες του Τζίγκι , τις παράλογες και εξωφρενικές ιστορίες του , επιδιώκοντας να συμβιβάσει κάπως τα καινούργια του ψέματα με τα παλιά δικά του. Οι ιστορίες του όπως ο ίδιος επέλεγε να τις λέει , να τις επανερμηνεύει και να τις επαναφευρίσκει , βδομάδα με τη βδομάδα και μήνα με τον μήνα. Κάθε ιστορία που έλεγε ο Τζίγκι εν μέρει απέρριπτε και εν μέρει συμπλήρωνε την τελευταία , μόνο για να παραλειφθεί από μιαν άλλη ιστορία. Το μόνο που παρέμενε ήταν ο χορός της αφήγησης. Η ιστορία του δεν ήταν ποτέ η ιστορία του , αλλά μανίες που σε καλούσε να μοιραστείς -ο ASO (μια φιλανθρωπική Οργάνωση) ,ο φόνος, ο κατάσκοπος, η CIA, ο δολοφόνος, οι μυστικές επιχειρήσεις, ο τρομοκράτης Κάρλος, το Λάος, το Διαστημικό Κέντρο, η Νugan Hand .Ο μέγας δημιουργός ιστοριών ήταν πανταχού παρών στα δημιουργήματά του , αλλά παντού αόρατος. Την επιθυμία για πίστη είχε καλλιεργήσει τόσο επιμελώς στους άλλους .Αυτό τον οδήγησε στην κλοπή των 700 εκατομμυρίων δολαρίων από τις τράπεζες. Μπορούσε ο Τζίγκι να σε ξαφνιάζει. Για πολλά έδειχνε ανίδεος , αλλά περιστασιακά θα έδινε παράξενα αποδεικτικά στοιχεία που δεν ήταν . Ο Τζίγκι είχε πολλές μάσκες ,ήταν πολλές persona. Ο Κιφ Κέλμαν αρχίζει να νιώθει μια παράξενη, υπνωτιστική έλξη για τον κόσμο του Τζίγκι. Ο Τζίγκι εισχωρούσε μέσα στον Κιφ κι ο Κιφ δεν μπορούσε να κάνει τίποτα γι΄αυτό. Ο Τζίγκι τον είχε του χεριού του από την αρχή της γνωριμίας τους. Σύντομα δεν ξέρει πια αν εκείνος ο Κιφ γράφει την αυτοβιογραφία του Τζίγκι ή ο Τζίγκι ξαναγράφει τη ζωή του από την αρχή – το ποιος είναι, το μέλλον του, την ίδια την πραγματικότητα. Εκείνο τα θαυμαστό δημιούργημα που υπήρξε ταυτόχρονα αυτός ο Τζίγκι και η επινόηση του εαυτού του και τώρα ήταν η επινόηση του Κιφ Κέλμαν και η επινόηση του εαυτού ,του Κέλμαν . Τελικά το βιβλίο που έγραψε ο Κέλμαν ήταν η δική του ιστορία και-χωρίς να είναι ο ίδιος -ήταν τελικά αυτός... Ο Κιφ Κέλμαν ανακαλύπτει πως , για να βρει την αλήθεια , δεν πρέπει να κολλάς τόσο πολύ στα γεγονότα . Στο κάτω κάτω η μυθοπλασία δεν είναι ψέμα, αλλά αλήθεια , που τη χρειαζόμαστε .Χωρίς τη μυθοπλασία δηλητηριαζόμαστε με τα ψέματα σε πρώτο πρόσωπο και ίσως αυτό να είχε φοβηθεί ο Κιφ Κέλμαν, μήπως γίνει το πρώτο πρόσωπο , παγιδευμένο στα ψέματα του Τζίγκι… Άλλοτε ειρωνικό, άλλοτε ανατριχιαστικό, το μυθιστόρημα «ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ» αποτελεί μια σπουδή στις συνθήκες απώλειας της ηθικής και μια διεισδυτική ματιά σε μια εποχή όπου το γεγονός δεν ξεχωρίζει από την επινόηση, και η αλήθεια, όπως άλλωστε και η μνήμη, δεν είναι παρά μια έννοια σχετική. Ο ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΦΛΑΝΑΓΚΑΝ γεννήθηκε το 1961. Έχει γράψει έξι μυθιστορήματα, τα οποία έχουν βραβευτεί και έχουν εκδοθεί σε 26 χώρες. Ζει στη γενέτειρά του, την Τασμανία. Το μυθιστόρημά του «ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΓΙΑ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ» τιμήθηκε το 2014 με το βραβείο Man Booker. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Δημοκρατία και οικονομία



Δημοκρατία και Οικονομία

«Δημοκρατία και Οικονομία-Μια αναλυτική Ιστορία της Δημοκρατίας από τη γέννησή της μέχρι σήμερα» Ν.Κυριαζής- Ε.Μ.Οικονόμου Εκδόσεις Ενάλιος 2015 σελ. 558 Στη διάρκεια της ιστορίας τα δημοκρατικά πολιτεύματα αποτελούσαν την εξαίρεση παρά τον κανόνα. Η δημοκρατία ξεκίνησε σε ορισμένες ελληνικές πόλεις-κράτη στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. διαδόθηκε περισσότερο τον 4ο αιώνα που είναι ο Χρυσός Αιώνας της αρχαίας δημοκρατίας και συνεχίστηκε στον ελληνικό χώρο μέχρι τα μέσα του 2ου αιώνα π.Χ. και τη ρωμαϊκή κατάκτηση .Στη Ρώμη , μέχρι τα τέλη του 2ου , αρχές του 1ου αιώνα π.Χ. υπήρχε ένα μεικτό πολίτευμα , με στοιχεία δημοκρατίας .Από τον 2ο αιώνα π.Χ. πρέπει να μεσολαβήσουν σχεδόν 15 αιώνες για να ξαναεμφανισθεί ένα δημοκρατικό πολίτευμα , στα τρία αρχικά καντόνια της Ελβετίας…Παντού και πάντα η δημοκρατία ήταν εύθραυστη και αντιμετώπιζε εχθρούς που ήθελαν να την καταργήσουν , ολιγαρχικούς, τυράννους, βασιλείς και αυτοκράτορες, εχθρούς εσωτερικούς και εξωτερικούς. Τα δημοκρατικά πολιτεύματα στην ιστορία υπερείχαν από τα μη δημοκρατικά στην οικονομική τους απόδοση. Έτσι, υπάρχει στενή αλληλεξάρτηση ανάμεσα στη δημοκρατία και την οικονομία: Η δημοκρατία προάγει συνήθως την οικονομία και μία ισχυρή οικονομία διατηρεί και εμβαθύνει τη δημοκρατία και τους πολιτικούς θεσμούς που τη συναποτελούν. Η καλή λειτουργία της δημοκρατίας απαιτεί ισχυρή οικονομία. Σε περιόδους οικονομικής κρίσης , η αμφισβήτηση της δημοκρατίας αυξάνεται , η αστάθεια μεγαλώνει και σε ορισμένες περιπτώσεις η δημοκρατία καταρρέει , ενώ τα ακραία κόμματα ενισχύονται. Η ιστορία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης είναι πολύ γνωστή , αλλά βέβαια όχι η μοναδική. Η πολιτική αστάθεια σε χώρες της λατινικής Αμερικής ήταν και είναι αποτέλεσμα οικονομικής κρίσης και η άνοδος ακραίων κομμάτων όπως σε Ελλάδα , Γαλλία, κ.λ.π. είναι επίσης αποτέλεσμα της οικονομικής δυσπραγίας. Βασικό επιχείρημα αυτού του βιβλίου είναι πως η σχέση δημοκρατίας και οικονομίας είναι αλληλένδετη. Η δημοκρατία λειτουργεί καλά όταν η οικονομία είναι ισχυρή και το αντίθετο .Η οικονομία επίσης είναι μέχρι τώρα ισχυρή σε δημοκρατικά καθεστώτα , επειδή αυτά προστατεύουν τα περιουσιακά δικαιώματα , περιορίζουν κάθε μορφής αυθαιρεσία και έτσι δίνουν ισχυρά κίνητρα για επενδύσεις , επιχειρηματικές πρωτοβουλίες κ.λ.π., Η δημοκρατία προσφέρει το καλύτερο θεσμικό πλαίσιο για ανάπτυξη. Ακόμη και πολιτικά μη δημοκρατικές χώρες, όπως η Κίνα , πέτυχαν ισχυρούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης , όταν , τουλάχιστον στην οικονομία τους, υιοθέτησαν το «δυτικό» δημοκρατικό θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας , με προστασία περιουσιακών δικαιωμάτων , ιδιωτική πρωτοβουλία και ιδιωτικές επιχειρήσεις, κέρδος κ.λ.π. Είναι η δημοκρατία το καλύτερο πολίτευμα ; Γιατί γεννήθηκε η δημοκρατία στην αρχαία Ελλάδα και όχι αλλού ; Είναι οι Έλληνες που δημιουργούν τις πρώτες ομοσπονδίες ; Είχε εθνικό κτηματολόγιο από το 1200 π.Χ. το παλάτι της Πύλου ; Υπάρχουν στα Ησιόδεια ποιήματα, θέματα περιουσιακών δικαιωμάτων ; Οι πρώτες τράπεζες δημιουργούνται στην αρχαία Αθήνα και στον Πειραιά ; Η αθηναϊκή ασημένια δραχμή , οι περίφημες γλαύκες, χρησιμοποιούνταν τον 5ο και 4ο αιώνα ως διεθνές μέσο συναλλαγής ; Πρώτοι οι Αθηναίοι εφαρμόζουν αυτό που ονομάζουμε οικονομική δημοκρατία ; Οι Αθηναίοι δημιουργούν την πρώτη σύγχρονη οικονομία ; Τι ρόλο έπαιξε στη δημοκρατία, ο Ναυτικό Νόμος του Περικλή ; Τι ήταν η Σεισάχθεια του Σόλωνα ; Ήταν η τριηραρχία των Αθηναίων μια συγκαλυμμένη μορφή φορολογίας ; Είναι οι Ελβετοί που ξανα-ανακαλύπτουν την άμεση δημοκρατία από τον 13ο αιώνα μ.Χ. ; Τι σχέση έχει με τη δημοκρατία η ελληνική οπλιτική φάλαγγα και οι τριήρεις ; Οι Αθηναίοι οπλίτες μεταβάλλονται σε πολίτες της πόλης και δημοκράτες ; Τι σχέση έχουν με τη δημοκρατία τα Αγγλικά τμήματα τοξοτών ; Ποιες είναι οι βασικές πολιτικές αρχές της Magna Carta ; Γιατί υπερίσχυσαν οι ευρωπαϊκοί δημοκρατικοί νάνοι εναντίον των ασιατικών αυτοκρατορικών γιγάντων ; Ποιοι ήταν οι ζητιάνοι και οι σκύλοι της θάλασσας ; Η Αθηναϊκή Δημοκρατία , η Αγγλία και οι Ενωμένες Επαρχίες ακολουθούν παράλληλες ιστορικές πορείες ; Ήταν ο 17ος αιώνας ο χρυσός αιώνας των Επτά Ενωμένων Επαρχιών των Κάτω Χωρών ; Ήταν το Άμστερνταμ η «αγορά» της πληροφορίας και το διακομετακομιστικό κέντρο του κόσμου, όπως ο Πειραιάς για τη Μεσόγειο της Κλασσικής Περιόδου ; Τι σχέση έχουν τα μπαχαρικά με τη δημιουργία νέων θεσμών και την χρηματοοικονομική επανάσταση του 17ου αιώνα ; Ποιες είναι οι σύγχρονες μορφές άμεσης δημοκρατίας ; Ποια ήταν η αυτοκρατορία του Ωκεανού ; Πώς εμπνεύστηκαν οι Αμερικανοί Πατέρες του συντάγματος από τις ελληνικές ομοσπονδίες ; Ποια είναι η φημισμένη Πρωτοβουλία 13 ; Η σημερινή Πολιτεία της Καλιφόρνιας εφαρμόζει συχνά ψηφοφορίες για οικονομικά θέματα ; Οι υπερβολικοί φόροι δεν αρμόζουν σε ελεύθερους ανθρώπους γιατί περιορίζουν την ελευθερία τους ; Γιατί η Ελλάδα κατατάσσεται ως η λιγότερη δημοκρατική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ; Τι σημασία έχει το δόγμα του Θουκυδίδη «μέγαν το της θαλάσσης κράτος» ; Διαβάστε το. Πρόκειται για Αριστούργημα. Ο Νίκος Κυριαζής έλαβε το δίπλωμα και το Διδακτορικό του (Ph.D) στα Οικονομικά από το Πανεπιστήμιο της Βόννης στη Γερμανία. Ήταν επισκέπτης καθηγητής στα Πανεπιστήμια του Harvard και του Trier. Από το 1995 διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και από το 2013 είναι Πρόεδρος του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας με έδρα τον Βόλο. Παλαιότερα είχε διατελέσει ειδικός για νομισματικά θέματα στη Γενική Διεύθυνση Μελετών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, σύμβουλος της Εθνικής Τράπεζας, σύμβουλος των Υπουργείων Οικονομικών και Εθνικής `Αμυνας, αποτελώντας έναν από τους βασικούς σχεδιαστές του ελληνικού Συστήματος Διοίκησης και Ελέγχου (C4I) καθώς και Γενικός γραμματέας του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης. Επιπλέον, είναι μέλος του ΔΣ της Alpha-Trust-Andromeda ΑΧΕΠΕΥ (εισηγμένης στο ΧΑΑ), αντιπρόεδρος στην Ergoman Telecommunications (εταιρία παροχής υπηρεσιών), αντιπρόεδρος στην Black Orange (ελληνική εταιρία παραγωγής ταινιών) και πρόεδρος του Ιδρύματος Κώστας Κυριαζής. Έχει δημοσιεύσει 43 άρθρα σε διεθνή ακαδημαϊκά περιοδικά με κριτές και 7 επιστημονικά βιβλία, 16 άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε συλλογικούς τόμους (8 ελληνόγλωσσους και 8 ξενόγλωσσους), ενώ έχει συμμετάσχει σε πολλά επιστημονικά ακαδημαϊκά συνέδρια, διεθνή και ελληνικά. Ως συγγραφέας έχει δημοσιεύσει 17 μυθιστορήματα (τέσσερα έχουν δημοσιευτεί και στα Αγγλικά ως Nicholas Snow). Το 2005 τιμήθηκε από τον Γάλλο Πρόεδρο με το ανώτατο παράσημο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής (Chevalier de la Legion d' Honneur) για τη συνεισφορά του στη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και την προετοιμασία της ΟΝΕ, ως μέλους της ομάδας εργασίας των Delors-Moreau. `Αρθρα του, κυρίως οικονομικού ενδιαφέροντος, δημοσιεύονται στον ημερήσιο τύπο (Το Βήμα, Καθημερινή, Κηφισιά, Θεσσαλία, Ταχυδρόμος, Ελευθερία κ.λπ.). O Εμμανουήλ-Μάριος Οικονόμου σπούδασε Οικονομικά στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (αποφοίτησε το 2004) ενώ το 2010 ολοκλήρωσε σε αυτό τις Μεταπτυχιακές του σπουδές με ειδίκευση στα Εφαρμοσμένα Οικονομικά. Το 2014 έλαβε το διδακτορικό του με ειδίκευση στην ανάλυση της αρχαίας ελληνικής οικονομίας, την ανάλυση της μετα-μεσαιωνικής οικονομίας της Αγγλίας και τις σύγχρονες πολιτικές στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα επικεντρώνονται στην οικονομική ιστορία, στην ανάλυση της αρχαίας ελληνικής και μετα-μεσαιωνικής οικονομίας στην Ευρώπη, στα θεσμικά οικονομικά, την πολιτική οικονομία, τα οικονομικά της άμυνας και τις Ευρωπαϊκές πολιτικές. Έχει δημοσιεύσει σε 12 ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά, 5 ελληνικούς και ξένους συλλογικούς τόμους, στον ελληνικό πολιτικό, οικονομικό και αμυντικό τύπο και έχει συμμετάσχει σε πολλά ξένα και ελληνικά επιστημονικά συνέδρια. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Οι φύλακες της λίμνης



Οι φύλακες της λίμνης

«Οι φύλακες της λίμνης» Β.Διαμαντή Εκδόσεις Ωκεανός 2019 σελ.494 Οι άνθρωποι βρίσκονται εκεί που η Μοίρα θα ορίσει… Δυο άγνωστοι άνθρωποι με το ίδιο όνομα, θύματα της Ιστορίας και του πολέμου, θα συναντηθούν στην κορυφή του Χαλεάκαλα, στο νησί Μάουι της Χαβάης. Ο ένας γεννήθηκε στο Καλπάκι Ιωαννίνων και ο άλλος στα Κάτω Πεδινά Ζαγορίου Ιωαννίνων. Τα Πεδινά δεν υπάρχουν πια , όλο το χωριό μετακόμισε στο Καλπάκι , μετά τον πόλεμο του ΄40. Ο ένας, ο Θόδωρος-Τεντ Σταύρου ,γεννημένος στο Καλπάκι Ιωαννίνων, κυνήγησε το όνειρο με τέτοιο ζήλο που τον έφερε μέχρι τα πιο εξωτικά μέρη της Αμερικής. Από την απόλυτη φτώχεια στη χλιδή, από τη μοναξιά της ξενιτιάς στον έρωτα, από την νοσταλγία της πατρίδας στην επιστροφή. Ο άλλος, ο Θεόδωρος Σταύρου , άγνωστο από πού… Χωρίς οικογένεια, γονείς, πατρίδα, αναμνήσεις. Λευκή σελίδα η ζωή του μέχρι την ημέρα της συνάντησης τους… Εσθήρ. Πάνω στα τρένα που περίμεναν ακινητοποιημένα στις ράγες , πάγωσε η ματιά τους .-Που πάμε ; ρώτησε η Εσθήρ , τη μάνα που της έπιανε το χέρι. Έτρεμαν από το κρύο και τον φόβο, εγκλωβισμένες μέσα σε ένα βρώμικο βαγόνι που έμοιαζε με αποπνικτικό κελί μιας φρικαλέας φυλακής… Θεόδωρος. Την αλήθεια έψαχνε πάντα. Της ύπαρξής του, της οικογένειά ς του, της ταυτότητάς του, της πατρίδας του. Ξέρεις πως είναι να μην έχεις οικογένεια ; Να μην ξέρεις την αλήθεια για την καταγωγή σου και να υποψιάζεσαι ότι έζησες τα πάντα μέσα στο ψέμα ; Τεντ. Γερνούν τα χρόνια του γλυκά, μες τα μαβιά σοκάκια της μνήμης. Βαραίνουν από του νόστου την αδρή πίεση κι απ΄ τη μυρουδιά των φυλαγμένων αναμνήσεων. Κι όταν ανοίγει το σεντούκι της ψυχής , ξεχύνονται γλυκόπικρα σκιρτήματα, που απαλά σαρώνουν στην αρχή και ύστερα γίνονται θύελλες μανιασμένες. Τ΄ αυλάκια του μυαλού του , γέμισαν αναμνήσεις , αεικίνητες , ρυτιδιασμένες από το πέρασμα του χρόνου , φρουροί ακοίμητοι της θύμησης, ορθώνονται σοφά μπροστά του, ζωντανεύουν σαν χορός αρχαίας τραγωδίας. Τις κοιτάζει, τις ξομπλιάζει , ξέρει την κάθε λεπτομέρειά τους, τις μετράει μια μια , σαν χάντρες του κομπολογιού που γράφει πάνω του «η ζωή μου»… Ο Τεντ φέρνει στο μυαλό του τις μνήμες που κουβάλησε από αυτήν την πόλη και από το χωριό του, μέχρι τα πέρατα της γης. Γύρισε επιτέλους στο σπίτι του, στην πατρίδα του... Ο Θεόδωρος κοίταζε τη λίμνη Παμβώτιδα και γέμιζε τα κενά της ζωής του. Τα κομμάτια ενώνονταν σαν παζλ στο μυαλό του και την ολοκλήρωναν. Αυτή που έζησε λειψή, αυτή που έζησε χωρίς να ξέρει ποιος είναι. Κι εκεί μπροστά στη λίμνη , έφτιαξε αναμνήσεις που του λείπανε , φαντάστηκε γεγονότα που συνέβησαν και τοποθέτησε στον εαυτό του μέσα στις εικόνες. Έγινε κάποιος , απέκτησε ταυτότητα, βρήκε τις ρίζες του. Ένιωθε δυνατός , άντεξε τη μοναξιά . Χωρίς τους ανθρώπους σου ,όλοι οι τόποι είναι ξενιτιά. Πατρίδα είναι εκεί που θέλει να ακουμπάει η ψυχή σου , εκεί που θέλεις να ανήκεις , εκεί που άφησες κομμάτι της ψυχής σου φεύγοντας να τη φυλάει. Φεύγοντας άφησε πίσω την ψυχή του , φύλακα όσων έζησε εδώ. Φύλακα των αναμνήσεων του χωριού του , αυτής της πόλης και της λίμνης. Στον βυθό της λίμνης Παμβώτιδας είναι πολλοί, υπάρχουν ψυχές ανθρώπων, που έφυγαν από εδώ χωρίς την θέλησή τους .Εκείνες έμειναν εδώ , γιατί εδώ ήθελαν να ζήσουν , εδώ κρυβόταν ο θησαυρός της ζωής τους και δεν ήθελαν να τον αφήσουν αφύλακτο .Κι έτσι έγιναν φύλακες της μνήμης και φύλακες αυτής της λίμνης Παμβώτιδας. Ήθελε αυτή τη στιγμή να βουτήξει στα νερά της λίμνης , να ενωθεί η ψυχή του με την ψυχή του Τεντ και με των άλλων που βρίσκονται στο βυθό της. Θέλει και αυτός να είναι ένας από τους φύλακες της λίμνης … Μνήμες καλές, μνήμες κακές, θα μένουν καλά φυλαγμένες στα νερά της. Στην επιφάνεια της λίμνης ένα σμήνος πολύχρωμες πεταλούδες βουτούσαν στα νερά. Ήταν οι ψυχές που γίνονται Φύλακες της Ιστορίας της Ηπείρου και της λίμνης της Παμβώτιδας , ζωντανεύοντας μνήμες, με μάρτυρες τα ζωντανά στοιχειά που κρύφτηκαν στον βυθό της… Πιάνεται το όνειρο; Πιάνεται το χάδι; Κερδίζεται ο χρόνος; Φυλακίζεται η αγάπη στην αιωνιότητα μέσα σε μια ματιά ; Το χάδι που καλύπτει το σώμα , λυτρώνει την ψυχή ; Έχει γιατρειά η ξενιτιά ; Έχει η ξενιτιά πολύ πίκρα ; Μπορούν να μας κλέψουν τη ζωή , τις αναμνήσεις ,τις ρίζες της ύπαρξής μας ; Είναι λειψός ο άνθρωπος χωρίς γονείς ; Μόνο όταν αγαπάς αρχίζεις να ζεις ; Ο έρωτας έχει μονάχα αρχή και δεν έχει τέλος ; Είναι αλήθεια ότι η φτώχεια έχει περισσότερη δύναμη πάνω στον άνθρωπο απ΄ ό,τι ο πλούτος ; Αν τη ζωή δεν την σεβαστείς ,δεν πρόκειται να σε σεβαστεί κι αυτή ; Παλεύεται η ψυχή άμα κουραστεί ; Μοιάζουν οι ψυχές των ανθρώπων με πεταλούδες ; Οι τόποι χωρίς ανθρώπους και αναμνήσεις δεν είναι τίποτε… Η λίμνη Παμβώτιδα , η βασίλισσα της πόλης των Ιωαννίνων, γκρίζα, παγωμένη και καταθλιπτική στεκόταν μάρτυρας της τραγωδίας κι έγραφε στη μνήμη τις εικόνες .Είδε και άκουσε τα πάντα… Τέτοια σφαγή στην Ήπειρο δεν είχε ξαναγίνει (Λιγκιάδες, Κεφαλόβρυσο, Κομμένο…), σαν αυτή που κάνανε οι Γερμανοί. Βάφτηκαν κόκκινα τα βουνά από το αίμα αθώων, γέμισαν τα ποτάμια, στράγγιξαν αίμα μέσα στην Παμβώτιδα ,που έχασε το χρώμα της και την ομορφιά της… Οι ψυχές τσαλαβουτούσαν στα νερά της λίμνης , αθέατες για τους πολλούς και φανερές για όσους είχαν τη χάρη να τις δουν… Οι φύλακες της λίμνης ήταν όλοι εκεί… Χορτάσαμε σ΄όλη την Ήπειρο από θάνατο… Ένα βιβλίο για την Ήπειρο, την ζωή, την ανθρωπιά , το χάδι, την οικογένεια, τους στραγγισμένους ανθρώπους, την πατρίδα, την αγάπη, τον ανεκπλήρωτο έρωτα, την ταυτότητα, τον ρατσισμό, την εξολόθρευση των Εβραίων, την αντίσταση στον πόλεμο, την ανέχεια, την φτώχεια, την ξενιτιά, τον ξεριζωμό, τους μετανάστες, το νόστο, τη μοναξιά, την φιλία, την μπέσα, τις αναμνήσεις, τον ρόλο της μνήμης, την μοίρα, την βία, το μοιρολόι, τον θάνατο ,την χαβανέζικη λέξη aloha (αντίο, αγάπη, ειρήνη, συμπόνια, έλεος , δηλώνει επίσης τη χαρά να μοιράζεσαι την αναπνοή της ζωής). Η συγγραφέας Διαμαντή Βασιλική αντλώντας από βιώματα και οικείες , ελληνικές μνήμες, φτιάχνει αριστοτεχνικά ένα συγκλονιστικό ,ποιητικό και συγκινητικό μυθιστόρημα. Συναρπαστικά, σχεδόν πνιγηρά όμορφο. Ζωντανό και βαθύ. Αναφέρεται η συγγραφέας στην μαρτυρική, φτωχή και κλειστή Ήπειρο. Έναν τόπο όπου οι κάτοικοι μασάνε τις λέξεις και την καλημέρα τους... Η ανθρώπινη κατάσταση όπως είναι , χωρίς περιτύλιγμα… Ίσως το μυθιστόρημα της χρονιάς. Η Διαμαντή Βασιλική γεννήθηκε στο χωριό Μαυραχάδες του Ν. Καρδίτσας. Σπούδασε Hλεκτρολόγος Mηχανικός και Μηχανικός Η/Υ στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Από το 2000 και μετά εργάζεται ως εκπαιδευτικός στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Διετέλεσε σύμβουλος Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού στα σχολεία της περιοχής της και υποστήριξε τις καινοτόμες και βιωματικές δράσεις στο χώρο των σχολείων. Είναι αναπληρωματικό μέλος του Δ.Σ. της Ένωσης Λογοτεχνών Β. Ελλάδος και του συλλόγου «Καρδιτσιωτών» Θεσσαλονίκης. Είναι παντρεμένη, έχει τρία παιδιά και ζει μόνιμα στη Νέα Μαγνησία Θεσσαλονίκης. Έχουν εκδοθεί τα μυθιστορήματά της: «Μοιραίες Παρεμβάσεις» τον Ιούνιο του 2015 και «Η Υφάντρα της Πόλης» τον Δεκέμβριο του 2016. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

1

Δεξί κίτρινο λουστρίνι



Δεξί κίτρινο λουστρίνι

«Δεξί κίτρινο λουστρίνι» Ι.Τέκου Εκδόσεις Ψυχογιός 2020 σελ. 439 1934. Πόθια Καλύμνου .Ιταλική Κατοχή. Οι δύο φίλες – αδελφές η Θεμελίνα και η Χριστίνα έχουν πολλά μοιραστεί. Το νησί ,την Κάλυμνο και όλες οι ιστορίες που τις ένωναν μαζί του , το χωριό τους την Πόθια, ένα ζευγάρι κίτρινα λουστρίνια, τις απώλειες που βίωσαν , ο αιφνίδιος αποχωρισμός τους που τις άφησε χαμένες και μισές και το βασικότερο …μοιράζονταν ένα τέρας. Κάποιο τέρας , ένας Ιταλός κατακτητής , βίαζε μικρά παιδιά και μετά τα σκότωνε. Ο ένοχος μαγάριζε τα παιδιά και μετά τα κακοποιημένα παιδιά ,έβρισκαν φρικτό θάνατο Οι δυο φίλες τυχαία είδαν την αποτρόπαια πράξη του τέρατος και από τότε η Χριστίνα βρίσκεται υπό διαρκή παρακολούθηση, έως ότου ξαφνικά χάθηκε, λες και την κατάπιε η γη ή η θάλασσα... Η Θεμελίνα θα χάσει τον πατέρα της σε κάποιο ταξίδι με τα σφουγγαράδικα της Καλύμνου . Λόγω φτώχιας και λόγω των Ιταλών κατακτητών, η Θεμελίνα θα φύγει το 1935 ,στην ξενιτιά (στο Σαλέν ντε Ζιρό και το Σολβέ της Νότιας Γαλλίας), με τη μητέρα της Νομική μαζί και με άλλους συμπατριώτες: την Σεβαστή , τον Ιορδάνη και τον Στέφανο . Όλοι οι άντρες εργάζονται σε άσχημες συνθήκες, στα εργοστάσια της Πεσινέ και του Σολβέ. Η Θεμελίνα θα κρατήσει στη Γαλλία , το δεξί κίτρινο λουστρίνι ,που στα μάτια της είχε μετουσιωθεί στην ίδια την φίλη της την Χριστίνα, η οποία είχε εξαφανιστεί στο νησί της Καλύμνου . Εκεί στη Γαλλία η Θεμελίνα θα παντρευτεί τον Αντρέ (Μαξ) και θα γεννήσει μια κόρη την Κατερινούλα. Ένα κορίτσι χωρίς όνομα, θα βρεθεί στην ψυχιατρική κλινική -Βίλα Σαλέντο, στο Λέτσε της Ιταλίας . Ώσπου ξαφνικά μια μέρα στο Σολβέ , στο κατώφλι του σπιτιού της Θεμελίνας ,βρέθηκε ένα κίτρινο λουστρίνι… Τα πάντα είναι πιθανά αρκεί να μην παραιτείται κάποιος από τα όνειρά του!! Ένα βιβλίο για την αληθινή φιλία, τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, το παράλογο της βίας και του πολέμου, τον θάνατο και τον έρωτα. Σημείο αναφοράς στην ξέγνοιαστη νιότη και την ελπίδα: ένα ζευγάρι κίτρινα λουστρίνια. Ένα βιβλίο με μυθοπλαστική δύναμη , σε μια ρέουσα γλώσσα. Διαβάστε το. Η ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΤΕΚΟΥ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε γαλλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και πήρε μεταπτυχιακό τίτλο από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Εργάστηκε ως διοικητική υπάλληλος για αρκετά χρόνια σε πολυεθνικές εταιρείες, ενώ πλέον κάνει μεταφράσεις και παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα σε παιδιά. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν επίσης τα μυθιστορήματα της ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΦΩΣ και Η ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ, καθώς και το βιβλίο της για εφήβους YOLO – ΖΕΙΣ ΜΟΝΑΧΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Ο μεγάλος υπηρέτης



Ο μεγάλος υπηρέτης

«Ο μεγάλος υπηρέτης» Δ.Σωτάκης Εκδόσεις Κέδρος 2019 σελ. 349 Ο Μάριος είναι ένας πιστός υπηρέτης , αφοσιωμένος στα καθήκοντα του θείου του. Μέχρι την ηλικία των σαράντα δύο ετών υπηρέτησε αυτόν σωστά, όταν όμως πέθανε , δέχεται να υπηρετήσει έναν συνομήλικο επιχειρηματία, ο οποίος του μοιάζει καταπληκτικά. Προσλαμβάνεται ως υπηρέτης με κανονικό μισθό , να κάνει όλες τις δουλειές του σπιτιού, να περιποιείται τον κήπο και να φροντίζει διάφορα γραφειοκρατικά θέματα. Ο Μάριος πηγαίνει να ζήσει στο σπίτι του επιχειρηματία , είναι πάντα κοντά του , πιστός και αφοσιωμένος εργάτης. Φροντίζει για την καθαριότητα του σπιτιού, φροντίζει τον κήπο, κάνει τα ψώνια, μαγειρεύει , πληρώνει τους λογαριασμούς . Μία μέρα την εβδομάδα που δεν εργάζεται και έχει ρεπό, δεν βγαίνει από το σπίτι, γιατί δεν έχει που να πάει , δεν έχει κάποιο ερωτικό δεσμό και έτσι κάθεται στο σπίτι και βλέπει συνέχεια τηλεόραση , χωρίς να ενοχλεί το αφεντικό του. Ο Μάριος ήταν ένας εσωτερικός υπάλληλος , πάντα διακριτικός , δεν ενοχλούσε καθόλου και ήταν αθόρυβος και αόρατος μέσα στο σπίτι. Έμοιαζε με ένα παιδί που δεν είχε ενηλικιωθεί. Ήταν ένας παράξενος άντρας ,ο Μάριος ,που σε τέτοια ηλικία ζούσε μέχρι τότε, σαν ταπεινός υπήκοος , σαν κατοικίδιο ζώο!! Η ζωή μέσα στο σπίτι του επιχειρηματία, έχει αποκτήσει έναν ρυθμό και μία τάξη . Υπήρχε μια ώριμη σχέση μεταξύ των δύο ανθρώπων με πλήρη συνείδηση των ρόλων τους .Ο ένας ήταν αυτός που διέταζε , ο άλλος ήταν αυτός που υπάκουε στις διαταγές .Μερικές φορές έτρωγε και καμιά γροφιά ή ξυλιά ο Μάριος , όταν ο κύριός του βρισκόταν σε υστερία ή σε μεγάλο εκνευρισμό. Αυτή η ηρεμία και απραξία του Μάριου ,η εμμονή στη δουλειά , το να βλέπει συνέχεια τηλεόραση και να μην κάνει τίποτε άλλο, δεν μπορούσε να την διαχειριστεί ο κύριός του. Όλα αυτά τον κύριο του σπιτιού, τον αποπροσανατόλιζαν. Τα νεύρα του αφεντικού ,ήταν σπασμένα , η ψυχολογία του ήταν στο ναδίρ, είχε πέσει σε κατάθλιψη. Η αποσβολωμένη εικόνα του Μάριου ερέθιζε περισσότερο τον επιχειρηματία, τον βασανιστή μέσα του. Δεν ανεχόταν πια την αθώα εικόνα αυτού του ανθρώπου , του Μάριου, ο οποίος αντί να κυνηγήσει τη ζωή , βούλιαζε σε μια εξωφρενική οκνηρία, ήταν ένας δούλος στην ψυχή και αηδίαζε με αυτό του τον ρόλο. Του ξυπνούσε μέσα του ένας παράξενος θυμός και ορισμένες φορές ήθελε να του χυμήξει , τον εξόρκιζε η ίδια του η ύπαρξη και έτσι κάθε φορά ξεσπούσε εναντίον του. Αυτός ο άνθρωπος , για ένα αδιευκρίνιστο λόγο τον έκανε έξαλλο, δεν ήξερε τι ήταν αυτό πάνω του που τον εξόργιζε , ενώ ήταν συμπαθέστατος , ήρεμος και δεν είχε κανένα ελάττωμα. Δεν μπορούσε να τον δει μπροστά του , αν και όλα μέσα στο σπίτι ήταν στην εντέλεια. Ολοένα αυξανόταν η σκοτεινιά μέσα του και πάντα ξεσπούσε χωρίς λόγο στον Μάριο , εκσφενδονίζοντας ανυπόστατες κατηγορίες εναντίον του , ταπεινώνοντάς τον. Η ζωή του αφεντικού μέσα στο σπίτι είχε γίνει αφόρητη, το ίδιο και οι επαγγελματικές του ενασχολήσεις. Ήταν ο ένας εξουσιαστής και ο άλλος εξουσιαζόμενος. Ώσπου ένας φίλος ρίχνει την ιδέα στο αφεντικό του Μάριου , για να ξεφύγει από αυτή την άσχημη ψυχολογική κατάσταση , να βρει μια γυναίκα μέσα από το ίντερνετ. Χρειαζόταν μια γυναίκα , για να ξεφύγει από αυτή την κατάσταση. Έτσι άρχισε να ψάχνει σε μια ηλεκτρονική σελίδα γνωριμιών , στον «Κόσμο». Οπότε γνωρίζει μέσω της ηλεκτρονικής αυτής σελίδας , την Άννα , την οποία ξεχώρισε μέσα από αρκετές άλλες γυναίκες ,που ζητούσαν γνωριμία. Άρχισε λοιπόν ένα ερωτικό παιχνίδι στρατηγικής και ο πόθος του για την Άννα μεγάλωνε με τις ατελείωτες και βασανιστικές συνομιλίες . Όμως η σκέψη και μόνο μιας επικείμενης συνάντησης τον γονάτιζε. Ενώ είχε απελευθερωθεί με την εικονική γνωριμία της Άννας , από την άσχημη ψυχολογική κατάσταση, που του δημιουργούσε ο Μάριος , τώρα άρχισε να αγχώνεται ,για την πρώτη πραγματική συνάντηση με την Άννα. Την λύση θα την δώσει ο Μάριος. Του ζητάει , αφού μοιάζουν σαν αδέλφια, να πάει αυτός στο πρώτο ραντεβού με την Άννα … Αν και ακοινώνητος και απαίδευτος ,το πρώτο ραντεβού του Μάριου είχε τεράστια επιτυχία. Έτσι ακολούθησε το δεύτερο ραντεβού. Το αφεντικό του μένει έκπληκτος με τις απροσδόκητες ικανότητες του βοηθού του… Ο Μάριος απασχολημένος πλέον με τα ερωτικά παιχνίδια με την Άννα ,εγκαταλείπει σιγά σιγά την καθαριότητα του σπιτιού , το μαγείρεμα, τα ψώνια, την περιποίηση του κήπου. Όλα αυτά αρχίζει να τα κάνει δειλά δειλά ο επιχειρηματίας , ο οποίος αρχίζει και αυτός να βλέπει πάρα πολύ τηλεόραση. Όμως θα ακολουθήσουν και άλλες εκπλήξεις στη συνέχεια… Τελικά η αλληλοϋποκατάσταση ρόλων του επιχειρηματία με τον Μάριο ,εκτρέπεται σ΄ ένα επικίνδυνο παιχνίδι!!! Ένα συγκλονιστικό βιβλίο που περιγράφει την κυριαρχία από άνθρωπο σε άνθρωπο , τα επικίνδυνα μονοπάτια που οδηγεί η εξουσία, τη σχέση εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου και η αντιστροφή των ρόλων, το μάταιο κυνήγι της ευτυχίας, η αχόρταγη ανάγκη μας να είμαστε πάντα νικητές και τέλος το θέμα της μοναξιάς του σύγχρονου ανθρώπου. Διαβάστε το. Ο Δημήτρης Σωτάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Έχει εκδώσει τα μυθιστορήματα Η πράσινη πόρτα (2002), Η παραφωνία (2005), Ο Άνθρωπος Καλαμπόκι (2007), Το θαύμα της αναπνοής (2009), Ο θάνατος των ανθρώπων (2012), Η ανάσταση του Μάικλ Τζάκσον (2014), Η ιστορία ενός σούπερ μάρκετ (2015), Ο κανίβαλος που έφαγε έναν Ρουμάνο (2017), Ο μεγάλος υπηρέτης (2019). Το θαύμα της αναπνοής κατέκτησε το βραβείο The Athens Prize for Literature και ήταν υποψήφιο για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας, καθώς και για το βραβείο Jean Monnet στη Γαλλία. Βιβλία του κυκλοφορούν στα γαλλικά, τουρκικά, σερβικά, ολλανδικά, ιταλικά, δανέζικα, αραβικά, κινεζικά κ.ά. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Ο λύκος της Στάζι



Ο λύκος της Στάζι

«Ο λύκος της Στάζι» Ν.Γιούνγκ Εκδόσεις Κέδρος 2019 σελ. 406 1975. Μια πόλη ,η Χάλε-Νόιστατ της Ανατολικής Γερμανίας ,μια πόλη υπόδειγμα του σοσιαλιστικού τρόπου ζωής στη Λαϊκή Δημοκρατία , μια πόλη που αντιπροσώπευε το μέλλον και το σοσιαλιστικό όνειρο, μια λαμπρή νέα πόλη για τους εργάτες των εργοστασίων χημικών, με τους ανώνυμους δρόμους, το παράξενο σύστημα αρίθμησης για τις διευθύνσεις και τις σειρές από πολυκατοικίες με πανομοιότυπα διαμερίσματα, μια παράξενη τσιμεντούπολη , αυτή η πόλη πρόκειται να αλλάξει την προσωπική ζωή της υπολοχαγού Κάριν Μίλερ της ΛΔΓ . Ένας βιασμός, μια έκτρωση, μια υιοθεσία ,μια έρευνα για τη βιολογική μητέρα είναι γεγονότα που σημάδεψαν την Κάριν Μίλερ, που λαχταρά να ενώσει τα κομμάτια του παζλ της οικογένειάς της .Ένα οδοιπορικό σε οικογενειακά μυστικά και τραύματα … Η ντέτεκτιβ Κάριν Μίλερ που υπηρετεί στην Κρίπο (Αστυνομία) και οι βοηθοί της ,Τίλσνερ και Έσλερ, καλούνται να ανακαλύψουν σε αυτή την πόλη, την Χάλε-Νόιστατ της Ανατολικής Γερμανίας, δύο δίδυμα .Το ένα βρέθηκε νεκρό, κοντά στις γραμμές του τρένου, μέσα σε μια βαλίτσα, ο Κάρστεν Ζάλτσμαν, το άλλο ,η Μανταλένα Ζάλτσμαν αναζητείται. Όμως το Υπουργείο Κρατικής Ασφάλειας ,δηλαδή η Στάζι, υποχρεώνει την ομάδα της Κάριν, να ερευνήσουν την υπόθεση χωρίς να κάνουν ανακρίσεις , να κρατήσουν την υπόθεση υπό αυστηρό έλεγχο, να βάζουν περιορισμούς στην έρευνα, να βάζουν την υπόθεση στη ναφθαλίνη. Τι φοβάται η Στάζι ; Μήπως οι απαγωγές βρεφών προκαλέσουν ταραχές στην πόλη; Μήπως την διατήρηση της φήμης της νέας αυτής πόλης, που είναι πρότυπο για όλη την χώρα ; Γιατί τόση μυστικοπάθεια ; Η έρευνα της Μίλερ αρχίζει και ακολουθεί διάφορα τρόπους : εντοπισμός μιας εφημερίδας, που ήταν τυλιγμένη γύρω από το πτώμα του Κάρστεν Ζάλτσμαν, έλεγχος πολλών ατόμων του γραφικού τους χαρακτήρα , για να βρούνε τον δολοφόνο ή τον απαγωγέα , ο οποίος έγραψε σε ένα σταυρόλεξο ένα παράξενο κεφαλαίο έψιλον, κλήση ενός γραφολόγου καθηγητή ,έλεγχος του προφίλ απαγωγέων βρεφών, τρομοκράτηση των υπόπτων, ομάδες Πρωτοπόρων νεολαίων, που συγκεντρώνουν εφημερίδες και περιοδικά από όλα τα οικιστικά συγκροτήματα της πόλης, συλλογή παλιών εφημερίδων και ελέγχοι υγείας των βρεφών της πόλης . Δύο δίδυμα σκοτώνονται την δεκαετία του 1950 σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο Βερολίνο, από ένα μεθυσμένο οδηγό, τα δίδυμα Άντερεγκ εξαφανίζονται και βρίσκονται νεκρά την δεκαετία του 1960 , κάποιος αρπάζει το 1975, το μωρό την Τάνια Χάαζε στην πόλη Χάλε-Νόιστατ και το εξαφανίζει , τα δίδυμα Ζάλτσμαν εξαφανίζονται το 1975 στην πόλη Χάλε-Νόιστατ , ομοίως εξαφανίζονται το 1976 ,τα δίδυμα χωρίς όνομα ,στην πόλη Χάλε-Νόιστατ, όλες αυτές οι εξαφανίσεις ,οι απαγωγές και οι θάνατοι των διδύμων, έχουν μεταξύ τους κάποια σχέση ; Τόσες πολλές υποθέσεις απαγωγής παιδιών συνδέονται μεταξύ τους ή μήπως είναι σύμπτωση ; Θα ενωθούν κάποια κομμάτια του παζλ ; Ποιος ήταν ή ποιοι ήταν αυτοί που είχαν σκορπίσει τόση δυστυχία στους άλλους με τις απαγωγές των διδύμων ; Αυτή η υπόθεση που ανέλαβε η Κάριν Μίλερ είναι εφιάλτης. Είναι μια σκοτεινή υπόθεση που ταλάνιζε την καινούργια αυτή πόλη, την Χάλε-Νόιστατ . Τίνος είναι τα δίδυμα χωρίς όνομα στην πόλη με τους δρόμους χωρίς όνομα ; Τι σχέση έχει με όλα αυτά ,ένας παλιός παιδικός φίλος της Κάριν Μίλερ, ο διοπτροφόρος Γιοχάνες Τράουγκοτ ; Ποια ήταν η Επιτροπή για τους Διωγμένους ; Τι σχέση έχει με την εξαφάνιση ενός βρέφους , ένα λυμένο σταυρόλεξο της εφημερίδας Neues Deutschland ; Γιατί η Στάζι απαιτεί μυστικότητα στην εξαφάνιση των διδύμων ; Παρακολουθούσε η Στάζι την υπολοχαγό της αστυνομίας Κάριν Μίλερ; Που μπλέκεται ο σύντροφος Έριχ Χόνεκερ και ο Φιντέλ Κάστρο ; Ποιο ήταν το εργοστάσιο θανάτου ; Ένας μπάσταρδος ,που είναι μπλεγμένος στην υπόθεση εξαφάνισης των διδύμων , έχει μάτια λύκου ,μάτια που σε ρουφούσαν μέσα τους και σε παρακολουθούσαν , παρακολουθούσαν , περιμένοντας μια στιγμή αδυναμίας για να χιμήσουν. Είχε μάτια λύκου .Ποιος ήταν αυτός ; Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα ενός διακεκριμένου συγγραφέα ,που έκανε μεγάλη έρευνα , χρησιμοποίησε στοιχεία από τον Φόνο του Σταυρολέξου ,ενός φρικιαστικού φόνου στις αρχές της δεκαετίας του 1980 στην Χάλε-Νόιστατ, στοιχεία από τις θηριωδίες στρατιωτών του Κόκκινου Στρατού στην Γερμανία ,στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, συμβουλεύτηκε τον επικεφαλής του εγκληματικού τμήματος της αστυνομίας της Χάλε, τον επικεφαλής της ομάδας δίωξης σοβαρού εγκλήματος της ΛΔΓ, τον δημοσιογράφο του διεθνούς γραφείου του BBC , και πρώην πολίτη της Ανατολικής Γερμανίας Μπερλάου, ντετέκτιβ , εγκληματολόγους και ιατροδικαστές. Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με καταιγιστικό ρυθμό. Ένα ώριμο, καθηλωτικό, σαγηνευτικό ,αινιγματικό και σκοτεινό βιβλίο. Ανατριχιαστικό!! Το δεύτερο βιβλίο της σειράς με ηρωίδα την υπολοχαγό Κάριν Μίλερ, από τον συγγραφέα του μπεστ σέλερ «Το παιδί της Στάζι», που βραβεύτηκε με το Βραβείο Dagger της Βρετανικής Ένωσης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας για το καλύτερο ιστορικό μυθιστόρημα. Ο David Young κατάγεται από το Χαλ της Αγγλίας. Σπούδασε ανθρωπιστικές επιστήμες στο Πολυτεχνείο του Μπρίστολ. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε τοπικές εφημερίδες, σε πρακτορείο ειδήσεων του Λονδίνου και σε διάφορα άλλα ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά μέσα. Το πρώτο του μυθιστόρημα, Το παιδί της Στάζι, περιλαμβανόταν για πολλές εβδομάδες στις λίστες με τα ευπώλητα βιβλία στην Αγγλία. Μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα στο σπίτι του στο Τουίκεναμ του Λονδίνου και στο συγγραφικό καταφύγιο που απέκτησε πρόσφατα στη Σύρο. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Το ίδρυμα



Το ίδρυμα

«Το ίδρυμα» Μ.Στράντμπεργκ Εκδόσεις Κέδρος 2019 σελ. 403 … Ένας λεκές διακρίνεται στο εσωτερικό μέρος του καροτσιού όπου ακουμπούσε το κεφάλι του μωρού… Κάτι συμβαίνει στο Ίδρυμα ηλικιωμένων «Σκιά του Έλατου» , όπου νοσηλεύεται στο δωμάτιο Δ6 η γηραιά Μόνικα . Στο Ίδρυμα ,την Μόνικα την έφερε ο γιός της, ο Γιούελ. Η Μόνικα πάσχει από άνοια , όμως η κατάστασή της στο Ίδρυμα επιδεινώνεται , διότι παρουσιάζει κάποια παράξενα ξεσπάσματα και δείχνει να γνωρίζει πράγματα που δεν είναι δυνατόν να γνωρίζει . Λέει πολλά και διάφορα .Πράγματα που δεν είναι δυνατόν να καταλαβαίνει και να γνωρίζει . Μερικές μέρες είναι ευτυχισμένη που ο αγαπημένος της Νιλς ( ο σύζυγός της , που είναι ήδη νεκρός) γυρίζει κοντά της!! Μετά όμως αυτό αρχίζει και την τρομοκρατεί. Η Μόνικα συμπεριφέρεται σαν να την έχει κυριεύσει μια υπερφυσική δύναμη. Κάτι έχει εισβάλει μέσα της. Μιλάει σαν να είναι κάποιος άλλος άνθρωπος. Βγάζει άναρθρες κραυγές και χτυπάει το προσωπικό του Ιδρύματος, που την πλησιάζει. Βγάζει στην επιφάνεια κάποια κρυμμένα μυστικά. Αυτή η οντότητα που έχει καταλάβει το σώμα της μητέρας του Γιουέλ ,μπορεί να διαβάζει τις σκέψεις τους , τότε τα μυστικά τους αστράφτουν σαν φωσφορίζουσες επιγραφές. Τα φώτα στο ίδρυμα αναβοσβήνουν και τρεμοπαίζουν . Ο συναγερμός χτυπάει . Λιπαροί λεκέδες εμφανίζονται στους τοίχους. Η ησυχία ,τώρα την νύχτα ,μέσα στο Ίδρυμα , είναι απόκοσμη . Κάποιοι τρόφιμοι του Ιδρύματος πεθαίνουν ανεξήγητα. Μια τέτοια περίπτωση , όπως της Μόνικα, όμως δεν μοιάζει με τρέλα. Δεν είναι τρέλα να βλέπεις μοτίβα και σημάδια σε τυχαία συμβάντα. Στο Ίδρυμα εργάζεται η Νίνα ,η παιδική φίλη του γιού της Μόνικα , του Γιούελ. Αυτή αρχίζει να ανησυχεί έντονα με την συμπεριφορά της Μόνικα .Μόνο η Νίνα και ο Γιούελ μπορούν να βοηθήσουν την Μόνικα. Η Μόνια ζητάει βοήθεια .- Δεν είμαι ο εαυτός μου, λέει. Είναι εκείνος .Με ακολούθησε. …Αυτός θα ξαναγυρίσει . Παρακαλάει να την σκοτώσουν , για να την απελευθερώσουν από αυτό ,που την έχει καταλάβει... Μήπως θέλει απλώς να τους τρομάξει η γριά γυναίκα ; Είναι ένα παράσιτο που χτύπησε την Μόνικα ; Ό,τι κι αν είναι αυτό ,που ήρθε στη Σκιά του Έλατου ,τρομοκρατεί συστηματικά τους γέρους του Ιδρύματος . Κάποιος πλάνητας έχει κυριεύσει την Μόνικα … Την χρησιμοποιεί ως μέσο μεταφοράς για να έρθει από τον άλλο κόσμο… Ποιος θα μπορέσει να προστατέψει την Μόνικα ; Και πως μπορεί κάποιος να την βοηθήσει και με ποιόν τρόπο ; Η Νίνα κοιτάζει τα χλομά μάτια του Γιούελ… …τα μάτια της Μόνικας… …την εξετάζουν εξεταστικά… Η κραυγή από το Δ6 διαπερνά όλο το κτίριο , είναι μια φρικιαστική κραυγή ,που απελευθερώθηκε και απέκτησε δική της υπόσταση… Η λάμπα σπινθηρίζει και ανάβει ξανά. Ο Γιούελ βρίσκεται σε δίλημμα .- Άσε με να μπω μέσα σου και τότε θα ξαναδείς τη Μόνικα , του λέει ο πλάνητας!! Ο Γιούελ νιώθει πόσο εύκολο είναι να αφήσει το σκοτάδι να εισβάλει μέσα του. Να το αφήσει να τον γεμίσει. Όμως δεν θέλει. Ξαφνιάζεται από την δύναμη της επιθυμίας του να ζήσει .Θέλει να ζήσει… Ο φόβος είναι σαν μια πάχνη που απλώνεται στο δέρμα… Τι συμβαίνει με την Μόνικα ; Τι είναι αυτό που την καθοδηγεί ; Είναι δαίμονας ; Είναι ο διάβολος ; Ποια είναι αυτή η άγνωστη οντότητα ; Μεταδίδεται αυτή η οντότητα και στους άλλους ; Μήπως η Μόνικα έχει κολλήσει και τις υπόλοιπες τρόφιμες του Ιδρύματος ; Τι σχέση έχει μια μαύρη βελόνα πλεξίματος με μεταλλική μύτη ; Μήπως η οντότητα -πλάνητας θέλει να αποκαλύψει τα μυστικά της Μόνικας; Υπάρχει τρόπος διαφυγής ; Μήπως πρέπει να πεθάνει η Μόνικα για να απελευθερωθεί από αυτόν τον πλάνητα ; Με τον θάνατό της Mόνικα ο πλάνητας θα εξαφανιστεί και αυτός μαζί της ; Τι είναι αυτό το φρικιαστικό ον ; Θα μάθουν τελικά τι θέλει αυτή η οντότητα ,ο Γιούελ και η Νίνα ; Θα σώσουν την ηλικιωμένη γυναίκα αλλά και τους εαυτούς τους ; Είναι μια ιστορία με φαντάσματα ; Τι είναι η πραγματικότητα ; Το χάος σταλάζει από τις ρωγμές της πραγματικότητας ; Πόσα κρύβονται πίσω από το βερνίκι της πραγματικότητας ; Μια ανατριχιαστική ιστορία για τον μεγαλύτερο όλων των φόβων: να χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου… Ένα καθηλωτικό , φρικιαστικό ,ψυχολογικό θρίλερ, που θα καθηλώσει όλους τους απαιτητικούς αναγνώστες .Ένα βιβλιοφιλικό μυθιστόρημα μυστηρίου και τρόμου ,ύμνο στη δύναμη της ανάγνωσης. Ο Mats Strandberg γεννήθηκε το 1976. Αγάπησε τα μυθιστορήματα τρόμου από την εφηβική του ηλικία, όταν άρχισε να διαβάζει τα έργα του Στίβεν Κινγκ. Μαζί με τη Σάρα Μπέργμαρκ Ελφγκρέν δημιούργησαν την τριλογία Engelsfors, που αποτελείται από τα βιβλία Cirkeln (O κύκλος), Eld (Φωτιά) και Nyckeln (Το κλειδί), η οποία απέσπασε εξαιρετικές κριτικές. Το Cirkeln προτάθηκε για το βραβείο Augustipriset, ενώ το 2015 μεταφέρθηκε στην κινηματογραφική οθόνη. Άλλο έργο του είναι το μυθιστόρημά του «Η κρουαζιέρα του τρόμου». Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Ερωτευμένος Σωκράτης



Ερωτευμένος Σωκράτης

«Ερωτευμένος Σωκράτης-Η γέννηση ενός φιλοσόφου» Α. Ντ’Ανγκούρ Εκδόσεις Ψυχογιός 2020 σελ. 207 Ότι γνωρίζουμε για τον Σωκράτη βασίζεται κυρίως στα γραπτά του Πλάτωνα και του Ξενοφώντα. Στα κείμενά τους , κυρίως στον Πλάτωνα, , σκιαγραφείται μία έντονη εικόνα του Σωκράτη κατά τα τελευταία χρόνια της μέσης ηλικίας ως ενός οξύνου, υψηλής παιδείας , πρωτότυπου στοχαστή και ενός επίμονου , είρωνα και συχνά εκνευριστικού εξεταστή. Επίσης μας δίνουν οι δύο αυτοί συγγραφείς ,μια εικόνα ενός γήινα ερωτικού άνδρα , εξαιρετικά γενναίου και ικανού πολεμιστή, γυμνασμένου παλαιστή και χορευτή, πρόσχαρου και ενθουσιώδη συνομιλητή και παθιασμένου εραστή . Ο Σωκράτης , μας τονίζουν ,ότι αδιαφορούσε για τα υλικά αγαθά και την εμφάνισή του. Τι μεταμόρφωσε έναν νέο Αθηναίο στον δημιουργό ενός τρόπου σκέψης και μιας φιλοσοφικής μεθόδου που ήταν εντελώς πρωτότυπη για την εποχή του και με τεράστια επιρροή κατόπιν; Σε ποιο στάδιο ξεκίνησε η σταδιοδρομία του ως φιλόσοφου και γιατί ; Τι συνέβη κατά την πρώτη νεότητα του Σωκράτη και επέφερε μία τέτοια αλλαγή ; Με τι καταπιανόταν και τι είδους άνθρωπος ήταν κατά τα πρώτα αλλά και τα τελευταία εφηβικά του χρόνια ; Τι ήταν αυτό που έκανε τον Σωκράτη αυτό που ήταν ; Οι ερωτήσεις αυτές δεν έχουν απαντηθεί ακόμα. Θα πρέπει να ψάξουμε αρκετά κομμάτι κομμάτι το ιστορικό φόντο και το κοινωνικό περιβάλλον του και να δομήσουμε μια αφήγηση με τη βοήθεια και της ιστορικής φαντασίας , για τα πρώτα χρόνια της ζωής του, που είναι άγνωστα και κερματισμένα σε βαθμό λήθης. Σκοπός αυτής της μελέτης είναι να προσφέρει μία νέα, ιστορικά θεμελιωμένη θέαση της προσωπικότητας του Σωκράτη , των πρώτων χρόνων της ζωής του και των απαρχών του τρόπου σκέψης του. Αυτό που αποκαλύπτεται είναι η εικόνα ενός δυνατού και ελκυστικού νέου από μία οικογένεια σχετικά εύρωστη οικονομικά , που έμαθε να τραγουδά τα πιο σημαντικά έργα ελληνικής ποίησης, να παίζει λύρα και να υποβάλλει τον εαυτό του σε αυστηρή σωματική και πνευματική πειθαρχία, ενώ διδάχτηκε από κάποιους από τους καλύτερους δασκάλους της εποχής του και μόχθησε για να καλλιεργήσει τις πιο προηγμένες διανοητικές ασχολίες. Η πνευματική ερωτική προσέγγισή του στη ζωή βρήκε την έκφρασή της όχι στον γάμο (γνώρισε την Ξανθίππη στην ηλικία των πενήντα , ενώ η σχέση που είχε με την πρώτη του γυναίκα , τη Μυρτώ, μας είναι άγνωστη) αλλά στη συντροφικότητα με έξυπνους άνδρες και, πάνω από όλα , στην αγάπη μίας από τις πιο συναρπαστικές και ευφυείς γυναίκες της εποχής του, της Ασπασίας από τη Μίλητο, τη σύζυγο του Περικλή ( ως νεαρός άνδρας δημιούργησε μία στενή σχέση και ίσως ακόμα και να ερωτεύτηκε την Ασπασία). Ο φιλόσοφος ήταν εμποτισμένος από μία λογοτεχνική και ποιητική παράδοση, όπου ο έρωτας καταλάμβανε κεντρική θέση στη ζωή και τη συμπεριφορά του ανθρώπου -μύθοι που αφηγήθηκαν ο Όμηρος και οι τραγικοί ποιητές, καθώς και τα ερωτικά τραγούδια του Αρχίλοχου, της Σαπφούς, του Ανακρέοντα και των άλλων λυρικών ποιητών. Ο Σωκράτης αγαπούσε επίσης ένα πρόσωπο περισσότερο απ΄ όλα: τον πάντοτε νεανικό και όμορφο Αλκιβιάδη (Ο Σωκράτης ήταν είκοσι χρόνια μεγαλύτερός του). Παραδέχεται ανενδοίαστα ότι ήταν ερωτευμένος με τον γοητευτικό και απερίσκεπτο έφηβο Αλκιβιάδη. Επίσης ένα στιγμιαίο αντικείμενο του πόθου του ήταν ο όμορφος νεαρός Χαρμίδης. Ο Πλάτωνας παρουσιάζει τον Σωκράτη να κυριεύεται από ωμό σωματικό πόθο στη θέα της γυμνής σάρκας του Χαρμίδη. Επίσης είχε ένα δεσμό με τον Αρχέλαο όταν ήταν έφηβος . Το 399 π.Χ. καταδικάζεται σε θάνατο .Ο Σωκράτης περνά κάποιες μέρες στη φυλακή , κατά τις οποίες οι φίλοι και η οικογένειά του τον επισκέπτονται για τελευταία φορά. Ίσως ένας από τους φίλους να ήταν η ηλικιωμένη Ασπασία, η οποία ήταν και φιλάσθενη. Τη στιγμή της θανάτωσής του, ακριβώς πριν πιεί το κώνειο, ζητά από τον φίλο του Κρίτωνα να μην ξεχάσει να θυσιάσει έναν κόκορα στον Ασκληπιό, τον θεό της ίασης. Η πράξη αυτή αντιπροσωπεύει την τήρηση μιας υπόσχεσης. Ίσως η υπόσχεση του Σωκράτη δόθηκε στην Ασπασία, τη γυναίκα , που ο Σωκράτης πάντοτε αγαπούσε και θαύμαζε και της οποίας τη διδασκαλία ως προς την τέχνη του λόγου και την πνευματική συντροφιά αναζητούσε περιστασιακά κατά τα τελευταία του χρόνια. Τα τελευταία λόγια του Σωκράτη έχουν συχνά ερμηνευθεί, αν και ίσως εξίσου με τη χρήση της φαντασίας, ότι εννοούν πως αναγνώριζε τον θάνατο ως ένα είδος «ίασης» από την ασθένεια της ζωής ή της σεξουαλικής επιθυμίας. Πεθαίνοντας εκπλήρωσε τις προσδοκίες που είχε καλλιεργήσει στην καρδιά του ως νέος , δηλαδή να γίνει ήρωας και να αναζητήσει να μάθει την αλήθεια για τον έρωτα , γιατί στο τέλος ο Σωκράτης πέθανε για τον έρωτα της σοφίας και της δικαιοσύνης και έγινε ένα ηθικό και πνευματικό υπόδειγμα για την αιωνιότητα, καθώς και ο πρώτος και ο μεγαλύτερος ήρωας της φιλοσοφίας. Σε αυτή την ανατρεπτική βιογραφία, ο Αρμάν ντ’Ανγκούρ διερευνά τα πάθη και τα κίνητρα του νεαρού Σωκράτη, καταδεικνύοντας πώς ο έρωτας τον διαμόρφωσε στον φιλόσοφο που προοριζόταν να γίνει. Ένα τεκμηριωμένο, έξυπνο και καλογραμμένο βιβλίο. Ένας διεισδυτικός συνδυασμός εξαιρετικής έρευνας, φαντασίας και κατανόησης. Μία καθηλωτική και ανθρώπινη μελέτη που σφύζει, σαν ανοιχτή πληγή. Ο Αρμάν ντ’ Ανγκούρ είναι Βρετανός ακαδημαϊκός και τσελίστας, καθηγητής κλασικών σπουδών στο Jesus College της Οξφόρδης από το 2000. Έχει κάνει έρευνα και δημοσιεύσεις σε πολλούς τομείς των αρχαιοελληνικών σπουδών, όπως η μουσική, η ποίηση και ο νεοτερισμός στην αρχαία Ελλάδα, θέμα της μονογραφίας του The Greeks and the New: Novelty in Ancient Greek Imagination and Experience . Έχει μελετήσει ιδιαίτερα την αρχαία ελληνική μουσική με υποτροφία της Βρετανικής Ακαδημίας και έχει εκδώσει μαζί με τον Τομ Φίλιπς το έργο Music, Text and Culture in Ancient Greece. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

1

Το δάσος της μνήμης



Το δάσος της μνήμης

«Το δάσος της μνήμης» Σ.Λόϊντ Εκδόσεις Ψυχογιός 2020 σελ. 468 Πρόκειται για ένα ανατριχιαστικό και συνταρακτικό θρίλερ. Μια τρομακτική ιστορία φρίκης. Η αστυνομική διευθύντρια Μαρέιντ ΜακΚάλαχ αναλαμβάνει να εξιχνιάσει μια απαγωγή ανηλίκου κοριτσιού στο Ιστ Κλιφ. Η δεκατριάχρονη Ελίζα Μιρζογιάν πηγαίνει από το Σόλσμπερι , με την μητέρα της στο ξενοδοχείο Marshall Court, για να λάβει μέρος σε ένα τουρνουά σκάκι. Είναι μια ευφυέστατη κοπέλα και πολύ καλή παίκτρια στο σκάκι. Κάποια στιγμή που πηγαίνει έξω στο πάρκινγκ του ξενοδοχείου, να πάρει κάτι από το αυτοκίνητο της μητέρας της, κάποιος άνδρας χειροδύναμος την αρπάζει ,την ναρκώνει και την βάζει σε ένα παλιό στραπατσαρισμένο λευκό φορτηγάκι με χτυπημένο τον προφυλακτήρα , που επάνω του έχει μια νεκροκεφαλή και ένα τσιγάρο στα δόντια.. Την Ελίζα την κλείνει και την αλυσοδένει σε ένα υπόγειο , σκοτεινό κελάρι , σε μια αγροικία, που βρίσκεται σε ένα δάσος. Εκτός από τον φρικτό ,σιχαμερό και ανώμαλο απαγωγέα της ,την επισκέπτεται στο κελάρι και κάποιος δωδεκάχρονος ο Ελάιτζα , ο οποίος της αναφέρει ότι πρέπει να υπακούει στις διαταγές και τους κανόνες του απαγωγέας της , αλλιώς θα έχει την τύχη και των άλλων πέντε κοριτσιών, που είχαν εξαφανιστεί στην περιοχή. Σιγά σιγά η Ελίζα πιάνει φιλία με τον Ελάιτζα , μήπως αυτός μπορέσει να ειδοποιήσει την αστυνομία , για να την βρούνε. Με την εξυπνάδα της προσπαθεί να τον ξεγελάσει ,μήπως μπορέσει να επικοινωνήσει με τηλέφωνο ή μήνυμα με τη μητέρα της ή την αστυνομία. Από τον Ελάιτζα μαθαίνει ότι βρίσκεται μέσα σε ένα κελάρι ,σε μια αγροικία του Δάσους της Μνήμης. Την αγροικία την αποκαλεί ο Ελάιτζα , Ζαχαρένιο σπίτι και δίνει το όνομα στην Ελίζα, Γκρέτελ ,από το γνωστό παραμύθι και για τον εαυτό του ζητάει να τον λέει Χάνσελ. Η Ελίζα καταλαβαίνει ότι ο Ελάιτζα φαίνεται σαλεμένος ,ψυχοπαθής ,παράφρων, βαθιά διαταραγμένο άτομο , δεν μπορεί να ξεχωρίσει τι είναι αληθινό και τι όχι, δεν μπορεί να διαχωρίσει τη φαντασία από την πραγματικότητα , την αλήθεια από το ψέμα ,αποκομμένος από τον σύγχρονο κόσμο. Ο Ελάιτζα δεν φαίνεται ότι είναι δωδεκάχρονος αλλά μεγαλύτερος. Η Ελίζα δεν μπορεί να τον δει καλά μέσα στο κελάρι ,γιατί είναι σκοτάδι και αυτός έχει ένα φακό που το φως του πέφτει στο πρόσωπο της Ελίζας. Το ίδιο σκοτάδι την εμποδίζει να δει και τον απαγωγέα της , ο οποίος την βάζει μπροστά σε μία κάμερα ,την βιντεοσκοπεί και την βάζει να πει, ότι είναι καλά εκεί που βρίσκεται και κατακρίνει την μητέρα της . Η Ελίζα ζητάει από τον Ελάιτζα να του υποσχεθεί ότι δεν θα την αφήσει να πεθάνει εκεί μέσα. Ο Ελάιτζα καταλαβαίνει ότι είναι έξυπνη και επικίνδυνη και ότι προσπαθεί να τον παγιδέψει. Η Ελίζα τελικά κατορθώνει να πείσει τον Ελάιτζα, να του μάθει σκάκι και παράλληλα στέλνει ένα μήνυμα, μέσω του Ελάιτζα ,στην ομοσπονδία σκακιού να της στείλουν μια σκακιέρα, για να παίζουν οι δυο τους. Το μήνυμα όμως από την Ελίζα είναι κωδικοποιημένο, που δίνει το στίγμα της , που βρίσκεται εγκλωβισμένη και φυλακισμένη. Το παιχνίδι που παίζουν η Ελίζα και ο Ελάιτζα, σαν τη γάτα με το ποντίκι, ένα παιχνίδι εξαπάτησης και προδοσίας, θα καθορίσει τις τύχες τους και το αν ένας από τους δύο θα καταφέρει να βγει από το Δάσος της Μνήμης… Τελικά όλη αυτή η κατάσταση θα καταλήξει σε μια αγωνιώδη παρτίδα σκακιού ; Θα μπορέσει η αστυνομική διευθύντρια Μαρέιντ να σώσει την Ελίζα ; Έχει το παραμύθι του Χάνσελ και της Γκρέτελ κακιά μάγισσα ; Ποια είναι η Μάγισσα Άννι ; Τι ήταν τα ισκιώματα, που αναδίνουν μοχθηρία ; Τι είναι τα Μνημόδεντρα ; Ποια ήταν η Τροχήλατη Πόλη ; Ποια είναι η Λίμνη των Δαχτύλων ; Στο παιχνίδι του σκακιού το πιο ισχυρό άτομο δεν είναι η βασίλισσα ; Τι είναι στο σκάκι ,το γκαμπί της βασίλισσας ; Τα παραμύθια που λέμε στον εαυτό μας γίνονται πραγματικότητα ; Ποιο είναι τελικά αυτό το αφελές αγόρι και αυτό το διεστραμμένο κτήνος ; Η Ελίζα είναι πανέξυπνη και πολεμίστρια , θα σωθεί τελικά από τα χέρια των τεράτων ; Μοιάζει με ταινία φρίκης. Μια φρίκη που συναντά το παραμυθένιο στοιχείο των Αδελφών Γκριμ… Οι αναγνώστες θα μείνουν παράλυτοι από φόβο, με κομμένη την ανάσα και ιδρωμένες παλάμες… Θα μπορέσουν τελικά οι αναγνώστες αυτού του βιβλίου να βγουν από το μονοπάτι του Δάσους της Μνήμης, σώοι και αβλαβείς , χωρίς γρατζουνιές ; Ο ΣΑΜ ΛΟΪΝΤ μεγάλωσε στο Χάμσαϊρ, φτιάχνοντας ιστορίες και μυστικά κρησφύγετα στα γύρω δάση. Σήμερα ζει στο Σάρεϊ με τη γυναίκα του, τους τρεις γιους τους κι έναν σκύλο που του αρέσει να ουρλιάζει. ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ είναι το πρώτο του θρίλερ. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

1

Τα μυστήρια των Ελλήνων



Τα μυστήρια των Ελλήνων

«Τα μυστήρια των Ελλήνων» Χ.Γούδης Εκδόσεις Κάκτος 2019 σελ. 278 Το εξαίρετο αυτό βιβλίο, με τον μεγάλο πλούτο φωτογραφιών ,αναλύει το Μαντείο των Δελφών (το Στάδιο, τον χάλκινο Ηνίοχο , τον Λοξία-Πύθιο Απόλλων, τον Θόλο, τον Ομφαλό, την Πυθία χρησμοδοτούσα, τον αρχέγονο βράχο της Σίβυλλας, την Κασταλία πηγή, τον Όλμο, των δωρικό ναό του Απόλλωνα, τον αρχετυπικό όφι, τους αμφίσημους δελφικούς χρησμούς ), μιλάει για το διπλό, κρυπτικό Έψιλον του Μαντείου των Δελφών που επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες και προσεγγίσεις, αναφέρει την Ορφική Κοσμογονία ( Χρόνος, Νύχτα, Νερό, Λάσπη, Χάος ,Έρεβος, Αιθέρα, Ορφικό αυγό), περιγράφει τον Ορφέα τον θεμελιωτή των Ελληνικών Μυστηρίων και υπέρμαχο της αθανασίας της ψυχής και του κύκλου μετανσαρκώσεώς της μέχρι την τελική της κάθαρση, τον θάνατο του Ορφέα, την στροφή των Μυστηρίων στην αναζήτηση του «Ενός» Θεού ,την διαπάλη του Καλού με το Κακό, εξηγεί ποιες ήταν οι Μαινάδες , οι Σάτυροι ,οι Σιληνοί, ο τραγόμορφος Πάνας , ο Διόνυσος ,οι Κουρήτες ή Κορύβαντες , μας αναφέρει την διελκυστίνδα Απόλλωνος-Διονύσου που εμπεριέχει τον συμβολισμό της διαπάλης της φωτεινής ένθεας απολλώνιας τάξης με το σκοτεινό διονυσιακό χάος της μέθης και της έκστασης και την άκρατη ελευθεριότητα των ηθών που εκπηγάζει από την υπέρβαση των ορίων, δείχνει την σημασία των οργιαστικών λατρειών της αρχαιότητας, αναλύει τις εννέα ημέρες που διαρκούσαν τα Ελευσίνια Μυστήρια, περιγράφει την μυητική τελετή και το μήνυμα της «καλής ελπίδας» που εκπέμπεται από την μύηση, την ιερογαμία της Δήμητρας με τον Δία, τις χθόνιες θεότητες, την άνοδο της Περσεφόνης από τον Άδη υπό την καθοδήγηση του «ψυχαγωγού» Ερμή, την αρπαγή της Αριάνδης από τον Διόνυσο , στη Νάξο, μας μυεί στα Καβείρια Μυστήρια της Σαμοθράκης , αναφέρεται στην αρπαγή της Ευρώπης από τον Δία, τις θεϊκές μεταμορφώσεις, μας αναλύει τη τελετουργία των Ελληνικών Μυστηρίων ,τη λατρευτική της γονιμότητας της φύσης (την Μεγάλη Μητέρα) που στοχεύουν στην πνευματική τελείωση του ανθρώπου του αναζητούντος την ανύψωσή του στο θείο και την σωτηρία της ψυχής του και την υπέρβαση του θανάτου δια του ενάρετου βίου, ι¬χνη¬λα¬τεί την μυ¬στι¬κή ο¬δό των Ελ¬λή¬νων και σημα¬το¬δο¬τεί τις ιε¬ρο¬τε¬λε¬στί¬ες του πε¬ρά¬σμα¬τός τους στο ε¬πέ¬κει¬να, σε α¬να¬ζήτη¬ση και α-νεύ¬ρε¬ση του θεί¬ου και τελειώνει με την αίσθηση του υπερβατικού και την εμφάνιση του θρησκευτικού αισθήματος. Η Ελευσίνα είναι η νύχτα , το μυστήριο , ο θάνατος και το πέραν του τάφου… Μια έξοχη κατάδυση στα Μυστήρια των Ελλήνων . Ένα εξαιρετικά τολμηρό βιβλίο ,τόσο αφηγηματικά και γλωσσικά όσο και φωτογραφικά. Αληθινό, συγκινητικό, βαθύ. Ο Χρίστος Γούδης διετέλεσε καθηγητής Αστροφυσικής του Πανεπιστημίου Πατρών (1981-2014) και παράλληλα , για μεγάλο χρονικό διάστημα ., διευθυντής του Ινστιτούτου Αστρονομίας και Αστροφυσικής του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών (2001-2012).Γνωρίζει επτά γλώσσες. Άλλα έργα του είναι «Κοσμικές διαδρομές», «Αστροθεολογία», «Η μεγάλη εικόνα του Ουρανού» , «Περί Αστρολογίας», «Οι Πρωτοπόροι της Επιστήμης και της Τεχνολογίας», «Οδός Ελλήνων», «Το Σήμερα ως Αύριον και ως Χθες», «Νέος Πατριωτισμός», «Οδοιπορικό στη Μάνη», «Μνήμες»(Ποίηση), «Η Σελήνη των Νεκρών»(Ποίηση), «Καινοφανή και Αστερόεντα» (Ποίηση) κ.α. Μετέφρασε , σχολίασε και παρουσίασε Λόρκα, Πάουντ και ποιήματα Βρετανών και Ιρλανδών ποιητών. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

0

Ανεμοδαρμένα ύψη



Ανεμοδαρμένα ύψη

Ανεμοδαρμένα ύψη» Ε.Μπροντέ Εκδόσεις Ψυχογιός 2020 σελ. 460 Τα «Ανεμοδαρμένα Ύψη» είναι μια από τις πλέον θυελλώδεις ιστορίες αγάπης όλων των εποχών , αλλά και για μια ιστορία άγριας εκδίκησης. Είναι ένα από το κείμενα εκείνα που παράγουν πολλαπλές ερμηνείες και νοήματα και δεν επιδέχεται μόνο μία ερμηνεία. Τα «Ανεμοδαρμένα ύψη» δεν είναι ρεαλιστικό, ούτε συναισθηματικό , δεν είναι μια οικογενειακή σάγκα ούτε μια ιστορία αγάπης, δεν είναι μια ακόμα ιστορία εκδίκησης ούτε μόνο μια ιστορία απώλειας , δεν είναι μεταφυσικό ούτε ένα κλασσικό γκόθικ μυθιστόρημα .Είναι όλα αυτά και κάτι περισσότερο. Ο τίτλος του μυθιστορήματος προέρχεται από ένα παλιό αρχοντικό σπίτι στο Γιορκσάιρ της Αγγλίας, το «Γουίδεριν Χάιτς»-«Ανεμοδαρμένα Ύψη» . Η λέξη «ανεμοδαρμένα» είναι ενδεικτική της μανιασμένης ατμόσφαιρας στην οποία είναι εκτεθειμένη η οικία λόγω θέσεως, όταν ο καιρός είναι θυελλώδης. Η αφήγηση επικεντρώνεται στην παθιασμένη αλλά καταδικασμένη αγάπη μεταξύ της Κάθριν Έρνσο και του Χίθκλιφ, στο θυελλώδη και μοιραίο πάθος τους ,στον παράφορο και δαιμονικό έρωτά τους και στο πως αυτό το άλυτο πάθος, καταστρέφει τους ίδιους και πολλούς ακόμα αθώους ανθρώπους γύρω τους… Η θυελλώδης και παθιασμένη ερωτική ιστορία του Χίθκλιφ και της Κάθριν ,που διαδραματίζεται το 1778 ,μας δίνεται μέσα από την διήγηση της ηλικιωμένης οικονόμου-παραμάνας Νέλι Ντιν ,το χειμώνα του 1801, όταν ο κύριος Λόκγουντ, έρχεται από το Λονδίνο και νοικιάζει την έπαυλη Θράσκρος Γρέηντζ . Ο νέος της ιδιοκτήτης , ο σκοτεινός, μονήρης Χίθκλιφ, που ζει λίγα μίλια πιο πέρα στο αρχοντικό του Ανεμοδαρμένα Ύψη, του κινεί την περιέργεια, αλλά επίσης ο Λόκγουντ βλέπει το βράδυ, που φιλοξενείται στα Ανεμοδαρμένα ύψη ,ένα τρομερό εφιάλτη-όνειρο ,αντικρύζοντας το φάντασμα της Κάθριν Έρνσο και πιστεύοντας κατατρομαγμένος ότι το σπίτι είναι στοιχειωμένο και γεμάτο αερικά , γι' αυτό ζητάει από την οικονόμο του, τη Νέλι Ντιν, να του διηγηθεί όσα ξέρει για κείνον τον Χίθκλιφ, την Κάθριν και τα Ανεμοδαρμένα ύψη ... Το Γουίδεριν Χάιτς (Ανεμοδαρμένα ύψη) ανήκε στην οικογένεια Έρνσο ενώ το Θράσκρος Γρέηντζ στην οικογένεια Λίντον. Ο αφέντης Έρνσο , γυρνώντας από ταξίδι , έφερε στο Χάϊτς ένα μικρό παιδί, που γυρνούσε στους δρόμους του Λίβερπουλ ταλαιπωρημένο, πεινασμένο και άλαλο, τον Χίθκλιφ. Από εκείνη τη στιγμή ,άλλο ένα τέκνο προστέθηκε στην οικογένεια του Έρνσο ,υιοθετήθηκε από τον άρχοντα Έρνσο, και έζησε μαζί με τα δύο του παιδιά ,τον Χίντλυ και την Κάθριν. Ο Χίντλυ τότε ήταν δεκατεσσάρων ετών , η Κάθριν έξι και ο Χίθκλιφ επτά. Όσο ο κύριος Έρνσο έδειχνε αγάπη στο ορφανό , τόσο ο Χίντλυ μισούσε και κακομεταχειριζόταν τον Χίθκλιφ, ενώ η Κάθριν τον έκανε αμέσως φίλο και τον αγαπούσε. Όταν πέθανε ο αφέντης Έρνσο και η γυναίκα του , ανέλαβε την διαχείριση της οικογενειακής περιουσίας ο Χίντλυ με τη σύζυγό του Φράνσις. Το ζεύγος απέκτησε και ένα γιο τον Χέρτον. Τα νέα αφεντικά στα Ανεμοδαρμένα ύψη ήταν πολύ σκληρά , τυραννικά και στριμμένα. Οι νέες σκληρές συνθήκες έφεραν με τα χρόνια πιο κοντά την Κάθριν Έρνσο και τον Χίθκλιφ. Ανάμεσά τους όμως, μπαίνουν οι διαφορετικοί κόσμοι τους, ώσπου η αγάπη, καταδικασμένη κι ανεκπλήρωτη, μετατράπηκε σε μίσος, στοιχειώνοντας τις ζωές τους… Το αντίθετο κλίμα επικρατεί στο άλλο αρχοντικό στο Θράστρος Γκρέηντζ και στους Λίντον. Εδώ ζούσαν σε ένα ήσυχο κλίμα, ο κύριος και η κυρία Λίντον ,και τα δύο τους παιδιά, ο Έντγκαρ και η Ισαβέλλα , συνομήλικοι της Κάθριν και του Χίθκλιφ. Λίγα χρόνια αργότερα η Κάθριν Έρνσο, αν και αγαπούσε τον Χίθκλιφ ,παντρεύτηκε τελικά τον πλούσιο Έντγκαρ Λίντον και απέκτησαν ένα κοριτσάκι την Κάθριν ή Κάθι. Η Κάθριν Έρνσο παντρεύτηκε με τον Έντγκαρ , αλλά η καρδιά της ήταν δοσμένη στον Χίθκλιφ. Η Κάθριν και ο Χίθκλιφ είναι αδελφές ψυχές. Τα αισθήματα του ενός για τον άλλο είναι σε μεγάλο βαθμό ναρκισσιστικά. Η Κάθριν λέει κάπου στη Νέλι Νιλ : «ο Χίθκλιφ είμαι εγώ! Είναι πάντα μέσα στον νου…» Το έργο ψυχογραφεί και αναλύει τον Χίθκλιφ, που οι συνθήκες της ζωής και ο ανέφικτος και χωρίς ανταπόκριση έρωτας για την Κάθριν , αναγκάζουν τον Χίθκλιφ να εξαφανιστεί για τρία χρόνια και να επιστρέψει πλούσιος στα Ανεμοδαρμένα Ύψη .Επίσης όλα αυτά συντέλεσαν , στο να απωθήσουν και να εξουδετερώσουν κάθε ψυχική αρετή και συναίσθημα στον Χίθκλιφ και να τον μεταβάλλουν σ' ένα στεγνό και σκληρό υποκείμενο, καταστροφικό ,ολέθριο, αδίστακτο, παράφρων , με αισθήματα κακίας , μίσους και εκδίκησης. Ο Χίθκλιφ μισεί τον εαυτό του , πενθώντας εσαεί τη χαμένη αγάπη -τον χαμένο χρόνο. Ο πραγματικός σύντροφος του Χήθκλιφ είναι ο Θάνατος. Το να είναι κανείς ψυχαναγκαστικά ερωτευμένος με το παρελθόν και με τη νιότη του είναι σαν να είναι ερωτευμένος με τον ίδιο τον θάνατο… Ο Χίθκλιφ βάζει αμέσως σε εφαρμογή ένα σχέδιο αβυσσαλέου μίσους με σκοπό να εκδικηθεί για τα δεινά που είχε υποστεί στο παρελθόν. Η Κάθριν δυσκολεύεται να αφήσει τον Έντγκαρ Λίντον για τον Χίθκλιφ και εκείνος για να την εκδικηθεί παντρεύεται την αδελφή του Έντγκαρ, Ιζαβέλλα Λίντον και κάνουν ένα αγόρι τον Λίντον. Ο δύστροπος και σκληρός χαρακτήρας του Χίθκλιφ αναγκάζουν την σύζυγό του να φύγει και να πάει μαζί με το παιδί της να ζήσει στο Λονδίνο. Σε λίγα χρόνια και μεθοδικά , αφού έχει ήδη πεθάνει νέα πια η Κάθριν Έρνσο, ο Χίθκλιφ θα γίνει ο ιδιοκτήτης των δύο αρχοντικών του Γουίδεριν Χάιτς (Ανεμοδαρμένα Ύψη) και του Θράσκρος Γρέηντζ… Αν και ο Χίθκλιφ και η Κάθριν διακηρύττουν πως ο θάνατος δε θα τους χωρίσει , τελικά αφού πεθαίνει γρηγορότερα η Κάθριν, ο θάνατος όντως τους χώρισε. Και έτσι η Κάθριν λαχταρούσε είτε να τον στοιχειώσει εκείνη, είτε να πάει κι αυτός στον τάφο να τη βρει… Η δεκαεξάχρονη μικρή Κάθι (κόρη της Κάθριν Έρνσο και του Έντγκαρ Λίντον) θα αγαπήσει και θα παντρευτεί διαδοχικά τα δύο της ξαδέλφια ( μπερδεμένες, ημι-αιμομικτικές σχέσεις) ,τον Λίντον και τον Χέρτον!!! Η μια γενιά φεύγει , η επόμενη παίρνει τη θέση της. Τώρα το μυστήριο και ο τρόμος στα Ανεμοδαρμένα ύψη έχουν χαθεί , παραμερίστηκε η κατάρα των Έρνσο!!! Οι εραστές της δεύτερης γενιάς (Κάθι/Χέρτον) θα ζήσουν πιο ανοιχτοί -συμβολικά αλλά και κυριολεκτικά-στον υπόλοιπο κόσμο αλλά και στον καινούργιο αιώνα. Το παλιό θα παγιδευτεί, στα παραμύθια και τους τοπικούς μύθους , θα παραμεριστεί στο σκότος και τις ανεμοδαρμένες νυχτιές στους βάλτους , όπου φημολογείται πως ο Χίθκλιφ και η Κάθριν περπατούν χέρι χέρι… Στα «Ανεμοδαρμένα ύψη» , μετά την κορύφωση του δράματος και την υπερβολή του συναισθήματος ,ακολουθεί η λιτότητα , και, μετά την αναταραχή , ακολουθεί η γαλήνη… Η πλοκή της ιστορίας του μυθιστορήματος είναι πολυεπίπεδη και χαρακτηρίζεται από αμείλικτη βιαιότητα, όμως ο επιτυχημένος χειρισμός αυτής της πολύπλοκης δομής, οι παραστατικές περιγραφές του ερημικού τοπίου των χερσότοπων του Γιόρκσερ και το ποιητικό μεγαλείο της Έμιλι Μπροντέ συνδυάζονται με μοναδικό τρόπο, ώστε το μυθιστόρημα να αποτελεί αριστούργημα της αγγλικής λογοτεχνίας. Τα "Ανεμοδαρμένα Ύψη" είναι έργο οξύτατων αντιθέσεων και ακροτήτων: από τη μία υπάρχει το φερώνυμο σπίτι ("Ανεμοδαρμένα Ύψη" είναι η κατοικία ,που είναι τόσο εκτεθειμένη και παραδομένη στη μανία της φύσης, των καιρικών συνθηκών, αλλά και στο σκοτάδι των αβυσσαλέων ανθρώπινων παθών) και από την άλλη το Θράσκρος Γκρέιντζ το οποίο κατοικούν οι Λίντον (ένα σπίτι πλούσιο και άψογα οργανωμένο, θαυμάσια επιπλωμένο, λουσμένο στο φως). Οι αυτονόητες και διπολικές αντιθέσεις - φως/σκοτάδι, παλιό/νέο, ελπίδα/θλίψη, αναταραχή/γαλήνη, ανθρώπινο/ζωώδες, αγάπη/μίσος, υπαρξιακό « θέλω»/βιολογικό «είμαι», ζώντες/νεκροί, ζωή/θάνατος, παλιά γενιά/νέα γενιά, παλιός κόσμος/νέος κόσμος, ρομαντικά κίνητρα/ευτελή και εκδικητικά κίνητρα, ρομαντικός ήρωας/εκδικητικός ήρωας, ρομαντικό/γοτθικό, ρεαλιστικό/υπερφυσικό, Κάθριν - Χίθκλιφ/ Κάθι - Χέρτον, καταπιεστής/καταπιεζόμενος, οικογένεια/απομυθοποίησή της- γίνονται ακόμα οξύτερες, και αυτό είναι ένα από τα δυνατότερα χαρακτηριστικά του μυθιστορήματος, όπως και η δυσδιάκριτη διαχωριστική γραμμή αυτών των αντιθέτων. Η ιστορία ξετυλίγεται μέσα σε οριακά πλαίσια, ξεπερνώντας τα με δαιμονικές ταχύτητες, διαρρηγνύοντας όλους τους φραγμούς που μπορεί να υπάρχουν ανάμεσα στο φυσιολογικό και το αφύσικο. Τα «Ανεμοδαρμένα ύψη» είναι ένας άθλος δεξιοτεχνικής ποιητικής πρόζας, πρόδρομος πολλών και διαφορετικών μυθιστορημάτων. Είναι ένα ώριμο έργο της φαντασίας. Ένα έργο που φωτίζει με φιλοσοφικό βάθος ζητήματα όπως αυτά του Έρωτα, της Αγάπης, του Μίσους, της Εκδίκησης, των Αισθήσεων, του Ψυχικού Κόσμου , του Αόρατου Κόσμου και του Θανάτου. Είναι ένας ύμνος για την ομορφιά , για το σύντομο και σκληρό όνειρο που ονομάζεται έρωτας, για της αγάπης αγώνας άγονος, για την αυτοκαταστροφική ερωτική έλξη, για τη μεγίστη αντίθεση ανάμεσα στο πάθος της ψυχής και την πεπερασμένη δύναμη του σώματος, την πύλη για την άλλη ζωή, για το επέκεινα και τέλος το μυστήριο του αισθητού κόσμου. Ένα έργο πέραν του κόσμου τούτου, στον οποίο εισβάλλει ο κόσμος των νεκρών. Είναι ένα έργο που παρουσιάζει τη «διάλυση» ενός νεανικού πάθους και είναι ένα σύμπαν , όπου υπάρχουν αβυσσαλέα ανθρώπινα πάθη ,που υπερβαίνουν ακόμα κι αυτό που ονομάζομαι «θάνατος»... Η ΕΜΙΛΙ ΜΠΡΟΝΤΕ (1818-1848) δημοσίευσε ένα και μοναδικό μυθιστόρημα σε όλη της τη ζωή (με ψευδώνυμο), αλλά αυτό ήταν τα Ανεμοδαρμένα Ύψη, με το οποίο κέρδισε δίκαια την αθανασία. Μεγαλωμένη σε πολυμελή οικογένεια, στο Γιόρκσερ του βρετανικού βορρά, έχασε από μικρή τη μητέρα της. Οι αδελφές της, Σάρλοτ και Αν, επίσης γνώρισαν την επιτυχία ως συγγραφείς. Από τα συνολικά έξι παιδιά της οικογένειας επέζησαν αρχικά τέσσερα, με τις τρεις μελλοντικές συγγραφείς να βρίσκονται μέσα σε αυτά. Οι θάνατοι των δύο μεγάλων αδελφών τους προήλθαν από παιδικές ασθένειες και επιδημίες της εποχής. Τα τρία κορίτσια μεγάλωσαν στο μικρό, απομονωμένο χωριό του Χάουορθ, με το σπίτι τους να βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο τοπικό νεκροταφείο, και τις ερημικές εκτάσεις του Γιόρκσερ να απλώνονται πέρα από αυτό. Το σκληρό και άγριο αυτό περιβάλλον αποτέλεσε και πηγή έμπνευσης για την Έμιλι όταν έγραφε τα Ανεμοδαρμένα Ύψη ,το οποίο εκδόθηκε το 1847. Η Έμιλι έγραψε και πολλά ποιήματα, ενώ ορισμένες επιστολές δείχνουν πως ετοίμαζε και δεύτερο μυθιστόρημα, αλλά ο θάνατος τη βρήκε στην ηλικία των τριάντα ετών από φυματίωση, αποτέλεσμα της εύθραυστης υγείας της αλλά και του αφιλόξενου φυσικού περιβάλλοντος στο οποίο έζησε. Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

1

Τα δικά μας χρόνια



Τα δικά μας χρόνια

«Τα δικά μας χρόνια» Χ.Γκαλάν Εκδόσεις Ψυχογιός 2020 σελ. 400 Η κουκουβάγια ταυτίστηκε από την αρχαιότητα με το άγγελμα του θανάτου, ήταν ένα προμήνυμα πως κάτι κακό θα έρθει. Η κουκουβάγια , είναι ένα νεκροπούλι, ένα νυκτόβιο πτηνό που συνδέθηκε με το αίσθημα του φόβου, παρά το γεγονός πως θεωρείται πολύ χρήσιμο πουλί ακριβώς επειδή καταναλώνει αρκετά ποντίκια.. Ο φόβος αυτός ίσως να γιγαντώνεται από τα πελώρια μάτια της που λάμπουν μέσα στη νύχτα, από το αθόρυβο της πέταγμα και το άγριο παρουσιαστικό της. Οι κραυγές της κουκουβάγιας και η τσιριχτή της φωνή στα αυτιά πολλών συμβολίζουν τον επερχόμενο θάνατο, το απόκοσμο και το σκοτεινό. Συνδέθηκε διαχρονικά με το άγνωστο και το σκοτεινό, η ύπαρξή της διαποτίστηκε από διάφορους λαϊκούς μύθους. Τρεις κουκουβάγιες τραγουδούσανε ένα πρωΐ ,κι αυτό πα να πει πως όπου να΄ ναι η Μερσέδες θα πεθάνει . Οι τρεις κουκουβάγιες γι΄αυτήν έρχονταν, να την βρουν και να την πάρουν… Ένας άνδρας που τον φώναζαν Νεαρό ή Ναύτη είχε μια εξωφρενική και αλλόκοτη ιδέα : να ρίχνει καναρόσπορους στους δρόμους του Σαν Σαλβαδόρ μέχρι το σπίτι του, για να προσελκύσει τις κουκουβάγιες… Άφηνε καναρόσπορο και στην στέγη του σπιτιού του, για δόλωμα , για τις κουκουβάγιες, αλλά το τρώγανε τα περιστέρια και τα ποντίκια. Όμως ο Ναύτης περίμενε τις κουκουβάγιες , μήπως μπορέσει να τις ακολουθήσει, για να βρει αυτό που του πήρανε : την αγαπημένη του, την Μερσέδες. Όμως μια μέρα έριξε τόσο βροχή , ήταν τέτοια η νεροποντή και τόσο σοβαρές οι πλημμύρες ,που ο ποταμός Ασελουότε ξεχείλισε και μπήκε στην πόλη του Σαν Σαλβαδόρ και πλημμύρησε όλα τα καταστήματα και έτσι δεν εύρισκε ο Ναύτης καναρόσπορο. Ψάχνοντας για καναρόσπορο βρήκε ένα μοναδικό μαγαζί που είχε ,ήταν το μαγαζί της δόνιας Γκρεγόρια Μέντες. Βρίσκοντας την Γκρεγόρια του έδωσε ταυτόχρονα με τον καναρόσπορο και μια ζωή… Όλο το βιβλίο ,με την ποιητική γραφή του Χόρχε Γκαλάν ,είναι γεμάτο τέτοιες ιστορίες, θρύλους και μύθους . Μια ιστορία ενός άνδρα ,του Νεαρού ή Ναύτη, που διηγείται παράξενες ιστορίες. Μια ιστορία ενός ανθρώπου που ήρθε απ΄ την ομίχλη. Μια ιστορία ενός στρατιωτικού δικτάτορα ,του Μαξιμιλιάνου Ερνάντες Μαρτίνες , φίλο του Ναύτη. Μια ιστορία μιας πανέμορφης γυναίκας της Μερσέδες, που τραγουδούσε όμορφα ,στα κιόσκια του Πάρκου Λιμπερτάδ και που τραγουδούσε σαν δαιμονισμένη ένα τραγούδι για μια γυναίκα τόσο ελεύθερη που δε στέριωνε πουθενά , που πήγαινε μόνο όπου την πήγαινε ο γερο-βοριάς. Μια ιστορία ενός νεαρού που άκουγε συνέχεια καμπάνες . Μια ιστορία για τη γυναίκα με το κάρο ,το κάρο και το κατάστημα δημητριακών ,την δόνια Γκρεγόρια Μέντες. Μια ιστορία για την Τρελή του Παραθύρου, την Γκλόρια Κεσάδα , φίλη της Γκρεγόρια Μέντες. Μια ιστορία για την Μπλάνκα , περιστασιακή φίλη του Ναύτη. Μια ιστορία για ένα πιλότο , για το τσίρκο Paraiso, για ένα μποξέρ που αντιμετώπισε επτά αντιπάλους συνέχεια, για τους τραγουδιστές του θείου Μαουρίτσιο, για τα ταξίδια με το τρένο, για τη θάλασσα ,για το ηφαίστειο, για τις φυτείες του καφέ ,για τα χρυσά νομίσματα . Μια ιστορία για ένα άνθρωπο που αρρώστησε και όλα τα έβλεπε γκρίζα, άσπρα και μαύρα. Ασπρόμαυρες μέρες ενός ανθρώπου. Μια ιστορία για ένα θλιμμένο και λυπητερό τραγούδι της Εντίτ Πιαφ και για το διάσημο μπολέρο του Γκονσάλο Κουριέλ , Vereda tropical ,που λέει κάπου : « Λιώνει η ψυχή μου περιμένοντας». Μια ιστορία για ένα αγοράκι με το όνομα Αντρές Ασένσιο ,που ετοίμαζε ένα υπέρτατο θαύμα ,να περπατήσει πάνω στα νερά του ποταμού Ασελουάτε!!! Μια ιστορία για ένα αναφιλητό που δεν μπορούσε κανείς να ξέρει από πού ερχόταν , αν ερχόταν απ΄ τους ζωντανούς ή από τους πεθαμένους… Μια παράξενη ιστορία για ένα όνειρο, για ένα ταξίδι, για μια κατάρα, για ένα άδειο φέρετρο ,για την μαύρη μαγεία . Μια ιστορία για τον κίτρινο πυρετό και την ευλογιά στο Σαν Σαλβαδόρ, που σκότωσε πολύ κόσμο. Μια ιστορία που η κυβέρνηση του δικτάτορα Μαξιμιλιάνο ,για να …απωθήσει την ευλογιά ,διέταξε να τυλίξουν τις δημόσιες λάμπες με μπλε χαρτί και επέβαλε ποινή μετανοίας στις πόρνες της πόλης , τις οποίες υποχρέωσε να φτιάξουν ένα χαλί από πριονίδι ή αλάτι ή πέταλα λουλουδιών , στους δρόμους του κέντρου της πόλης , που θα περνούσε ο Επιτάφιος !!! ( όπως σήμερα η χλωροκίνη του Τραμπ ,θα απωθήσει τον κορωνοιό…) Μια ιστορία ενός από τους τέσσερις λόφους που δεσπόζουν στην πόλη του Σαν Σαλβαδόρ, του Σαν Χασίντο , που ήταν πάντα γκρίζος , εξαιτίας της ομίχλης. Μια ιστορία για τη φύση του ανθρώπου που είναι ίδια με του κτήνους : σκοτώνει για να επιβιώσει. Μια ιστορία για την απεργία των κατεβασμένων χεριών. Μια ιστορία που τα σκυλιά σταμάτησαν να ουρλιάζουν , γιατί ούρλιαζαν από τον πόνο οι άνθρωποι. Μια ιστορία που οι γύπες, τα όρνια και τα σκυλιά τρώγανε ανθρώπους πεσμένους σε λίμνες από αίμα. Μια ιστορία που το αίμα έκαψε τη γη. Μια ιστορία για τον Φελισιάνο Άμα , που ήταν κάσικος ενός εξαντλημένου λαού, φτιαγμένου από παράξενα όνειρα, που μπερδεύονταν με αναμνήσεις , πάντα φριχτές. Μια ιστορία για ένα επαναστατημένο άνθρωπο, που κοίταζε πάντα μακριά ή άκουγε κάποιες φωνές που ήταν πάνω από πεντακοσίων χρόνων, εκείνες των προγόνων του , εκείνες που, πριν από αυτόν , είχαν οδηγήσει το λαό του. Μια ιστορία για τους ιθαγενείς και μη ιθαγενείς αγρότες ,που δούλευαν στις φυτείες του καφέ των γαιοκτημόνων και δεν ήταν ούτε σκιές , ούτε βόδια , ούτε λήθη , ούτε θλίψη , ούτε παιδιά με όψη γέρων : ήταν άνθρωποι. Μια ιστορία για τον θρηνητικό ήχο του ανέμου, τον ήχο της θάλασσας, το υγρό σκοτάδι της ομίχλης, την βαριά, μεταλλική, έντονη μυρωδιά του αίματος. Μια ιστορία για χωριά που είχαν πνιγεί στο αίμα , που είχαν γίνει σκιές. Που δεν ακουγόταν τίποτα… Μια ιστορία που τα σπίτια γέμισαν σιωπή. Και απουσία. Μια ιστορία που η πόλη είχε βυθιστεί σε μια σιωπή που ήταν τόσο ηχηρή ώστε ήταν αδύνατο να κοιμηθούν οι κάτοικοί της. Μια ιστορία για μια εξέγερση αγροτών, που την κατέπνιξε ο στρατός του δικτάτορα Μαξιμιλιάνο. Μια ιστορία που η δόνηση του ήχου από τις μπότες των στρατιωτών μόλυνε τον αέρα, τα φύλλα και οι καρποί των δέντρων έπεφταν στο χώμα, η γη έτρεμε και προκαλούσε ανεπαίσθητους σεισμούς. Μια ιστορία για σκλάβους και αφεντικά . Μια ιστορία για τον τραγικό θάνατο τριών στελεχών του Κομμουνιστικού κόμματος του Ελ Σαλβαδόρ ,την 1η Φεβρουαρίου του 1932 , των : Φαραμπούντο Μαρτί ( που έμελλε να γίνει γνωστός ως Φαραμπούντο), Αλφόνσο Λούνα και Μάριο Σαπάτα. Μια ιστορία με ανέμους, κυκλώνες, σκιές, ομίχλες, βροχές. Μια ιστορία γεμάτη όνειρα, οράματα, φαντάσματα, θαύματα, αναμνήσεις, αρρώστιες, απελπισία, κακό και θάνατο. Μια ιστορία για ερημωμένα , καταραμένα , υπερφυσικά μέρη. Μια ιστορία που το σκοτάδι ήταν τόσο πυκνό γύρω στις δέκα το πρωΐ. Μια ιστορία για το πιο παράξενο σκοτάδι και την πιο παράξενη σιωπή. Μια ιστορία για τις αναμνήσεις που είναι το πιο σκληρό ξύλο αυτού του κόσμου… Μια ιστορία γεμάτο θανάτους. Μια προσωπική ιστορία. Η ιστορία μιας πόλης. Η ιστορία μιας ολόκληρης χώρας . Παράξενες και σκοτεινές ιστορίες . Ιστορίες φρίκης, ζοφερές και καταραμένες. Ιστορίες για ανθρώπους που ζουν περιμένοντας κάποιον ή ακόμα χειρότερα, άνθρωποι που ζουν με κάποιον για να μην είναι μόνοι και δεν ξέρουν πια τι να περιμένουν, αλλά έχουν χάσει κάθε ελπίδα στην κωλοζωή… Μια ιστορία για αυτά τα χρόνια που δεν ήταν δικά μας… Δεν υπάρχει τίποτα σε αυτές τις ιστορίες του αφηγητή του βιβλίου που να μη φαίνεται επινόηση , καθαρή παραληρηματική φαντασία ή μήπως ο γέρος άνεμος σωπαίνει όταν ο αφηγητής μιλάει, άρα όσα λέει πρέπει να΄ ναι αλήθεια ; Τίτλοι τέλους γι΄ αυτές τις ιστορίες ,αυτού του μαγικού μυθιστορήματος… Ήρθε η ώρα να σας πω και εγώ, ο αναγνώστης αυτού του βιβλίου, μια ιστορία… Ο ΧΟΡΧΕ ΓΚΑΛΑΝ γεννήθηκε το 1973 στο Σαν Σαλβαδόρ του Ελ Σαλβαδόρ. Ως ποιητής και συγγραφέας έχει τιμηθεί με πολυάριθμα λογοτεχνικά βραβεία τόσο στη χώρα του όσο και διεθνώς, όπως το Premio Nacional de Novela Corta (Εθνικό Βραβείο Διηγήματος). Το 2016 τιμήθηκε με το Βραβείο της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδημίας για το μυθιστόρημά του ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ. Γράφει: Ο Κώστας Τραχανάς

0

Middlesex



εραν

«Εράν-Βυζαντινά αμαρτήματα» Γ.Καλπούζος Εκδόσεις Ψυχογιός 2020 σελ. 593 Εκ του οράν το εράν. Από το να βλέπεις το να ερωτεύεσαι. Φιλόστρατος. Το ιστορικό αυτό μυθιστόρημα διαδραματίζεται στην Κωνσταντινούπολη και στην Αθήνα από το 766- 798 μ.Χ. Είναι η εποχή της Εικονομαχίας, των εικονολατρών και των εικονομάχων. Με τη Σύνοδο της Ιέρειας το 754 μ.Χ. αποφασίστηκε να απαγορευτεί αυστηρά η λατρεία των εικόνων και να τις αφανίσουν στο σύνολό τους (Η εκκλησία μας εορτάζει την Κυριακή της Ορθοδοξίας , την παγίωση δηλαδή της λατρείας των εικόνων ,που έγινε το 843 μ.Χ. από την αυτοκράτειρα Θεοδώρα). Η μοναχή Λυγινή και ο μοναχός Υάκινθος και άλλοι τετρακόσιοι μοναχοί και μοναχές, που τους εκδίωξαν από τις μονές τους, σύρονται στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης ,ενώ ο λαός τους διαπομπεύει και τους χλευάζει .Στρατιώτες τους υποχρεώνουν να ποδοπατήσουν μια σειρά εικόνες στρωμένες στο έδαφος και στο τέλος τους… παντρεύουν μεταξύ τους με γάμο πολιτικό. Μετά από αυτό ο Υάκινθος και η Λυγινή φεύγουν για την Αθήνα. Ο Υάκινθος ξεκαθαρίζει στη Λυγινή ότι μπορεί να παντρεύτηκαν δια της βίας , αλλά επειδή αυτός είναι αφιερωμένος στον Θεό, θα ζήσουν σαν συνείσακτοι (θα συνοικούν αλλά δεν θα συνάπτουν καμία αμαρτωλή σχέση μεταξύ τους). Ο Υάκινθος το εφήρμοσε και σύντομα ,για να αποστασιοποιηθεί από τα γήινα και κοσμικά και να τιμωρήσει το αμαρτωλό σώμα του και να το υποβάλει σε δοκιμασίες, θα γίνει πυλίτης (θα ζήσει σε μια υποτυπώδη καλύβα στην κορυφή της Πύλης του Αδριανού) και στυλίτης (θα ζήσει πάνω σε κολόνα του Ολυμπιείου) για είκοσι οκτώ ολόκληρα χρόνια. Ο πατρίκιος Φωκάς αναθέτει στους εννέα Λέοντες (μεταξύ αυτών και τον Ροδανό) μια αποστολή υψίστης σημασίας, για την Αυτοκρατορία, ,με την κωδική ονομασία : Ιερόν Στιχάριον. Αφού πρώτα αποδείξουν την αφοσίωσή τους οι Λέοντες , στον βωμό του θανάτου , θα γίνουν και αδελφοποιτοί. Ο Ροδανός είναι ένας αγγελοπρόσωπος στρατιωτικός ,αφοσιωμένος στον βασιλιά και στον πατρίκιο Φωκά. Σε μια αποστολή του πατρίκιου Φωκά, ο Ροδανός θα βρεθεί στην Αθήνα .Εκεί θα δει την Λυγινή και θα την ερωτευτεί παράφορα. Παρά τις αναστολές της η Λυγινή ,που ήταν μοναχή και παρθένα και επειδή είναι ήδη παντρεμένη με τον Υάκινθο, τελικά θα ερωτευτεί και αυτή παράφορα, τον πανέμορφο Ροδανό. Ο Ροδανός σαν τον ήλιο την τύφλωσε. Ανεμοστρόβιλος ερωτικός την τίναξε ψηλά κι ένιωθε να αιωρείται η Λυγινή. Την μάγεψε το κύμα του έρωτα, την πήρε ο αέρας, ,τη σαγήνευσε η ζωή.Εκείνος ήταν η ανάσα της. Για τον Ροδανό η Λυγινή ήταν η ηλιογέννητή του. Η ερωτική συνεύρεση με το Ροδανό θα έχει σαν αποτέλεσμα να μείνει έγκυος η Λυγινή και τελικά να γεννήσει τον γιο τους Μιχαήλ , που θα τον εγκαταλείψει στην Αθήνα , για να ακολουθήσει στην Κωνσταντινούπολη, τον εραστή της, τον Ροδανό. Απαρνήθηκε το παιδί της, για τον Ροδανό. Η Λυγινή ήταν δοσμένη στον απόλυτο έρωτα για τον Ροδανό. Το πάθος της ήταν ακραίο. Ήταν όμως η παλλακίδα του Ροδανού , διότι η γυναίκα του, ήταν η Κύνθια. Ο Ροδανός θα υποστεί βασανιστήρια ,από τον Ερμάς και θα του αλλοιωθεί το πρόσωπο. Ο Ροδανός δεν άντεχε τη φοβερή αλλοίωση της εικόνας του και το παραμορφωμένο του πρόσωπο και γινόταν σιγά σιγά φθονερός και κακότροπος. Η ασχήμια του συνδαύλιζε την καχυποψία του για την Λυγινή. Της έκαμε τον βίο αβίωτο. Οι λαβωματιές στο πρόσωπό του χαράκωσαν και μάτωσαν τον ίδιο τον έρωτα, για την Λυγινή. Το ερωτικό τους πάθος δέχτηκε καίριο πλήγμα. Τελικά η Λυγινή καταλήγει να γίνει… Άλλοι ήρωες και αντιήρωες του μυθιστορήματος , εκτός από την Λυγινή , τον Υάκινθο και τον Ρομανό είναι : οι Αυτοκράτορες Κωνσταντίνος Ε και ΣΤ , Λέων Δ και Ειρήνη, οι Λέοντες Νικήτας, Ευστάθιος ,Λεύκιος και Δαδόης, ο μαύρος ευνούχος Αράν, , ο Πομπλίωνας, ο Βάρδας ο «Μυστικός», η Πολύμνια , ο Αγαθίας, η δούλα Κομιτώ, ο Κιτίν, η Κομιτώ, ο Ερμάς, η Κύνθια, ο Παγάνης, η Μαξίμα, ο Αρκάδιος, ο Λάμπος, η θεατρίνα Γοργονία, ο Μελίας, η Λήδα, η μικρή Αγγελίνα και ο Αέτιος. Εκβιασμοί, αφορισμοί, μοιχεία, πορνείο, ρινοκόπηση, τύφλωση, αλχημεία, φιλοσοφική λίθος, μαγικά φίλτρα, εικόνες, αγιογραφίες, διαπόμπευση, ζήλια, φθόνος , πίκρα, ταπείνωση, εξευτελισμοί, οδύνες, ασέβεια, σκάνδαλα, ανομήματα, αμαρτήματα, μετάνοια, κακό, καλό, αγάπη, ηδονή, έρωτας-σφαγή, φροντίδα, αλληλοκατανόηση, κάλλος, εράν-να ερωτεύεσαι… Ποια ήταν η δοκιμασία Προμηθέας Δεσμώτης ; Ποιος ήταν ο προδότης μεταξύ των Λεόντων ; Τι ήταν το Ιερόν Στιχάριον ; Ποια ήταν η μαγική λαμπάδα ; Ποιος ήταν ο άνδρας με το χρυσαφένιο πρόσωπο ; Καμμιά φορά λαβαίνεις πιότερη χαρά απ΄ τη δέσμευση ; Μέσα απ΄τον έρωτα ο άνθρωπος αγγίζει τη μέθη της ζωής και την αγιοσύνη ; Αγάπη σημαίνει να δίνεις ; Ποια αμαρτήματα και κακουργήματα βάραιναν τον Ροδανό ; Κάνει η ομορφιά τον άνθρωπο ; Θα ξαναγεννηθεί ο έρωτας του παραμορφωμένου Ροδανού για την Λυγινή ; Το έξω του ανθρώπου καθορίζει το μέσα του ή όχι ; Το εράν περιορίζεται κατ΄ ανάγκην στην εξωτερική εικόνα ; Εράν δια του οράν της ψυχής και ουχί δια των ομμάτων… Δεν είναι πρώτη φορά που συγγραφείς δίνουν φωνή σε ημιφωτισμένους ήρωες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας , σε θύματα της επίσημης Ιστορίας ή σε ατραγούδιστους αντιήρωες της καθημερινής ζωής. Ο συμπατριώτης μας Γιάννης Καλπούζος ξαναζωντανεύει από καιρό ξεχασμένα και φαινομενικά ασήμαντα και αξιοπερίεργα επεισόδια της ιστορίας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Μια υπέροχη αφήγηση. Το βιβλίο αποτελεί εξαίσιο ανάγνωσμα , γεμάτο εντυπωσιακές εικόνες. Όπως σε όλες τις συναρπαστικές ιστορίες , οι κεντρικοί χαρακτήρες ,χαράσσονται στη μνήμη μας, ο συγγραφέας φιλοτεχνεί το πορτραίτο τους έπειτα από ενδελεχή έρευνα και λεπτή σχολαστικότητα. Πρόκειται για Αριστούργημα. Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ γεννήθηκε στο χωριό Μελάτες της Άρτας το 1960. Έχει γράψει ποιητικές συλλογές, στίχους σε 80 τραγούδια, διηγήματα και μυθιστορήματα. Με την ποιητική συλλογή « Έρωτας νυν και αεί » ήταν υποψήφιος στη βραχεία λίστα για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2008, ενώ το 2009 τιμήθηκε με το Βραβείο Αναγνωστών του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (Ε.ΚΕ.ΒΙ.) για το μυθιστόρημά του « ΙΜΑΡΕΤ». Η παραλογή «Ο λύκος», που εμπεριέχεται στη συλλογή διηγημάτων «ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ ΠΟΤΕ», βραβεύτηκε στον Διεθνή Διαγωνισμό Ποίησης και Διηγήματος «Γιώργος Σεφέρης» του Πανεπιστημίου του Παλέρμο. Άλλα έργα του είναι : «Σάος», «Άγιοι και δαίμονες», «Ουρανόπετρα» , « Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου» και «Σέρρα» . Γράφει: Ο Κώστας Τραχανάς

0