Reviews

2

Followers

0

Following

0

Βιβλία

6

Reviews

2

Followers

0

Following

0

Αγαπημένα βιβλία

6

Reviews

Το χελιδόνι του Βορρά



Το χελιδόνι του Βορρά

Μπορεί να αναγκαστείς να ζήσεις αλλού, να φύγεις. Μπορεί και να το επιλέξεις. Είτε επειδή θες ν’ ανοίξεις τα φτερά και ξέρεις ότι αλλιώς δεν θα σου δοθεί η ευκαιρία ή επειδή απλά ασφυκτιείς. Σου φαίνεται στενό το περιβάλλον, θες να βγεις παραέξω, να γνωρίσεις τον κόσμο, τους ανθρώπους, να ζήσεις διαφορετικά. Όπου και να πας όμως, ότι και να κάνεις, το μέρος που γεννήθηκες, που πήρες την πρώτη σου ανάσα, που έκανες τα πρώτα σου βήματα, θα σε ακολουθεί παντού και πάντα. Η στάμπα αυτή δεν πρόκειται να φύγει ποτέ από πάνω σου. Και να είσαι σίγουρος πως θα φτάσεις κάποια στιγμή στο σημείο που δε θα θες ούτε εσύ ο ίδιος / εσύ η ίδια να τη βγάλεις. Και ακριβώς το ίδιο θα γίνει και με τους ανθρώπους σου. Αυτό ακριβώς το συναίσθημα της γλυκιάς αναπόλησης, της βαθιάς νοσταλγίας που σε γεμίζει όταν πατάς τα δικά σου χώματα, τις δικές σου αναμνήσεις, τα αποτυπώματα που εσύ έχεις αφήσει, μου έδωσε σε μεγάλες δόσεις το εξαιρετικό μυθιστόρημα της Ισμήνης Μπάρακλη με τίτλο “Το χελιδόνι του βορρά”. Το χελιδόνι λοιπόν, είναι η ηρωίδα μας η Δάφνη, η οποία θα ζήσει όλα αυτά που προανέφερα μέσα στις σελίδες του βιβλίου και θα αποτίσει με αυτόν τον τρόπο φόρο τιμής στα δύο πιο σημαντικά πρόσωπα της ζωής της – τον πατέρα της τον Δημητρό και τον φίλο του τον Νιόνιο (οι οποίοι έχουν μία σχέση η οποία θα σας αποκαλυφθεί καθώς θα διαβάζετε). Η συγγραφέας κάνει αυτό το αρκετά χρησιμοποιημένο αλλά πολύ ενδιαφέρον μπρος-πίσω, δείχνοντάς μας παρόν και παρελθόν και ξετυλίγοντας τις ιστορίας αρκετών προσώπων που δένονται μεταξύ τους με πολύ έξυπνους τρόπους αφήνοντας στο τέλος την αίσθηση ότι πρόκειται για μία και μοναδική ιστορία. Και όντως, έτσι είναι για την ηρωίδα μας. Καθώς ότι έχει γίνει στο παρελθόν, καθορίζει ποιοι είμαστε στο σήμερα, σωστά; Άρα μπορεί να χρησιμοποιήσεις ένα σχήμα που έχουν χρησιμοποιήσει πολλοί αλλά αν ξέρεις πώς να το κάνεις, τότε το αποτέλεσμα δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο. Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα στο οποίο θα βάλω οχτώ στα δέκα.

0

Αροθυμώ σε



Η άποψή μου

Πώς είναι άραγε να χάνεις την πατρίδα σου; Πώς είναι να σε διώχνουν απ’ τον τόπο που γεννήθηκες, που μεγάλωσες, που έκανες τα πρώτα σου βήματα, που ερωτεύτηκες; Να αναγκάζεσαι να γίνεις πρόσφυγας, παλεύοντας κάθε μέρα με το θεριό μόνο και μόνο για να καταφέρεις να κρατηθείς στη ζωή; Κι απ’ τη μία στιγμή στην άλλη να χάνεις τα πάντα; Άραγε πώς είναι να είσαι Πόντιος, Αρμένιος, Σύριος; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που στριφογυρίζουν στο μυαλό μου τον τελευταίο καιρό, επηρεασμένος από πολλά. Καταρχάς από το εκπληκτικό σήριαλ που αναφέρεται στη γενοκτονία των Ποντίων (Κόκκινο Ποτάμι) που σκηνοθέτησε ο εξαιρετικός σε κάθε του δουλειά Μανούσος Μανουσάκης, το οποίο είναι βασισμένο στο βιβλίο που έχει γράψει ο Χάρης Τσιρκινίδης και αφετέρου, από την όλη ατμόσφαιρα που αυτό δημιούργησε στον κόσμο μου αλλά και από κάποιες προσωπικές σκέψεις και εμπνεύσεις επάνω σε αυτό. Επηρεασμένος λοιπόν από όλα αυτά, αποφάσισα να κατεβάσω επιτέλους από τη βιβλιοθήκη μου και να διαβάσω το μυθιστόρημα με τίτλο “Αροθυμώ σε” της Ρενέ Στυλιαρά που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “Queens Publication.” Σαν πρώτη ματιά, το εξώφυλλο είναι πανέμορφο. Ο πρόλογος αρκετά υποσχόμενος. Δεν θα μπορούσα όμως να πω το ίδιο και για το υπόλοιπο κομμάτι του βιβλίου. Ενώ η συγγραφέας φαίνεται ότι προσπαθεί να διηγηθεί μια ενδιαφέρουσα ιστορία, βασισμένη προφανώς εν μέρει στα ιστορικά γεγονότα της περιόδου της γενοκτονίας, κατά τη γνώμη μου το κάνει με τραχύ και απότομο τρόπο. Τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο με πολύ γρήγορη αλληλουχία. Θα ήθελα να δω μία προσπάθεια εμπλουτισμού από τη συγγραφέα, να “τραβήξει” όπως λέμε με αυτόν τον τρόπο λίγο παραπάνω την ιστορία. Για παράδειγμα, όταν ξεκινά να εξιστορεί την ιστορία των δύο βασικών πρωταγωνιστών – οι οποίοι καταλήγουν μαζί στη πορεία – δεν μου δίνει την αίσθηση του ρομάντζου που δημιουργείτε μεταξύ τους αλλά μου τους δείχνει αμέσως σαν ζευγάρι. Φυσικά υπάρχει και ο έρωτας με την πρώτη ματιά, προσωπικά όμως θα περίμενα να το “χτίσει” λίγο περισσότερο. Όπως και στο τέλος της ιστορίας, όπου αναφέρει αμέσως, χωρίς προϋπάρχουσα έστω συζήτηση, ότι οι δυο τους θα πρέπει να χωριστούν και να μη ξαναϊδωθούν ποτέ. Συν ότι το βιβλίο τελειώνει πολύ απότομα. Γενικά, μου έλειψε όλο αυτό το “χτίσιμο” που προανέφερα, το οποίο βοηθά κιόλας στο να μεγαλώσει σε διάρκεια προφανώς το μυθιστόρημα αλλά και μπορεί να παρατείνει την αγωνία σε πολλά σημεία και να το κάνει έτσι πιο έντονο, να καταφέρει να “κολλήσει” τον αναγνώστη ο οποίος ζητά εναγωνίως να μάθει περισσότερα. Η αλήθεια είναι ότι αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με τη συγκεκριμένη συγγραφέα κι έτσι, δεν μπορώ να έχω μέτρο σύγκρισης. Σαν standalone εικόνα πάντως, θα μπορούσα να πω ότι δεν με ελκύει.

0