Reviews

14

Followers

7

Following

9

Βιβλία

2

Reviews

14

Followers

7

Following

9

Αγαπημένα βιβλία

2

Reviews

Αϊλίν



Χμμ

Είχα μεγαλύτερες προσδοκίες γι αυτό το βιβλίο. Η αλήθεια είναι πως με κούρασε η γραφή του και επίσης βρήκα τις πρώτες χοντρικά 250 σελίδες το ίδιο χωρίς ενδιαφέρον. Το τρίτο αστέρι το πήρε λόγω των τελευταίων 50-60 σελίδων. Σε όλο το βιβλίο η πρωταγωνίστρια αμφιταλαντεύεται μεταξύ λογικής και παράνοιας ενώ η σχέση με τον αλκολικό πατέρα μια σε νευριάζει και μια σε κάνει να την λυπάσαι.

0

Τ' αχνάρια των ξυπόλητων ποδιών



Θα το προτιμούσα συντομότερο

Νομίζω το έχετε καταλάβει πως είμαι λάτρης των ιστορικών μυθιστορημάτων, μερικά όμως ρε παιδί μου όσο και να το ζορίσουμε καλά είναι να μην τραβάν τόσο. Το όλο στόρυ δεν μπορώ να πω ότι είναι κακό αλλά τραβάει πολύ. Δεν είναι απαραίτητο νομίζω όλα τα βιβλία να είναι πάνω από 500-550 σελίδες, κάποια ίσως είναι καλύτερο να τελειώνουν στις 300-350 ας πούμε. Με άφησε με την εντύπωση το συγκεκριμένο βιβλίο πως έγινε μεγάλη προσπάθεια για κάλυψη περισσότερων σελίδων. Σίγουρα αν ήταν η ίδια ιστορία σε συντομότερο βιβλίο θα ήταν διαφορετική πιθανότατα η άποψη μου. Θα παραβλέψω την αναφορά για τους νεκρούς φοιτητές μέσα στο Πολυτεχνείο , πατημένους από το τανκ, καθαρά και μόνο γιατί ήταν πολύ σύντομη και όχι γιατί την δέχομαι. Τόσες δεκαετίες της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας και αντί να με αφήσουν με τον στόμα ανοιχτό μετρούσα κατακτήσεις που πέσαν στο κρεβάτι του Άλκη όταν ήταν φαντάρος. Με κούρασε λοιπόν η τόσο αργή πλοκή με επαναλαμβανόμενες αναφορές σε ανούσιες περιγραφές των ηρώων.

0

Γραφικός χαρακτήρας



Ευκολοδιάβαστο

Δεν είναι το στυλ μου αλλά είναι βιβλίο εύκολο και κύλησε γρηγορα και ευχάριστα με τον απογευματινό καφέ! Μου άρεσε παντως η γραφή του και θα κοιτάξω και άλλα βιβλία του.

0

Παγωμένες σκιές



Εξαιρετικό

Μια μεριά του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου όχι τόσο συζητημένη και ειπωμένη μέσα από βιβλία, αυτή της εξόντωσης των Λιθουανών από τους Σοβιετικούς και η απέλαση των περισσοτέρων στα γκουλάγκ της Σιβηρίας από τα οποία δεν επέστρεψε σχεδόν κανένας και στα οποία η συνθήκες ήταν ακόμα χειρότερες από αυτές των στρατοπέδων συγκέντρωσης των Γερμανών. Εξαιρετικό με τέλεια ροή, δεν βαρέθηκα πουθενά και το βιβλίο έφυγε απίστευτα γρήγορα. Συγκινητικό και δυνατό ανάγνωσμα που πραγματικά σε κρατά από τη μύτη για να μην το αφήσεις.

0

Τα εξαφανισμένα κορίτσια του Παρισιού



Ενδιαφέρον

Αρκετά εύκολο στην ανάγνωση και η ιστορία παρόλο που είναι παράλληλη 3 διαφορετικών γυναικών και σε διαφορετικές χρονικές στιγμές δεν σε μπερδεύει καθόλου. Με μικρά και ενδιαφέροντα κεφάλαια που βοηθάνε την διάθεση του αναγνώστη να συνεχίσει. Προσωπικά δυσκολεύομαι να καταλάβω την καούρα που έπιασε την Γκρέις να ανακαλύψει τι έγινε, απλά βρίσκοντας μια βαλίτσα με 12 φωτογραφίες γυναικών? ΟΚ ναι είναι μυθοπλασία αλλά ποίος άνθρωπος το κάνει αυτό. Χρειαζόταν βέβαια και την ιστορία αυτή η περιέργεια της Γκρέις. Δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να πω ότι δεν μου άρεσε, αντίθετα μάλιστα μου άρεσε ιδιαίτερα ένα βιβλίο για τις γυναίκες πράκτορες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά ίσως να περίμενα κάτι διαφορετικό όσον αφορά τον ρόλο της περίεργης Γκρέις. Κατά τα άλλα μου κράτησαν οι υπόλοιποι χαρακτήρες καλή συντροφιά και δεν με κούρασαν.

0

Ο νικητής τα παίρνει όλα



Οκ

Το τελείωσα σχετικά γρήγορα στις δικοπές μου. Γιατί βρε κύριε Παπακώστα δεν αλλαξες λίγο έστω το τέλος; Οκ καλή προσπάθεια για ιστορικό μυθιστόρημα της ιστορίας της νεότερης Ελλάδας, όμως έλεος και αυτός ο προταγωνιστής τον οποίο βρήκα κάπως σαχλό που βλέπει κάποιαν και δεν μπορεί να αναπνεύσει γιατί ερωτεύτηκε αμέσως, και το πόσο καλό παιδί είναι και ολότι τελείωσε το Πανεπιστημιο. Γενικά δεν μπορώ να πω ότι ήταν κακή ιστορία αν και λίγο κούρασε το καλό παιδί ο Περικλής που τελείωσε και το Πανεπιστήμιο και έγινε καί κάτι όπως ήθελε. Ισως το θετικό ήταν οι πολλοί συχνοί και μεγάλοι διάλογοι αντί για βαρετές ίσως περιγραφές.

0

Όνειρα γλυκά



Εξαιρετικό

Πραγματικά εξαιρετικό. Είναι από τις φορές που αγοράζω ένα βιβλίο μόνο επειδή κατι μου έκανε κλικ στο εξώφυλλο, μην έχοντας διαβάσει ούτε το οπισθόφυλλο. Το είχα κανένα χρόνο στη βιβλιοθήκη μου και πραγματικά μετανιώνω που το άφησα τόσο καιρό να περιμένει. Μόλις σήμερα που το τελείωσα συνειδητοποίησα πως είναι μυθιστορηοποιημένη η αυτοβιογραφία του συγγραφέα. Είναι από τα βιβλία που σίγουρα θα ξαναδιαβάσω!

0

Η Βιβλιοθηκάριος του Άουσβιτς



Εξαιρετικό

Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα, που δεν θες να αφήσεις από τα χέρια σου, το όποιο είναι βασισμένο στη εμπόλεμη ζωής της Ντίτα Κράους, μιας Εβραιοπούλας μόλις 9 χρονών όταν ξεκίνησαν όλα από τη Πράγα. Θα κερδίσει τον αναγνώστη από τις πρώτες του κιόλας σελίδες καθώς αν και βιβλίο που διαδραματίζεται στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μάλιστα το περισσότερο μέσα στο στρατόπεδο εξόντωσης Άουσβιτς-Μπιρκενάου, είναι αρκετά ανάλαφρο, έως τη στιγμή που πρέπει, και διαβάζεται πάρα πολύ εύκολα. Προσωπικά μου άρεσε που ο συγγραφέας κάνει αναφορές και στα βιβλία της παράνομης βιβλιοθήκης του Άουσβιτς, τα οποία φαντάζομαι πως έχει συλλέξει από τις μαρτυρίες της ίδιας της Ντίτα Κράους η οποία και τα φυλούσε επί 6 μήνες που ήταν στο στρατόπεδο. Η Ντίτα έφηβη πλέον στο στρατόπεδο αποτελεί παράδειγμα θάρρους, καθώς ποτέ δεν παραδόθηκε στην κακή της μοίρα και δεν παραιτήθηκε από την θέληση της για ζωή και για πινελιές "πραγματικότητας" που κέρδισε ξεκλέβοντας λίγο χρόνο και διαβάζοντας στα κρυφά, πράγμα που την κρατούσε και της έδινε δύναμη να ελπίζει σε μια πραγματικότητα στην οποία ήθελε να επιστρέψει. Τελικά, χωρίς να προδώσω τίποτα από την πλοκή βγαίνει νικήτρια τόσο από την μαύρη, από την ανθρώπινη τέφρα, λάσπη του Άουσβιτς όσο και από αυτόν τον ηλίθιο πόλεμο όπου το Τρίτο Ράιχ εξόντωνε ανενόχλητο ανθρώπους πιο εύκολα απ' ότι ίσως τα ζωύφια. Κλείνω με μια υπέροχη φράση από τις πρώτες κιόλας σελίδες του βιβλίου: "Τα βιβλία είναι επικίνδυνα, κάνουν τους ανθρώπους να σκέφτονται." Καλή ανάγνωση σε όσους δεν το ξεκίνησαν ακόμα, δεν θα το μετανιώσουν.

0

Άγγελοι από στάχτη



Αξίζει να διαβαστεί

Βερολίνο, 1998. 'Δεν φαντάζεσαι πόσο δύσκολο είναι ν' ανακαλύπτεις πως διαφέρεις χωρίς να ξέρει κανείς να σου εξηγήσει τον λόγο. Δεν μπορείς να υποπτευθείς πόσο υποφέρεις όταν πρέπει να κρύβεσαι, να υποκρίνεσαι και να αισθάνεσαι ενοχές, μόνο και μόνο επειδή δεν είσαι συνηθισμένος.' Η Εύα Στεργίου, εγγονή της Ροζαλίας Σεφεριάδη, είναι φοιτήτρια στο Βερολίνο, το 1998. Τη νύχτα που μαθαίνει ότι πέθανε η γιαγιά της δέχεται μαζί με τον έγχρωμο φίλο της την άγρια επίθεση μιας ομάδας νεοναζί. Τους κακοποιημένους νέους θα εντοπίσει ο αστυνομικός διευθυντής Νόρμπερτ Γουόκερ. Ένα σημάδι στο σώμα της Εύας θα γίνει η αφορμή για μια σειρά καταιγιστικών εξελίξεων και την αποκάλυψη συγκλονιστικών μυστικών. Με φόντο την ιστορική πραγματικότητα των γενετικών πειραμάτων, το ναζιστικό πρόγραμμα Lebensborn και το ξύονημα του νεοναζισμού, τρεις άνθρωποι αναζητούν την υπαρξιακή τους ταυτότητα και ανακαλύπτουν πως κανένας πόλεμος δεν τελειώνει απλώς επειδή παύουν τα πυρά μεταξύ των εχθρών. Οι χειρότεροι πόλεμοι είναι εκείνοι που ξεσπούν στη σιωπή... Η Ροζαλία έχει πλέον πεθάνει και έχει πάρει την πρωταγωνιστική της θέση η εγγονή της Εύα, μια κοπέλα η οποία δέχεται επίθεση από ομάδα νεοναζί οι οποίοι σκοτώνουν τον φίλο της Ααλίφ και την βιάζουν. Αυτό το περιστατικό είναι η αφορμή για τον αστυνομικό διευθυντή Νόρμπερτ Γουκερ να αρχίζει να σκαλίζει τόσο το παρόν όσο και το παρελθλον θέλοντας εκτός από την Εύα να βοηθήσει και τον φίλο του Χάνς. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες της πλοκής του βιβλίου για να μην σας το χαλάσω. Η Τραυλού θίγει πολύ ευαίσθητα ιστορικά θέματα όπως αυτό του Lebensborn το οποπιο έλαβε μέρος σε διαφορα μέρη της ναζιστικής και όχι μόνο Γερμανίας. Σου σηκώνεται πραγματικά η τρίχα όταν τα διαβάζεις είναι όμως πράγματα τα οποία πραγματικά έχουν συμβεί, και δεν είμαι και σίγουροι κατα πόσο έχουμε μάθει τα πάντα, καθώς πιστεύω πως είναι και πολλά που δεν έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας. Σε αυτό το βιβλίο η συγγραφέας έχει μειώσει αισθητά σε σχέση με τα προηγούμενα δύο την επανάληψη που χαρακτηρίζει την γραφή της χωρίς να έχει εξαφανιστεί όμως. Πραγματικά πολύ ωραίο βιβλίο που μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον, και πιστεύω ιδανικό κλείσιμο μιας υπέροχης τριλογίας. Καλή ανάγνωση αγαπημένοι μου σίγουρα αξίζει.

0

Άνθρωποι από στάχτη



Πολύ καλό

Παρίσι, 1940. Τα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν πάνω από τη Γαλλία την εποχή που η Ροζαλία Σεφεριάδη αναζητά τον αγαπημένο της Ανατόλ Κοβάλσκι που έχει εξαφανιστεί. Σύντομα θα μάθει πως πίσω από την εικόνα του διάσημου μαέστρου κρύβεται ένας άνθρωπος που προσπαθεί να επουλώσει τις κρυφές πληγές του παρελθόντος. Παλεύοντας να επιβιώσει σε μια αφιλόξενη για ανύπαντρες μητέρες εποχή, η Ροζαλία δέχεται να γίνει η Χάννα Λαρούζ, σύζηγος του Γαλλοεβραίου ζωγράφου Ζαν Πιερ. Αυτή η απόφαση, σαν το πρώτο πλακάκι ενός ντόμινο, θα την οδηγήσει πρώτα στο κρεβάτι του Γερμανού ταγματάρχη Μαξ Μάισνερ κι έπειτα στο πορνείο και στην ορχήστρα γυναικών στο στρατόπεδο του Άουσβιτς. Καθώς η αυτοθυσία εναλλάσσεται με την προδοσία, η αλήθεια με το ψέμα και η εξιλέωση με την ταπείνωση, τα όρια του μυαλού και του κορμιού της δοκιμάζονται και η διπλή απώλεια που θα υποστεί θα τη στοιχειώσει για πάντα. Η μοίρα εξαντλεί τη σκληρότητά της, αρπάζοντας όσα της είχε χαρίσει. Συνέχεια του πρώτου βιβλίου η Ροζαλία εξακολουθεί να μου είναι αντιπαθής καθώς για ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου μου φαίνεται σαν να σκέφτεται μόνο τον εαυτό της. Αυτό αλλάζει όταν αρχίζει να αυτοθυσιάζεται για να προστατέψει τόσο τον Ζαν Πιερ όσο και τον μικρό Ανατόλ. Ο Ζαν Πιερ, αχ αυτός ο Ζαν Πιερ. Με κούρασε λίγο με την ηττοπάθεια του και το μπεκρούλιασμά του για μια αγάπη μονόπλευρη, ώσπου να γίνει η αποκάλυψη και να καταλάβω τον λόγω που τον έριξε τόσο ψυχολογικά και τον γέμισε τύψεις, κι εγώ νόμιζα πως ήταν που έχασε την έμπνευσή του. Καταλήγοντας στο Άουσβιτς η Ροζαλία προτίμησε να γίνει η πρώτη πόρνη του πορνείου που ετοιμάζαν οι Ες Ες παρά να τους χαρίσει την μουσική της. Τι να πω δεν είμαι καλλιτεχνική φύση και μάλλον αυτό δεν θα το καταλάβω ποτέ. Πραγματικά την συμπάθησα μόνο προς το τέλος του βιβλίου που έκανε ότι χρειαζόταν και ότι περνούσε από το χέρι της για να προστατέψει τον μικρό της. Την πόνεσα σαν μάνα και την λυπήθηκε η ψυχή μου. Πραγματικά πολύ ωραίο βιβλίο που μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον, το τελείωσα πολύ γρήγορα και εύκολα. Για το μόνο ίσως που έχω μια ένσταση είναι για το ότι επιμένει η συγγραφέας να επαναλαμβάνει σε μερικά μακροσκελή σημεία περιγραφές καταστάσεων, ανθρώπων και συναισθημάτων. Οκ αν το διαβάσαμε ήδη μια φορά το καταλάβαμε δεν νομίζω πως χρειάζεται να διαβάζω για το ίδιο συναίσθημα 5 φορές από 1-2 σελίδες την κάθε φορά. Ωστόσο, αυτή η μικρή παρατήρηση δεν στάθηκε αρκετή για να μου μειώσει το ενδιαφέρον και να θελήσω να σταματήσω ίσως την ανάγνωση της ιστορίας της. Ομολογουμένως μου άρεσε πολύ περισσότερο από το πρώτο βιβλίο της σειράς "Θεοί από στάχτη". Πάμε για το τρίτο λοιπόν.

0

Θεοί από στάχτη



Αξιόλογο

Η Ροζαλία Σεφεριάδη, κόρη του Αρίστου και της Ελπινίκης, που κατέφυγαν πρόσφυγες στη Θεσσαλονίκη το 1914, είναι μια κοπέλα διαφορετική από εκείνες της γενιάς της. Αδιαφορεί για τα τετριμμένα κοριτσίστικα όνειρα και οραματίζεται μουσικές σπουδές στο Παρίσι, πρόλο που τα σύννεφα του ναζισμού σκιάζουν ήδη την Ευρώπη. Κρύβωντας χρόνια ολόκληρα ένα εφημεριδόφυλλο με την φωτογραφία του νεαρού μαέστρου Ανατόλ Κοβάλσκι, παίρνει την τύχη στα χέρια της όταν λαμβάνει ένα γράμμα από τη Γαλλία. Παιδική φίλη με τον Αλμπέρτο Μαλάχ, γιο του εύπορου βιβλιοπώλη της εβραϊκής κοινότητας, ο οποίος βιώνει την ροσωπική τυ τραγωδία, α καταστρώσει ένα ραδιούργο σχέδιο για να περιφρουρήσει τα μυστικά και των δυο τους. Χάρη σε αυτό το σχέδιο η Ροζαλία και ο Ανατόλ θα ανταμωθούν... Τιθα προκύψει από την μοιραία γνωριμία τους; Ποιό ρόλο θα παίξει στη σχέση τους ο Γαλλοεβραίος ζωγράφος Ζαν Πιερ Λαρούζ και ποιός είναι στ' αλήθεια ο Κοβάλσκι; Ο Αρίστος και η Ελπινίκη, γονείς της Ροζαλίας καταφέρνουν να γλυτώσουν από τους Νεότουρκους στη σφαγή της Νέας Φωκαίας στα Μικρασιατικά παράλια το 1914 και καταφέυγουν σαν πρόσφυγες στην Θεσσαλονίκη. Εκεί έχοντας υποστεί για μήνες κακουχίες και στερήσεις, ο Αρίστος αποφασίζει να ζητήσει δουλειά σε ένα Εβραίο της Θεσσαλονίκης, και δεν θα του βγεί σε κακό, καθώς γίνεται έμπιστος υπάλληλός του και τους δένει για πολύ καιρό μια χρόνια φιλία. Το 1917 έρχεται στη ζωή η Ροζαλία εν μέσω της μεγαλης πυρκαγιάς της Θεσσαλονίκης. Ξεκινώντας με εκτενή αναφορά στη συμβίωση των "Ρωμιών" και των "Τούρκων" στα παράλια της Μικράς Ασίας και μέχρις ότου να αρχίσει να αλλάχει αυτό ώσπου μια μέρα οι Νεότουρκοι να εισβάλουν και να σφάζουν όποιον βρεθείσ το δρόμο τους. Πολύ ζωντανή περιγραφή της Μικρασιατικής Καταστροφής και ας μιλάμε για την Νέα Φωκαία και όχι την Σμύρνη. Ακολουθεί η ζωή των τότε προσφύγων στη Θεσσαλονίκη με όλες τις δυσκολίες που βίωναν και συνεχίζει με την μεγάλη πυρκαγιά που ισοπέδωσε το μεγαλύτερο τμήμα της συμπροτέυουσας. Εμένα προσωπικά με παρακίνησε το βιβλίο να το αφήνω και να κάνω την έρευνά μου και το διάβασμά μου σχετικά με τα ιστορικά γεγονότα που περιγράφονται. Εξαιρετικό και δεν με κούρασε καθόλου ώσπου να αρχίσει τις δολιοπλοκές για να καταφέρει το δικό της η Ροζαλία. Μέχρι στιγμής δεν κατάφερα να την συμπαθήσω αφού είναι άνθρωπος που εύκολα πατά επί πτωμάτων για να καταφέρει το δικό της το οποίο δεν είναι άλλο παρά να γνωρίσει στο Παρίσι τον έπί χρόνια έρωτά της, Ανατόλ Κοβάλσκι, το οποίο αγαπούσε από μια φωτογραφία του σε μια εφημερίδα. Δεν θα το παρατήσω παρόλα αυτά θα ξεκινήσω αμέσως το δέυτερο βιβλίο της σειράς να δω μήπως δικαιώνεται τελικά η Ραζαλία και ο χαρακτήρας που έχει βγάλει στο πρώτο βιβλίο. Stay tuned λοιπόν που θα ακολουθήσει κριτική για το δεύτερο βιβλίο της σειράς, το "Άνθρωποι από στάχτη".

0

Το μυστικό της σαβάνας



Ο μικρός ενθουσιάστηκε

Ένα πουλάκι δυσκολεύεται να μάθει να μάθει να πετάει, κι αποφασίζει να ζητήσει τη βοήθεια των υπολοίπων ζώων της σαβάνας. Θα κατορθώσει να ακολουθήσει το ένστικτό του και να συναντήσει τα αδέρφια του στα ψηλά κλαδιά των δέντρων? Πολύ απλή και διασκεδαστική ιστορία που ο μικρός μου, μόλις 1.5 χρονού, την λάτρεψε. Συναντήσαμε και ακούσαμε τα ζωάκια που ήδη ξέραμε και αγαπούσαμε το λιοντάρι και τον ελέφαντα καθώς μάθαμε και καινούρια ζώα όπως ο αγριόχοιρος και το γκνου. Μιμηθήκαμε του ήχους των ζώων και χαλαρώσαμε μαζί με τους υπόλοιπους ήχους της άγριας φύσης. Πολύ όμορφη και γλυκιά εικονογράφηση που κίνησε αμέσως το ενδιαφέρον του μικρού, ακόμα και πριν ανακαλύψει τους ήχους. Βιβλίο που αξίζει σίγουρα να υπάρχει στην παιδική βιβλιοθήκη ενός σπιτιού. Σίγουρα θα αγοράσουμε και το άλλο βιβλίο της ίδιας σειράς 'Τα φώτα του δάσους'.

0

Ένα τελευταίο καλοκαίρι



Εξαιρετικό

Ευρώπη, περίοδος Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Μια Γερμανίδα αριστοκράτισσα και ο έρωτας της με έναν Ρώσο αιχμάλωτο πολέμου. Πρωσία - Αγγλία - Σιβηρία και γκουλάγκ. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος από μια άλλη οπτική γωνία, αυτή των Γερμανών που δεν τον ήθελαν. Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αυτό το βιβλίο δεν είναι πιο γνωστό!!! Δεν θα πω πολλά, είναι απλά υπέροχο και σου προκαλεί πολύ έντονα συναισθήματα. Πολύ καλογραμμένο όσον αφορά τις περιγραφές. Έχει προσπεράσει οποιοδήποτε άλλο βιβλίο του έχω βάλει 5 αστέρια και είναι μόνο του στην πρώτη θέση.

0

Από ζάχαρη κι αλάτι



Γιατί όχι?

Ο ήρωας μας, ο Αντρέας, είναι ένα παιδί που μεγαλώνει σε ένα χωριό της Ηπείρου στην προπολεμική περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Κατοικέι με τους γονείς στο απομονομένο σπίτι τους στο βουνό. Νιώθει μονίμως πεινασμένος για την αγάπη της μητέρας του καθώς πιστεύει πως δεν την παίρνει όλη όση θέλει να του δώσει καθώς εκείνη συγκρατείται λόγω του αυστηρού πατέρα του. Με το ξέσπασμα του πολέμου ενάντια στους Ιταλούς ο πατέρας του Ανδρέα φεύγει για το μέτωπο, οπότε μάνα και γιος μετακομίζουν στο αρχοντικό της γιαγιάς στο κέντρο του χωριού, όπου και εξελίσσεται το κύριο και βασικό μέρος της ιστορίας. Η σχέση του Αντρέα με τη μάνα του δεν θα αλλάξει, αλλά τα συναισθήματα και των δύο θα γίνουν πιο δυνατά και θα συνεχίσουν να υποβόσκουν. Η αφήγηση γίνεται σε πρώτο πρόσωπο, μέσα από τα μάτια και τη φωνή του Αντρέα. Η φωνή αυτή έχει κάτι από την ντοπιολαλιά που βοηθάει στην εξέλιξη και φέρνει τον αναγνώστη πιο κοντά στην ίδια την ιστορία. Σε αρκέτά σημεία φαίνεται πολύ επιτειδευμένος αυτός ο "χωριάτικος" λόγος της εποχής και της περιοχής και ίσως νιώσει ο αναγνώστης ότι η συγγραφέας προσπαθεί πολύ. Εγώ πάντω το σκέφτηκα αρκετά ως περίπου και την μέση του βιβλίου. Αν και το κατατάσω στα Ιστορικά Μυθιστορήματα το στοιχείο της ιστορίας δεν είναι και τόσο έντονο και δεν βγάινει σε πρώτο πλάνο παρά μόνο σαν background στην αφήγηση των προσωπικών βιωμάτων του Αντρέα. Δεν μπορώ να πω πως έχασα τον ύπνο μου για να το διαβάσω αλλά θα ήταν ψέματα να πω ότι δεν είναι ευκολοδιάβαστο βιλίο. Ειδικά το δεύτερο μισό του το τελείωσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, δεδομένου του χρόνου που έχω. Παρόλα αυτά πιστέυω πως αποτελεί μια ωραία προσθήκη στην ββλιοθήκη μου. Καλή προπάθεια από την συγγραφέα.

0