Reviews

8

Followers

0

Following

0

Βιβλία

0

Reviews

8

Followers

0

Following

0

Αγαπημένα βιβλία

0

Reviews

Στα μούτρα σου



Στα μούτρα σου

Ο Γιωργής είναι ένα ανέμελο,ευαίσθητο, τρυφερό, πρόθυμο,δοτικό παιδί,ένας καλός μαθητής. Όμως τόσο σκανδαλιάρης!! Μαζί με τους φίλους του παίζουν στις αλάνες μπάλα ,επιδιώκοντας πάντα μια νίκη.. Φάρσες σκαρώνουν,στήνουν καβγάδες.. Ανοίγουν την αγκαλιά ,σε όσους αγαπούν και ξέρουν να τιμούν την φιλία τους.Είναι όλοι για έναν,και ένας για όλους... Εκεί σε μια πόλη που "μιλά ψιθυριστά",που αντιστέκεται στο σκοτάδι μιας εποχής πληγωμένης απ'την εφτάχρονη δικτατορία, μεγαλώνει και ανδρώνεται ο Γιωργής.Το σκοτάδι αυτό στα μάτια του Γιωργή,είναι η βίτσα του δασκάλου,το άδικο του εθνικόφρονα διευθυντή..Τί κι αν τιμωρείται για την ανυπακοή,τις σκανταλιές;;Αρνείται τον πόνο και τα δάκρυα.Αντιστέκεται!! Και όλοι μαζί οι φίλοι σχεδιάζουν και σκαρώνουν μυστικά χωρίς πάντα επιτυχία τις φάρσες τους,στην όποια εκδίκησή τους.Γιατί απλά,δεν ανέχονται το άδικο. Σ'αυτήν την πόλη θα γνωρίσει ο Γιωργής και τον πρώτο του έρωτα που ακούει στο όνομα Ναυσικά.Και που μια μέρα ένα βλέμμα της,ένα της φιλί στο μάγουλο του θα τον κάνει τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο του σύμπαντος.Αυτός ο άγουρος έρωτας που ξυπνά μέσα του, μα τόσο ώριμος,θα μείνει στην καρδιά του για πάντα. Στα χωριά των παππούδων του, πότε στο βουνό,πότε στη θάλασσα,θ'αγκαλιάσει τη φύση και θα μάθει να τη σέβεται.Θα "γεμίσει" απ'τις μυρωδιές της.Τα μάτια του θ'αστράψουν"στο μπλε του πελάγους. Από τον θυμόσοφο νησιώτη γέροντα είναι που θα ακούσει για αξίες που τα βιβλία του σχολείου του,δεν του"είπαν" ποτέ...Και έτσι θα πορευτεί στο δρόμο της ενηλικίωσης προσπαθώντας να χωρέσει ανάμεσα στα παιχνίδια και τις χαρές των εννέα του χρόνων,τον παράξενο κόσμο των μεγάλων.. .... Με έναν επίλογο που ομολογώ με "γονάτισε",ο Μιχάλης Κατσιμπάρδης,γράφοντας με την γλώσσα των παιδιών, κοιτώντας το βλέμμα τους,μας ξυπνά μνήμες νοσταλγικές μιας αθωότητας που σβήστηκε στο πέρασμα του χρόνου.Με τα παιδικά γέλια και την ανεμελιά "ντύνει" χωρίς περιττά φτιασίδια και χρωματίζει το γκρίζο μιας ζοφερής εποχής, πότε με γέλιο,πότε με συγκίνηση.Γνήσιος αφηγητής,μιας ανεπανάληπτης παιδικότητας,σε φόντο "σκοτεινό".. .... Εγώ θα πω,πως ο Γιωργής με τους επιστήθιους φίλους του,είναι για μένα, η πιο ανέμελη, γλυκιά, αθώα,αντιστασιακή ομάδα που "πέρασε"ποτέ από την νεότερη Ελληνική Ιστορία!! .... Μένω πραγματικά ακόμη γοητευμένη.. Βαθιά συγκινημένη με τις τόσες θύμησες που "ξύπνησαν" ξαφνικά μέσα μου..

0

Ίσκιοι στο φως



Ίσκιοι στο φως

.... Με μια γραφή λυρική, ρέουσα, απλή,η Άρτεμις Παπανδρέου, μέσα από μια υπέροχη μυθοπλασία, γεμάτη αγωνία,ανατροπές ,με ένα τέλος απροσδόκητο,ανασύρει στην επιφάνεια το μεγάλο ζήτημα των ανθρωπίνων σχέσεων εγείροντας μας πληθώρα συναισθημάτων, βάζοντας το νού σε σκέψεις,σε βαθιά περισυλλογή! Ανοίγει τις πόρτες,σέρνει την κραυγή της γυναίκας να φτάσει στα αφτιά μας. Της γυναίκας αυτής,της εγκλωβισμένης σε μια σχέση επιβολής από τον άνδρα. Της γυναίκας που ασφυκτιά από τις αλυσίδες που της πέρασε η πατριαρχία και που το "εγώ"της,τα "θέλω"της,θάφτηκαν κάτω από την κοινωνική αξιοπρέπεια. Σαν καΐκια ακυβέρνητα παραδέρνουμε όσο η πλοκή εξελίσσεται μέσα από τις σελίδες του εκπληκτικού αυτού βιβλίου.. Μέσα από το μίσος,στην αγάπη,από τον φόβο στην τόλμη,καλούμαστε μέσω της ηρωίδας να ισορροπήσουμε.Να βρούμε το δρόμο προς την λύτρωση. Να ανακτήσουμε την δύναμη να σταθούμε στα πόδια μας,να ορθώσουμε το ανάστημα μας,να πιστέψουμε στον ίδιο μας τον εαυτό και να αγωνιστούμε για ένα αύριο καλύτερο.. Αυτό που μας αξίζει.. Μια γυναίκα μαραμένη είναι η γυναίκα που εξουσιάζεται από τον άνδρα.Τον άνδρα τον βίαιο που φέρνει τους ίσκιους του φόβου,της αγωνίας,των ενοχών στην ψυχή της.Και την ματώνει ,την λυγίζει.. Την μηδενίζει.. Η Άρτεμις Παπανδρέου,με αυτό της το βιβλίο απεικονίζει με μυαλό καθαρό την μάστιγα της ενδοοικογενειακής βίας. Δεν θέλει να μας δεί να κλαίμε-αν και οφείλω να ομολογήσω πως πολλές φορές ένας κόμπος ανέβαινε στο λαιμό μου διαβάζοντας,γιατί ένιωθα σαν γυναίκα αυτόν τον πόνο της ψυχής-,παρά να μας αφυπνίσει. Την εσώτερη φωνή των γυναικών θέλει να βγάλει και να ακουστεί. Να ανασύρει το θάρρος το κρυμμένο,την δύναμη.Την τόλμη να βάλει οδηγό τους στον αγώνα προς την ελευθερία τους. ... Η αγάπη και η φιλία,είναι στήριγμα γερό στην ζωή της ηρωίδας.Και γω θα πω πως η αίσθηση πως υπάρχει κάποιος εκεί για μας ,είναι μια ουσιαστική βοήθεια,ένα λιμάνι για κάθε άνθρωπο στις τρικυμίες της ζωής του.. Μα είναι η αλήθεια πως έρχεται εκείνη η στιγμή που πρέπει να πούμε εμείς αυτό το "φτάνει" καλούμενες οι ίδιες να πάρουμε τις αποφάσεις τις οριστικές για τη ζωή μας.Και οσο δύσκολο και αν είναι αυτό,το οφείλουμε στον εαυτό μας.Να τον "ακούσουμε",να τον νιώσουμε,να τον αγαπήσουμε,έτσι όπως του πρέπει.Να τον σεβαστούμε.Να τον διεκδικήσουμε και πάλι. Είμαστε εμείς και οι επιλογές μας,σε αυτόν τον αγώνα τον σκληρό, αυτόν της ζωής μας.Και στην αρένα μπαίνουμε μόνες μας... πάντα μόνες,σε ένα δικό μας στοίχημα με τον εαυτό μας.Αυτό της ευτυχίας.. Και η σπουδαία -για μενα-συγγραφέας,Άρτεμις Παπανδρέου,με όλους τους τρόπους, δείχνει την πίστη της στις γυναίκες,στην δύναμή τους,στη τόλμη τους,στην ικανότητα τους να παλέψουν και να νικήσουν.. Να διώξουν τους ίσκιους που έκρυβαν το φως και υπερήφανες να πουν: "Ναι είμαι νικήτρια! Πάλεψα για την ζωή μου,πάλεψα για την αξιοπρέπειά μου!Σαν τους μαχητές σαν τους πολεμιστές!Πολέμησα κι εγώ!Μάτωσα, πόνεσα,μα κέρδισα!Είμαι νικήτρια..!" (σελ 428,από το βιβλίο).. ..... Οφείλω να ομολογήσω πως είμαι από τις τυχερές γυναίκες.Δεν μπορώ πραγματικά να μπω στη σκέψη και στην ψυχή μιας κακοποιημένης γυναίκας.. Εύκολο να μιλήσω εκ του ασφαλούς στο τί θα έκανα εγώ στη θέση της ηρωίδας.. Όμως ξέρω πως η αγάπη σε όλες τις τις μορφές είναι στήριγμα γερό που όταν σκουπίζει με υπομονή τα δάκρυα, επουλώνονται οι πληγές.Και πιστεύω πως όταν σε αγκαλιάζει,οι "ίσκιοι"χάνονται στο εκτυφλωτικό της "φως"!! ..... Ένα βιβλίο, τραγικό στην αλήθεια του. Ένα βιβλίο που δεν γνωρίζει σύνορα,χρώμα και θρησκεία και στήνει στο πιο ψηλό βάθρο την γυναίκα υμνώντας την, χαρίζοντας της ανταμοιβή στον αγώνα της,το μέλλον .Το μέλλον που εκείνη οραματίστηκε ,το χωρίς ίσκιους.. Το αύριο,το γεμάτο φως!! ..... Μόνο να,λυπάμαι που πέρασε τόσος καιρός μέχρι να διαβάσω ένα τέτοιο βιβλίο.. Ένα βιβλίο πραγματικά άξιο λόγου!!

0

Γιανκεα



ΓΙΑΝΚΕΑ

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΟΥΛΕΛΕ ....... Με λόγο λυρικό η εξαιρετική λογοτέχνης-τολμώ να πω,κατ'εμέ-,σε μια μυθιστορία γεμάτη από εικόνες απαράμιλλης ομορφιάς, τραγική στην αλήθεια της,καταφέρνει με αυτό το έξοχο βιβλίο, να ξυπνήσει στους αναγνώστες πληθώρα συναισθημάτων.. ..... Σαν βουνό απροσπέλαστο φαντάζει η ζωή του ανθρώπου.Ένας ανήφορος γεμάτος χαράδρες, γκρεμούς και επικίνδυνες στροφές χαραγμένος πολλές φορές από ξένα χέρια. Σε ένα σακίδιο φωρτώνει την δική του ιστορία με θύμησες,με φιλιά , αγκαλιές,έρωτες αποδιωγνένους, στιγματισμένους,που έζησαν και χάθηκαν..Εκεί στο στήθος τις φυλά πολύτιμο φυλακτό,σαν ανάσαιμα.. Και πορεύεται.. ..... Στην κάθε του σελίδα, η συγγραφέας ορθώνει μπροστά μας τον άνθρωπο.Αυτόν τον "μικρό"τον "ταπεινό" μα τόσο περήφανο που λυγίζει, γονατίζει, αναμετριετριέται στα δάκρυα,που παλεύει με τη σκέψη του και την μοναξιά του σε μια πορεία που δεν διάλεξε,αφημένος σε μια ζωή πάντα σε αναμονή.Αυτόν που έτσι "χαμένος", "λειψός",παλεύει να επουλώσει τις πληγές του.Ώθηση και δύναμη του δίνει να συνεχίσει η Χριστίνα Σουλελέ και τον στυλώνει στα βλέμματα τα καθάρια,τα αληθινά που μετριούνται στις φιλίες τις σπάνιες τις ανίκητες στον χρόνο.. Και τον οδηγεί μοναδικά, μαγικά σε άλλες κατευθύνσεις,όχι αυτές που οδηγούν στην κορυφή,μα σε αυτές που έχουν το άρωμα της ευτυχίας. Μιας ευτυχίας σπάνιας, πολυπόθητης, που σε δυναμώνει και σε προσκαλεί να ξεκινήσεις πάλι από την αρχή,σε μια πορεία που χάραξες πια ο ίδιος,σε ένα δικαίωμα Ζωής!! ....... Να ομολογήσω πως μου πήρε μέρες για να μπορέσω να εκφράσω αυτά που ένιωσα τελειώνοντας αυτό το εκπληκτικό βιβλίο.. Λάτρης καθώς είμαι της λογοτεχνίας και των λέξεων ,μαγεύτηκα από τις πρώτες κιόλας σελίδες του. Η λύρα του Ορφέα με συντρόφευε σε όλο το "ταξίδι"ερωτική, πονεμένη.Και ο χορός των Νυμφών,δημιουργούσε ψιθύρους της φύσης στα αφτιά μου, μοναδικούς. ΓΙΑΝΚΕΑ το ονόμασα λοιπόν το συναίσθημα μου,σε χρώμα μωβ..Και το "έντυσα"με τις σπάνιες αξίες της φιλίας και της αγάπης.. Όμοιο να το κάνω με κείνο το μικρό, ανθεκτικό,το τόσο όμορφο και περήφανο αγριολούλουδο,που ο Όλυμπος προστατεύει!!! ...... Δεν έχω λόγια...Δεν υπάρχουν λόγια!! Συγχαρητήρια!!

0

Στο αρχοντικό της λεωφόρου



Στο Αρχοντικό της Λεωφόρου

ΒΑΣΩ ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΥ ...... Σ' αυτό το άρτια δομημένο, μεστό, κοινωνικό μυθιστόρημα,με μια πένα λυρική γεμάτη συναίσθημα,η εξαιρετική συγγραφέας Βάσω Ζαφειροπούλου,ανοίγει την πύλη ενός παλιού αρχοντικού και καλεί τους αναγνώστες να αφουγκραστούν την ιστορία του και να νιώσουν,να βιώσουν,να περπατήσουν στα μονοπάτια μιας ζωής όπου η μοίρα χάραξε στους ανθρώπους του.. Ήρωες και αντιήρωες σε αυτό το υπέροχο λογοτεχνικό έργο-θα πω εγώ-,ψυχορραγούν κάτω από το βάρος μιας ξεπεσμένης αριστοκρατίας,κάτω από το βάρος της ίδιας της ζωής,κουβαλώντας ο καθένας την δική του ιστορία.Από ένα παρελθόν που δεν τους "χαρίστηκε", από τον φόβο σε έναν μέλλον μοναχικό, γερασμένο,σε μια πορεία αναγκεμένη βάδισαν, κρατώντας τους δεσμούς ισχυρούς σαν οικογένεια αληθινή.. ....... Στη ζωή "σκύβει"η συγγραφέας.. Σε αυτήν που δεν είχαμε ποτέ τον χρόνο να εκτιμήσουμε,να δούμε τα σημαντικά της.Στον τοίχο που έχτισε τον απροσπέλαστο της σύνεσης,το συναίσθημα φοβισμένο έμαθε να κρατεί την αγκαλιά του κλειστή. Στις ανατροπές της "στέκεται,"αυτές που αλλάζουν την προδιαγεγραμμένη πορεία μας,όλα μας τα δεδομένα, μαραίνοντας,καταργώντας τα όνειρα καθιστώντας μας έρμαια σε ένα αύριο άγνωστο. Τον άνθρωπο σκιαγραφεί η Βάσω Ζαφειροπούλου θέτοντας τον σντιμέτωπο με τον ίδιο τον εαυτό του. Αυτόν τον αμετανόητο,τον αριβίστα,που δεν διστάζει να θυσιάσει την ομορφιά, την ίδια την "ζωή"προς όφελος του. Τον άνθρωπο τον "αφημένο"με το βλέμμα μιας άλλης εποχής,τον βολεμένο ,τον ανίσχυρο αποτυπώνει με κατανόηση,μα και τον άνθρωπο τον "άλλον",τον αγωνιστή,τον ακούραστο,που έμαθε να ζει,να διεκδικεί μια έντιμη ζωή στήνει στο πιο ψηλό βάθρο. Με γλυκύτητα κοιτά,τον λαϊκό άνθρωπο,τον απλό,τον αληθινό με τον ζεστό του κόρφο σαν ένα λιμάνι απάνεμο και συγχρόνως το βλέμμα στρέφει αυστηρό στον αυταρχισμό... Την αγάπη μεταφράζει η συγγραφέας σε όλες της τις μορφές και την εμφανίζει μπροστά μας καταλυτική, οριστική. Ο έρωτας ο τρυφερός, ο ζεστός,ο γεμάτος προσμονή, αυτός που γεννά την ελπίδα με το καθάριο βλέμμα του,στέλνει τις θεϊκές του μελωδίες στα αφτιά των αναγνωστών.Μελωδίες ικανές να στεγνώσουν τα δάκρυα,να επουλώσουν τις πληγές της απώλειας,στους βουβούς λυγμούς να χαράξουν ένα χαμόγελο.. Και εμείς καλούμαστε να αφήσουμε το παράθυρο της ψυχής μας ανοιχτό,να μπουν μέσα μας οι μελωδίες αυτές οι μοναδικές όπου η ίδια η ζωή ενορχηστρώνει.. Η ζωή αυτή,που μας αναστατώνει,μας βολοδέρνει, ξαφνιάζοντας μας πάντα με τα "καμώματά "της. .... Εγώ,θα προσκαλέσω τους αγαπημένους μου φίλους αναγνώστες να ξεναγηθούν μέσα από την υπέροχη, παραστατική πένα της Βάσως Ζαφειροπούλου σε αυτό το παλιό,περήφανο Αρχοντικό που αναδύει μυρωδιές ενός ένδοξου παρελθόντος και να ακούσουν τις ιστορίες των ανθρώπων του.. Ιστορίες που μένουν αλησμόνητες!! ..... Ένα πραγματικά ολοκληρωμένο κοινωνικό μυθιστόρημα. Ένα μυθιστόρημα,άξιο λόγου.. Απλά, υπέροχο!!!!

0

Αλγεινόν ύδωρ



Αλγεινόν Ύδωρ

Ο Χριστόφορος Οικονόμου φοβάται το νερό από γεννησιμιού του.Τον τρομοκρατεί ο ήχος του και η δύναμή του.Γιατί το νερό πονά.Η ψυχή του πονά!! Αυτοεξόριστος πλέον σ'ένα νησί περνά τη ζωή του μόνος.Γιατρός στο αγροτικό ιατρείο του νησιού.Άφησε πίσω του μια καριέρα,και μια αγάπη "κενή". Γράμματα από το "πουθενά"έρχονται για να ρίξουν την ζωή του στα βαθιά.. Μοιρασμένος, διχασμένος θα παρασυρθεί από το νερό,το "Αλγεινόν Ύδωρ"! Μνήμες,ανομολόγητα μυστικά καλά κρυμμένα θ'αποκαλυφθούν..Ψεύτικες αλήθειες.Οι οικογενειακές σχέσεις ζητούν την λύτρωση.Ο έρωτας ο δυνατός θα τον βρει απροετοίμαστο και σαν ήλιος θα φωτίσει το σκοτάδι του. Όλα τον σπρώχνουν πια να μπει στον λαβύρινθο της ψυχής του,να χαράξει την πορεία του,να παλέψει με τον "Μινώταυρο"Όλα!!Τα γράμματα,οι φωνές μέσα του.Τα οράματα τα ανεξήγητα.. Να ξορκίσει καλείται πια αυτόν τον φόβο,ν'αγαπήσει τον πόνο,να δεχθεί τις απώλειες.. Η ζωή απ'την αρχή.Η ύπαρξη σ'ένα "ταξίδι"μακρύ και επίπονο.Το τέλος αυτού του "ταξιδιού"θα τον κάνει να καταλάβει πως το νερό τελικά δεν τον πονά αλλά τον μαθαίνει. Ο μεγάλος κύκλος του που κρύβει μέσα του την Λευκοθέα,τη Μεγάλη Θεά,την Μάνα,την Μαριγώ,την Αθηνά,την Άννα,είναι υδάτινος, ρευστός και ανεξέλεγκτος.Σαν την ζωή και σαν τον θάνατο (από οπισθόφυλλο) .... Σ' αυτό το βαθιά φιλοσοφημένο βιβλίο,με μια μυθιστορία που αγγίζει τα όρια του μεταφυσικού,με μια γραφή όμορφη μεστή,βιβλίο γεμάτο παραλληλισμούς,σε αυτό το βιβλίο που με καθήλωσε, η συγγραφέας αναζητά την ανθρώπινη ύπαρξη "βουτώντας"την πένα της βαθιά μέσα της..Και την "σπαράζει"!! Ο έρωτας,η μοναξιά, η απώλεια,η θλίψη ,ο φόβος, αισθήματα και αλήθειες.Κομμάτια της ψυχής που κυλούν μέσα στο νερό, πότε ήρεμα,πότε ταραγμένα.Κομμάτια που το κύμα ξεβράζει κάποια στιγμή και πρέπει να συναρμολογηθούν εκ νέου στην προσπάθεια του ανθρώπου,να φτάσει στο τέρμα.Σε ένα τέλος..Σε μια αρχή!! ... "Κλέβοντας" φράσεις και λέξεις από το βιβλίο,προσπάθησα πολύ να αποδώσω την ουσία που κρύβεται μέσα του!Μου ήταν δύσκολο.Πραγματικά δεν ξέρω αν τα κατάφερα. Γιατί είναι η αλήθεια,ορισμένα βιβλία σαν κι αυτό δεν είναι εύκολο να περιγραφούν!! Απλώς,τα νιώθεις!!!

0

Οι κόρες της ανάγκης



Οι κόρες της ανάγκης

ΤΖΙΝΑ ΨΑΡΡΗ Με ένα "βαθιά" κοινωνικό βιβλίο,με λόγο γεμάτο συναίσθημα,με γραφή που ρέει,η εξαιρετική συγγραφέας Τζίνα Ψάρρη,μας γνωρίζει τις "κόρες" της.Τις ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ. Τρείς γυναίκες διαφορετικές μεταξύ τους,που ζουν,ονειρεύεται,πορεύονται μαζί. Η Αγνή,η μεγαλύτερη αδελφή.Η λογική,η ασυμβίβαστη.Η Φένια,η μικρότερη,η γεμάτη καλοσύνη και τρυφερά αισθήματα. Και η Αγγελίνα,με την τρυφερή ευφυΐα της αναπηρίας,με την "χάρτινη ζωή"και με την σοφία ενός ενήλικα. Ζωές,όπου απρόσμενες εξελίξεις καθορίζουν την μοίρα τους.Μια μοίρα,όπου το αναπόφευκτο , καταρρίπτει τις όποιες σταθερές της. Συναισθήματα, σκέψεις, συμπεριφορές",μαχονται" με τα θέλω και τα πρέπει των ηρώων.Όλα διαλύονται και όλα χτίζονται εκ νέου.Μνήμες που χάνονται...μνήμες στο φως.. Η Τζίνα Ψάρρη,με έναν μοναδικά αριστοτεχνικό τρόπο,μπορώ να πω, οδυνηρό,"βουτά "την πένα της στην ψυχή,στο μυαλό των ηρώων της και τους απογυμνώνει , οδηγώντας τους σε δύσβατα μονοπάτια όπου η μοίρα τους όρισε..Ή μήπως όχι; Να ήταν μάλλον οι αποφάσεις που πήραν ,εκείνες που καθόρισαν την πορεία τους;.. "Βιώνοντας μαζί με τους ήρωες,όλη αυτήν την πορεία",εγώ προσωπικά είδα παντού την Αγάπη.Την αγάπη να έρχεται πότε σαν ορμητικός χείμαρρος, πότε σαν απέραντη θάλασσα..Σαν μία μεγάλη αγκαλιά.Μεταμορφωμένη σε προστατευτικό κάστρο,την ειδα..Την βίωσα ντυμένη με το "Εγώ"της,με ντροπή και φόβο.Μα και με προσμονή και επιθυμία.Ντυμένη με τόσες ενοχές..Σιωπές να"μετρά"στα δακρυσμένα μάτια.. Αυτή την λέξη την απλή,όπου η συγγραφέας,την ντύνει με ρούχο βαρύ,την συναντούμε σε μια μυθοπλασία τόσο ζωντανή τόσο αληθινή,όπως είναι και η δική μας ζωή. ........ Να τονίσω,και να συγχαρώ την Τζίνα Ψάρρη,που τόλμησε με καθαρό νου,να προσεγγίσει το ευαίσθητο θέμα,της αναπηρίας.Οπως και την απόφαση που καλούμαστε να πάρουμε το αν πρέπει να το φέρουμε στον κόσμο,αντιμέτωπο στην όποια ρατσιστική συμπεριφορά..Και άραγε αρκεί η αγάπη μας να το προστατέψει;Πόσο επηρεάζει τις οικογενειακές μας σχέσεις μία τέτοια απόφαση;Έχουμε δικαίωμα να καθορίσουμε εμείς την μοίρα ενός ανθρώπου;; Δύσκολα ερωτήματα κλήθηκα να απαντήσω διαβάζοντας το βιβλίο...Δεν μπόρεσα όμως.. ....... Δύσκολο βιβλίο..Ένα δυνατό ψυχογράφημα..Να ομολογήσω πως δυσκολεύτηκα να μεταφέρω σε όλους εσάς τους αγαπημένους μου φίλους,τα όσα ένιωσα....Για αυτό να ζητήσω συγγνώμη,σε όλους σας και στην κυρία Τζίνα Ψάρρη,αν κάπου "σκόρπισα"... Και να την ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου,για αυτό το βιβλίο ψυχής, που με ξενύχτησε και με συγκίνησε... Ένα βιβλίο "γροθιά"στο νου,που εγώ αγαπώ πάντα να διαβάζω!!!!

0

Ο υιός του Νείλου



Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΝΕΙΛΟΥ

ΕΜΜΑΝΟΥΛ Γ. ΜΑΥΡΟΣ Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΝΕΙΛΟΥ ..... Η Ελένη Νάκου,είναι Ελληνίδα,αρχαιολόγος στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο του Καΐρου. Όμορφη, έξυπνη, δυναμική,δεν φοβάται το θάνατο. Η εύρεση ενός παπύρου 3500 ετών,για την ύπαρξη του ενός και μοναδικού υιού, αποτελεί την αφορμή να δεχτεί να ερευνήσει και να εντοπίσει το φυσικό ή το πνευματικό πρόσωπό του.. Εγκλωβισμένη μέσα από ένα πλήθος πληροφοριών,έναν φόνο και μια εξαφάνιση,ψάχνει μια από τις δύο εξόδους που θα την οδηγήσουν στην επίλυση του μυστηρίου.. Δεν θα αργήσει να βρεθεί αντιμέτωπη με επικίνδυνα, κρυφά κυκλώματα διαφθοράς.Στην προσπάθειά της να λάμψει η αλήθεια θα βάλει σε κίνδυνο την ίδια της τη ζωή.. ... Ο συγγραφέας με όμορφες περιγραφές μέσω της ηρωίδας του μας μεταφέρει στην Αίγυπτο του τότε,του τώρα.Μέσα στο ατμοσφαιρικό Κάϊρο,αντιμέτωπη με την αραβική κοινωνία μια γυναίκα της Δύσης καλείται να παλέψει σε έναν αγώνα δύσκολο..Επικίνδυνο.. "Ποιός να είναι ο έβδομος γιος; Πού αρχίζει και πού σταματά το αρχαιολογικό ενδιαφέρον και σε ποιό σημείο συνεχίζει ο φονταμενταλισμός και η διαφθορά;" ..... Με έντονο το αστυνομικό στοιχείο και με σκηνές κινηματογραφικές, καταφέρνει να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη αποκαλύπτοντας του έναν άλλον κόσμο .Έναν κόσμο ασύλληπτο γεμάτο από δολιοφθορά, απειλές και δολοφονίες. Τολμά να ξεσκεπάσει τα μυστικά των θρησκειών ,τα σεξουαλικά σκάνδαλα που αφθονούν στους κόλπους της εκκλησίας,να αναλύσει τα σύμβολα,να εισχωρήσει στις στοές των αιρέσεων,σε μια αναζήτηση της αλήθειας. Σε μια αλήθεια σοκαριστική διαστροφική,όπου πρωταγωνιστές είναι οι μυστικές υπηρεσίες, η πολιτική το ιερατείο..Η εξουσία! Σε αυτόν τον κόσμο καλείται ο αναγνώστης να ζήσει μέσα από τις σελίδες του υπέροχου αυτού βιβλίου. Ενός κόσμου,που ξεκινά από το χρήμα και καταλήγει στο χρήμα,με ενδιάμεσους την πολιτική και την θρησκεία. Την αλήθεια να ανακαλύψει και να τη φέρει στο φως. Φόρος τιμής στην ελευθερία. Γιατί όπως λέει και ο συγγραφέας: "Η ελευθερία του ανθρώπου είναι πιο πάνω από κάθε πολιτική και κάθε θρησκεία!" ..... Απλά,υπέροχο!!

0

Είχε λιακάδα σήμερα



Είχε λιακάδα σήμερα

Με μια λυρική γραφή,που πολλές φορές,με αποσυντόνιζε,από τη ροή του βιβλίου,γιατί με "μάγευαν",οι λέξεις,οι παραλληλισμοί...Ο Γιάννης Φιλιππίδης,στήνει στο ψηλότερο βάθρο,την ίδια τη ζωή και την υμνεί...θέτωντας ερωτήματα τέτοια,που θα μπορούσαμε να συζητάμε με τις ώρες... Μετριέται άραγε η ευτυχία; Πόσο σημασία,έχει άραγε να προσπαθούμε να κερδίσουμε τον θάνατο,όταν δεν έχουμε καταφέρει να κερδίσουμε την ίδια τη ζωή,όσο εκείνη μας έχει "χαριστεί";Πόσο έρμαια είμαστε σε αυτό που αποκαλούμε "πεπρωμένο"; Η κοινωνία πόσο ρόλο παίζει;Πότε έρχεται η ώρα να ελευθερωθούμε,από τον ασφυκτικό της κλοιό,από τα τόσα "πρέπει";Και η αγάπη πόσο ρόλο παίζει στο να "μετρήσουμε",αλλιώς τα χρόνια μας...Η αγάπη εκεινη, η " Μεγάλη",που μετριέται στο άγγιγμα,στην αποδοχή,στα βλεμματα..που μετριέται,σε μια αγκαλιά...που δεν γνωρίζει οίκτο και λύπηση.....που δίνει δύναμη και ελπίδα..... Η πένα του συγγραφέα,"βουτά" βαθιά στον άνθρωπο και μας δίνει "μάθημα ζωής" Και όλα αυτά,με φόντο τη σκοτεινή πολιτικά εποχή των δεκαετιών του '50-'70. Η τοπική κοινωνία,ασφυκτική και απειλητική...Και η νεαρή Ισμήνη,παίρνει την απόφαση να δραπετεύσει,όπως είχε κάνει χρόνια πρίν και η θεία της,που ποτέ δεν γνώρισε...Δύο χειραφετημένες νεαρές γυναίκες ,που αρνήθηκαν τον μαρασμό που επέβαλλε σε αυτές η ίδια επαρχία..Δεν έχουν ξανασυναντηθεί και όμως θα σμίξουν για πάντα στο παρόν και στο κοινό τους μέλλον...Η ιστορία επαναλαμβάνεται.Ο φόβος της φυγής,η αβεβαιότητα.Πλήρωσαν το ίδιο τίμημα!!Και τώρα,θεία και ανιψιά,προχωρούν μαζί και με σύμμαχο την αγάπη",κατακτούν τη ζωη....Και "νικούν",τον θάνατο... Και ο εξαιρετικός συγγραφέας,μας προτρέπει με αυτό το καθηλωτικό του έργο,να τολμήσουμε και ν'ανοίξουμε το "παράθυρο της ζωής μας",γιατί θα διαπιστώσουμε,πως ναι...ΕΙΧΕ ΛΙΑΚΑΔΑ ΣΗΜΕΡΑ...

0