Reviews

4

Followers

0

Following

0

Βιβλία

0

Reviews

4

Followers

0

Following

0

Αγαπημένα βιβλία

0

Reviews

The Waves



Πως παλεύουμε όλοι με τα κύματα

Τα Κύματα είναι η ιστορία μιας παρέας φίλων, από την πρώτη μέρα του σχολείου έως τη δύση της ζωής τους. Έξι φίλοι που μεγαλώνουν με διαφορετικά όνειρα, διαφορετικούς στόχους, ερωτεύονται, απογοητεύονται, πέφτουν και ξανασηκώνονται και παρακολουθούν τον εαυτό τους να καθρεφτίζεται στα βλέμματα των άλλων. Η σαρωτική γραφή μιας γυναίκας που έγραφε βηματίζοντας ασταμάτητα μέσα στο σπίτι της, νευρώδης, γεμάτη εσωτερικούς κραδασμούς, μιλά - με αφετηρία την έννοια της φιλίας- για τον έρωτα, τη διαφορετικότητα, τη ζωή που περνάει, την αγωνία της ύπαρξης και της συνύπαρξης ενώ σχολιάζει πολυεπίπεδα τις σχέσεις των ανθρώπων σε συνάρτηση με τον χρόνο. Η Γουλφ, ευφυώς, καταφέρνει να μετατρέψει σε λογοτεχνία ένα ακατάσχετο, εσωστρεφές "μουρμούρισμα", συνθέτοντας περίπλοκα ανθρώπινα συστήματα• υπονοεί χωρίς ποτέ να οριοθετεί, εξερευνεί αλλά δεν καταλήγει σε ξεκάθαρο συμπέρασμα. Στην ρευστή αφήγησή της, δημιουργεί αντίστοιχα ρευστά όρια, έτσι ώστε - ακομη κι εμείς - να μην μπορούμε ποτέ να ξέρουμε πού τελειώνουμε και πού αρχίζουμε, πόσους ανθρώπους κουβαλάμε μέσα μας, ποιοι μας καθορίζουν, ποιοι μας κουβαλάνε μέσα τους αντίστοιχα - η φιλία εδώ δεν είναι άλλη μια ηθική αρετή, όσο ένας κατά βάση ισχυρός δεσμός μεταξύ των ανθρώπων. Είναι το μυστήριο της επιλογής του Άλλου ως αισθητικό σου συγγενή και υπαρξιακό σου συνοδοιπόρο στην απάλευτη σοβαροφάνεια και σπουδαιοφάνεια της ζωής. Γιατί, ίσως, τελικά οι φίλοι μας να είναι οι διάφορες εκδοχές του εαυτού μας, που τις αγαπήσαμε και τις απωθήσαμε, ανάλογα την ώρα, την εποχή, την ηλικία, τις (υποκειμενικές) εμπειρίες και τις αντοχές μας. Ίσως είναι αυτοί που μέσα στα χρόνια - σαν κύματα που έρχονται και φέυγουν - μάς πότισαν με τα όνειρα, τις αγωνίες, τις ζήλιες και τους ενθουσιασμούς τους. Αυτοί που διαπέρασαν σταδιακά το δέρμα μας, μας διαμόρφωσαν και χαράχθηκαν βαθιά μεσα στην ψυχή μας. Δύσβατο, ρευστό, ουσιαστικά συναισθηματικό, τα Κύματα είναι ένας υπερβατικός φόρος τιμής στο άγγιγμα των φίλων, το τόσο μοναδικό, το τόσο διαφορετικό απο αυτό των εραστών και των συγγενών.

0

Η φάρμα των ζώων



Αλληγορικός και καταγγελτικός Όργουελ

Τέσσερα χρόνια πριν εκδόσει το ‘’1984’’, ο Τζωρτζ Όργουελ δημιούργησε μία κατάμαυρη πολιτική σάτιρα. Παρά την απατηλή πρώτη εντύπωση που δίνει (θυμάμαι ακόμη πως το πρωτοδιάβασα νομίζοντας πως είναι παραμύθι),– την επαγγελία μίας παραμυθένιας ιστορίας, με στοιχεία διδακτισμού και ηθικοπλαστικό μήνυμα – το μυθιστόρημα του Όργουελ ήταν μία βόμβα, μία αμείλικτη, απροκάλυπτη αλληγορία της διαφθοράς του σταλινικού καθεστώτος. Σε αυτή τη δυστοπική ιστορία, τα ζώα μιας φάρμας μη ανεχόμενα την σκληρή αντιμετώπιση του ανθρώπου-αφέντη επαναστατούν. Δύο γουρούνια, ο Χιονάτος και ο Ναπολέων, παρακινημένα από τις επαναστατικές θεωρίες ενός γέρικου, προσφάτως εκλιπόντος χοίρου, του Old Major, υποκινούν μία επανάσταση, με τις ευλογίες όλων των ζώων. Οι ανθρώπινοι αφέντες τους εξαναγκάζονται να εγκαταλείψουν τη φάρμα. Τα ζώα, με την καθοδήγηση των γουρουνιών, αρχίζουν να συμβιώνουν να συνεργάζονται και να αυτοοργανώνονται, υπό ένα καθεστώς απόλυτης ισότητας, με την αρχή μάλιστα «Όλα τα ζώα είναι ίσα». Ωστόσο, η ακόρεστη δίψα του Ναπολέοντα για εξουσία θα οδηγήσει στην εκδίωξη του Χιονάτου, τη μετατροπή της κοινότητας σε απολυταρχικό καθεστώς και στην κατάλυση των δικαιωμάτων των ζώων. Και η νέα τυραννία που τα περιμένει είναι εξίσου σκληρή με την προηγούμενη: Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά είναι πιο ίσα από τα άλλα. Οι αναφορές του Όργουελ στην ιστορία του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού είναι προφανείς. Ο γηραιός, σοφός Old Major που πεθαίνει προτού δει τις θεωρίες του να γίνονται πραγματικότητα είναι μία σαφής αναφορά στον Μαρξ, αλλά και τον Λένιν. Ο Χιονάτος είναι ο «αποδιοπομπαίος» Τρότσκι. Και ο Ναπολέων, όπως υποδηλώνει και το «απολυταρχικό» όνομά του, μία συγκαλυμμένη εκδοχή του Στάλιν που εγκαθιδρύει μία νέα δικτατορία. Η προσπάθεια του συγγραφέα να εκδώσει το βιβλίο στέφθηκε αρχικά με αποτυχία. Εύλογα, αφού ήταν η χειρότερη δυνατή στιγμή για κάτι τέτοιο: στα τελευταία χρόνια του Β’ Παγκοσμίου και λίγο μετά το τέλος του, η Σοβιετική Ένωση είναι ένας από τους πολυτιμότερους Συμμάχους. Κανένας εκδοτικός οίκος στη Μεγάλη Βρετανία δεν θέλει να βγάλει ένα βιβλίο με ένα τόσο απροκάλυπτα αντι - σοβιετικό αίσθημα, σε μία τόσο κρίσιμη στιγμή. Όταν τελικά εκδόθηκε, το βιβλίο μπήκε στη μαύρη λίστα της ΕΣΣΔ και απαγορεύτηκε η κυκλοφορία του. Παρόλα αυτά το καταραμένο βιβλίο που κανείς δεν ήθελε να εκδώσει, είναι σήμερα ένα από τα απαραίτητα σχολικά αναγνώσματα στην Αγγλία και σε πολλές άλλες χώρες. Πάρα πολύ πλούσια γραφή, σφιχτή δομή και ακόμη πιο άμεσο το κείμενο τελικά στα Αγγλικά.

0

Η ιστορία της θεραπαινίδας



Η αιχμή του φεμινιστικού δόρατος

Σε μια δυστοπία, ένα αλλόκοτο πραξικόπημα ανατρέπει κάθε κοινωνική και πολιτική ισορροπία στις ΗΠΑ. Οι γυναίκες χάνουν την ελευθερία και τα δικαιώματά τους, και απορροφώνται από έναν πατριαρχικό μηχανισμό που τους επιβάλλει συγκεκριμένο ρόλο. Οι “τυχερές” επιτελούν ρόλο συζύγου, κάποιες χρησιμοποιούνται ως υπηρετικό προσωπικό σε πλούσια σπίτια, κάποιες άλλες μετατρέπονται σε όργανα επιβολής της τάξης, ενώ η πρωταγωνίστρια ανήκει στην κατηγορία των handmaids, ένα επίλεκτο σώμα γόνιμων γυναικών (χαρακτηριστικό σπάνιο στο σύμπαν της ιστορίας), που "εκπαιδεύονται" και μοιράζονται σε σπίτια της υψηλής κοινωνίας, επιφορτισμένες με το καθήκον να κυοφορήσουν το παιδί των αρχηγών της κάθε οικογένειας. Το Handmaid’s Tale, αποκαλύπτει μια τολμηρή και αντιδημοφιλή (ιδιαίτερα μέσα στο φεμινιστικό κίνημα) παραδοχή: η πατριαρχική καταπίεση ασκείται στις γυναίκες από τους άνδρες, αλλά όχι μόνο από αυτούς. Ασκείται και από τις γυναίκες. Μέσω ενος λανθανοντος μιμιτισμού, οι ίδιες οι γυναίκες σε περιβάλλον ακραίας πατριαρχίας, εξουσιάζουν και τυρρανούν τις ιεραρχικά κατώτερες τους γυναίκες. Ένα τερατωδες σύστημα που επιβιώνει επιστρατεύοντας τα ίδια τα πρωταρχικά θύματά του προκειμένου να εδραιωθεί και να καταλήξει ως κάτι το δεδομένο, σχεδόν μια αυτονόητη πραγματικότητα. Παράλληλα, τα δευτερεύοντα θύματα της πατριαρχίας, οι άνδρες, εγκλωβίζονται σε μια εξίσου σκληρή συνθήκη: ο πρωταγωνιστής, παρ'όλη την εξουσία και τα προνόμιά του είναι ένας βαθια δυστυχισμένος άνθρωπος, ανίκανος να επικοινωνήσει ουσιαστικά με τους γύρω του, ένα δυσλειτουργικό άτομο που έχει ανάγκη τις γυναίκες ψυχολογικά και πρακτικά πολύ περισσότερο απο όσο νομίζει πως τον έχουν αυτες. Όσο και αν προσπαθεί του είναι απολύτως αδύνατον να ικανοποιηθεί υπαρξιακά απ’ την ακραία πατριαρχική κοινωνία που ο ίδιος βοήθησε να φτιαχτεί. Ταυτόχρονα, η σύζυγός του, μια trophy wife, δέχεται ευθέως τον δεσποτισμό του που την βουλιάζει σε απελπισία και θυμό, όμως ανακυκλώνει το παράδειγμά του βασανίζοντας τις κατώτερές της, σχεδόν αυτοματοποιημένα, ανίκανη να συνειδητοποιήσει πως στην ουσία επιτίθεται εναντίον του ίδιου της του εαυτού. Η πατριαρχία κυκλοφορεί περήφανη ή και ινκόγκνιτο, μεταδίδεται από τον έναν στον άλλο και μολύνει αδιακρίτως φύλου. Δεν είναι ο σκοπός, είναι το μέσον και ως τέτοιο μας κάνει να χαμογελάσουμε πικρά με την έκταση και την ένταση που εξαπλώνεται κυριολεκτικά σαν ιος. Σε μια εποχή οπου οποιαδήποτε αναφορά στις έννοιες του φεμινισμού και της πατριαρχίας αντιμετωπίζεται με ειρωνεία, καχυποψία, ακόμη και ανοιχτή εχθρότητα, η Τέχνη δημιουργεί ένα ανάγνωσμα, μια παραβολή που επαναδιαπραγματεύεται ζητήματα απολύτως σημαντικά: η ισότητα των φύλων, η κατάρριψη των στερεοτύπων, η καταπολέμηση του σεξισμού και ο τερματισμός της δαιμονοποίησης των γυναικών είναι αιτήματα που ξανασυστήνονται μακρια απο υπερβολές και τον ξύλινο λόγο, μέσω ενός βιβλίου και μιας σειράς φτιαγμένα για τις ευρείες μάζες. Συνεπακουλούθως, σήμερα, ένα ενήλικο, στοιχειωδώς μορφωμένο, με μεση-φυσιολογική νοημοσύνη άτομο, που διατηρεί μια ελάχιστη επαφή με τον σύγχρονο κόσμο, είναι αδύνατον να είναι "κατά" του φεμινισμού. Για τους μαύρους, τους LGBTQ, τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες και ψυχικά νοσήματα, τους προσφυγες και για κάθε καταπιεσμένη και περιθωριοποιημένη ομάδα, το φεμινιστικό κίνημα θα είναι πάντα η αιχμή του δόρατος, η ιδεολογική αφετηρία για την διεκδίκηση όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

2

Η καρδερίνα



Μια ιστορία για την εγγενή ανθρώπινη θλίψη και ενηλικίωση

Η Donna Tartt κατάφερε να δημιουργήσει ένα αυτοτελές, συναρπαστικό σύμπαν, στο οποίο ο μύθος της ξετυλίγεται έμμετρα και κινηματογραφικά, αιχμαλωτίζοντάς σε σαν φάκα – αφού πρώτα σε εθίσει στην πλοκή μέσω της περιγραφικής της δεινότητας. Από πλευράς ηρώων και χαρακτήρων, χάρηκα που διαπίστωσα ότι η συγγραφέας κατόρθωσε να δημιουργήσει πρόσωπα τρισδιάστατα, με πληθωρικές συναισθηματικές πτυχές και πνευματικό βάθος, υπερπηδώντας τον σκόπελο της δραματοποιημένης καρικατούρας και της εμμονικής προσήλωσης σε επαναλαμβανόμενες, τετριμμένες περσόνες (πράγμα εξαιρετικά δύσκολο και σπάνιο). Το μοναδικό πράγμα που βρήκα ανεπαρκές στο βιβλίο, ήταν ο επίλογός του. Ξαφνικά, ήταν λες και η συγγραφέας προσπάθησε να στοχαστεί χωρίς να της βγαίνει, σα να θέλησε να μας καταπλήξει με αποφθέγματα και μεγαλοστομίες που όμως δεν ζυμώθηκαν σωστά, δεν αποτυπώθηκαν πειστικά, και υπονόμευσαν το τελικό αποτέλεσμα – το έκαναν ελάχιστα πιο φτηνό. Ίσως και να ‘ταν ιδέα μου όμως.

0