Reviews

5

Followers

0

Following

0

Βιβλία

0

Reviews

5

Followers

0

Following

0

Αγαπημένα βιβλία

0

Reviews

Ο θησαυρός της Δαμασκού



Ο Θησαυρός της Δαμασκού

Από την πρώτη στιγμή που είδα αυτό το εξώφυλλο και διάβασα την περίληψη, ήθελα να αγοράσω το βιβλίο! Μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα η ιδέα να συνδυάζονται δύο πολιτισμοί και θρησκείες σε μια διαφορετική εποχή και σε ένα νέο setting, που προσωπικά δεν είχα ξαναδιαβάσει. Οι χαρακτήρες μου άρεσαν πάρα πολύ, με όλα τους τα ελαττώματα, που τους έκαναν πιο ανθρώπινους και ρεαλιστικούς (πόση υπομονή να κάνει η καημένη η Ααζίν;) Παρότι δεν είμαι φαν της ιστορικής μυθοπλασίας, δε βαρέθηκα καθόλου. Ίσα ίσα που μου άρεσε να διαβάζω τα ιστορικά κομμάτια, τα οποία ήταν δοσμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να ακολουθείς τον χαρακτήρα, όχι να νιώθεις πως κάνεις μάθημα. Οι δόσεις μαγείας συνδυάστηκαν πειστικά με τον ρεαλισμό και μεταφέρθηκα και εγώ για λίγο στη Δαμασκό. Το λαβ στόρι, αν και το περιμένουμε από τον πρόλογο, εξελίσσεται αργά, που του δίνει ακόμη περισσότερη αξία. (Αν δε φιληθούν γρήγορα στο 2, θα σκάσω, σας το λέω). Αυτό που με κούρασε κάπως ήταν η εξέλιξη της πλοκής περίπου στα μισά του βιβλίου. Θεωρώ πως θα μπορούσε να είχε δοθεί με πολύ λιγότερη λεπτομέρεια (σε μερικά σημεία επαναλαμβάνεται κιόλας αρκετά), διότι μονοπώλησε όλο το βιβλίο σχεδόν, και το τέλος, αν και cliffhanger, δεν ήταν τόσο δυνατό. I mean, περιμέναμε και περιμέναμε να φτάσουν στον θησαυρό, για να το δούμε για μερικές μονάχα σελίδες. We wanted more.

0

Ο κήπος με τους Υάκινθους



Θέλουμε και άλλο Πίτερ

Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι για δύο μέρες δεν έκανα τίποτα άλλο εκτός από το να περιφέρομαι σαν την άδικη κατάρα μέσα στο σπίτι με το βιβλίο στο χέρι, διαλέγοντας το επόμενο σημείο που θα καθίσω να διαβάσω μερικά κεφάλαια. Ξενύχτησα λέγοντας ένα ακόμη κεφάλαιο που ΠΟΤΕ δεν ήταν το τελευταίο. Μετά λοιπόν από αυτές τις χρησιμότατες πληροφορίες, ήρθε η ώρα να περάσω στο βιβλίο. Θα ξεκινήσω με κάτι που με ενοχλεί σαν άνθρωπο: οι άσκοπες μετακινήσεις, οι οποίες όμως δεν μπορούν να λείπουν από ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Βέβαια, στο συγκεκριμένο βιβλίο, ακόμη και αυτές δε με τάραξαν όσο περίμενα. Αντίθετα, ευχαριστήθηκα όλες τις φορές που ο αγαπημένος μου Πίτερ πήγαινε πάνω κάτω, γιατί αυτό σήμαινε ότι μπορούσα να διαβάσω περισσότερα για αυτόν. Πραγματικά ήταν love at first sight ο άτιμος. Οι υπόλοιπες αστυνομικές λεπτομέρειες και διαδικασίες δόθηκαν με τρόπο που δε με έκαναν να βαρεθώ. Δεν ήταν επαναλαμβανόμενες και με βοήθησαν να καταλάβω καλύτερα τη δουλειά ενός ντετέκτιβ (για την οποία δεν ήξερα τίποτα. Οι ταινίες μας λένε ψέματα, να ξέρετε). Όσο για τη Λόρεν, μπορώ να πω ότι ταυτίστηκα. Νευρίαζε (που ομολογουμένως δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο); Νευρίαζα. Στεναχωριόταν; Στεναχωριόμουν και ούτε καθεξής. Παρόλο που δε θέλω με τίποτα τη δουλειά της, θέλω να βολτάρω με τον Πίτερ και να πίνω τσάι ολημερίς. Η πλοκή ήταν επίσης έξυπνη και γρήγορη. Κάθε λίγες σελίδες υποψιαζόμουν άλλον δολοφόνο, άλλο κίνητρο, άλλη δολοπλοκία που πάντοτε αποδεικνυόταν λανθασμένη. Μέχρι και το τέλος δεν ήξερα ποιος ήταν ο ένοχος (αυτό δεν είναι και το point σε κάθε αστυνομικό μυθιστόρημα; Να είναι μυστηριώδες, απρόβλεπτο, ανατρεπτικό;) Το τέλος του βιβλίου με σκότωσε (ανυπομονώ να βγει το 2ο, πεθαίνω από περιέργεια). Το συστήνω ανεπιφύλακτα σε λάτρεις και μη του είδους, αφού η συγγραφέας καταφέρνει να ισορροπήσει αστυνομικό και ρομανς σε σωστές δόσεις, για να τραβήξει (και αιχμαλωτίσει) ακόμη και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη.

0

Μοβ το χρώμα της λύπης



Dark Web

Συνήθως, όταν πιάνω ένα βιβλίο για πρώτη φορά στα χέρια μου, περνάω μερικά λεπτά κοιτώντας τον τίτλο, βρίσκω λογοπαίγνια, χάνομαι στα σοκάκια των συνειρμών και των κρυμμένων, λεπτών αποχρώσεων της γλώσσας. Το συγκεκριμένο βιβλίο με προϊδέασε από την αρχή˙ ήξερα ακριβώς τι να περιμένω. Ήξερα πως το μωβ στο οποίο αναφερόταν ο Μηνάς Τσαμπάνης δεν ήταν το ανοιχτό, ρομαντικό και νοσταλγικό λιλά, αλλά το σκούρο μωβ, της λύπης και της σύγχυσης. Βέβαια, δεν ήξερα πως στο συγκεκριμένο βιβλίο, το χρώμα μωβ είχε διπλή σημασία, το χρώμα και το… τέρας. Ας τα πιάσω όμως από την αρχή. Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι η Μέριλιν Φογκς, μια τυπική έφηβη, που βιώνει… τυπικές θα έλεγα καταστάσεις. Οι γονείς της είναι διαζευγμένοι και η ίδια ζει με την καταπιεστική, συντηρητική μητέρα της, η οποία θέτει αυστηρά όρια, αναλώνεται στους βαθμούς της Μέριλιν, ενώ συχνά τσιγκουνεύεται την αγάπη και την τρυφερότητα. Η Κόνστανς δεν είναι παρά μια μεσήλικη νοικοκυρά, γεμάτη πικρία που ο άντρας της επέλεξε μια ξένη αγκαλιά. Η Μέριλιν είναι αντιδραστική, γεμάτη σκαμπανεβάσματα και αντιφάσεις, ριψοκίνδυνη, όπως κάθε έφηβη, μέχρι που κάνει ένα φρικτό, μοιραίο λάθος, του οποίου οι συνέπειες είναι πολύ πιο σοβαρές από ότι θα περίμενε κανείς. Η Μέριλιν αρχίζει να πειραματίζεται με τον Σκοτεινό Ιστό, ένα απαγορευμένο μέρος του Διαδικτύου, γεμάτο περίεργο περιεχόμενο, επικίνδυνους χρήστες και ταλαντούχους χάκερ. Εκεί, γνωρίζει τον Μωβ. Ο Μωβ της δείχνει μια συμπάθεια, της κινεί το ενδιαφέρον. Είναι ένας καρπός που δεν πρέπει να φάει, αλλά όταν το καταλαβαίνει, είναι πια αργά. Η Μέριλιν γίνεται το μπουμπουκάκι του Μωβ, του οποίου οι προθέσεις μόνο αγνές δεν είναι. Ο εφιάλτης ξεκινά. «Πάλι με έστησες, μικρό, κακομαθημένο μπου¬μπουκάκι! Δεν έχεις καλή συμπεριφορά, αλλά επειδή σου έχω αδυναμία κι επειδή οι φωτογραφίες σου συνεχίζουν να με ερεθίζουν, ακόμα και τώρα θα σου δώσω μία τελευταία ευκαιρία. Θα σε περι¬μένω! Έλα». Παράλληλα με τη Μέριλιν, γνωρίζουμε τον Μάλκομ, έναν μεσήλικα άντρα, παγιδευμένο σε ένα γάμο που δε θέλει. Η γυναίκα του, η Ροζαλίντα, του προκαλεί αποστροφή. Ο Μάλκομ γνωρίζει την Ντάνιελ, μια γυναίκα με τα μισά περίπου του χρόνια, και μια φλόγα ανάβει μέσα του. Ο Μάλκομ παραδίδεται στα συναισθήματά του. Αργά ή γρήγορα θα παραστρατήσει. Τα λάθη όμως πληρώνονται. Η Ροζαλίντα θα έχει τον τελευταίο λόγο. Μετά από αυτή τη μικρή εισαγωγή, ας περάσουμε στο ζουμί. Η ιστορία του Μάλκομ, μολονότι έχει μια σύνδεση, την οποία θα κρατήσω μυστική, με την ιστορία της Μέριλιν, θεωρώ πως λειτουργεί περισσότερο ως διάλειμμα από την κεντρική ιστορία, παρά ως παράλληλή της ή ίση. Κάθε φορά που η αγωνία κορυφωνόταν στην ιστορία της Μέριλιν και μια νέα αποκάλυψη ήταν κοντά, κάπου εκεί ερχόταν ο Μάλκομ, με το παράνομο ειδύλλιό του να με ξεκουράσει, να με ηρεμήσει, να με γεμίσει κουράγιο, πριν συνεχίσω να διαβάζω το θρίλερ της οικογένειας -και όχι μόνο- Φόγκς. Όσο για την ιστορία του, ο Μάλκομ ερωτεύτηκε μια κοπέλα που δεν ήταν η σύζυγός του. Δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε και ο τελευταίος και παρότι δεν επιδοκιμάζω τις πράξεις του, πιστεύω πως η τιμωρία του ήταν τραγική. Το τέλος του με γέμισε έντονη μωβ θλίψη με μια περίεργη επίγευση αδικίας. Η ιστορία της Μέριλιν είναι πολύ πιο συναρπαστική. Κάτι που ξεκίνησε ως αθώα, εφηβική χαζομάρα εξελίχθηκε σε εφιάλτη. Πήρε τερατώδεις διαστάσεις και άρχισε να επηρεάζει όχι μόνο τη Μέριλιν, αλλά και τη φίλη της την Κέιτ και τις δύο οικογένειες. Ο Μωβ είναι επικίνδυνος, ψυχοπαθής, τρομακτικά ταλαντούχος με τους υπολογιστές, εκβιαστής, σκοτεινός, μυστηριώδης… Είναι ένα τέρας που εξουσιάζει και κατευθύνει τις ζωές πολλών ανθρώπων. Δε διστάζει πουθενά. Θα κάνει τα πάντα για να ικανοποιήσει τη διαστροφή του. Η Μέριλιν είναι μόνο ένα παιδί, δεν μπορεί να σωθεί. Πρέπει να ωριμάσει, να αλλάξει, να διαχειριστεί τα τραύματά της, να παλέψει με νύχια και με δόντια και να δείξει γενναιότητα, ενώ μέσα της υπάρχει μόνο τρόμος. Ο Μωβ και οι τερατώδεις πράξεις του θα την ακολουθούν για μια ζωή. Το βιβλίο του Μηνά είναι ένα σύγχρονο, σκοτεινό μυθιστόρημα, γεμάτο αγωνία, εφιαλτικές αποκαλύψεις, αποτρόπαιες πράξεις και διαστροφικές επιθυμίες. Κρατάει το άγχος στο ζενίθ, με μικρά μόνο διαλείμματα. Το τέλος έρχεται απροειδοποίητα να ανατρέψει τα πάντα. Κανείς δε θα το περιμένει. Κανείς δεν είναι έτοιμος να το διαχειριστεί…

0

Μετάλλαξη



Η Μετάλλαξη ήταν από τα βιβλία που με κράτησαν ξύπνια.

Δεν ξέρω ειλικρινά από πού να ξεκινήσω και τι να πρωτοπώ για τη Μετάλλαξη της Ναταλίας Βαϊοπούλου. Παρότι δηλώνω λάτρης του δυστοπικού μυθιστορήματος, δεν είχα δοκιμάσει να διαβάσω Έλληνα συγγραφέα του είδους. Μεγάλη βλακεία! Ο καλοδομημένος κόσμος της Μετάλλαξης δεν υστερεί σε τίποτα από άλλα γνωστά βιβλία, όπως το Oryx and Crake, The Stone Gods, Hunger Games, the Giver, Divergent, Uglies, Under the never sky κ.α. Αρχικά, το world building είναι φανταστικό. Η συγγραφέας έχει δημιουργήσει έναν πολύπλοκο κόσμο, με δικό του τρόπο οργάνωσης, που σε μερικά σημεία θυμίζει τρομακτικά τη σημερινή πραγματικότητα. Γραμμένο πριν την πανδημία, το λες και προφητικό (Μήπως να φοβόμαστε για τη συνέχεια;) Το βιβλίο έθιξε ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα, όπως ο ρατσισμός και η περιθωριοποίηση. Η διαφθορά, ο τρόπος που δουλεύουν τα μέσα επικοινωνίας και γενικότερα η προπαγάνδα με ανατρίχιασαν. Οι χαρακτήρες είναι επίσης καλοφτιαγμένοι, μοναδικοί και τρισδιάστατοι (με τόσους χαρακτήρες, δεν το λες και εύκολο). Η Αιμιλία (με τη μοναδική ωριμότητά της), η Ελίζα (με τον διαφορετικό τρόπο σκέψης της και το πείσμα της να εναντιωθεί στην αδικία και να κυνηγήσει τη γνώση παρά τις συνέπειες) και ο Δάκης (με τη φοβερή ψυχραιμία του και το αξιολάτρευτο στυλ του) έχουν βρει μια θέση στην καρδιά μου (άντε ίσως και ο Ορφέας, θα του κάνω τη χάρη, παρότι λίγο οξυθυμούλης). Ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο σκέψης και δράσης, ο οποίος ξεκλειδώνει σιγά σιγά νέα κομμάτια της ιστορίας. Η Μετάλλαξη ήταν από τα βιβλία που με κράτησαν ξύπνια. Πραγματικά δεν μπορούσα να το αφήσω και προς το τέλος έβριζα που δεν μπορούσα να διαβάσω πιο γρήγορα, για να μάθω τι θα γίνει. Παρότι το τέλος με τραυμάτισε ψυχολογικά, αφήνοντας μια πικρή -αλλά εντελώς ρεαλιστική- επίγευση, ανυπομονώ για τη συνέχεια (η οποία ελπίζω να μη με κάνει να θέλω να κυνηγήσω πάλι τη συγγραφέα). Υ.Γ. Όσοι θέλετε να ιδρύσουμε ομάδα υποστήριξης για νέους αναγνώστες της Μετάλλαξης να μου στείλουν μήνυμα. Έχω ήδη 3 4 μέλη.

0

Η πτώση της Εύας



A Fantasy Must

Δε θα μιλήσω για τον κόσμο των Αγγέλων που διαπλέκεται με μοναδικό και διαφορετικό από τον συνηθισμένο τρόπο με τον κόσμο των ανθρώπων. Δε θα μιλήσω για τους χαρακτήρες, οι οποίοι είναι πολυδιάστατοι, γεμάτοι μυστικά και κρυφές πτυχές, που περιπλέκουν την ιστορία και της δίνουν μυστήριο και ανατροπές. Δε θα μιλήσω για την κοσμοπλασία και όλες τις λεπτομέρειες για τους Αγγέλους που γέννησε η φαντασία της Ράνιας, ούτε για τον Άρη, τον οποίο ΘΕΛΩ απεγνωσμένα. (Μήπως όμως μίλησα ήδη;

0