Reviews

2

Followers

0

Following

0

Βιβλία

0

Reviews

2

Followers

0

Following

0

Αγαπημένα βιβλία

0

Reviews

Το δέμα



Δυνατό και καθηλωτικό

Μετά το πρώτο του μυθιστόρημα, την "Θεραπεία", και την πολύ καλή εντύπωση που μου έκανε το ταξίδι μέσα από τα μονοπάτια της ψυχής ενός διαταραγμένου ψυχικά ανθρώπου, δεν μπορούσα να μην πιάσω και το αμέσως επόμενο βιβλίο του συγγραφέα, "Το δέμα". Και έκανα πολύ καλά... Καθώς "Το δέμα" είναι σαφέστατα ανώτερο, κατά την άποψη μου, από το πρώτο του έργο. Πιο ολοκληρωμένο, με καλύτερη πλοκή και με σαφή υπόθεση την οποία ο αναγνώστης μπορεί να την αντιληφθεί και να την παρακολουθήσει από την αρχή. Η Έμα Στάιν είναι μία διακεκριμένη ψυχίατρος που δίνει μία διάλεξη σε ένα συνέδριο, στο οποίο, προκειμένου να ξεφύγει από ένα ανηλεές σφυροκόπημα ερωτήσεων και μίας ατμόσφαιρας έντονης αμφισβήτησης, ομολογεί το υποκείμενο της έρευνας της. Αποκαμωμένη το βράδυ γυρνά στο ξενοδοχείο της, αλλά εκεί πέφτει θύμα επίθεσης από έναν άγνωστο άντρα. Ξυπνά στο νοσοκομείο και όλα δείχνουν πως ο άντρας που της επιτέθηκε δεν είναι άλλος, από έναν καταζητούμενο δολοφόνο που ήδη έχει σκοτώσει 4 γυναίκες. Όμως αυτή ακόμα ζει. Γιατί; Όσα συνέβησαν έγιναν στην πραγματικότητα ή είναι προϊόν μίας νοσηρής φαντασίας που ξυπνάει μνήμες από τα δύσκολα παιδικά της χρόνια; Και ξαφνικά ένα δέμα που έρχεται στην πόρτα της πυροδοτεί μία αλληλουχία γεγονότων που με τίποτα δεν μπορεί να ελέγξει. O Sebastian Fitzek σε αυτό του το μυθιστόρημα δημιουργεί μία πλοκή με πολυσχιδή δράση. Η κεντρική ηρωίδα, η Έμα, την μία στιγμή έχει ξεκάθαρες τις εικόνες όσων της έχουν συμβεί στο μυαλό της και την άλλη στιγμή αμφιβάλει. Στα ερωτήματα που προκύπτουν και στην προσπάθεια να τα απαντήσει, πέφτει σε μία νοητική άβυσσο, παρασέρνοντας μαζί της και τους αναγνώστες. Αυτό είναι το μεγάλο ατού του βιβλίου. Ο αναγνώστης ζει μέσα από τα μάτια της Έμα την υπόθεση και παραδόξως πως, την πιστεύει! Δεν μπορεί να είναι πια τόσο διανοητικά άρρωστη. Κάποια λογική εξήγηση υπάρχει για όλα. Εννοείται πως όλο το βιβλίο έχει μία ταχύτητα και μία ροή που μπορεί να το τελειώσει οποιοσδήποτε απροβλημάτιστα. Σε ένα δύο σημεία μόνο, ενδεχομένως κάποιος θα χρειαστεί να γυρίσει κάποιες σελίδες για να προσέξει λίγο καλύτερα, αλλά κατά τα άλλα, η υπόθεση σε βάζει στον ρυθμό της. Οι χαρακτήρες όλοι είναι μυστήριοι, μυστικοπαθείς και απρόσιτοι. Δημιουργούν μία σκοτεινή και απαισιόδοξη ατμόσφαιρα, που δένει βέβαια με τα παιχνίδια που μπορεί να παίξει το μυαλό σε κάποιον που έχει προδιάθεση για ψυχικά νοσήματα. Όμως οι ανατροπές είναι αυτές που προκαλούν και σε αυτό το έργο του Fitzek, τις μεγαλύτερες εκπλήξεις. Με αποκορύφωμα φυσικά το τέλος που έρχεται με οδυνηρό τρόπο να αποκαλύψει την τρομερή αλήθεια. Ο Sebastian Fitzek δεν έχει γνωρίσει αδίκως την τεράστια συγγραφική επιτυχία. Καταρχάς είναι ένας γνώστης του αντικειμένου που κάθε φορά περιγράφει. Γράφει απλά, καθημερινά και έτσι υπάρχει μία σύνδεση με τον αναγνώστη που διαφέρει παρασάγγας από το επιτηδευμένο λεξιλόγιο ενός επιστήμονα της ψυχολογίας ή της ψυχιατρικής. Οι υποθέσεις του είναι πρωτότυπες, με πλοκή ικανή να κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο και ανατροπές που εκπλήσσουν. Όλα αυτά είναι στοιχεία που κάνουν ένα βιβλίο επιτυχημένο και φαίνεται πως ο Fitzek αυτή τη συνταγή την έχει πια κατακτήσει!

0

Εβόρα



Μυθιστόρημα που συνδυάζει δράση με μηνύματα

Όταν πιάνω κάθε χρόνο το νέο βιβλίο του Κώστα Κρομμύδα, ξέρω από την αρχή πως θα βρεθώ μέσα σε μία υπόθεση που δεν θα μου θυμίζει κάποιο από τα προηγούμενα βιβλία του. Η πηγή της έμπνευσής του είναι κάθε φορά διαφορετική και δεν τριγυρίζει γύρω από θέματα χιλιογραμμένα. Πάντα βέβαια θα υπάρχει ένας έρωτας, αλλά δεν θα είναι αυτός που θα μονοπωλήσει την υπόθεση του βιβλίου. Και στο κάτω - κάτω της γραφής, αν δεν υπάρχει έρωτας ή κάποιος φόνος μέσα σε ένα μυθιστόρημα, τι νόημα θα έχει η ύπαρξη του; Έτσι δεν λέει και ο Javies Marias άλλωστε στις "Ερωτοτροπίες" του; Διαβάζοντας την "Εβόρα" και έχοντας πια εντρυφήσει στο έργο του Κώστα Κρομμύδα και στον τρόπο γραφής του προσπαθούσα εναγωνίως να το εντάξω σε μία κατηγορία μυθιστορήματος. Άλλωστε ο ίδιος έχει γράψει κοινωνικό μυθιστόρημα, μυθιστορήματα δράσης στα όρια του αστυνομικού, ρομαντικό μυθιστόρημα, ακόμα και μυθιστόρημα βασισμένο σε ιστορικά στοιχεία, αλλά και άλλα με προεκτάσεις πάνω στη ψυχολογία του ανθρώπου. Η "Εβόρα" λοιπόν δεν εντάσσεται αποκλειστικά κάπου. Είναι ένα μυθιστόρημα στο οποίο υπάρχουν στοιχεία που συναντά κανείς σε εγχειρίδια αυτοβελτίωσης, που όμως συνδυάζεται με εκτεταμένες αναφορές σε περιβαλλοντικά θέματα, εμπεριέχει έναν μεγάλο έρωτα και δεν του λείπει και η δράση. Είναι λοιπόν ένα πολυδιάστατο βιβλίο που όταν τελικά το δει ο αναγνώστης ολοκληρωμένο, θα διαπιστώσει πως δεν υπάρχει μόνο ένα σημείο αναφοράς για να εστιάσει εκεί την κριτική του. Η Αριάδνη είναι ο βασικός χαρακτήρας της "Εβόρας". Μία νέα κοπέλα με πολύ διαφορετική στάση ζωής από τη συνήθη, που έχει έντονες περιβαλλοντικές ανησυχίες και είναι λάτρης της φύσης ενώ διαμένει στο χωριό της τον Αυγερινό που εντοπίζεται στον ορεινό όγκο του Βερμίου. Η ίδια παραδίδει μαθήματα ευζωίας χρησιμοποιώντας τη δύναμη της φύσης και της αγάπης. Παράλληλα βοηθά τον πατέρα και την αδελφή της στο οικογενειακό τους εστιατόριο ενώ η ίδια φιλοξενεί τους ενδιαφερόμενους πελάτες της στον ξενώνα που η ίδια έχει δημιουργήσει για τη δουλειά της. Βασικό της πιστεύω είναι πως "Η αγάπη, όταν τη μοιράζεσαι, μεγαλώνει" και με αυτή την πρόταση αντιμετωπίζει όλες τις καταστάσεις που της φέρνει η ζωή στο διάβα της. Ο Αντώνης, είναι ο έτερος βασικός χαρακτήρας του μυθιστορήματος. Φυσικός, με ειδίκευση στην κλιματολογία, γνωρίζει την Αριάδνη σε μία πολύ δραματική στιγμή, όταν κυριολεκτικά την σώνει από βέβαιο θάνατο. Η μοίρα που τους έφερε με τόσο δραματικό τρόπο κοντά, θα είναι εκείνη που θα σημαδέψει όλα όσα θα συμβούν στη συνέχεια. Η "Εβόρα" είναι γεμάτη πράσινο! Η φύση είναι ο βασικός πρωταγωνιστής και όλες οι εικόνες που περιγράφονται από τις τοποθεσίες που κινούνται οι πρωταγωνιστές είναι ιδιαίτερα θελκτικές και όμορφες. Σε μεγάλο μέρος του το βιβλίο αποπνέει μία ατμόσφαιρα ηρεμίας και αρμονίας, η οποία όμως εναλλάσσεται με τη δράση και την αγωνία. Ποικίλα και έντονα συναισθήματα θα δημιουργηθούν στον αναγνώστη καθώς η υπόθεση θα προχωρά. Σε κάποια σημεία θα πρέπει να "χωνέψει" την εξέλιξή της και να συμβιβαστεί με την απόφαση του συγγραφέα , να επιλέξει έτσι την πλοκή. Σε άλλα σημεία θα νιώσει ικανοποίηση και δικαίωση, ενώ η χαρμολύπη θα είναι έντονη αλλού, όταν ο αναγνώστης θα μάθει όλη την αλήθεια που κρύβεται πίσω από όλα όσα διαδραματίστηκαν. Εκτός από τις εικόνες του περιβάλλοντος τοπίου και των σκηνών δράσης, ο αναγνώστης θα γίνει δέκτης και πολλών μηνυμάτων γύρω από τη στάση που θα πρέπει να έχει στη ζωή του, αλλά και περί διαχείρισης καταστάσεων. Έτσι το τέλος του βιβλίου σου επιτρέπει να κρατήσεις μία γλυκιά ανάμνηση των όσων έχεις διαβάσει, αλλά και να σκεφτείς πόσα μικρά πράγματα περνάνε καθημερινά από δίπλα σου, χωρίς να τους δίνεις την πρέπουσα σημασία. Σε γενικές γραμμές είναι ένα γρήγορο μυθιστόρημα που σε κανένα σημείο δεν κουράζει τον αναγνώστη. Μέσα από τις γραμμές του ξεπηδούν ωραίες εικόνες και η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας είναι απλή και κατανοητή, ενώ πολύ καλή είναι και η επιμέλεια του. Μου άρεσε ιδιαίτερα το φύλλο σφενδάμου που διαχωρίζει στα κεφάλαια την αλλαγή σκηνής! Ταίριαζε πολύ με την υπόθεση. Η πλοκή δεν είναι ιδιαίτερα εκτεταμένη και δεν εντοπίζονται ασυνέχειες που να δημιουργούν σύγχυση. Νομίζω πως υπήρχαν περιθώρια ανάπτυξης όμως της ιστορίας, κάτι που θα έκανε την ανάγνωση του να διαρκέσει περισσότερο. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως φάνηκε και λίγο, αλλά δεν ήθελα να τελειώσει γρήγορα! Το αναγνωστικό κοινό του Κώστα Κρομμύδα είναι πια πολύ μεγάλο! Τα βιβλία του κάθε χρονιά είναι στα ευπώλητα και αυτό δεν είναι τυχαίο. Μπορεί και ταξιδεύει τον αναγνώστη μέσα από τις εικόνες που δημιουργεί και κάθε φορά έχει και κάτι νέο να προσφέρει. Έτσι και η "Εβόρα" φαίνεται πως θα αγαπηθεί και αυτή με τη σειρά της και θα πάρει την θέση της σε πολλές βιβλιοθήκες!

1