Reviews

3

Followers

0

Following

0

Βιβλία

0

Reviews

3

Followers

0

Following

0

Αγαπημένα βιβλία

0

Reviews

Η ζωή που έλειπε



For everyone has somewhere deep inside, his own cave of silence

This is not the first book I read from Kostas Kromidas. Yet it is as if I read the author for the first time. And that is precisely what I like about his books. Each time it’s a wholly new experience. The writing is always fluid, fast paced and immersive, and the stories full of twists and turns, without ever losing an underlying sense of purpose. You immediately feel the same sense of familiarity with the hero(es), be they men or women, either they are presented in first person or through the words of the narrator. However, what is completely different every time, is the world we find ourselves drawn in. Kostas Kromidas is a time traveler and space traveler. He jumps from one era to another and from one place to another as if it were as simple as opening the door to the next room. In his hands, reality is woven into plasticity, bending to every whim of the writer’s fantasy. “Cave of silence” is a perfect example of the author’ s ability to create a maelstrom of parallel storylines which travel from past to present and from one location to another, like comets through infinite space. Only at the very end of the story do they finally collide, every spark a revelation. If you want a safe ride, do not read this book. Just pour yourself a drink and watch TV. But if you are in for a journey high on emotion and you are not afraid of opening your mind to the unexpected, then this book is for you. This is a story for those seeking for answers and who are willing to dig in the earth with bare hands to find them. Taming the beast of truth is hard, but Kostas Kromidas knows well that it is the only way to find peace in mind. And that is what this book is all about: stay on the beach and stay safe yet incomplete, or dive in cold water and find for yourself what lies in the depths of your soul. For everyone has somewhere deep inside, his own cave of silence.

1

Εβόρα



Παραμέρισε την τέχνη, σκέπασε τις γνώσεις, άφησε το «άυλο» να γοητευτεί από το ωμό ταλέντο

«Εβόρα», Κώστας Κρομμύδας Για να μας δώσει την «Εβόρα», ο Κώστας Κρομμύδας δεν δείλιασε κι έσπασε την πένα του στα δύο. Πήρε ένα νυστέρι, ένα νυστέρι ξεχασμένο, κι άρχισε να χαράζει, μέχρι να βγάλει αίμα το χαρτί. Πέταξε τη μάσκα, έβγαλε τα γάντια, συνέχισε να κόβει χωρίς αναισθητικό. Σαν ένας εξερευνητής γιατρός του μεσαίωνα, θέλησε να δει τη μυστική ουσία που κυλάει πίσω από τη λεπτή περγαμηνή της ζωής. Την άφησε να στάξει… ζεστή και πυκνή. Την άφησε να τον λερώσει, να ποτίσει το βλέμμα του σε μια υγρή διαστολή. Άλλωστε, πως αλλιώς θα μάθαινε τι κρύβεται μέσα σε μια σταγόνα; Ούτε εκδικητικός ιερέας ενός ασυμβίβαστου παγανισμού, ούτε μαθητευόμενος μάγος μιας ανεξέλεγκτης τεχνολογίας. Στην «Εβόρα» ο Κώστας Κρομμύδας, ντύνεται την ένοχη γύμνια του τελευταίου των ανθρώπων. Έναν άνθρωπο που ήταν γίγαντας κάποτε -στην εποχή των λύκων, και τώρα ψάχνει στα όνειρα του, τη μνήμη ενός χαμένου δειλινού. Για να ξορκίσει τον κατακλυσμό, «Εβόρα!» φώναξε ο Νώε. «Εβόρα!», φώναξε ο Κολόμβος, ν’ ανακαλύψει τέλειο κόσμο. Και ο Θερβάντες «Εβόρα!» φώναξε, φαντάσματα να αφανίσει. Ο Κώστας Κρομμύδας δε φωνάζει, γιατί πια… γνωρίζει. Την «Εβόρα» δε την αναζητάς ούτε στον χρόνο, ούτε στον χώρο. Σε χάρτη δεν υπάρχει, ούτε σε ημερολόγιο… γιατί «Εβόρα», είναι η σκιερή πλαγιά ενός αόρατου βουνού και η αντίστροφη ροή στον ποταμό του χρόνου. Είναι ταυτόχρονα προσμονή και νοσταλγία. Είναι το εξώκοσμο άγγιγμα ενός αγάλματος από άνεμο πλασμένο. Πως όμως να κλείσεις τον άνεμο στον ασκό ενός βιβλίου -χωρίς να τον παγιδέψεις, χωρίς να τον ξεγελάσεις; Ο Κώστας Κρομμύδας κατάφερε το σπάνιο! Έδωσε το στέμμα στο χαρισματικό παιδί μέσα του, ο αυθορμητισμός να βασιλέψει. Παραμέρισε την τέχνη, σκέπασε τις γνώσεις, άφησε το «άυλο» να γοητευτεί από το ωμό ταλέντο. Μέχρι τώρα έγραφε για τους ανθρώπους, για πρώτη φορά γράφει για τον Άνθρωπο, γράφει για εσένα, γράφει για εμένα, γράφει για τον Κώστα. Στέφανος Παπαδόπουλος Συγγραφέας

1

Φως μέσα στη θύελλα



Η Άθωρα βρήκε στον Κώστα Κρομμύδα τον απόλυτο πρεσβευτή της

Τελειώνοντας την ανάγνωση του βιβλίου του Κώστα Κρομμύδα «Φως μέσα στη θύελλα», ήρθαν αμέσως στη σκέψη μου δυο σχόλια για την «Παναγία των παρισίων» του Βίκτωρος Ουγκώ, που διάβασα πρόσφατα. Το πρώτο είναι από κριτική του Paul Lacroix που έγραψε ότι ο κεντρικός ήρωας του μυθιστορήματος, δεν είναι ο Κουασιμόδος ή η Εσμεράλντα ή κάποιος άλλος απ’ τους τόσο δυνατούς χαρακτήρες του βιβλίου αλλά ο ίδιος ο Καθεδρικός Ναός. Την ίδια διαπίστωση έκανα κι εγώ διαβάζοντας το βιβλίο του Κώστα Κρομμύδα. Αν και οι αναγνώστες μοιραζόμαστε με συγκίνηση και αγωνία τις περιπέτειες των πρωταγωνιστών, το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι το νησί της Άθωρας. Όπως και στην «Παναγία των Παρισίων» η Άθωρα είναι το μάτι του κυκλώνα, ο λόγος και η αιτία ολόκληρου του δράματος που μας περιγράφει ο συγγραφέας. Το δεύτερο σχόλιο που μου ήρθε στο νου είναι του ιστορικού Jules Michelet, που ενώ ετοιμαζόταν να δημοσιεύσει το βιβλίο του «Moyen Age - Histoire de France» δήλωσε αναφερόμενος στον Βίκτωρα Ουγκώ. “Φυσικά ήθελα να γράψω και για την Παναγία των Παρισίων αλλά κάποιος σημάδεψε αυτό το μνημείο με μια τόσο λεονταρίσια υπογραφή, που κανείς από δω και πέρα δεν θα τολμήσει να το προσεγγίσει”. Έτσι κι εγώ πιστεύω πως η Άθωρα βρήκε στον Κώστα Κρομμύδα τον απόλυτο πρεσβευτή της. Από δω και στο εξής, κανείς δεν θ’ αναφερθεί στο τόσο “ιδιαίτερο” νησί του Αιγαίου, χωρίς να φέρει στο νου του τις ζωντανές εικόνες που ξεπροβάλλουν από το «Φως μέσα στη θύελλα». Εύχομαι σ’ ένα επόμενο του μυθιστόρημα, ο συγγραφέας, να μας μεταφέρει ξανά στην ανεμοδαρμένη Άθωρα, μιας και όσο και να το προσπάθησα, αποδείχτηκε αδύνατο να βρω εισιτήρια για το νησί αυτό στα πλοία της γραμμής. Απαγορευτικό απόπλου λόγω θυελλωδών ανέμων ή παγκόσμια συνωμοσία συγκάλυψης, η Άθωρα παραμένει κρυμμένη πίσω από ένα πέπλο μυστηρίου, που μόνο ο Κώστας κρομμύδας με την πένα του μπορεί να αφαιρέσει. Συγχαρητήρια Κώστα μου, καλοτάξιδο! Στέφανος Παπαδόπουλος

1