Reviews

26

Followers

1

Following

0

Βιβλία

0

Reviews

26

Followers

1

Following

0

Αγαπημένα βιβλία

0

Reviews

Ο θρήνος της Κάντιας



Το τέλος μιας εισιπεντάχρονης τιτανομαχίας

Με το «Θρήνο της Κάντιας»( 2 τόμοι ) ,που αναφέρεται στην πτώση του Χάνδακα ( Ηράκλειο) από τους Τούρκους , ολοκληρώνεται η τριλογία του Δ. Ρώμα «Οι Νταβιτσέντζα». Εδώ πρέπει να αναφέρουμε τη σημείωση του οπισθόφυλλου ότι «αυτή η τριλογία είναι μέρος ενός γιγάντιου ιστορικού μυθιστορήματος με τον τίτλο «Περίπλους» που φιλοδοξούσε να καλύψει τρείς αιώνες νεοελληνικής ιστορίας , από τη Ναυμαχία της Ναυπάκτου ( 1571) έως της ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα ( 1864). Από το σύνολο των δεκαοκτώ τόμων κυκλοφόρησαν τελικώς οι δέκα». Στο «Θρήνο της Κάντιας» παρακολουθούμε γεγονότα από τη μεγαλύτερη πολιορκία της παγκόσμιας Ιστορίας. Η πολιορκία του Χάνδακα ήταν ένα πολεμικό σχολείο της εποχής. Ο πολυάριθμος στρατός των Οθωμανών αντισταθμίζονταν από την κυριαρχία των Ενετών στη θάλασσα. Υπόγειες σήραγγες και από τις δύο πλευρές έφταναν μέχρι τις γραμμές του αντιπάλου και χρησίμευαν για ανατινάξεις. Δοκιμάστηκαν για χρόνια τακτικές μάχης και ανακαλύψεις που βοηθούσαν στη δράση του πυροβολικού και στην τέχνη των οχυρώσεων. Οι Κρητικοί που από την αρχή της ενετοκρατίας το 1204 πραγματοποίησαν πολλές εξεγέρσεις τώρα ενώνουν τις δυνάμεις τους με τον στρατό των χριστιανικών χωρών στον οποίο ηγείται ο Μοροζίνι. Οι νεότεροι κλώνοι της ζακυνθοβενετσιάνικης φαμίλιας ακολουθούν την παράδοση των προγόνων τους και βρίσκονται να πολεμάνε στο Χάνδακα, ενάντια στους Τούρκους. Ο φοβερός πολεμιστής, έκφυλος, αλλά και διανοούμενος Βαρτάγγελος Νταβιτσέντζα καθώς και ο γιατρός αδελφός του Κέκος υπερασπίζονται την πόλη. Ένας άλλος αδελφός ο Μουτσέτος βρίσκεται αιχμάλωτος των Αλγερινών πειρατών την ίδια ώρα που οι αδελφές τους στη Ζάκυνθο ακολουθούν ολότελα διαφορετικούς δρόμους. Η Ορσέτα γίνεται Ηγουμένη σε μοναστήρι και η μικρότερη αδελφή η Μπιάνκα ζει το δράμα ενός απαγορευμένου έρωτα με ένα υποτακτικό του αρχοντικού. Εδώ ζούμε την κορύφωση του οικογενειακού δράματος την ώρα που η Κάντια παραδίδεται στους Τούρκους και σύσσωμοι οι κάτοικοι της παίρνουν με πόνο ψυχής το δρόμο της προσφυγιάς. Η Κρητική Αναγέννηση διακόπτεται βίαια από την Οθωμανική κυριαρχία και ότι διασώζεται από μπολιάζει καθοριστικά τον Επτανησιακό πολιτισμό με τη λογοτεχνία , τη ζωγραφική, την αγιογραφία , το θέατρο. Οι καρποί αυτής της σύζευξης θα μας δώσουν χρόνια μετά έναν Σολομό , ένα Κάλβο , ένα Λασκαράτο και πολλούς άλλους λογοτέχνες. Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει ένα δοκίμιο για την ελληνική γλώσσα. Ο συγγραφέας συμμερίζεται την άποψή του Σεφέρη ότι η γλώσσα της εποχής έτσι όπως αποθησαυρίστηκε στον Ερωτόκριτο του Β. Κορνάρου «είναι ένα μοναδικό φαινόμενο στην ιστορίας μας : είναι η τελειότερη οργανωμένη γλώσσα που άκουσε ο μεσαιωνικός και ο νεότερος ελληνικός κόσμος». Η διακοπή της Κρητικής Αναγέννησης από την Τουρκοκρατία στέρησε , ανάμεσα σε άλλα , και την ευκαιρία για μια ομαλή εξέλιξη του γλωσσικού ζητήματος με την επικράτηση μιας δημοτικής με πλούσιο περιεχόμενο και υψηλή αισθητική.

0

Το ρεμπελιό των Ποπολάρων



Η αρχή του επτανησιακού ριζοσπαστισμού

Το δεύτερο μέρος της τριλογίας «Οι Νταβιτσέντζα» ( 2 τόμοι) εξελίσσεται στη Ζάκυνθο πενήντα χρόνια μετά τη Ναυμαχία της Ναυπάκτου με τους απογόνους του θρυλικού Σοπρακόμιτου να ζούνε μέσα στη δίνη των συγκρούσεων ανάμεσα στους φεουδάρχες ευγενείς και στους ανερχόμενους αστούς , εμπόρους και τεχνίτες που είχανε τη γενική ονομασία ποπολάροι. Στη διαμάχη αυτή που διεξάγονταν στη βενετοκρατούμενη Ζάκυνθο εμπλέκονται και μέλη της οικογένειας Νταβιτσέντζα αλλά κύριος πρωταγωνιστής είναι η ίδια η ιστορική εξέλιξη σε μίας από κρίσιμες καμπές της. Τα φανταστικά και τα ιστορικά πρόσωπα κινούνται αναπόδραστα μέσα στο ιστορικό πλαίσιο της Αναγέννησης. Οι ανερχόμενες αστικές δυνάμεις, πανευρωπαϊκά, αρχίζουν να διεκδικούν την πολιτική πρωτοκαθεδρία και την κατάργηση των προνομίων των ευγενών, στην περίπτωση μας( 1628) τη συμμετοχή στην Ζακυνθινή αυτοδιοίκηση και την εγγραφή στο περίφημο Libro d’ Oro. Αυτή η εξέγερση εγκαινιάζει στα Επτάνησα μια περίοδο αγώνων ( και επί Αγγλοκρατίας ) με αιτήματα την κοινωνική ισότητα και την εθνική ολοκλήρωση , την Ένωση με την υπόλοιπη Ελλάδα. Η εποχή του επτανησιακού ριζοσπαστισμού είχε αρχίσει. Παράλληλα με τα πολιτικά γεγονότα αναπτύσσονται η επιστημονική έρευνα και οι τέχνες. Οι ήρωες μας συμμετέχουν με πάθος στην αναζήτηση της επιστημονικής αλήθειας μαθητεύοντας στα ιταλικά πανεπιστήμια που ανακαλύπτουν την αρχαία ελληνική φιλολογία και τον ορθολογισμό τον οποίο αντιπαραθέτουν στο μεσαιωνικό σκοτάδι. Μέσα στο έργο διαβάζουμε για το Γαλιλαίο , για τις ανακαλύψεις της ιατρικής , για τις αλλαγές στις νομικές σχέσεις κ.α. Μαθαίνουμε για την ανεξιθρησκεία της βενετσιάνικης διοίκησής και για το ρόλο της εκκλησίας , Ορθόδοξης και Καθολικής. Στα τέσσερα χρόνια του Ρεμπελιού ξεσπά μια αδυσώπητη μάχη για την εξουσία με τις ταξικές προκαταλήψεις και το μίσος να φουντώνουν και να μετατρέπουν απλές ανθρώπινες ιστορίες σε χιλιάδες ατομικά δράματα. Ο Ρώμας ως σπουδαίος συγγραφέας , ως λόγιος που ήταν, μπόρεσε πλέξει καλλιτεχνικά τις συνομωσίες του έρωτα με το τραγούδι της εξέγερσης. Ο συγγραφέας με την ενδελεχή του έρευνα σε ελληνικά και ιταλικά αρχεία στηρίζει τη μυθοπλασία με πλήθος στοιχείων και ασκεί σοβαρές κριτικές παρατηρήσεις στο ομώνυμο χρονολόγιο του ευγενή Άγγελου Σουμάκη επισημαίνοντας αρκετά λάθη και ανακρίβειες. Ο Δ. Ρώμας δεν προσεγγίζει τα ιστορικά γεγονότα με ουδετερότητα. Η ιστορική του θεώρηση έχει ιδεολογικό πρόσημο και δεν διστάζει να υποστηρίξει τις εκτιμήσεις του. Όμως μέσα στις πλούσιες σημειώσεις που παραθέτει χωρίς επιφυλάξεις και επιλεκτικότητες διευκολύνεται ο διάλογος και ο όποιος αντίλογος. Οπωσδήποτε σε αυτή τη στοιχειώδη βιβλιοπαρουσίαση δεν είναι δυνατό να αναπτύξει κάποιος κριτική με την πλήρη έννοια του όρου. Ας κρίνει ο καθείς μόνος του και κυρίως ας απολαύσει τη συνέχεια της συναρπαστικής περιπέτειας.

0

Ο Σοπρακόμιτος



Ο Σοπρακόμιττος : Το πρώτο μέρος μιας υπέροχης τριλογίας

Λογοτεχνική απόδραση, σε εποχές καραντίνας, μας προσφέρει αυτό το ιστορικό μυθιστόρημα του Δ. Ρώμα που μας ταξιδεύει στην ενετοκρατούμενη Ζάκυνθο του 16ου αιώνα . Ο «Σοπρακόμιτος» (διοικητής γαλέρας ) είναι το πρώτο μέρος , (δυο τόμοι), μιας υπέροχης τριλογίας με τον τίτλο «Οι Νταβιτσέντζα» η οποία αρχίζει με τη ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571) συνεχίζεται με το «Ρεμπελιό των Ποπολάρων» (1628) και καταλήγει με το «Θρήνο της Κάντιας» που αναφέρεται στην πτώση του Χάνδακα ( 1669). Μέσα από τις περιπέτειες τριών γενιών της οικογένειας Νταβιτσέντζα θα ταξιδέψετε με βενετσιάνικες γαλέρες , θα περπατήσετε στα καντούνια του Τζάντε , θα κάνετε βεγγέρες στα αρχοντικά, θα συναντήσετε ευγενείς και ποπολάρους , θα ζήσετε μια σαγηνευτική περιπέτεια με πόλεμους και ρομάντζα, θα σας συνεπάρει ο ρυθμός μιας εξαιρετικής γραφής με τη ζακυνθινή ντοπιολαλιά της εποχής να ηχεί τραγουδιστά. Ο Δ. Ρώμας για να γράψει αυτή την τριλογία, η οποία εντάσσεται σε ένα γιγάντιο έργο με τον τίτλο «Περίπλους» , πραγματοποίησε μελέτες και έρευνες σαράντα χρόνων σε ελληνικά και ιταλικά αρχεία. Φιλομαθής και χαλκέντερος μελετητής θεμελίωσε την πλοκή με ιστορικά τεκμήρια για την περίφημη Ναυμαχία της Ναυπάκτου όταν η συμμαχία χριστιανικών κρατών κατάστρεψε τον Οθωμανικό στόλο. Ο Δ. Ρώμας γράφει για τον τόπο του , τη Ζάκυνθο και την Ελλάδα , με σεβασμό και στοργικότητα έχοντας όμως το βλέμμα στραμμένο σε όλο τον ευρωπαϊκό χώρο και στην αφύπνιση του από το μεσαιωνικό λήθαργο. Όποιος επιδείξει την υπομονή να διαβάσει τις πολυάριθμες σημειώσεις που συνοδεύουν τον κάθε τόμο θα δει έκπληκτος να ξεχύνεται μπροστά του ένας θησαυρός γνώσεων και πληροφοριών για την ενετοκρατία στην Ελλάδα, για ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα, για την αρχιτεκτονική , τα ήθη , τις νομικές σχέσεις, την ιατρική , τα μαθηματικά τη γλώσσα , τη θρησκεία, το θέατρο , την πολιτική και για όλα εκείνα τα φαινόμενα της αναγεννησιακής περιόδου που επηρεάσανε και τον επτανησιακό πολιτισμό. Ο «Σοπρακόμιτος» και τα άλλα βιβλία του συγγραφέα ήταν για μένα μια σπουδαία αναγνωστική εμπειρία και με κάθε ευκαιρία προτείνω ένθερμα να τη γνωρίσουν οι βιβλιόφιλοι και ιδιαίτερα όσοι αγαπούν το ιστορικό μυθιστόρημα.

0

Ταξίδι στη σκιά του Βυζαντίου



Θαυμαστό ταξίδι σε ιστορικούς τόπους

Ο Ουίλιαμ Ντάριμπλ, βραβευμένος συγγραφέας της ταξιδιωτικής λογοτεχνίας, καταγράφει σε αυτό το βιβλίο τις εντυπώσεις του από την περιήγηση στα εδάφη που άκμασε κάποτε ο βυζαντινός πολιτισμός. Ο συγγραφέας βάδισε το 1994 στα βήματα δυο καλόγερων, του Ιωάννη Μόσχου και του μαθητή του Ιωάννη Σοφιστή, οι οποίοι πριν δεκατέσσερεις αιώνες , το 587 μχ , ξεκίνησαν ένα αντίστοιχο προσκυνηματικό ταξίδι το οποίο περιέγραψαν σε ένα βιβλίο το «Λειμωνάριο» . Με οδηγό αυτό το βιβλίο και τις γνώσεις του για την παλαιότερη και σύγχρονη ιστορία ο Ντάριμπλ ξεκίνησε από το Άγιο όρος, πέρασε από το Τουρκία, την Συρία, το Ισραήλ , την Παλαιστίνη , την Αίγυπτο και κατέληξε στις ερήμους της Ερυθραίας. Στη διαδρομή αυτή βρήκε ότι έχει απομείνει από θρησκευτικά μνημεία ενός λαμπρού πολιτισμού, κοιμήθηκε στα ίδια μοναστήρια και προσευχήθηκε στις ίδιες εκκλησίες που συνάντησαν οι δύο μοναχοί. Ο Ουίλιαμ Ντάριμπλ έκανε ένα επικίνδυνο ταξίδι μέσα από εμπόλεμες ζώνες και με την οξυδερκή ματιά του κατέγραψε τις συνήθεις των ανθρώπων, τις σύγχρονες συνθήκες και τις συγκρούσεις που οδήγησαν στην εξαφάνιση ναών και μονών, πολλών θρησκευτικών μνημείων αναντικατάστατων για την παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά. Έχουν μεγάλη αξία, ιδιαίτερα στις μέρες μας, οι μαρτυρίες του συγγραφέα για κοινές δοξασίες και θετικά σημεία συνάντησης των μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών στην ίδια τους την κοιτίδα , την περιοχή της ευρύτερης Μέσης Ανατολής.

0

Η οδοιπορία του Ιουλίου Καίσαρος



Μια ιδιαίτερη ματιά στο έπος του ‘40

Ο Λεονάρντο είναι ένας φτωχός Ιταλός αγρότης που γνωρίζει τις κακουχίες του πολέμου μαζί με το μουλάρι του, τον Ιούλιο Καίσαρα όπως τον ονομάζει για να κοροϊδέψει τον Μουσολίνι που χρησιμοποιεί αυτό το προσωνύμιο για το εαυτό του. Ο Λεονάρντο ανακαλύπτει ότι πίσω από τους φανφαρονισμούς του Ντούτσε κρύβεται η φρικτή ανθρωποσφαγή, η άγρια πείνα, η βρωμιά και ένας αποφασισμένος αντίπαλος μέσα στον παγωμένο εφιάλτη των αλβανικών βουνών. Παρόλα αυτά δεν χάνει την ανθρωπιά του , έχει περιέργεια και όχι μίσος για τον Λεωνίδα όπως έχει ονομάσει αφηρημένα τον Έλληνα στρατιώτη. Προστατεύει όπως μπορεί το δυστυχισμένο μουλάρι από το κρύο και τους πεινασμένους συναδέλφους του. Στην εξέλιξη της υπόθεσης θα συναντηθεί με τον « Λεωνίδα » που είναι ο Σταμάτης και μαζί θα διαπιστώσουν ότι μοιάζουν, είναι απλοί άνθρωποι του μόχθου που υποφέρουν από ένα άδικο πόλεμο. Αυτή η νουβέλα του Κώστα Ι. Κυριαζή προσεγγίζει το θέμα με ξεχωριστή ματιά η οποία διακρίνεται για τον ανθρωπισμό και την κατανόηση απέναντι στο δράμα των απλών ανθρώπων και κάθε ζωντανού πλάσματος. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι το κείμενο συνοδεύεται από φωτογραφικό υλικό.

0

Η έρημος των Ταρτάρων



Η ζωή που περνά και χάνεται…

Δυνατή αλληγορία με πολλαπλές αναγνώσεις και αριστουργηματική γραφή από τον Ντίνο Μπουτζάτι. «Η Έρημος των Ταρτάρων» είναι ένα υπαρξιακό δράμα που έχει σε πρώτο πλάνο τον ήρωα του βιβλίου τον νεαρό υπολοχαγό Τζοβάνι Ντρόγκο ο οποίος φτάνει σε ένα μακρινό οχυρό με σκοπό να παραμείνει λίγο καιρό και τελικά εγκλωβίζεται εκεί για τριάντα χρόνια περιμένοντας μαζί με τους άλλους στρατιώτες ένα εχθρό από την έρημο που δεν φτάνει ποτέ. Με δική του επιλογή, φαινομενικά, αποκόβει τους δεσμούς με τη ζωή , απορρίπτει το γάμο, γλιστράει στην αδράνεια, βαλτώνει, και αναμένει τη δικαίωση της ύπαρξης του μέσα από την πολεμική δόξα η έστω από την απόκτηση ενός στοιχειώδους νοήματος στην άγονη αναμονή. Ο Τζοβάνι Ντρόγκο μέσα σε αυτό το καφκικό περιβάλλον θα μπορούσε να αναφωνήσει το καβαφικό «..ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω». Ταυτόχρονα όμως, καθώς η πλοκή εξελίσσεται στο περιβάλλον μιας απομονωμένης στρατοπεδικής κοινωνίας, αποδεικνύεται ότι οι συνθήκες ζωής και οι κοινές αξίες διαμορφώνουν τη συλλογική τελικά, συνείδηση που αντανακλά στο άτομο. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Τζοβάνι και οι συνάδελφοι του ζητούν τη δικαίωση στην στρατιωτική ζωή και στην σύγκρουση με τον «άλλο», ενώ η ζωή κυλάει αλλού. Ας μην ξεχνάμε βέβαια ότι το μυθιστόρημα γράφτηκε το 1940, χρονιά σημαδιακή για την Ιταλία και φυσικά για τη χώρα μας. Το μυθιστόρημα είχε εκδοθεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 1991 ( Αστάρτη , μετ. Ανταίος Χρυσοστομίδης) ενώ τώρα το παρουσιάζουν στο αναγνωστικό κοινό οι Εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση της Μαρίας Οικονομίδου. Είναι μια καλή ευκαιρία να γνωρίσει αυτό το μυθιστόρημα την προσοχή που του αξίζει. Ιδιαίτερα στη σημερινή συγκυρία, με την πανδημία να δημιουργεί τις συνθήκες μιας ιδιότυπης απομόνωσης, αναγνώσματα όπως «Η Έρημος των Ταρτάρων» πυροδοτούν τον αναγκαίο αναστοχασμό πάνω στα ζητήματα του χρόνου και των αληθινών προτεραιοτήτων της ανθρώπινης ύπαρξης .

0

Χόμερ και Λάνγκλεϋ



Αξιόλογο μυθιστόρημα από τον Ε. L. Doctorow

Τα αδέλφια Χόμερ και Λάνγκλεϋ Κόλλυερ, δυο αντισυμβατικοί και ιδιόρρυθμοι τύποι ζουν απομονωμένοι στην άλλοτε πολυτελή έπαυλη της οικογένειας τους στην Πέμπτη Λεωφόρο της Νέας Υόρκης . Ο εσωστρεφής, τυφλός Χόμερ και ο "πειραγμένος" από τα αέρια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου Λάνγκλεϋ αρνούνται οποιαδήποτε συναλλαγή με το κράτος , παρότι εύποροι δεν πληρώνουν ποτέ λογαριασμούς φωτισμού και ύδρευσης , μετατρέπουν το τεράστιο σπίτι τους στον παράδεισο του ρακοσυλλέκτη μαζεύοντας τόνους παλιών εφημερίδων και χιλιάδες απίθανα αντικείμενα από τα σκουπίδια. Κατά παράδοξο τρόπο όμως το σπίτι είναι ανοιχτό σε χίπις , πόρνες , γκάγκστερ , μετανάστες και μουσικούς ως αντιπροσωπευτικές μορφές της εκάστοτε πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας που διαμορφώνεται μέσα από πολέμους , πολιτικά κινήματα, τεχνολογικές ανακαλύψεις. Ο συγγραφέας εμπλέκει τα γεγονότα με τη μυθοπλασία ενώ επεκτείνει χρονικά την ιστορία μέχρι την δεκαετία του ’70. Μαγεύει η αβίαστη, χαμηλότονη , απέριττή γραφή του Doctorow . Χωρίς εύκολους εντυπωσιασμούς και επίδειξη γνώσεων, τις οποίες αναμφίβολά διαθέτει ο συγγραφέας, αφήνει να λειτουργήσουν ελεύθερα οι συνειρμοί που προκύπτουν από τα συμβολικά στοιχεία του κειμένου και τα χαρακτηριστικά στιγμιότυπα της αμερικάνικης ιστορίας. Απέκτησα ως δώρο αυτό το υπέροχο βιβλίο και με αυτή την ευκαιρία εκφράζω ένα δεύτερο ευχαριστώ στον δωρητή. Είναι ελπιδοφόρο ότι υπάρχει ακόμα καλή λογοτεχνία. Ας τη μοιράστουμε.

0

Το θεώρημα του παπαγάλου



Λογοτεχνική εξίσωση

Ιστορία μυστηρίου με αξιομνημόνευτους χαρακτήρες και πνευματώδη πλοκή που εξελίσσεται παράλληλα με την Ιστορία των Μαθηματικών. Μπορώ να διαβεβαιώσω ότι διαβάζεται απολαυστικά και άνετα ακόμα και από κάποιον που έχει πολύ μακρινή σχέση με τα Μαθηματικά. Δεν είναι βέβαιο ότι θα αγαπήσετε ξαφνικά τα Μαθηματικά αλλά σίγουρα θα αμφισβητήσετε τα στερεότυπα για αυτή την επιστήμη όταν ανακαλύψετε ότι πίσω από τους ψυχρούς αριθμούς και τα σύμβολά κρύβεται μια συναρπαστική περιπέτεια χιλιάδων χρόνων. Το Θεώρημα του Παπαγάλου είναι από τα βιβλία που διαβάζονται αδιάπαυστα από την πρώτη μέχρι την τελευταία αράδα. Την εποχή που εκδόθηκε το πολυμεταφρασμένο μυθιστόρημα του Ντενί Γκετζ δημιουργήθηκε ενθουσιασμός σε κριτικούς και αναγνώστες . Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο μεταφραστής του βιβλίου , ο Τεύκρος Μιχαηλίδης, συνέχισε στην ίδια ρότα και μας χάρισε τα Πυθαγόρεια Εγκλήματα και άλλες ιστορίες .. μαθηματικού μυστηρίου.

0

Υπόθεση Λέβενγουορθ



Υπόθεση Λέβενγουορθ : Best Seller του 19ου αιώνα

Κλασική αστυνομική ιστορία, με φόνο στη βιβλιοθήκη , με μπάτλερ , με διαθήκες, με ερωτικές αντιζηλίες , κληρονόμους και φυσικά με ιδιόρρυθμο ντεντέκτιβ ο οποίος συνεργάζεται για τη λύση του μυστηρίου με ένα νεαρό ανερχόμενο δικηγόρο. Αυτό που κάνει ξεχωριστή την «Υπόθεση Λέβενγουορθ» είναι το γεγονός ότι γράφτηκε το 1878 , εννιά χρόνια πριν κάνει την εμφάνιση του ο Σερλοκ Χόλμς του ‘Αρθουρ Κόναν Ντόιλ, από μια γυναίκα, την Άννα Κάθριν Γκριν , που βάδισε στο μονοπάτι του Πόε και άνοιξε το δρόμο για την αμερικάνικη αστυνομική λογοτεχνία. Το βιβλίο πούλησε μέχρι το θάνατο της συγγραφέως ένα εκατομμύριο αντίτυπα και ήταν ένα από τα best seller του 19ου αιώνα. Έκτοτε η Γκριν έγραψε πάνω από σαράντα βιβλία σε σαρανταπέντε χρόνια μέχρι να πάρει τη σκυτάλη , στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, μια Αγγλίδα θαυμάστρια της : η Αγκάθα Κρίστι. Οι ιστορίες της Γκριν διακρίνονται για την εμπνευσμένη πλοκή και την αδρή περιγραφή των χαρακτήρων. Το γεγονός ότι μεγάλωσε σε περιβάλλον δικαστικών βοήθησε τη συγγραφέα να αποδώσει με ρεαλιστικό τρόπο τον κόσμο του νόμου και της παρανομίας. Η «Υπόθεση Λέβενγουορθ » κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gutenberg σε μετάφραση του Ερρίκου Μπαρτζινόπουλου ο οποίος γράφει και την πολύ κατατοπιστική εισαγωγή για τη ζωή της Anna Katharine Green και το ρόλο που έπαιξε στην εξέλιξη της αστυνομικής λογοτεχνίας. Το βιβλίο είναι.. must όπως λένε.

0

Κίνα



Εισαγωγή στην Ιστορία της Κίνας

Μια πολύ καλή εισαγωγή στην ιστορία της Κίνας αποτελεί αυτό το βιβλίο της Patricia Buckley Ebrey, Αμερικανίδας καθηγήτριας ιστορίας των ανατολικών ασιατικών σπουδών. Πρόκειται για επιστημονική μελέτη γραμμένη με τρόπο που γίνεται προσιτή σε κάθε φιλομαθή αναγνώστη. Η συγγραφέας διαπερνά τις τέσσερεις χιλιετίες της κινέζικης ιστορίας επικεντρώνοντας στο κύριο, διαχρονικά, ενοποιητικό στοιχείου αυτού του πολυάριθμου λαού, τον μεγάλο του πολιτισμό. Από την προϊστορία ως τις μέρες μας παρακολουθούμε την άνοδο και την πτώση των μεγάλων δυναστειών, την εξέλιξη του κομφουκιανισμού και του βουδισμού , τις επιδρομές των Μογγόλων, τις τέχνες, τις ανακαλύψεις, την οικονομική και κοινωνική ζωή, τις σχέσεις με τους άλλους λαούς. Η έκδοση είναι εξαιρετικά επιμελημένη και περιλαμβάνει έξοχο φωτογραφικό υλικό. Σιγουρά πρόκειται για ένα βιβλίο το οποίο ανταποκρίνεται στο αυξανόμενο ενδιαφέρον για τη γνωριμία με μία χώρα που διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο στον σύγχρονο κόσμο.

0

Οι φόνοι της οδού Μοργκ



Αστυνομική λογοτεχνία : Γεννήθηκε στην οδό Μόργκ

Δύο γυναίκες δολοφονούνται βάναυσα στην οδό Μόργκ στο Παρίσι. Μυστήριο καλύπτει τους φόνους και οι έρευνες της αστυνομίας δεν οδηγούν πουθενά. Τότε εμφανίζεται ο Αύγουστος Ντυπέν, ευφυής, εκκεντρικός διανοούμενος και ιδιωτικός ντεντέκτιβ για να λύσει την υπόθεση. Είναι η φιγούρα πρότυπο για τον Σερλοκ Χόλμς και τόσους άλλους ήρωες που γνωρίσαμε. Οι φόνοι της οδού Μόργκ είναι το "πρώτο αίμα " της αστυνομικής λογοτεχνίας και "ξεπήδησε" από την πένα του ιδιοφυούς Εγκαρτ Άλαν Πόε. Ένα βιβλίο με λογοτεχνική και συμβολική αξία.

0

Το χάρτινο σπίτι



Ένα μυθιστόρημα για την βιβλιοφιλία … μέχρι παράνοιας

Ένα διαμαντάκι της λογοτεχνίας , όπως θα έλεγε και κάποιος σινεφίλ για το αντίστοιχο του είδους του . Ιστορία μυστηρίου και αγάπης , η οποία διαδραματίζεται ανάμεσα σε Αγγλία και Λατινική Αμερική μέσα σε περιβάλλοντα συγγραφέων , βιβλιόφιλων , παλαιοβιβλιοπωλών , εκδοτών και καθηγητών λογοτεχνίας. Το πάθος για τα βιβλία έως την παράνοια και μια ερωτική ανάμνηση, σφραγίζονται από ένα θάνατο του οποίου η εξήγηση παραπέμπει στο μαγικό και φαντασιακό στοιχείο της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας. Ο Κάρλος Μαρία Ντομίνγκες ,Αργεντινός που ζει στο Μοντεβιδέο, συγγραφέας, δημοσιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας καταφέρνει σε 107 σελίδες να μεταδώσει ιδέες , συναισθήματα και έντονες εμπειρίες ανακαλώντας ταυτόχρονα στη μνήμη μας συγγραφείς και διαβάσματα μιας ζωής. Διαβάζεται με μια ανάσα, την οποία θα αφήσετε στο τέλος του βιβλίου λυτρωτικά και με ικανοποίηση.

0

Στον κήπο με τα θηρία



Ενδιαφέρουσα αφήγηση για την άνοδο του ναζισμού

Το ιστορικό αφήγημα «Στον κήπο με τα θηρία» είναι βασισμένο στα ημερολόγια του Αμερικάνου πρέσβη Γουίλιαμ Ντοντ και της κόρης του Μάρθας που έζησαν με την υπόλοιπη οικογένεια στο Βερολίνο τα πρώτα χρόνια της ανόδου του Χίτλερ στην εξουσία. Ο Γουίλλιαμ Ντον καθηγητής και κοσμήτορας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, σπουδασμένος στη Λειψία και λάτρης του γερμανικού πολιτισμού διορίζεται πρέσβης των ΗΠΑ σε μια περίοδο κρίσιμή για τις σχέσεις των δύο χωρών. Προτεραιότητα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ ήταν η διατήρηση των οικονομικών συμφερόντων των τραπεζιτών και των βιομηχάνων με το γερμανικό καθεστώς. Ο δημοκράτης Ντον προειδοποιούσε για τον κίνδυνο ενώ καλούνταν να διαχειριστεί τις λεπτές ισορροπίες της διεθνούς διπλωματίας μέσα από δολοπλοκίες και εμπόδια. Ο Ερικ Λάρσον χειρίζεται με άριστο τρόπο το αρχειακό υλικό και τις καταγραμμένες μαρτυρίες αναβιώνοντας γνωστά γεγονότα και πρόσωπα μιας έτσι κι αλλιώς μυθιστορηματικής εποχής. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου ζωντανεύουν ιστορικά πρόσωπα όπως ο Γκαίρινγκ, ο Φον Πάπεν, ο Γκαίμπελς , ο ίδιος ο Χίτλερ. Περιγράφονται σημαντικά γεγονότα όπως η Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών , ο εμπρησμός του Ράιχσταγκ ,η δίκη του Δημητρώφ, οι συνομωσίες κατά του Χίτλερ και τα εφιαλτικά πογκρόμ κατά των Εβραίων . Παρουσιάζεται η μεταμόρφωση ενός πολιτισμένου λαού σε δολοφονική αγέλη. Οι Ντον και οι φίλοι τους αρνούνται να πιστέψουν αυτό τον παραλογισμό και εξακολουθούν να μιλάνε για μεμονωμένα περιστατικά μέχρι να δουν γεγονότα όπως τα παρακάτω: «Άκουσαν από μακριά τις βραχνές κραυγές ενός άλλου, μεγαλύτερου και πιο θορυβώδους πλήθους που αυξάνονταν σε ένταση καθώς πλησίαζε στον δρόμο. Άκουσαν τη μακρινή μουσική μιας μπάντας του δρόμου, όλο χάλκινα πνευστά και φασαρία. Το πλήθος συμπτύχθηκε, όλο προσμονή, έγραψε ο Ρέινολντς. “Μπορούσαμε να ακούσουμε τις κραυγές του πλήθους από τρία τετράγωνα μακριά – κραυγές γέλιου που μεγάλωναν σε ένταση καθώς η μουσική πλησίαζε προς το μέρος μας”. Ο θόρυβος δυνάμωσε, συνοδευόμενος από την εμφάνιση μιας τρεμουλιαστής πορτοκαλιάς λάμψης, η οποία φώτιζε τις προσόψεις των κτιρίων. Λίγες στιγμές αργότερα εμφανίστηκε μπροστά τους η πορεία, αποτελούμενη από μια φάλαγγα των SA, με καφετιές στολές, πυρσούς και λάβαρα. “Στρατιώτες των SA”, παρατήρησε ο Ρέινολντς “και όχι παιχνιδοποιοί”. Ακριβώς πίσω από την πρώτη ομάδα έρχονταν δύο πολύ μεγαλόσωμοι στρατιώτες, με έναν μικροσκοπικό αιχμάλωτο ανάμεσά τους, αν και αρχικά ο Ρέινολντς δεν μπορούσε να διακρίνει αν ήταν άνδρας ή γυναίκα. Οι στρατιώτες “μισοστήριζαν” και “μισοέσερναν” την ανθρώπινη φιγούρα στον δρόμο. “Είχαν ξυρίσει τα μαλλιά της”, έγραψε ο Ρέινολντς “και είχαν πασπαλίσει το πρόσωπο και το κεφάλι με λευκή σκόνη”. Πλησίασαν προσεκτικά μαζί με το πλήθος γύρω τους, και τώρα, ο Ρέινολντς και η Μάρθα μπορούσαν να δουν ότι η φιγούρα ήταν μια νεαρή γυναίκα – αν και ο Ρέινολντς εξακολουθούσε να μην είναι απολύτως βέβαιος. “Παρόλο που φορούσε φούστα, θα μπορούσε να είναι ένας άντρας ντυμένος κλόουν. Το πλήθος γύρω μου ξεκαρδίστηκε από τα γέλια βλέποντας το θέαμα”. Οι εγκάρδιοι τύποι της Νυρεμβέργης μεταμορφώθηκαν μπροστά στα μάτια τους και άρχισαν να χλευάζουν και να εκτοξεύουν χυδαιότητες προς τη γυναίκα. Οι στρατιώτες που την κρατούσαν ξαφνικά τη σήκωσαν όρθια, αποκαλύπτοντας μια ταμπέλα που της είχαν κρεμάσει στον λαιμό. Άγριο γέλιο ξεσηκώθηκε από παντού. Η Μάρθα, ο Μπιλ και ο Ρέινολντς ρώτησαν με τα σπαστά γερμανικά τους τους άλλους παρευρισκόμενους τι συνέβαινε, και έμαθαν αποσπασματικά ότι η κοπέλα είχε σχέση με έναν Εβραίο. Απ’ όσο μπορούσε να καταλάβει η Μάρθα, η ταμπέλα έγραφε “ΔΟΘΗΚΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΕΒΡΑΙΟ”». Τα επόμενα χρόνια θα ακολουθήσουν αυτή τη φρικτή πομπή, ανάπηροι, ομοφυλόφιλοι, αντιφρονούντες, κομμουνιστές, Ρομά. Το βιβλίο κρατά το ενδιαφέρον ως το τέλος παρά το γεγονός ότι είναι γνωστή η εξέλιξη της ιστορίας. Το πιο σημαντικό είναι ότι φωτίζονται , με επίσημα ντοκουμέντα ορισμένες πλευρές των διπλωματικών σχέσεων που εξηγούν την ανοχή, και ορισμένες φορές τη στήριξη του Δυτικού κόσμου απέναντι στο ναζισμό. Όπως λένε άλλωστε και οι Αμερικάνοι : follow the money.

0

Μακμπέθ



Το μαύρο διαμάντι του σαιξπηρικού στέμματος

Αρχετυπικό σκοτεινό δράμα για το αιώνιο πάθος της εξουσίας που καταλύει κάθε φραγμό της συνείδησης. Από την αρχή του έργου, όταν ο Μάκμπεθ ακούει τις προφητείες των μαγισσών μέχρι την αιματηρή κατάκτηση του θρόνου και την πτώση της τυραννικής βασιλείας του παρακολουθούμε την απογύμνωση της ανθρώπινης ψυχής από κάθε έννοια ηθικής και ανθρωπιάς. Ο Μάκμπεθ προκειμένου να πετύχει την απόλυτη εξουσία δεν διατάζει απέναντι στην προδοσία , το φόνο, τη δολοπλοκία και την παιδοκτονία. Και όταν διστάζει έρχεται η ακλόνητη επιμονή της Λαίδης Μάκμπεθ για να τον πείσει με κάθε μέσο, να τον δέσει με τους πιο φρικτούς όρκους. Στο τέλος έρημοι και μόνοι ανακαλύπτουν ότι δεν εξουσιάζουν ούτε το εαυτό τους. Η ιστορία δεν είναι πρωτότυπη, είχε συμβεί πριν και συνέβη πολλές φορές μετά το Μεσαίωνα. Είναι όμως η ο ανεπανάληπτος Σαίξπηρ που με το λόγο του, τη βαθιά γνώση της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας και του ιστορικού γίγνεσθαι μπόρεσε να κάνει τον Μάκμπεθ κλασικό πρότυπο της εξουσιλαγνείας.

0

Οι σκλάβοι στα δεσμά τους



Κορυφαίο μυθιστόρημα κοινωνικού ρεαλισμού

Ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης με το μυθιστόρημα «Οι σκλάβοι στα δεσμά τους» (1922) μας προσφέρει μια ανεξίτηλη τοιχογραφία της Κερκυραϊκής κοινωνίας στην εποχή που μεγάλες κοινωνικές αντιθέσεις και ανακατατάξεις διαμόρφωσαν όλο τον ευρωπαϊκό χώρο για πολλές δεκαετίες. Στα Επτάνησα, για ιστορικούς λόγους ( ενετοκρατία, αγγλοκρατία) η κοινωνική κινητικότητα προσομοιάζει περισσότερο με τα πρότυπα της Δυτικής Ευρώπης και για αυτό οι αντιθέσεις εμφανίζονται με μορφή ξεκάθαρα ταξική εν αντιθέσει με την υπόλοιπη Ελλάδα που λόγω Τουρκοκρατίας επικαλύπτονταν από το εθνικοαπελευθερωτικό πρόταγμα. Στην «παλέτα» του Θεοτόκη υπήρχε το ξεπεσμένο αρχοντολόι με την προσκόλληση του σε φεουδαρχικά πρότυπα ζωής, υπήρχε η ανερχόμενη αστική τάξη με τη βουλιμία και τον αμοραλισμό του επερχόμενου νικητή, υπήρχαν και φτωχοί εργάτες και αγρότες που καταπιέζονταν από παλιούς και νέους αφέντες. Με επίκεντρο την οικογένεια του ξεπεσμένου αριστοκράτη Αλέξανδρου Οφιομάχου, ξετυλίγεται η αλυσίδα των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών δεσμών που βαραίνουν καταθλιπτικά στη ζωή των ηρώων και αποκαλύπτουν τις αιτίες της ανθρώπινης δυστυχίας. Ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης , σπουδαίος λογοτέχνης με πλατιά μόρφωση και κουλτούρα μας έδωσε ένα μυθιστόρημα που όποιος το διαβάσει μένει με την αίσθηση ότι συνάντησε ένα έργο ισάξιο με εκείνα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Και θα έχει δίκιο. Διαβάστε το και μοιραστείτε το. Θα είναι ένα δώρο ψυχής για τον εαυτό σας και για όσους αγαπάτε.

0

Ουδέν νεώτερον από το δυτικόν μέτωπο



Η αληθινή, φρικτή όψη του πολέμου

Τι θα μπορούσε να γραφτεί ως «κριτική» για ένα βιβλίο το οποίο ξεκίνησε από τα χαρακώματα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, επιβίωσε από το κάψιμο των βιβλίων στη χιτλερική Γερμανία , πέρασε από το Άουσβιτς και τον όλεθρο της Χιροσίμα για να φτάσει να είναι επίκαιρο μέχρι τη σημερινή εποχή που ηχούν πάλι δυνατά τα τύμπανα του πολέμου; Ποια βαθμολογία μπορεί να μετρήσει τη φρίκη που περιγράφει ο Έριχ Μαρία Ρεμάρκ έχοντας ζήσει ό ίδιος την αληθινή όψη του πολέμου; Πώς να κρίνει δηλαδή κάποιος φράσεις όπως αυτή που ακολουθεί ; «.. Είμαι νέος, μόλις έκλεισα τα 20• από τη ζωή δεν ξέρω παρά μόνο την απελπισία, το θάνατο, το φόβο και μια αλυσίδα από ανόητες επιπολαιότητες, πάνω από μια άβυσσο πόνων και θλίψεων. Βλέπω λαούς να ορμούν σε άλλους λαούς, να σκοτώνουν και να σκοτώνονται, χωρίς ούτε κι εκείνοι να ξέρουν το γιατί, υπακούοντας σ΄ αυτούς που τους στέλνουν, χωρίς συναίσθηση του κινδύνου ή της ευθύνης τους. Βλέπω πως οι δυναμικότεροι εγκέφαλοι του κόσμου εφευρίσκουν όπλα και λόγια για να γίνονται όλ’ αυτά μ’ έναν τρόπο ακόμα πιο ραφιναρισμένο και να διαρκούν όσο γίνεται περισσότερο. Και όλοι οι συνομήλικοί μου εδώ, στην αντικρινή παράταξη, σ’ ολόκληρο τον κόσμο το βλέπουν όπως εγώ. Αυτή είναι η ζωή της γενιάς μου και η δική μας». Ας διαβάσουμε ξανά και ξανά λόγια όπως τα παραπάνω και ας συλλογιστούμε το πώς και το γιατί. Είναι το λιγότερο που χρωστάμε σε αυτούς που έφυγαν ,σε αυτούς που έρχονται και σε μας τους ίδιους.

0

Ο γατόπαρδος



Αριστουργηματική συνάντηση λογοτεχνίας και ιστορίας

Ο Τζουζέππε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα ( 1896 – 1957 ) έγραψε εξήντα χρονών το μοναδικό του μυθιστόρημα, τον διάσημο «Γατόπαρδο» και έζησε μόνο μερικούς μήνες ακόμα ώστε να το να το δει να απορρίπτεται από δύο εκδότες . Ένα χρόνο μετά το θάνατο του κυκλοφόρησε τελικά το βιβλίο που όχι μόνο γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία αλλά κατάκτησε τις κορυφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Αργότερα το 1963 από το κείμενο αυτό και τη σκηνοθετική «μπαγκέτα» του Λουκίνο Βισκόντι γεννήθηκε η ομόνυμη επική ταινία που παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της έβδομης τέχνης. Ο «Γατόπαρδος» αναφέρεται στην ιστορική περίοδο 1860- 1900 κατά την οποία η Ιταλία βρίσκονταν υπό Αυστριακή κατοχή και ήταν διαιρεμένη σε μικρά κομμάτια που διοικούνται από πρίγκιπες, από την αριστοκρατία. Η ανερχόμενη αστική τάξη και οι έμποροι έρχονται στο προσκήνιο και με εκφραστή τον Γκαριμπάλντι επιδιώκουν την ιταλική ενοποίηση, το Risorgimento όπως καταγράφηκε στην ιστορία. Οι αριστοκράτες προσπαθούν να διατηρήσουν τα προνόμια τους με μια ανιστόρητη εμμονή στην κοινωνική ακινησία. Βαλτώνουν οι ίδιοι στην προσπάθεια να αφήσουν τα πράγματα ως έχουν. Ένα τμήμα της αριστοκρατίας έχοντας προεξοφλήσει την κυριαρχία της νέας τάξης σπεύδει να πάρει έγκαιρα το μέρος της. Ο γερασμένος Ντον Φαμπρίτσιο, Πρίγκιπας ντι Σαλίνα και ο αγαπημένος του ανιψιός ο φιλόδοξος Τανγκρέντι αντιπροσωπεύουν τη μυθιστορηματική εκδοχή των δυο αυτών πόλων. Απέναντι στη στάση του άβουλου, μελαγχολικού παρατηρητή Ντον Φαμπρίτσιο που απορεί με τις επιλογές του ανιψιού του βρίσκεται η μπαλζακική φιγούρα του γοητευτικού Τανγκρέντι του οποίου η αντίληψη συνοψίζεται στη γνωστή φράση του βιβλίου: «Για να παραμείνουν τα πράγματα τα ίδια, όλα πρέπει να αλλάξουν». Ο συγγραφέας μας παρουσιάζει με πιστότητα τη σικελική κοινωνία της εποχής, τα ήθη, την καθημερινότητα, την πανταχού παρούσα καθολική εκκλησία και τα αρχοντικά παλάτια που φθίνουν. Ο εκτυφλωτικός ήλιος και η διαυγής σκέψη του Ντι Λαμπεντούζα φωτίζουν ένα μελαγχολικό τοπίο της Σικελίας σύμφυτο με το ανθρώπινο δράμα . Ξεπεσμένος ευγενής , σικελός και λάτρης της λογοτεχνίας ο ίδιος γράφει κάτι για το οποίο γνωρίζει καλά. Ακριβώς για αυτό το λόγο δεν καταφεύγει σε εξεζητημένες και στυλιζαρισμένες φράσεις. Μας καθηλώνει με έξυπνη απλότητα και απαλές νότες λυρισμού. Το ιστορικό πλαίσιο και η κριτική ματιά παραμένουν σταθερά στο φόντο της πλοκής χωρίς να βαραίνουν τη μυθοπλασία. Υπάρχουν βιβλία που σκεφτήκαμε να διαβάσουμε άλλα που αξίζει να διαβάσουμε και άλλα που «πρέπει» να διαβάσουμε . Από όποιο δρόμο και αν φτάσετε στον «Γατόπαρδο» θα έχετε κάνει μια ανακάλυψη.

0

Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια



« Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια ……» εμείς τι κάνουμε ;

Συμπληρώθηκαν φέτος εξήντα χρόνια από την έκδοση αυτού του εμβληματικού βιβλίου της Χάρπερ Λη και μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πως καμιά άλλη διακήρυξη για τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν γράφτηκε με τόσο λογοτεχνικό τρόπο. Γιατί στην πραγματικότητα το βιβλίο αυτό αποτελεί ντοκουμέντο της ανθρώπινης σκέψης για την υπεράσπιση του αδύναμου και του διαφορετικού , για την ανεκτικότητα και την κατανόηση, για την προσήλωση , με κάθε κόστος, σε αρχές και αξίες. Ο δικηγόρος Άττικους Φίντς, σε αντίθεση με το κοινωνικό του περίγυρο στον αμερικάνικο Νότο της δεκαετίας του 30, αναλαμβάνει την υπεράσπιση ενός μαύρου εργάτη που κατηγορείται άδικα για βιασμό λευκής. Ο Άτικους, χήρος, που μεγαλώνει μόνος τα δύο του παιδιά , τον Τζέμ και τη Σκάουτ, δίνει μια απέλπιδα μάχη με την οποία αποδυκενύται η αλήθεια αλλά χάνει η δικαιοσύνη. Ο Τόμ καταδικάζεται και σκοτώνεται στη φυλακή. Η αφήγηση μέσα από τη φωνή της 9χρόνης κόρης του Άτικους της Σκάουτ ξεδιπλώνει παράλληλα μια ιστορία ενηλικίωσης και διαπαιδαγώγησης με την τρυφερότητα και το ανάλαφρο χιούμορ να γλυκαίνουν μια πικρή ιστορία για ένα περιβάλλον υποκρισίας, προκατάληψης και βίας. Επίκαιρο και σήμερα το βιβλίο σε μια εποχή που τα κοτσύφια εξακολουθούν να παθαίνουν «γιατί δεν μπορούν να αναπνεύσουν» από το ρατσισμό και την καταπίεση. Μέσα στις πασίγνωστες φράσεις του βιβλίου οι οποίες δίκαια αναπαράγονται από όσους γράφουν για το βιβλίο ξεχωρίζει μια η οποία αποτελεί και τη βάση της διαπαιδαγωγικής αντίληψης του πατέρα Άτικους μα αφορά στην πραγματικότητα τον καθένα και την καθεμιά μας : «Αν υπάρχει κάτι που δεν ισχύει η αρχή της πλειοψηφίας είναι η συνείδηση »

0

Χαμογέλα, ρε... τι σου ζητάνε



Η ζωή του αγώνα και η αλήθεια της

Αυτοβιογραφία ενός αγωνιστή που αφηγείται με αφοπλιστική ειλικρίνεια και αυθεντική λαϊκότητα τις περιπέτειες μιας γενιάς που πέρασε από φωτιά και σίδερο. Ένα βιβλίο που μιλά για εκείνους που τίποτα δεν πήγε χαμένο στη χαμένη τους ζωή και που δεν χαραμίσανε το ακριβό τους χαμόγελο για τους σταυρωτήδες τους αλλά το φυλάξανε για τις πορείες του μέλλοντος . Για τον αέναο αγώνα της ζωής και τη ζωή του αγώνα.

0

Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο



Μια ανανεωτική πνοή στο ιστορικό μυθιστόρημα

Με τις « Σκηνές από το βίο του Ματίας Αλμοσίνο», κυρίως, αλλά και με το σύνολο του έργου του ο Ισίδωρος Ζουργός ανανεώνει το ενδιαφέρον για το ιστορικό μυθιστόρημα στην χώρα μας τοποθετώντας το σε υψηλότερα ποιοτικά επίπεδα από αυτά που γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια. Μέσα από την περιπλάνηση του Ματίας Αλμοσίνο, ενός κρυπτοεβραίου από την Ελβετία που διασχίζει την Ευρώπη του 17ου αιώνα , παρακολουθούμε την κορύφωση της διαπάλης ανάμεσα στο θεοκρατικό Μεσαίωνα που σβήνει και την Αναγέννηση που αναδύεται με τον ορθολογισμό και την επιστημονική σκέψη της. Η μορφή του Ματίας ενσωματώνει όλα τα χαρακτηριστικά του Αναγεννησιακού ανθρώπου, του παν-επιστήμονα ανθρωπιστή. Με τη φρεσκάδα της γραφής του και με φανερό το γεγονός ότι το υλικό του είναι προϊόν εμπεδωμένης γνώσης και έρευνας ο συγγραφέας παρουσιάζει τη συγκεκριμένη περίοδο μέσα από την ιστορία , τη φιλοσοφία , την ιατρική , την τέχνη και την εξέλιξη της νέων ατομικών και συλλογικών συνειδήσεων που διαμορφώνονταν. Εδώ θα μας θυμίσει το Διονύσιο Ρώμα ένα προπάτορα του ιστορικού μυθιστορήματος και χαλκέντερο μελετητή της ίδιας περίπου περιόδου. Οι 780 σελίδες του βιβλίου ας μην τρομάξουν το αναγνώστη. Θα ανταμειφτεί από το ταξίδι στις πόλεις , τους άνθρωπους ,τις αντιλήψεις , στις γεύσεις και τις εικόνες μιας εποχής που θεμελίωσε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Θα τον θυμόσαστε για καιρό τον Ματίας και θα τον συστήσετε και σε άλλους.

2

Το υπόγειο



Θεμέλιο ενός γιγάντιου έργου

O Ντοστογιέφσκι, μεγάλωσε και έζησε σε μια οικογένεια και μια κοινωνία που ή πατριαρχική εξουσία βάραινε συντριπτικά τη ζωή, είτε με τη μορφή του πατέρα αφέντη είτε με τον τσαρικό δεσποτισμό. Εξεγέρθηκε κατά της πολιτικής του Τσάρου Νικολάου του Α'. με αποτέλεσμα να κατηγορηθεί για συνωμοσία και να καταδικαστεί σε τετραετή φυλάκιση. Τα χρόνια του εγκλεισμού του στις φυλακές του Ομσκ υπέφερε τρομερά βασανιστήρια και εξευτελισμούς. Μελέτησε τόσο τον άνθρωπο όσο και την κοινωνία της εποχής και γνώρισε την εξαθλιωμένη ζωή των φτωχών και ταπεινών ανθρώπων την οποία τη μετέφερε στα μυθιστορήματα του. Ο Ντοστογιέφσκι έγραψε το «Υπόγειο» στα 1864 όταν κατεστραμμένος οικονομικά έβλεπε τη γυναίκα του να πεθαίνει και τη συνείδηση του να στοιχειώνεται από τους εφιάλτες αυτής της σκληρής και γεμάτης πάθη ζωής. Στον εσωτερικό μονόλογο του Υπογείου αντανακλάται η τάση απόρριψης της κοινωνίας και η καταβύθιση στο μηδενισμό. Μέσα όμως από αυτό το υπαρξιακό δράμα διαγράφεται ήδη η εξέλιξη των ηθικών , πολιτικών και κοινωνικών ιδεών που βρίσκουμε στα κατοπινά αριστουργήματα : στο «Έγκλημα και Τιμωρία», στον «Ηλίθιο, στους «Δαιμονισμένους » και στους «Αδελφούς Καραμαζώφ». Γιαυτό το Υπόγειο είναι κομβικό στο έργο του Ντοστογιέφσκι το οποίο μπορεί να αφομοιωθεί καλύτερα με τη σειριακή ανάγνωση ορισμένων μυθιστορημάτων του μεγάλου δημιουργού. Σε αντίθεση με τον Μπαλζάκ π.χ που θα μπορούσαμε να τον «συστήσουμε» στον αναγνώστη με αντιπροσωπευτικά έργα όπως τον «Μπάρμπα – Γκοριό» η την «Εξαδέλφη Μπέτυ » ο Ντοστογιέφσκι μας καλεί να ακολουθήσουμε όλη τη διαδρομή για να γνωρίσουμε την αγαπημένη του «ρώσικη ψυχή» στη δυστυχία και στο μεγαλείο της.

0

Ο χρυσός γάιδαρος ή oι μεταμορφώσεις



«.... Και στο εγγυώμαι , φίλε μου , πως δε θα πλήξεις ...»

Με τη φράση αυτή αρχίζει ο Απουλήιος τις Μεταμορφώσεις, ένα από τα πρώτα μυθιστορήματα της δυτικής λογοτεχνίας , στο οποίο οι μεταγενέστεροι πρόσθεσαν τον τίτλο Χρυσός Γάιδαρος. Ο Απουλήιος γεννημένος στα Μάδαυρα της Αφρικής , στο σημερινό Αλγέρι, σπούδασε ρητορική στην Καρχηδόνα και στη συνέχεια πήγε στην Αθήνα και σπούδασε ελληνική γλώσσα , φιλοσοφία και λογοτεχνία. Έλαβε δημόσια αξιώματα και έγινε δικηγόρος και διάσημος ρήτορας σε μια εποχή που η ρητορική ήταν σύνθετη επιστήμη με απαιτήσεις φιλοσοφικών και φιλολογικών γνώσεων καθώς και καλλιέργεια ορθολογιστικής σκέψης. Όλα αυτά τα στοιχεία συνέβαλαν ώστε να μπορέσει να διαισθανθεί και να αποδώσει, με πρωτότυπη για την εποχή γραφή, τις κοινωνικές αποδιαρθρώσεις , την κατάρρευση των πολιτιστικών προτύπων και το χαοτικό παραλογισμό που χαρακτήριζαν την ύστερη περίοδο των ελληνιστικών χρόνων στην πορεία προς τις απαρχές του Μεσαίωνα. Μέσα σε αυτό τον κυκεώνα παρελαύνουν Ρωμαίοι τιτλούχοι , μάγοι και μάγισσες, κλέφτες , μοιχοί και μοιχαλίδες, ενάρετοι , απατεώνες και φανατικοί θρησκόληπτοι με πλήθος δοξασίες, που με τόση επιμέλεια συγκέντρωσε πολύ αργότερα ο Φλομπέρ στον Πειρασμό του Αγ. Αντώνιου. Όλους αυτούς και πολλούς άλλους συναντά ο ήρωας του βιβλίου, ο Αθηναίος Λούκιος, καθώς περιπλανιέται σε πόλεις και χωρία της Ελλάδας μεταμορφωμένος , από μια κατάρα σε γάιδαρο. Εφιαλτική, ανελέητη καθημερινότητα, κυνισμός, πρωτόφαντος ρεαλισμός και απουσία ηθικών αξιών με τους παλιούς και νέους θεούς να κατεβαίνουν από τους ουρανούς για να πάρουν μέρος στην κατάλυση των πάντων και στην ανάδυση του αινιγματικού άγνωστου. Ο Χρυσός Γάιδαρος πέρα από τους συμβολισμούς του υπήρξε και παραμένει ένα απολαυστικό και συναρπαστικό ανάγνωσμα , ιδιαίτερα δημοφιλές στην εποχή του. Διαβάστηκε από απλούς λεγεωνάριους. μέχρι βασιλείς, μα εξοβελίστηκε από την κατεστημένη διανόηση του καιρού ως αταξινόμητο, αθυρόστομο και απαγορευμένο κείμενο. . Στο Χρυσό Γάιδαρο, που γράφτηκε το 161 μ.χ. , θα βρείτε το μακρινό πρόγονο της λογοτεχνίας του παράλογου, του φανταστικού αλλά κυρίως μια αναγνωστική περιπλάνηση που θα σας μείνει αξέχαστη.

0

Οι απόψεις ενός κλόουν



Μια σιωπηλή κραυγή της μεταπολεμικής Γερμανίας

Οι «απόψεις ενός κλόουν» είναι ένα βιβλίο που ανήκει στη λογοτεχνία της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς της Γερμανίας η οποία αισθάνονταν συντριπτικά το βάρος της ενοχής και της ντροπής για τη ναζιστική φρίκη σε αντιδιαστολή με το πολιτικό, θρησκευτικό και στρατιωτικό κατεστημένο που με άκρατη υποκρισία και κυνισμό μεταπήδησε στα κέντρα εξουσίας της νέας τάξης πραγμάτων. Στη δικαιοσύνη , στο στρατό, στην εκπαίδευση εξακολουθούσαν για δεκαετίες να υπηρετούν χιλιάδες ατιμώρητοι ναζί που βαρύνονταν με τη συμμέτοχη τους στην εξόντωση Εβραίων και όχι μόνο. Οικονομικοί κυρίαρχοι παρέμεναν εταιρίες όπως η Messerschmidt, η Junkers, η Siemens και η I. G. Farben που θησαύρισαν από την καταναγκαστική εργασία έως θανάτου των κρατούμενων. Η επίσημη καθολική εκκλησία με το κονκορδάτο ( συμφωνία) μεταξύ Χίτλερ και Πάπα είχε στηρίξει τον καθεστώς. Αυτό είναι το ιστορικό κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο ο Χάινριχ Μπελ στήνει το σκηνικό για να εκφραστεί η απόρριψη μέσω της συμβολικής μορφής του περιθωριακού κλόουν και της περιπαικτικής θλίψης του. Ο Χανς Σνηρ, γόνος πλούσιας και ισχυρής οικογενείας, αηδιασμένος από την ψευτιά και την υποκρισία των δικών του και των ισχυρών που τους περιστοιχίζουν φεύγει και γίνεται κλόουν δίνοντας παραστάσεις από πόλη σε πόλη, μαζί με τη Μαρί, την πρώτη και μοναδική του αγάπη. Η Μαρί τελικά τον εγκαταλείπει για να παντρευτεί έναν σπουδαίο παράγοντα του γερμανικού καθολικισμού. Ο Χανς κατρακυλά και καταλήγει ζητιάνος στο σιδηροδρομικό σταθμό αφού μέσα από τον εσωτερικό του μονόλογο μας έχει παρουσιάσει τις σκέψεις και το πνιγηρό αδιέξοδο πολλών νεανικών συνειδήσεων της εποχής. Ο διάλογος του απελπισμένου και πένητα κλόουν με τον ευκατάστατο πατέρα του είναι συγκλονιστικός και μένει χαραγμένος στη μνήμη εδώ και μια δεκαετία που διάβασα το βιβλίο. Με απαισιόδοξο τέλος αλλά με αυθεντικό κλίμα της εποχής έχει να προσφέρει αισθητική απόλαυση και επίκαιρο προβληματισμό.

1

Ο κόσμος της Σοφίας



Μυθιστορηματική εισαγωγή στην ιστορία της φιλοσοφίας

Ο «κόσμος της Σοφίας » γράφτηκε από τον Γιοστέιν Γκάαρντερένα, ένα Νορβηγό καθηγητή φιλοσοφίας με αληθινή αγάπη για το αντικείμενο της διδασκαλίας του και με λαχτάρα να μυήσει τους νέους, και όχι μόνο, στην περιπέτεια της γνώσης. Ο συγγραφέας γεννήθηκε στη χώρα του Ιψεν, του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, του Μπιέρνστιερνε Μπιέρνσον και της Σέλμα Λάγκερλεφ. Οι Νορβηγοί είναι ένας λαός που έμαθε, από χρόνια, να λέει και να ακούει ιστορίες γύρω από τη φωτιά στους ατέλειωτους παγωμένους χειμώνες. Αυτή την παράδοση της μυθοπλασίας, των θρύλων και του μυστήριου αξιοποιεί ο συγγραφέας για μας γνωρίσει με απλό , κατανοητό και συναρπαστικό τρόπο τις σχολές της φιλοσοφικής σκέψης από την εποχή των προσωκρατικών έως τις μέρες μας. Η αξία του βιβλίου βρίσκεται στο γεγονός ότι δημιουργεί ,σε μαζική κλίμακα, το ενδιαφέρον για περιοχές της επιστήμης που φαίνονται απρόσιτες και δύσβατες. Φυσικά ο συγγραφέας, ως έχει δικαίωμα, κάνει τη δική του κριτική αξιολόγηση για τις αντιλήψεις και τα συστήματα ιδεών των διάφορων φιλοσοφικών ρευμάτων και εξίσου κριτικά είναι αναγκαίο να προσεγγίζεται και η ανάγνωση του βιβλίου. Η τελική επιλογή του συγγραφέα να μείνει στο ουδέτερο και μεταιχμιακό έδαφος του αγνωστικισμού δεν με εκφράζει αλλά αφήνει τη συζήτηση ανοιχτή και αυτό έχει σημασία. Είναι ένα βιβλίο που μπορεί να διαβαστεί από ανθρώπους κάθε ηλικίας και αποτελεί μια θαυμάσια ιδέα για δώρο.

0

Ο αλχημιστής



Και μόνο για αυτό...........

Ήταν στα μέσα της δεκαετίας του ΄ 90 όταν κάθε συνεντευξιαζόμενος πολιτικός αστέρας και κάθε μιντιακή φίρμα της δοξασμένης ιδιωτικής τηλεόρασης της εποχής θεωρούσε υποχρέωση να επαναλάβει τη γνωστή φράση του βιβλίου. Μάλλον και η ερώτηση περί βιβλίων γι' αυτό γίνονταν ακόμα και σε ανθρώπους που ήταν φανερό ότι η σχέση με το διάβασμα περιορίζονταν στα άπαντα του Λούκι Λούκ. Και μόνο για αυτό αντιμετώπισα τότε με καχυποψία τον Αλχημιστή που ήταν φανερό ότι τον έσπρωχνε το εκδοτικό μάρκετινγκ σε μια περίοδο πνευματικής ξηρασίας και νεοπλουτίστικης ονείρωξης λόγω των «χρυσών κουταλιών» της επερχόμενης ΟΝΕ. Το διάβασα, ευχάριστα μπορώ να πω,και μετά το ξέχασα σχετικά γρήγορα. Η δοκιμή του χρόνου είναι σχεδόν αλάνθαστη. Υπάρχουν βιβλία που μας άρεσαν, βιβλία αδιάφορα και βιβλία που μας άφησαν αποτύπωμα για πάντα. Ο Αλχημιστής δεν μου άφησε τίποτα που να κρατά ητουλάχιστον όχι κάτι που να μην το βρήκα σε καλύτερη εκδοχή στα βιβλία του Ντανιέλ Τσαβαρία η του Σαπουβέλδα, για να αναφερθώ σε δύο Λατινοαμερικάνικους. ομότεχνους με το Κοέλιο. Ονειρικά παραμύθια και φιλοσοφικές αναζητήσεις έχουν υπάρξει σε πολύ καλύτερες συνθέσεις άσχετα με τις πωλήσεις που πέτυχαν. Παρ' όλα αυτά δεν θα απέτρεπα κάποιον από το να διαβάσει τον Αλχημιστή. Πρώτον γιατί πιστεύω ότι κάθε βιβλίο κάτι αφήνει στον αναγνώστη. Με τα θετικά η τις αδυναμίες, με τις κοινοτοπίες η τις όποιες συγγραφικές εμπνεύσεις οξύνεται το κριτήριο και μετά διαβάζουμε πιο έμπειρα και πιο απολαυστικά. Δεύτερο αλλά όχι λιγότερο σημαντικό είναι το γεγονός ότι η κοινωνίες μας χρειάζονται αναγνώστες . Και ο Αλχημιστής είναι, και αυτός, μια εύκολη αρχή για κάποιον που θα ήθελε να αρχίσει να διαβάζει, Και μόνο για αυτό........

0

Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ' ένα γλάρο να πετάει



Μια καλή γνωριμία και ένας αποχαιρετισμός στο Σαπουβέλδα

«Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ' ένα γλάρο να πετάει » έιναι μια πολύ καλή επιλογή για να γνωρίσουν το Σαπουβέλδα όσοι δεν τον συνάντησαν στα διαβάσματα τους και να τον απολαύσουν όσοι ήδη τον ξέρουν από το «Ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης» και άλλα βιβλία του. Νομίζω ότι αυτό το βιβλίο , με τη θεματική που επιλέγει, με τη μάχιμη ευαισθησία του Σαπουβέλδα για την καταστροφή των οικοσυστημάτων του πλανήτη, με την ανάδειξη της αλληλεγγύης ως πρωταρχικής αξίας, αποτελεί μια πρόταση για ανθρώπους όλων των ηλικιών και ιδιαίτερα για τους νέους. Ο Λουίς Σαπουβέλδα «έφυγε» από τη ζωή τον περασμένο Απρίλιο σε ηλικία 70 ετών νικημένος από την πανδημία και έχοντας ζήσει μια ζωή συναρπαστική. Η δημοσίευση του βιογραφικού του θα ήταν το πραγματικό spoiler της ανάρτησης καθώς αποτελεί από μόνη της ένα περιπετειώδες μυθιστόρημα, Η βαθμολογία συμβατική , ο αποχαιρετισμός από καρδιάς.

0