Φίλε, του φθινοπώρου ήρθεν η Ώρα Στην πόρτα μου έξω. Κίτρινο φορεί στεφάνι από μυρτιά. Στα νικηφόρα χέρια της μια κιθάρα θλιβερή, Κιθάρα παλαιϊκή που κλει πληθώρα μέσα της ήχους και ήχους. Ιερή κοιτίδα. Κάθε πόνος, κάθε γνώρα που ήταν γλυκιά και γίνηκε πικρή, Ήχος μέσ’ στην καρδιά της αποστάζει. Φίλε, του φθινοπώρου η Ώρα εκεί στην πόρτα μου ήρθε δίχως να διστάζη Και το κιθάρισμά της πότε πότε σα νάτανε η φωνή σου η μυστική τους στίχους σου που μου τραγούδαες τότε.