Μου θύμισε πάρα πολύ το Ημερολόγιο της Άννα Φράνκ, αλλά με πολύ περισσότερο πόνο. Η συλλογή αυτή διηγημάτων καταπιάνεται με ιστορίες-διάσπαρτες μνήμες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, διατυπωμένες περισσότερο σαν παραμύθι μιας και το μυαλό της πεντάχρονης τότε συγγραφέως αδυνατούσε να συλλάβει το μεγαλείο της αχρειότητας στην οποία ζούσε.