Ο Πάνος Παπαπαναγιώτου είναι παιδί της πόλης. Την ζει και την διϋλίζει ποιητικά. Και καλά κάνει. Η στιχοποιία του θυμίζει ραπ. Έχει μια ρυθμικότητα εσωτερική, όχι ακριβώς έμμετρη αλλά ούτε και παντελώς ελεύθερη. Και σε συνδυασμό με τις θεματικές και την αστική της σκηνογραφία σου ασκεί μια γοητεία που δεν συναντάς συχνά στην ελληνική ποίηση. Οι επιρροές της θα μπορούσαν να είναι ο Γιάζρα (χωρίς την καταγγελτική του οργή), ο Αναγνωστάκης, η Γώγου, μπορεί και ο όψιμος Ρίτσος των μικρότερων συνθέσεων. Urban poetry de Salonique που ουδόλως ξενίζει τον ανεξοικείωτο, με την συγκεκριμένη πόλη, αναγνώστη.