Στην εποχή του Μεσοπολέμου και της ποτοαπαγόρευσης στην Αμερική, διαδραματίζεται ένα απ’ τα σπουδαιότερα έργα της κλασικής λογοτεχνίας. Ο Υπέροχος Γκάτσμπυ εκδόθηκε τον Απρίλιο του 1925. Οι κριτικές ήταν μάλλον ανάμεικτες, καθώς χαρακτηρίστηκε “ένα υπερτιμημένο ανέκδοτο” από ορισμένους, ενώ ο Σκοτ Φιτζέραλντ όταν το έγραφε είχε τρομερές φιλοδοξίες για το δημιούργημα του. Η πραγματικότητα ακολούθησε τη δική της συνηθισμένη πορεία, όπως συμβαίνει σε οτιδήποτε κλασικό. Η αναγνώριση ήρθε αρκετά μετά, καθιστώντας τον Κύριο Γκάτσμπυ ως μία απ’ τις πιο ρομαντικές και παράλληλα σκληρές ιστορίες της Αμερικάνικης κοινωνιοπάθειας.Ο Υπέροχος Γκάτσμπυ έχει τη τάση να διδάσκει σε κάθε σελίδα του, σε κάθε λέξη του αποφθέγματα για τη ζωή, μιας και ο συγγραφέας χρησιμοποίησε αρκετά βιογραφικά στοιχεία, βγαλμένα από την εποχή του τότε. “… Οι φτωχοί άνδρες δε παντρεύονται τη γυναίκα που θέλουν”. Η δεκαετία του 1920 υπήρξε σημείο κομβικό τόσο για το πολιτισμό και για τις τέχνες, όσο και για την οικονομία. Μια κοινωνιοπάθεια που πλανάται στον αέρα είναι ικανή να πλήξει κάθε κοινωνική τάξη, ιδίως όσους ξεκίνησαν από τα χαμηλά και έφτασαν στο σημείο όπου ο Γκάτσμπυ επιθυμούσε. Είναι ο λεγόμενος νεοπλουτισμός από τον οποίο η Ντέιζι έπεσε θύμα και εν τέλει εξελίχθηκε σε θύτη. Η λαχτάρα της και η ματαιοδοξία της για μια άνετη ζωή της στέρησε αγαθά απαραίτητα για την ευτυχία