ID #7583 | ημερομηνία: 2020-07-04
Αθηνά Τσακαλου | 1 κριτικές 
Αποσπάσματα κριτικών
Αποσπάσματα από κριτικές αναγνωστών.Ευπωλητο και καλοδιαβαστο !ειναι εξαιρετικό από κάθε άποψη ,γραφής και νοηματων,δεν ξέρω οι άλλοι σας αναγνώστες αλλά διαβάζοντας το βιβλίο εγώ επιβεβαίωσα το moto μου ότι "χορεύουμε τους χορούς που ποθεί η καρδιά μας και όχι αυτούς που βαράει ο νταουλιερης".Ευχαριστουμε την κα Τσακάλου που μας επισημαίνει με τα γραπτά της τα σημαντικά και τα αληθινα Ανδρονίκη Ταμπέκου
Δημήτρης Στατήρης
Χθες στις 1:22 π.μ. •
Τελικά οι προσδοκίες μου επιβεβαιώθηκαν για το δεύτερο μυθιστόρημα της Αθηνάς Τσάκαλου. Ουσιαστικοί διάλογοι, κριτικό πνεύμα, επαρκής πλοκή, εικόνες άλλοτε σαν ονειρικοί πίνακες ζωγραφικής και άλλοτε σκληρές και απέριττες. Ένιωσα την κατάθεση ψυχής της συγγραφέως ως μια παρότρυνση για περισυλλογή, ως κάτι οικείο και ουσιώδες. Η γραφή της διαθέτει προσωπικό στίγμα και ποιητικότητα όπου κρίνεται απαραίτητο. Πιστεύω ότι οι παραπάνω λογοτεχνικές αρετές αρκούν για τη δημιουργία ενός καλού, τουλάχιστον, βιβλίου.
Labros Anagnostopoulos χωρίς να έχω διαβάσει το πρώτο της, επιβεβαιώνω για το συγκεκριμένο. Πράγματι, κατάθεση ψυχής, ωραία εναλλαγή εικόνων και συναισθημάτων, είναι απ' τα καλύτερα μυθιστορήματα που έχω διαβάσει τελευταία. Αναμένουμε με ενδιαφέρον και τα επόμενα συγγραφικά εγχειρήματα της κ. Τσάκαλου Αθηνά Τσάκαλου https://anagnostria.blogspot.com/search/label/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%AF%CE%B1
Τι χορούς να χορέψω
Εκδ. Τόπος, 2019
Τέλειωνα την παρουσίαση του προηγούμενου βιβλίου της Αθηνάς Τσάκαλου «Οι λεηλάτες του μεσημεριού» με την εξής σκέψη: «Η καταπληκτική περιγραφική δύναμη, η συναισθηματική φόρτιση, οι αξεπέραστες εικόνες από τη φύση, η δύσκολη ζωή ενός ορεινού χωριού που σιγά-σιγά ερημώνει, οι διαλογικές συζητήσεις, η θρησκευτική αύρα, όλα με γοήτευσαν και με συνάρπασαν. Πώς να συνδυάσω τη γοητεία όλων αυτών με την έντονη αντίθεσή μου στον τρόπο δράσης των αναρχικών ομάδων; Το μεγάλο ερώτημα παραμένει: Μπορεί να αλλάξει ο κόσμος με την ένοπλη δράση αυτών των ιδεολόγων; Μήπως υπάρχουν άλλοι τρόποι;»
Και να τώρα, σαν να έρχεται με το καινούριο της βιβλίο η συγγραφέας να δώσει απάντηση στο ερώτημά μου: Ναι, υπάρχουν κι άλλοι τρόποι. Κεντρική ηρωίδα κι εδώ μια μάνα: (Στη μάνα της άλλωστε είναι αφιερωμένο το βιβλίο και η ωραία, ποιητική εισαγωγή). Η Ήρα. Βυθισμένη στη θλίψη, με τη σκέψη στραμμένη διαρκώς στον εξαφανισμένο, καταζητούμενο γιο της, ταυτίζεται μ’ όλους αυτούς που αναζητούν παντού τα παιδιά τους. «Στους σταθμούς των τρένων, στις αποβάθρες των λιμανιών, στις αίθουσες των αεροδρομίων». Να τα δουν έστω από μακριά, ν’ ακούσουν μ’ ένα τηλεφώνημα τη φωνή τους, να ξέρουν ότι είναι καλά κι ας μην είναι κοντά τους. Ο άντρας της, ο Μιχάλης, υποφέρει κι αυτός, αλλά αντιμετωπίζει το θέμα πιο ρεαλιστικά, αποδεχόμενος τους λόγους για τους οποίους εξαφανίστηκε ο γιος τους: «Δεν εξαφανίστηκε από μια κακοτυχία, εξαφανίστηκε από δική του επιλογή, όπως δική του επιλογή ήταν και οι δρόμοι που ακολούθησε, δεν γίνεται ο καθένας μέλος μιας αναρχικής ένοπλης ομάδας έτσι απλά. Ήταν μια απόφαση ζωής και ξέρεις τι σημαίνει αυτό. Ήταν μια απόφαση που δεν είχε θέση για εμάς τους γονείς του στη ζωή που διάλεξε. Τα βρίσκω όλα αδιέξοδα, αλλά βαθιά μέσα μου σέβομαι την απόφασή του για τη δική του ζωή και με πόνο λέω, αφού αυτό ήθελε, ας είναι καλά». Η σχέση του ζεύγους διασαλεύεται. Θα ξανάρθουν όμως και πάλι κοντά, όταν κάποιες πληροφορίες για τον γιο τους φτάνουν. Ένα ονειρώδες, υπερφυσικό στοιχείο διαπνέει το έργο. Άραγε για να δώσει η συγγραφέας και έμπρακτα τον ιδεατό, ονειρικό κόσμο για τον οποίο οι ομάδες στις οποίες ο γιος τους ανήκει αγωνίζονται;
Συναντήσεις με τη μάνα της Ήρας, ιστορίες από τα παλιά, θρύλοι, αναμνήσεις, αγάπη για τη φύση διαπνέουν το βιβλίο. Μια μυστηριώδης γυναικεία μορφή οδηγεί τον Μιχάλη και την Ήρα σ’ ένα απόκοσμο τοπίο, όπου ομάδες ανθρώπων εργάζονται μυστικά για τη δημιουργία ενός καινούριου κόσμου. Είναι ένας κόσμος όπου πρυτανεύει η αγάπη, η ηρεμία, η καλοσύνη, τα φυτά, η φύση, οι ήρεμες συζητήσεις, οι χοροί της χαράς. Η Ήρα αποδέχεται αυτό τον κόσμο, αποδέχεται τις επιλογές του γιου της, έστω κι αν ξέρει πως εκείνος, προετοιμαζόμενος γι’ αυτό τον καινούριο κόσμο, θα ζει μακριά της.
