Μεγάλη λατρεία. Σίγουρα όχι το καλύτερο έργο όλων των εποχών, αλλά το θέμα του καθηλωτικό για κάποιον που λατρεύει την Ιαπωνία. Και λέω για κάποιον γιατί το συγκεκριμένο μυθιστόρημα σε ταξιδεύει στην Ιαπωνία του 1930 - και σε μια περίοδο πριν τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο που κατασπάραξε κόσμο και κοσμάκη. Ένα κοριτσάκι (Chiyo που μετέπειτα ονομάστηκε Sayuri) που μέσα από τα μάτια της θα διαβάσεις την ζωή που είδε και έζησε. Μια σχεδόν άγνωστη κοινωνία σε μας, μια δουλειά και μια ζωή που είχε από όλα τα γνωστά κλισέ ενός βιβλίου που σέβεται τον εαυτό του. Πόνο, προδοσία, ευτυχία, έρωτα, αρρώστιες και μαθήματα ζωής. Μια ας πούμε, αυτοβιογραφία που αν και είχε πολλά περιττά σημεία, σε κάνει να θέλεις να μάθεις τι απέγινε εκείνο το κορίτσι με τα πανέμορφα διάφανα μάτια. Σίγουρα υπήρχαν σημεία που η υπερβολή έκανε πάρτη και σημεία που ένιωθες ότι ο συγγραφέας δεν είχε τίποτα άλλο να γράψει πέρα από μια επαναλαμβανόμενη (και χωρίς λόγο) περιγραφή αλλά μιλάμε για μυθιστόρημα όποτε το προσπερνάς και το αφήνεις να σε συνεπάρει. Σαγηνευτικές περιγραφές, ήρωες που ξεγυμνώνουν τις ζωές μπροστά σου. Αν θέλεις να εμβαθύνεις στην Ιαπωνική κουλτούρα και στον κόσμο μιας maiko (εκπαιδευόμενη) και αργότερα] γκέισας, δεν είναι το βιβλίο που ψάχνεις. Σίγουρα θα μάθεις πολλά και από εδώ, άλλα μόνο την επιφάνεια μιας απίστευτα σαγηνευτικής κουλτούρας. Κάπου διάβασα πως το βιβλίο οικειοθελώς μένει στην επιφάνεια και το συγκρίνει με την επιφανειακή ομορφιά μιας γκέισας. Όπως και να έχει είναι ένα πανέμορφο μυθιστόρημα. Ο συγγραφέας για να γράψει το βιβλίο πήρε συνέντευξη μια πραγματική geisha ονόματι Mineko Iwasaki. Δυστυχώς το όνομα της εμφανίστηκε στο βιβλίο και αντιμετώπισε επίθεση καθώς έβγαλε στην φόρα κρυφά πράγματα που μια geisha δεν επιτρέπετε να κάνει