Αυτό το βιβλίο με στοιχειώνει ακόμη και χρόνια μετά την πρώτη μου ανάγνωση . Υπάρχει κάτι τόσο ιδιαίτερα ποιητικό με την πρόζα του Ντίκενς και τον αναστοχασμό του για την ανθρώπινη πίστη που προκαλεί ρίγη ακόμα και όταν η πένα του συγγραφέα στρέφεται στις ατέρμονα θυελλώδεις συνέπειες που επέφερε η Γαλλική επανάσταση τόσο στα θύματα της, όσο και στους θύτες . Πιο διαχρονικό από ποτέ , το μυθιστόρημα του Ντίκενς, γεννάει και πάλι τα πιο μεγάλα ερωτήματα , μέσα από τις πιο μεγάλες τραγωδίες , από τις σκιές της αέναης οργής που κατατρώει τις κατώτερες κοινωνικές τάξεις , τον πόνο ,τις θυσίες , τις αιματοχυσίες , την δίψα για εκδίκηση μέχρι και στην ελπίδα που ξυπνάει η ανιδιοτέλεια .