Τρεις γυναίκες. Μια μουγκή γιαγιά, που αντιμετώπισε ηρωικά τις δυσκολίες της ζωής της, διατήρησε την αθωότητα και τη γλυκύτητα της, αγάπησε πολύ και δεν εκτιμήθηκε από κανέναν (βασικά, μόνο από έναν). Μια δυναμική και απελευθερωμένη κόρη, φιλοσοφημένη, ανεξάρτητη, που αποτέλεσε αντικείμενο θαυμασμού για πολλούς, αγάπης από λίγους. Μια μικρομέγαλη εγγονή, που προσπαθώντας να γίνει σαν τη μητέρα που παρακολουθούσε να είναι τόσο αρεστή και μην καταφέρνοντας να τη φτάσει, βιώνοντας την απογοήτευση του να μην καταφέρνει να κάνει τον εαυτό της όλα όσα θα ήθελε, καταστρέφει τη ζωή τη δική της και των γύρω της. Μια ιστορία αγάπης και μίσους. Ένα ψυχογράφημα για τη σημασία της ειλικρίνειας από τον εαυτό μας και για τον εαυτό μας, της ευκολίας με την οποία ο άνθρωπος συχνά επιλέγει "την εύκολη λύση" αποστρέφοντας το βλέμμα από τα ελαττώματα του αντί του μακράν δυσκολότερου μονοπατιού, της ενδοσκόπησης και της προσπάθειας για αυτοβελτίωση. Μια εικόνα του πόσο διαφορετικές θα ήταν οι ζωές των ανθρώπων αν δεν κατέληγαν πολλές φορές να φθονούν και να μισούν αυτό που δεν μπορούν να κατακτήσουν. Ίσως η πλοκή δεν ήταν από τις πιο ενδιαφέρουσες που έχω διαβάσει, είναι εντυπωσιακός ωστόσο ο τρόπος που αναλύεται η προσωπικότητα, η σκέψη των χαρακτήρων και της κοινωνίας της εποχής, ενώ ταυτόχρονα ο όρος "τοξική αρρενωπότητα" διαγράφεται με τρομακτική και απόλυτη ακρίβεια.