Πρωτότυπο κείμενο ,θα αποτελούσε κάλλιστα ένα αρκετά ενδιαφέρον σενάριο . Περιπλανώμενοι στις περιγραφές ,επικεντρώνουμε αβίαστα την προσοχή μας στον πρωταγωνιστή ,όπου με την ζωντάνια του ,τον έντονο ζήλο του για μάθηση ,σε δελεάζει να ταξιδέψεις σε έναν μοναδικό προορισμό ,όπου η διαδρομή είναι γεμάτη από στροβιλισμούς λέξεων άλλοτε μικρούς άλλοτε μεγάλους . Αν σκεφτεί κανείς την έκταση της Ελληνικής μας Γλώσσας ,θα συνειδητοποιούσε ό,τι η διαδρομή της αφήγησης θα μπορούσε να είναι ατελείωτη! Ένας ύμνος στην Ελληνική Γλώσσα ...μόνο και μόνο γι'αυτό αξίζει να ξεχυθεί κανείς στην απόδοση αυτή του Αλεξάκη.