Αν θέλουμε οι γυναίκες να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες με τους άντρες, πρέπει να αλλάξουμε έναν τρόπο σκέψης που έχει πολύ βαθιές ρίζες στην αρχαιότητα. Στο βιβλίο η συγγραφέας διαπιστώνει ότι ο πατριαρχικός τρόπος σκέψης που διαμόρφωσε τον σύγχρονο κόσμο από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, δεν επιτρέπει στις γυναίκες απλά και μόνο να μιλήσουν, πόσω μάλλον να ασκήσουν εξουσία! Ξεκινά από την Οδύσσεια του Ομήρου, όπου σε μια στιγμή, που η Πηνελόπη θέλει να μιλήσει στους μνηστήρες, ο Τηλέμαχος τη διακόπτει λέγοντας ότι μόνο στους άντρες ταιριάζει να μιλάνε και τη στέλνει στον αργαλειό της. Εκείνη, φυσικά, "συμμορφώνεται". Γενικά η θέση της γυναίκας ήταν στο σπίτι κι όποια γυναίκα μιλούσε για κάποιον λόγο δημόσια, έχανε με έναν τρόπο τη γυναικεία φύση της. Παραθέτει πολλά παραδείγματα μισογυνισμού ακόμα και στη μυθολογία των αρχαίων Ελλήνων με αποκορύφωμα τη γέννηση της Αθηνάς, η οποία βγήκε από το κεφάλι του Δία, χωρίς τη μεσολάβηση γυναίκας. Αυτό ήταν το ιδανικό για τους αρχαίους. Αναφέρει, επίσης, ένα ουτοπικό μυθιστόρημα μιας πρώιμης φεμινίστριας του 20ού αιώνα, το Herland της Σαρλότ Πέρκινς Γκίλμαν - το οποίο, παρακαλώ, είχε και σίκουελ και εννοείται ότι θα αναζητήσω. Διαδραματίζεται σ' έναν κόσμο όπου οι γυναίκες μόνες τους γεννούν μόνο γυναίκες κι έχουν οργανώσει τον κόσμο ιδανικά. Όταν, όμως, φτάνουν εκεί τρεις σύγχρονοι άντρες, οι γυναίκες του κόσμου αυτού αρχίζουν ν' αμφισβητούν τα επιτεύγματά τους, όπως εκείνοι. Το βιβλίο, όπως και το "Γέλιο της Μέδουσας" της Ελέν Σιζού, εκφράζει την άποψη ότι οι γυναίκες μεγάλωσαν σ' έναν ανδροκρατούμενο κόσμο, γι' αυτό έμαθαν να μιλούν τη γλώσσα των ανδρών, προκειμένου να έχουν ίσες ευκαιρίες, φτάνοντας στο σημείο, θέλοντας και μη, να υποτιμούν τις εαυτές τους. Προκειμένου να διαμορφωθεί ένας κόσμος πραγματικής ισότητας των φύλων, πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε, τόσο εμείς όσο κι οι άνδρες και γι' αυτό δεν αρκεί να μας δίνουν λουλούδια μια μέρα τον χρόνο.