Στη 200ετηρίδα της Επανάστασης ο "πρωτεϊκός" Ακρίβος φροντίζει να μας εκπλήξει ευχάριστα προσκαλώντας μας σε μια ανορθόδοξη επέτειο με όχημα τη λογοτεχνία και πρόσχημα μια από της εμβληματικότερες μορφές της τιμώμενης Παλιγγενεσίας. Ο συγγραφέας επιχειρεί μια ιδιότυπη βιογράφηση του πασίγνωστου και ιδιόρρυθμου πολλαπλά ήρωα (καταγωγή, βιοθεωρία), χωρίς καμία απόπειρα εξιδανίκευσής του στο πλαίσιο των εθνικών συμβόλων. Η "ηρωοποίηση" του Καραϊσκάκη, όχι πια η ιστορικά καταγεγραμμένη αλλά η μυθιστορηματική που αφορά τον λογοτέχνη, κατασκευάζεται σε συνάρθρωση με την αναπαράσταση μιας ανθρώπινης ιστορίας στο παρασκήνιο (θυμίζει τραγική αναγνώριση), με κοινωνιο-ψυχολογικές προεκτάσεις, που οργανώνει την πλοκή και μεθοδεύει το διαχρονικό δίλημμα του ηρωισμού (γεννιέσαι ή γίνεσαι ήρωας;) ως αφορμή αναστοχασμού για τον αναγνώστη. Γλωσσικά ο συγγραφέας συλλέγει στοιχεία από την μακρά παρακαταθήκη της Τουρκοκρατίας και του δημοτικού τραγουδιού αλλά και των απομνημονευμάτων αναπλάθοντας παραστατικά τη λαλιά της εποχής, χωρίς να αποφεύγει ταυτόχρονα λεκτικές σεμνοτυφίες, όπως ο ήρωάς του, του οποίου ο προσωπικός μύθος στερεώνεται σε μαρτυρίες και τεκμήρια αδιάσειστα και απογειώνεται στη φαντασία του αναγνώστη.