Πολύ ενδιαφέρων τίτλος, εξώφυλλο και κεντρική ιδέα.
Το περιεχόμενο δυστυχώς είναι μια άλλη υπόθεση.

Πρόκειται για μια συλλογή διηγημάτων για τους ενοίκους δυο απέναντι πολυκατοικιών, με πολλές διαφορές και άλλες τόσες ομοιότητες, οι οποίοι μόνο στο πλαίσιο ενός αναγκαστικού εγκλεισμού φτάνουν να «γνωριστούν» με τους γείτονες τους, αλλά ακόμα και με τους συγκάτοικους ή και τους εαυτούς τους.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι, πρώτον, γιατί τόσο ακραία περιστατικά; Σίγουρα η καραντίνα και η απαγόρευση κυκλοφορίας δεν ήταν μια ομαλή κατάσταση και θα μπορούσα να καταλάβω ένα ελαφρύ «φούσκωμα» χάριν έμφασης, αλλά εδώ το πράγμα ξεφεύγει. Διαβάζοντας για λοιμούς, ελεύθερους σκοπευτές κλπ., δεν μπορούσα παρά να σκέφτομαι μόνο, μα καλά, που ακριβώς συνέβησαν όλα αυτά;;;

Και δεύτερον, για ποιο λόγο αυτό το ύφος; Το χιούμορ παιδαριώδες έως σαχλό, αυτή η ψευτοχαλαρότητα/μαγκιά και δεν ξέρω ‘γω τι, δεν μπορώ να πω ότι αντιπροσωπεύουν τη συγγραφέα, η οποία σε άλλα της έργα πολύ έντεχνα και καλαίσθητα χειρίζεται το λόγο. Η επιλογή του ύφους και της γλώσσας που ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ σκοπό είχαν να να καταστήσουν το ανάγνωσμα ανάλαφρο και να καταφέρουν μια οικειότητα με τον αναγνώστη, ήταν ίσως και αυτό που με ξενέρωσε περισσότερο.