Δεν ξημεροβραδιάζομαι με ποιητικές συλλογές ανά χείρας ούτε θυμάμαι ν' απαγγείλλω απ'έξω όλο το "Άξιον Εστί" ή τη "Σονάτα του Σεληνόφωτος". Γενικά, δε διαβάζω ποίηση. Ωστόσο, μερικές φορές, ούσα μελαγχολική - πώς το'πα έτσι- το ψάχνω λίγο παραπάνω. Κι από κει που δεν το περιμένω εγώ, η απαίδευτη, γνωρίζω τον Τίτο Πατρίκιο. Κι έτσι ξαφνικά με βρίσκει η ποίηση, εντός μου. "...αναζητώντας τον μεγάλο έρωτα στην πολλαπλή εκδοχή του πως κι αν τον συναντούσες είχες τόσα κενά, τόσες αντιδρομές που σε βασάνιζε πιο πολύ απ´ό,τι η απουσία του... Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση." Κι εκεί που ζεις, σε βρίσκει η ποίηση.