Το μόνο που έβλεπε πια μπροστά της ήταν το κλειδί που γύριζε και μια πόρτα που έκλεινε σαν φυλακή. Ήθελε να τρέξει, να φύγει μακριά, αλλά τα πόδια της δεν μπορούσαν να την υπακούσουν. Ένα ουρλιαχτό και μια κραυγή που έλεγε «αγάπη μου», για πρώτη και τελευταία φορά.
Έπειτα ένα άδειο νυφικό δίχως σωμα.. κάποιοι άλλοι της το είχα
φορέσει για να ξορκίσουν τι κακό; Η μήπως για να γίνει το φρικτό της τέλος;
Κατάφερε να φτιάξει την ζωή της;