Ξεκίνησα αυτό το βιβλίο χωρίς την παραμικρή ιδέα του τι είναι αλλά αποδείχτηκε για μένα ευχάριστη έκπληξη. Διαδραματίζεται τη δεκαετία του '80 και έχει για πρωταγωνιστή έναν άκρως αντιπαθητικό και ψωνισμένο ''λογοτέχνη'', που δεν θα μπορούσε να έχει μεγαλύτερη ιδέα για τον εαυτό του και τα έργα του, καθώς θεωρεί τον εαυτό του το κέντρο του κόσμου και όλους τους άλλους κατώτερους πνευματικά, έτσι ώστε ακόμα κι αν τους βρίσκει ευχάριστους και συμπαθητικούς, να λειτουργούν γι' αυτόν απλώς σαν διακοσμητικά στοιχεία γύρω του, χωρίς πραγματική αξία.
Και πραγματικά ο συγγραφέας κατάφερε να γράψει έναν τόσο απίστευτα αντιπαθή πρωταγωνιστή με τόσο ρεαλιστικό τρόπο που θυμίζει (δυστυχώς) εκείνον τον εντελώς μισητό, αλαζονικό, ψευτοκουλτουριάρη, κυνικό γνωστό σας που φέρατε στο μυαλό σας με αυτές τις λέξεις (ναι, αυτόν), πράγμα που αποδεικνύει ότι έκανε πολύ καλή δουλειά!
Γενικά παρουσιάζεται μια κατάσταση αντιπροσωπευτική της νοοτροπίας του Νεοέλληνα την δεκαετία του '80 που δεν έχει αλλάξει, δυστυχώς, μέχρι σήμερα (2020).
Καταλαβαίνω γιατί η γραφή απογοήτευσε και κούρασε κάποιους, αλλά νομίζω ήταν η πιο κατάλληλη γραφή για μία ιστορία που διαδραματίζεται σε 24 ώρες, με ασθματική εξέλιξη των γεγονότων, διαρκείς, τυχαίες σκέψεις του αφηγητή και αποσπάσματα από επιστολές και άλλα flashbacks. Η γραφή ταίριαξε απίστευτα με το στυλ του βιβλίου και έκανε μια ιστορία που εκτυλίσσεται σε μία μέρα τόσο ενδιαφέρουσα για μένα, ώστε την τελείωσα σε μια μέρα.
Σε γενικές γραμμές, έξυπνη και απολαυστική ιστορία, την προτείνω!