ID #49897 | ημερομηνία: 2021-04-05
akantareads | 62 κριτικές
Το τσόφλι
Είναι μια συλλογή 24 πεζών σε τρίτο και πρώτο πρόσωπο με αναφορά στον χρόνο, όπου αλληλοσυμπληρώνονται ανά ζεύγη και διηγούνται την ανάγκη όσων βρίσκονται στο τσόφλι για να επιστρέψουν στο παρελθόν για μια νέα αρχή.
Η γραφή της Βίκης Κοσμοπούλου, είναι πραγματικά εξαιρετική και οι ιστορίες διαβάζονται πολύ γρήγορα, χωρίς αυτό να σημαίνει πώς δεν έχουν νόημα. Μέσα από τις ιστορίες των ηρώων, χτυπάει μέσα σου ένα καμπανάκι και αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν ο τρόπος που ζεις είναι αυτό που θέλεις, αν ζεις στο έπαρκο την ζωή σου, αν είσαι ευχαριστημένος και ευτυχισμένος με τις επιλογές σου και φυσικά αν πρέπει να αλλάξεις πρέπει να το κάνεις τώρα, και όχι αύριο.
Μόλις τελειώσεις το βιλβίο, αναρωτιέσαι αν είχα μια ευκαιρία για να γυρίσω τον χρόνο πίσω τι θα άλλαζα, τι θα έκανα για να είναι καλύτερα τα πράγματα τώρα στην ζωή μου...
Μου κέντρισε το ενδιαφέρον και ο τίτλος του βιβλίου και τελειώνοντας το βιβλίο βλέπεις πώς το τελευταί διήγημα λέγεται 'Το τσόφλι', όπου αφορά την εκτέλεση της τελευταίας εντολή σε ένα μελλοντικό δυστοπικό κόσμο. (Τρεις χιλιάδες εξακόσιοι εργάτες εκτελούν πρόθυμα την τελευταία εντολή, να κλεισουν το τσόφλι για να απελάσουν τον Χρόνο. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Χρόνος και η Ανάγκη περιελίσσονταν γύρω από το κοσμικό αυγό και το έσπασαν για να σχηματιστεί το ταξινομημένο σύμπαν - η γη, ο ουρανός και η θάλασσα.)
Είκοσι τέσσερα πεζά. Δώδεκα ζεύγη σε διάλογο για την ανάγκη όσων βρίσκονται στο τσόφλι να επιστρέφουν στον χρόνο να νιώσουν ασφάλεια, να διορθώσουν λάθη, να λυτρωθούν, να γιατρευτούν, να ερωτευτούν ξανά, να αλωθούν, να βρουν σημείο αναφοράς, την έμπνευση αλλά και την πρώτη σκέψη.
Η κόρη και ο γαμπρός της Βενετίας, ο Βίκτορας κι ένας μοναχός, ο Παύλος Αναγνώστου και κάποιος ταξιδιώτης, η Ρενάτα Σκαρλάτου και η Άννα, τρεις συγγραφείς, ο Ξενοφών κι ένας "καμικάζι", η Δέσποινα κι ένα ζευγάρι, ο Άγγελος Ασλάνογλου και η Vicenta, ο Λάζαρος και μια ξενιτεμένη, μια "σταχτοπούτα" και η Μαρτίριο Αλμπα, όλοι ζητούν επανεκκίνηση. Κάτι αλλιώτικο όμως συμβαίνει με την Αντιγόνη και την Εύα.
Πάντως ο Χρόνος δίνει σε όλους μια υπόσχεση.