Το βιβλίο του Σταύρου Ζουμπουλάκη που φέρει τον τίτλο 'Χριστιανοί στον δημόσιο χώρο. Πίστη ή πολιτιστική ταυτότητα;' περιλαμβάνει μία σειρά δοκιμίων σχετικών με την εν γένει κοινωνιο-θρησκευτική σφαίρα, γραμμένων με την χρήση πολυτονικού συστήματος. Πιο συγκεκριμένα, τα δοκίμια του μικρού αυτού τόμου (τομίδιο) είναι δεκαπέντε (15) τον αριθμό, και άπτονται ζητημάτων θρησκευτικής πίστης και θρησκευτικής ιστορίας. Επρόκειτο για έναν σφιχτοδεμένο μικρό τόμο, με τα κείμενα να 'διαλέγονται' μεταξύ τους, θέτοντας ως σημείο αναφοράς προτάγματα, απορίες και προκλήσεις για τον χριστιανισμό στην περίοδο της μετα-νεωτερικότητας. Ευρύτερα ομιλώντας, θα αναφέρουμε πως και μέσω της μελέτης των δοκιμίων που καταθέτει ο Σταύρος Ζουμπουλάκης (δοκιμιακή γραφή), αναδεικνύεται εμπρόθετα η δική του παρουσία στη δημόσια σφαίρα υπό την μορφή ενός παρεμβατικού διανοουμένου που εν προκειμένω, δεν διστάζει να θίξει θέματα-'ταμπού,' να αμφισβητήσει απλοϊκές αφηγήσεις, συναρθρώνοντας στις αναλύσεις του και το ιστορικό με το πολιτικό στοιχείο. Στο βιβλίο 'Χριστιανοί στον δημόσιο χώρο. Πίστη ή πολιτιστική ταυτότητα,' έχουμε να κάνουμε με τον μελετητή της χριστιανικής θρησκείας και ορθόδοξο χριστιανό Ζουμπουλάκη, ο οποίος και διερωτάται για την θέση του χριστιανισμού και της ορθόδοξης πίστης στον σύγχρονο κόσμο. Ως προς αυτό, θεωρούμε πως ο συγγραφέας περισσότερο προσιδιάζει προς τον άξονα της διερώτησης και παράλληλα της ερμηνείας ως 'χριστιανός,' παρά να προβαίνει σε μία δήλωση ταυτότητας ουσιώδες κομμάτι της οποίας καθίσταται η χριστιανική πίστη. Σε αυτό το πλαίσιο, η δική του, περί θρησκείας προσέγγιση δύναται να αναγάγει το ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα σε κάτοπτρο μέσω του οποίου παρατηρεί στάσεις και αντιλήψεις, εμπλουτίζει την σχετική θεματολογία, διευρύνοντας κατά τι τις ίδιες συνδηλώσεις της χριστιανικής θρησκείας, η οποία, κατά τον Σταύρο Ζουμπουλάκη, ακόμη και σε μία εποχή μίας οιονεί "αποθεσμοποίησης" του Χριστιανισμού, δεν παύει να διακρατεί τον ή τους 'λόγους ύπαρξης' του (raison d' etre). Και σε αυτή την σειρά δοκιμίων εγγράφονται και θεολογικά ζητήματα (η θεολογία ως κοινωνική επιστήμη), με ένα χαρακτηριστικό δείγμα να είναι επ' αυτού, το κείμενο που αναφέρεται στη θεωρούμενη ως 'στροφή' του στοχαστή Θάνου Λίποβατς στον χριστιανισμό, εάν λάβουμε υπόψιν ό,τι ο συγκεκριμένος στοχαστής εκκινεί από κάποιου είδους 'αγνωστικισμό.' Προσεγγίζοντας με μία σειρά κειμένων τον χριστιανισμό, ο Θάνος Λίποβατς νοηματοδοτεί ένα καθαυτό σχεσιακό πλαίσιο που τον θέτει ενώπιον του Χριστού-'σωτήρα,' αναζητώντας, όχι την 'γνώση' όσο την 'αλήθεια' του Χριστού πάνω στο σταυρό. Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης εντοπίζει την σύζευξη ''ηθικού Νόμου'' και εσχατολογίας στην οποία και προβαίνει ο Θάνος Λίποβατς, το κείμενο για τον οποίο ισορροπεί μεταξύ των υπολοίπων, προσδίδοντας θεολογικό βάθος στις αναλύσεις του διευθυντή της Εθνικής Βιβλιοθήκη της Ελλάδος. Η αναλυτική διάσταση δεν εκ-λείπει, όντας αναμεμιγμένη με ψήγματα ή αλλιώς, με όψεις κριτικής στον 'αντιδυτικισμό' της Ελλαδικής εκκλησίας (κείμενο για την 'ακαδημία θεολογικών σπουδών' του Βόλου), σε πρακτικές μίας θεσμίζουσας γραφειοκρατίας εντός της Εκκλησίας και των δομών της, στο εγκάρσιο σημείο όπου η Χριστιανο-κεντρική οπτική, που ενυπάρχει (θα ήταν λανθασμένο να υποστηριχθεί το αντίθετο), διευρύνεται ώστε να συμπεριλάβει το Ισλάμ και δη την παρουσία του στον δημόσιο χώρο και στην εκπαιδευτική διαδικασία. Με το εγχώριο στοιχείο να 'διαλέγεται' με το διεθνικό, καθίσταται ευδιάκριτο το ό,τι ο Σταύρος Ζουμπουλάκης δεν επιθυμεί η χριστιανική θρησκεία, και στην ορθόδοξη μορφή της, να τεθεί εκτός των 'τειχών,' εκτός των ευρύτερων κοινωνικών-πολιτισμικών διεργασιών που συντελούνται, επινοώντας την ως ιστορική και 'ζώσα' πρακτική, εκεί όπου ο ίδιος λογικές 'ουσιοκρατικής' θεώρησης. Κοντολογίς, θα λέγαμε πως το βιβλίο συνιστά εγχείρημα που 'συν-διαλέγεται' και με τις συνδηλώσεις 'εξαντικειμενοποίησης' του χριστιανικού δόγματος: Ούτε 'μόδα,' ούτε θέση, αλλά νοητικό πλέγμα.