Τι ωραίο πράμα να διαβάζεις ένα απολαυστικό βιβλίο κάποιο τεμπέλικο καλοκαιρινό απόγευμα στο μπαλκόνι. Και πόσο ακόμα πιο ωραίο το βιβλίο αυτό να είναι σύντομο, ευχάριστο, αστείο, όπως η "Ανάβαση" του Δημήτρη Μεσορράχη.

Σαν δροσερή λεμονάδα, η νουβέλα του Μεσορράχη χρειάζεται ελάχιστο χρόνο για να διαβαστεί (βαριά δυομισάωρο προσηλωμένης ανάγνωσης), και μετά σου αφήνει μια τόσο ευχάριστη γεύση που ουδόλως σε απασχολεί το γεγονός ότι τέλειωσε τώρα και δεν έχει άλλο.

Με γλωσσική κι αφηγηματική απλότητα, δίχως να λείπουν κάποια ενθουσιώδη παιχνιδίσματα, που θυμίζουν τις καλύτερες στιγμές του Κόπλαντ ή του Μπρότιγκαν, ο Μεσορράχης καταπιάνεται με τον υπαρξιακό εφιάλτη του κορπορατικού συμβιβασμού, φιλτράροντας την ουσία απ' ό,τι περισσεύει. Δεν πετυχαίνεις συχνά τέτοια (επιτυχή) αποστειρωμένα δείγματα γραφής στην σύγχρονη πεζογραφία μας, ειδικά από πρωτοεμφανιζόμενα πιτσιρίκια. Κι ακόμα σπανιότερο, να διαποτίζεται από διακριτικό κι εύστοχο χιούμορ...