Ένα βιβλίο “ταξιδιωτικός οδηγός”, σε πόθους ανήλιους, που δεν τολμούν ούτε σαν όνειρα να εκφραστούν. Ένα βιβλίο “ξεναγός”, σε πάθη απόκρυφα και σ’ ευλογίες αμαρτωλές, που κρύβονται στο σκάμα της πίστης, θαμμένα κάτω από χρυσές “προσευχές”. Ένα βιβλίο, για όσους διψούν και δεν γνωρίζουν πως να βρουν τις πηγές. Ένα βιβλίο “οδηγός”, σ’ ένα πραγματικό ταξίδι σε άβατα νησιά και ξεχασμένες ξέρες, της ταλαιπωρημένης μας ψυχής που αγνοεί, αλλά δύναται. Ένα μυθιστόρημα, οδοιπορικό στα σοκάκια της κόλασης. Ένα σενάριο, βασισμένο σε αχαρτογράφητες περιοχές του νου. Η ιστορία μιας τρομαχτικής πτήσης με τα κερένια φτερά της εκδίκησης, που λιώνοντας, μας παρασύρουν στην αέναη αναζήτηση της συγχώρεσης. Μια ιδέα κολασμένης σύλληψης, μια τολμηρή απόπειρα διείσδυσης στα άπατα της πίστης κι ένα κρεσέντο απαξίωσης στο άτοπο της εκκλησίας. Το βιβλίο του Μάριου Καρακατσάνη, “ΤΟ ΣΠΙΤΙ του ΚΑΪΝ”, γράφτηκε για να προκαλέσει. Το μαύρο εξώφυλλο, η κόκκινη κάπα με τον εγκαταλελειμμένο ναό κρυμμένο πολύ έντεχνα στις πτυχές της και το γυναικείο πρόσωπο πάνω από τη λέξη “ΣΠΙΤΙ” στον τίτλο, μας προκαλούν και γιατί όχι, μας προσκαλούν ν΄ακολουθήσουμε τα χνάρια που αφήνει ο συγγραφέας, στη δική του αγωνιώδη εσωτερική αναζήτηση. Από τις πρώτες κιόλας αράδες του βιβλίου, διακρίνουμε την αγωνία και τον πόθο του Μάριου Καρακατσάνη, να μοιραστεί μαζί μας τη διαδρομή, από την Δημιουργία… ως τη Συντέλεια. Μια διαδρομή, που ο ίδιος είναι ξεκάθαρο, πως την έχει περπατήσει και μόνος. Με λάβαρο την ελεύθερη βούληση, επιχειρεί τη μύηση στην πρωτόγονη γιορτή ενός έκπτωτου, που αρνείται να κοινωνήσει στη Θεία φύση. Ο σπόρος του κακού, ντύνεται τον φλοιό της ανιδιοτελούς αγάπης για να καρποφορήσει σκοτάδια και να δρέψει ψυχές. Ο έρωτας, γίνεται πνευματική ανταρσία κατά του Θεού, κι αυτή η μετάλλαξη, του δίνει το κλειδί για τις πύλες της κόλασης. Ο Μάριος Καρακατσάνης, στο “ΣΠΙΤΙ του ΚΑΪΝ”, αντιστέκεται της ακηδίας και τάσσεται υπέρμαχος στο “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση”, υψώνοντας το λάβαρο του προκλητικά, μπροστά στα μάτια των υποκριτών που συνεχίζουν να κομπάζουν, καθώς τους καταπίνει η οίηση σαν κινούμενη άμμος. Από την αρχή της Κτίσης όμως, σε δύο αγαθά ακούμπησε ο άνθρωπος για να ξαποστάσει απ’ την αδυναμία του: στην ψυχή και την αρετή. Δύο αυτοτελή αγαθά, που όμως παραμένουν ατελή χωρίς ταπείνωση, χωρίς φρόνηση, χωρίς πίστη. Από τον Κάϊν και τον Άβελ, έως τον Μάριο Καρακατσάνη και την αφεντιά μου, η ίδια ελπίδα για ψυχή και αρετή φτερουγάει στον καθένα μας, που αντιλαμβάνεται τη μικρότητα του, και ξέρουμε καλά πια, πως μόνο η πίστη δίνει υπόσταση σε όσα ελπίζουμε. “ΤΟ ΣΠΙΤΙ του ΚΑΪΝ”, δεν είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται εύκολα. Δεν γράφτηκε για να μας διδάξει, αλλά για να μας προβληματίσει. Θα υποταχθούμε ή θα τον αποτάξουμε τελικά; “ΤΟ ΣΠΙΤΙ του ΚΑΪΝ”, ίσως είναι το δικό μας σπίτι ή ακόμα χειρότερα, ίσως ο ΚΑΪΝ να είναι… εμείς.