Πόσα αστέρια να βάλεις στον πόνο, στην οδύνη και στην τραγική ιστορία ενός τόπου και των ανθρώπων του; Η ποιητική γλώσσα της Κωνσταντίας μεταφέρει με πόνο ψυχής τα όσα έζησαν και ακόμη ζουν οι οικογένειες των αγνοουμένων της Κύπρου, από τις διακοινοτικές ταραχές, το πραξικόπημα, την εισβολή σε μια χώρα που μόνο πικρία τους έχει δώσει. Οι γυναίκες του τόπου αυτού σαν τραγικές φιγούρες που για χρόνια κρατούσαν τις φωτογραφίες των αγαπημένων τους σε κάθε εκδήλωση που πιθανόν να τους έδινε κάποιες απαντήσεις, μαριονέτες σε επίδοξους πολιτικούς σκοπούς, πιόνια σε γεωπολιτικά παιχνίδια εξουσίας, ψάχνουν το γιατί σε οιωνούς και παραδόσεις και πιθανά τους λάθη, κουβαλώντας μέχρι το τέλος της ζωής τους ενοχές που δεν είναι δικές τους. Αθώα θύματα μιας Πικρίας Χώρας!