Στίχοι κοινωνικοπολιτικοί, ευαίσθητοι, προσωπικοί, αλληλοδιαπλεκόμενοι μέσα στα χυτά μαλλιά μιας απομακρυσμένης ελευθερίας. Ο Ναζίμ Χικμέτ φωνάζει «όπως ο Κερέμ», σκουπίζει τον ιδρώτα από τη ζέστη της «αυτοκρατορικής περιοχής», προσεύχεται για να ‘ναι ευλογημένος ο Θεός ενώ «χιονίζει μες τη νύχτα». Εικόνες ενός ανθρώπου που διείδε πέρα στις μακρινές Ινδίες που «αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο που βάδιζε». Ποίηση με δυναμική το ίδιο λαμπρή με τη ματιά που αγναντεύει μια πολυπόθητη ανατολή.