Τα αντιθετικά ζεύγη συνιστούν βασικό φιλοσοφικό σχήμα με σημασία τόσο απλής εννοιολογικής αντιπαραβολής, όσο και πολυσύνθετης αλλησυμπληρωματικής ή αλληλονοηματοδοτικής επιτέλεσης. Η ολιγοσέλιδη αυτή πραγματεία συνοικοδομείται από αποσπάσματα, κυρίως από το βασικό σοπεναουερικό έργο «ο κόσμος ως βούληση και ως παράσταση», με κοινό παρανομαστή την ενασχόληση με τον θάνατο. Αυτολεξεί παρατίθεται: «[…] ο θάνατος είναι το χρονικό τέλος του χρονικού φαινομένου• αν όμως αφαιρέσουμε από την εικόνα το χρόνο, δεν υπάρχει πια κανένα τέλος, και η λέξη χάνει όλο της το νόημα». Είναι τελικά ο Σοπενάουερ ο γνωστός γκρινιάρης της δυτικής φιλοσοφίας ή ο νηφάλιος παρατηρητής μιας κατ’ ουσία μη νηφάλιας και κατά φαινόμενο νηφάλιας ύπαρξης;