Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Καλιγούλας οδηγείται στα όρια της παράνοιας μετά τον θάνατο της αδελφής και ερωμένης του Δρουσσιλας. Η λαιμαργία της εξουσίας εξανεμίζεται, η ευτυχία επίσης. Νιώθει θνητός, νιώθει άνθρωπος. Η παράδοση του στην δύναμη της απώλειας είναι ολοκληρωτική. Η "επανάσταση" του Καλιγούλα απέναντι στην μοίρα είναι να ερημώσει τα πάντα γύρω του, ώστε να εξασφαλίσει την ελευθερία όπως αυτός την καταλαβαίνει - δηλαδή να αποφασίσει αυτός πότε θα πεθάνει. Οπότε στην ουσία η δολοφονία του είναι μια αυτοκτονικη πράξη.