Στον ελληνικό (και στον γαλλικό νομίζω) τίτλο του, το μυθιστόρημα αναφέρεται στη γνωστή ρήση του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και σε προϊδεάζει για το θέμα του. Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο συγγραφέας είναι αφρο-αμερικανός θεώρησα ότι θα βρω μπροστά μου ένα βιβλίο που μιλάει για τον ρατσισμό και μόνο. Ωστόσο το υπέροχο αυτό μυθιστόρημα είναι κάτι παραπάνω. Σαφώς μιλάει για τον ρατσισμό κοιτώντας τον και από τις δύο πλευρές και προβλέπει το δυσοίωνο μέλλον του θέματος αυτού. Ωστόσο η ματιά του Λαμάρ πέφτει μέσα από ένα πρίσμα που δημιουργεί η δυστοπία της ιστορίας του. Ο κεντρικός ήρωας Χατς, ένα έξυπνος, μορφωμένος αλλά και φιλόδοξος αφρο-αμερικανός δικηγόρος γίνεται μέλος ενός πολιτικού συστήματος απάνθρωπου και γεμάτου ραδιουργίες που δεν εκφράζει τελικά τη μεγάλη μάζα της φυλής του. Μια τραγική οικογενειακή στιγμή και το παρελθόν του που εμφανίζεται στο πρσκήνιο τον διαλύουν. Η ανηψιά του είναι η δεύτερη ηρωίδα που παίζει κεντρικό ρόλο και όντας απαλλαγμένη από προκαταλήψεις θέλει να ζήσει μια ελεύθερη ζωή. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες παίζουν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας που όσο προχωράει γίνεται ολοένα και πιο συναρπαστική. Ένα πολύ δυνατό βιβλίο που πέρα από το σχόλιο για τον ρατσισμό και τις διαφυλετικές σχέσεις, μιλάει για το πολιτικά ορθό και την αναζήτηση της ταυτότητας.