Διαβάζοντας το βιβλίο του Γιάννη Μανέτα "Τι θα έβλεπε η Αλίκη στη χώρα των φυτών", ο αναγνώστης υιοθετεί μια λεπτομερή και αρκετά ενδιαφέρουσα άποψη για την λειτουργία των φυτών, τις διαφορές και τις ομοιότητές τους σε σχέση με τον άνθρωπο και τα ζώα καθώς και την συμβίωση τους αλλά και τον ανταγωνισμό με τους άλλους περιβαλλοντικούς οργανισμούς, την αναπαραγωγή τους και πολλά άλλα ενδιαφέροντα θέματα που απασχολούν τα φυτά. Η αλήθεια είναι ότι προσωπικά ο συγγραφέας με κέρδισε από τον πρόλογο του βιβλίου, όπου ο ίδιος εξηγεί γιατί εμείς σαν αναγνώστες πρέπει να διαβάσουμε ένα βιβλίο για τα φυτά αλλά και πως ο ίδιος σαν φοιτητής αποφάσισε να ασχοληθεί με μεταπτυχιακό στην Βιολογία φυτών αφού ο ίδιος ήθελε να σπουδάσει Φυσική αλλά δεν κατάφερε να εισαχθεί στο Φυσικό Τμήμα. Το βιβλίο παρουσιάζει ενδιαφέρον εξηγώντας ο συγγραφέας ότι τα φυτά είναι έμβια όντα τα οποία αναπαράγονται, αναπνέουν, συμβιώνουν με άλλους οργανισμούς και αμύνονται ενάντια άλλων οργανισμών με τους δικούς τους μηχανισμούς άμυνας. Για να πω την αλήθεια σε ορισμένα σημεία του βιβλίου όπως το κεφάλαιο με τα Σαρκοφάγα Φυτά παρουσιάζει δυσκολία στην αφομοίωση του κειμένου αλλά αυτό δεν πρέπει να απασχολεί ιδιαίτερα τον αναγνώστη γιατί όλο το βιβλίο περιλαμβάνει όλους τους μηχανισμούς που αντιπροσωπεύουν τα φυτά και αξίζει να διαβάσει ο αναγνώστης. Επίσης θεωρώ ότι ο επίλογος που είναι ένας φόρος τιμής στον Κάρολο Δαρβίνο περιέχει χρήσιμες πληροφορίες. Θα κλείσω αυτό το άρθρο με το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου, αν δηλαδή το φυτό είναι ευφυής οργανισμός. Αν και το φυτό δεν διαθέτει εγκέφαλο όπως τα ζώα και ο άνθρωπος παρόλαυτα επικοινωνεί με το περιβάλλον και τους οργανισμούς με τον δικό του τρόπο (αναπνοή, αναπαραγωγή, θρέψη κτλ) μπορεί να μην είναι απόλυτα ευφυής οργανισμός αλλά είναι εν μέρη.