Σαν κορίτσι που από παιδί μου άρεσαν τα βιβλία, εκτιμούσα ιδιαίτερα εκείνους τους λίγους δασκάλους που δεν έμεναν μόνο στα απαραίτητα της σχολικής αίθουσας και στην διδακτέα ύλη, εκείνους που ήθελαν πραγματικά να σε βοηθήσουν να διαμορφώσεις χαρακτήρα και να διευρύνεις τους ορίζοντές σου. Ένας τέτοιος δάσκαλος λοιπόν, λεβέντης κρητικός με μουστάκια κι εκείνος -πέμπτη δημοτικού πρέπει να πήγαινα- με κράτησε μετά το μάθημα (είχαμε διαβάσει ένα απόσπασμα από το "Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά") και μου είπε "Εσύ πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσεις Καζαντζάκη. Αλλά όχι τώρα, όταν μεγαλώσεις. Θυμίσου τούτη την κουβέντα." Στα 25 μου πια, αφού "μεγάλωσα" και διάβασα το αριστούργημα αυτό του Καζαντζάκη, θέλω να βρω τον κύριο Παντελή της πέμπτης δημοτικού και να τον ευχαριστήσω. Μια ωδή στην κρητική ψυχή, που με συγκίνησε βαθιά και με έκανε ως κρητικιά και η ίδια, να καμαρώσω για τις ρίζες μου και να αναλογιστώ την ιστορία και τα βάσανα του τόπου, να νιώσω τα γεγονότα που στεγνά και αντικειμενικά διδάχτηκα για την τόσο μακρά τουρκική κατοχή στην Κρήτη. Μια άρτια απεικόνιση του τόπου και των ανθρώπων, της γλώσσας που τόσο δύσκολη μου φάνηκε στην αρχή και που τόσο εκτίμησα στη συνέχεια, που χωρίς αυτή θα μιλούσαμε για ένα τελείως διαφορετικό, πολύ λιγότερο ξεχωριστό έργο. Απλό και με βάθος, σκληρό και ανάλαφρο, ένα βιβλίο που διαβάζεται απνευστί και μένει με τα τόσα νοήματά του στο μυαλό του αναγνώστη (στο δικό μου μυαλό με την εικόνα και τη φωνή του γέρο-Σήφακα), πολύ μετά το τέλος του.