Το «Χορεύοντας στο μόλο» του Βασίλη Σταυρακέλλη είναι ένα μυθιστόρημα εσωτερικής πλεύσης· ένα βιβλίο που δεν αφηγείται απλώς ιστορίες, αλλά αφουγκράζεται σιωπές. Ο μόλος εδώ δεν είναι μόνο γεωγραφικός τόπος· γίνεται υπαρξιακό σύμβολο. Ένα λεπτό σύμφωνο χωρίζει τον μόλο από τον μόνο, κι ανάμεσά τους ο συγγραφέας στήνει τον χορό: άλλοτε αδέξιο, άλλοτε λυτρωτικό, πάντα ανθρώπινο. Με γλώσσα πυκνή, ποιητική και ταυτόχρονα βαθιά βιωματική, ο Σταυρακέλλης καταγράφει τη φθορά των σχέσεων σε έναν κόσμο που μετρά τα πάντα με «παράδες», ακόμη και το φιλότιμο, χωρίς όμως να παραιτείται από την αναζήτηση νοήματος. Οι ήρωές του κινούνται σαν ευαίσθητες υπάρξεις που αγκομαχούν δεμένες πισθάγκωνα, όχι από έλλειψη επιθυμίας αλλά από περίσσεια φόβου. Αναζητούν με επιμονή τα «δυσεύρετα ξέφωτα» της ευτυχίας, γνωρίζοντας πως αυτά δεν είναι μόνιμοι τόποι αλλά στιγμές. Η Άλκηστη, ιδιαίτερα, ενσαρκώνει τη θαρραλέα έκθεση στη μοναξιά: όταν εκείνη ξαπλώνει απρόσκλητη πλάι της, δεν την αρνείται, αλλά τη μετατρέπει σε σώμα, σε ερωτισμό, σε πράξη ζωής. Ο συγγραφέας δεν ηθικολογεί· παρατηρεί με τρυφερότητα και ειλικρίνεια, αποκαλύπτοντας πόσο συχνά οι άνθρωποι κρύβονται πίσω από προσχήματα και «αραχνοΰφαντες κουρτίνες» αναστολών. Η σκέψη του Σταυρακέλλη είναι αέρινη γιατί δεν βαραίνει τους ήρωές του με απαντήσεις· τους αφήνει να ταξιδεύουν. Και μαζί τους ταξιδεύει κι ο αναγνώστης: από τον μόλο της μοναξιάς στη θάλασσα της επιθυμίας, από τη σιωπηλή κραυγή της εποχής στη χαμηλόφωνη ελπίδα της κατανόησης. Το «Χορεύοντας στο μόλο» είναι ένα βιβλίο που δεν διαβάζεται βιαστικά· σε καλεί να σταθείς, να κοιτάξεις το νερό, και –έστω για λίγο– να χορέψεις μαζί του.