Από τους πλέον θελκτικότερους τίτλους βιβλίων, στα αυτιά μιας γυναίκας… Η Χαρά θα προσπαθήσει να σας συστήσει την Χαρά, έτσι όπως την αποτύπωσε η Αγάπη… Μπερδευτήκατε; Η συνονόματή μου ηρωίδα της Αγάπης Ντόκα φαίνεται να τα έχει όλα. Με αρκετά εύκολο τρόπο, έτυχε να γνωρίσει, από νωρίς, τον μετέπειτα σύζυγό της, έναν αξιόλογο άνθρωπο και να χτίσουν μαζί τη ζωή τους, μάλλον ευκατάστατα και ήρεμα. Ευτυχισμένα, όμως; Με δουλειές που τους γέμιζαν, χωρίς να κουβαλούν τα εργασιακά τους άγχη στο σπίτι, όπου είχε προστεθεί και το παιδί τους, που υπεραγαπούσαν. Με καλά δουλεμένες εργασιακές και φιλικές σχέσεις, μια συνταρακτική διαπίστωση χτυπάει τη Χαρά. Πάσχει από “ΔΙΑΒΙΟΜΟΝΟΓΑΜΙΑ“! Θα μου πείτε «Είναι κακό αυτό;» Ίσως, έτσι το βλέπει εκείνη. Ίσως αισθάνεται ότι κάτι χάνει. Κι όταν μια γυναίκα βάλει κάτι στο μυαλό της, δεν υπάρχει δύναμη ικανή να την σταματήσει. Αποτέλεσμα; Αποφασίζει να απαλλαγεί από το “σπάνιο” χαρακτηριστικό της. Καταδικασμένη να είμαι σπάνιαΚαι εδώ της έρχονται όλα βολικά , αφού, λες και όλα συνηγόρησαν υπέρ της, με μια ουρανοκατέβατη πρόταση στο γραφείο της, έρχεται το “φάρμακο” στο πιάτο της. Με μαεστρία, η συγγραφέας αναλύει το γυναικείο τρόπο σκέψης, που, όπως όλοι έχουμε αντιληφθεί, καμία σχέση δεν έχει με τον αντρικό. Άσκοπα ψάχνετε κοινά στοιχεία. Μιλάμε για δύο άκρως διαφορετικά όντα… Αξίζει να ακούμε τις εσωτερικές μας επιθυμίες για να κατακτάμε την ευτυχία ή πρέπει να συμβιβαζόμαστε με τα «πρέπει» και να προχωράμε στη ζωή μας; Τύψεις ή απωθημένα; Η κυρία Ντόκα, πολύ εύστοχα, ντύνει την ιστορία της με χιούμορ, αποφεύγοντας να πέσει στην παγίδα της ελαφρότητας. Χωρίς να μεταχειρίζεται την τεχνική του «Ήθελές τα και παθές τα…», μοιράζεται τους στοχασμούς μιας παντρεμένης γυναίκας με κάθε ενδιαφερόμενο, μήπως καταλάβουμε ή μας καταλάβουν, έστω λίγο παραπάνω… Καταφέρνει και περιγράφει παρόμοιες μέρες, χωρίς να σου αφήνει την αίσθηση πως ξαναδιάβασες γι’ αυτές. Βέβαια, πολλοί θα διχαστούν από την εξέλιξη σκέψεων σε πράξεις «γαία πυρί μιχθήτω», αλλά ποιος αγνοεί την αέναη μάχη λογικής και συναισθήματος; Συνεχόμενο παιχνίδι ατακών, γρήγορη ροή, ανθρώπινοι και όχι αλάνθαστοι χαρακτήρες, με επιλογή δύο Καταδικασμένη να είμαι σπάνιαφινάλε, ίσως αχρείαστων, αφού ως το σημείο εκείνο ήταν πιο προσωποποιημένη η πορεία του μυθιστορήματος. Στο πρώτο μέρος, βουτάμε στα άδυτα της ψυχής της ηρωίδας που προσπαθεί να δικαιολογήσει την σπανιότητά της. Στο δεύτερο, η Χαρά, σαν ξένη σε άγνωστα λημέρια, μπαίνει στη διαδικασία της προσέγγισης του Γιάννη. Άραγε, θα ακολουθήσει τους κανόνες του νέου παιχνιδιού ως το τέλος; Πρόκειται για ένα ανάγνωσμα με αρκετό χιούμορ, που σε βάζει σε προβληματισμούς. Ο καθένας μας μπορεί να μετατρέψει την σπανιότητά του από κατάρα σε ευχή και το αντίστροφο. Κάθε γυναίκα βιώνει την σπάνια καταδίκη της. ”Αν σε κάτι καταδικάστηκες, βρες το σπάνιο μέσα του ”