Η γενεαλογία της ηθικής θα μπορούσε ίσως να χαρακτηρισθεί το είδωλο της άλλης μεριάς του καθρέφτη στον οποίο μπροστά στέκεται ο (νιτσεϊκός) Αντίχριστος. Με άλλα λόγια, στο έργο αυτό ο Νίτσε αναλύει με χροιά αφοριστική και καυστική την επίδραση του Χριστιανισμού στην ηθική πορεία του κόσμου. Το κείμενο είναι τριχοτομημένο σε πραγματείες. Στην πρώτη εξετάζεται το δίπολο «Καλός και Άσχημος», στην δεύτερη η «ενοχή, η άσχημη συνείδηση και τα συναφή», στην τρίτη η σημασία των ασκητικών ιδεωδών. Πολύγευστο το έργο με κυρίαρχη την επίγευση της πίκρας. Ωστόσο, προβληματικές όπως το διαπραγματεύσιμο ή μη της ηθικής ως αποτέλεσμα ή μη της κατίσχυσης μιας κοινωνικά ή πνευματικά «ανώτερης» ομάδας, αν μη τι άλλο παρέχουν πλούσια ερεθίσματα για πολύωρες συζητήσεις και περισυλλογή.