Η Μαίρη ήταν το πρώτο βιβλίο που Nαμπόκοφ στη μητρική του (ρωσικά) που γράφτηκε το 1926 με το ψευδώνυμο V.Sirin. Σε μία πανσιόν του Βερολίνου όπου μένουν επτά ρωσικές χαμένες ψυχές, 7 Ρώσοι εξόριστοι και αυτοεξόριστοι της οκτωβριανής επανάστασης, εκεί μένει λοιπόν και ο αξιωματικός Γκανιν ,ο οποίος ενώ αργοσέρνεται σε μία ανούσια καθημερινότητα στερημένη από την προσδοκία, ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του διπλανού του ήταν ο πρώτος έρωτας του, η Μαίρη, που τώρα έρχεται στο Βερολίνο να συναντήσει το σύζυγό της. Έτσι με νοσταλγική διάθεση μεταφερόμαστε στη Ρωσία εκείνης της περιόδου να παρακολουθήσουμε τη συναισθηματική διακύμανση του ήρωα και την εσωτερική ,ψυχική αναστάτωση του. Γιατί η Μαίρη εκτός από χαμένη αγάπη είναι ο σύνδεσμος με την πατρίδα που έχασε κ συμβολίζει το που ανήκει... Τελικά όμως καταλήγουν όλες οι αγάπες μαζί? Καμιά φορά είναι άλλο το παρελθόν και αυτό που συμβολίζει και άλλο το μέλλον... Μήπως καλύτερα τα απωθημένα να μένουν ανεκπλήρωτα? Με ειρωνικό πνεύμα κ ωραίες περιγραφές ο Ναμπόκοφ καταφέρνει να αποδομήσει κλισέ και να αναδείξει τον ψυχισμό των ηρώων που είναι απαρατήρητο με ένα απαίδευτο μάτι. Παρουσιάζει τη ζωή των ανθρώπων που έφυγαν,ξεμάκρυναν από την πατρίδα τους ,είτε γιατί δεν είχαν άλλη επιλογή, είτε γιατί τους ανάγκασαν και ψάχνουν από κάπου να πιαστούν για να μην την χάσουν έστω από την ψυχή κ την μνήμη τους. Ζούνε με την Ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο που καμιά φορά δεν έρχεται ποτέ... Γιατί κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τον παραλογισμό με τις βίζες ,οτι δηλαδή μια μικρή σφραγίδα προκαλούσε και προκαλεί τόση ανθρώπινη αγωνία... .