Η ιστορία είναι γνωστή: ο μυστηριώδης κύριος Γκάτσμπυ με τα αμύθητα πλούτη που ζει σε μία πολυτελή έπαυλη στο Long Island της Νέας Υόρκης και διοργανώνει μεγάλα πάρτι με την ελπίδα ότι θα έρθει ο νεανικός του έρωτας, Daisy. Αν και θεωρώ τη φήμη του βιβλίου λίγο υπερτιμημένη, με τη δεύτερη ανάγνωση που έκανα πρόσφατα στα αγγλικά γοητεύτηκα από τη σκιαγράφηση των χαρακτήρων και την απεικόνιση της εποχής. Πραγματικά, η απόδοση της δεκαετίας του 1920 (Jazz Age) με την ποτοαπαγόρευση, τα ελευθέρια ήθη και τους νεόπλουτους που διασκέδαζαν στα πάρτι στις επαύλεις δε θα μπορούσε να περιγραφεί καλύτερα. Η γραφή είναι πολύ όμορφη και αναδεικνύεται περισσότερο στο πρωτότυπο και ο Fitzerald έχει εμπνευστεί από γεγονότα στην προσωπική του ζωή, για να πλάσει την ιστορία και τους ήρωες. Μετά από σχεδόν 100 χρόνια η υπόθεση μπορεί να φαίνεται ξεπερασμένη και μερικές φορές βαρετή, αλλά το βιβλίο παραμένει διαχρονικό και θεωρείται το κατεξοχήν αμερικανικό μυθιστόρημα.