«Τούτο το βιβλίο δεν είναι βιογραφία, ούτε μυθιστόρημα, ίσως είναι κάτι ανάμεσα στη λογοτεχνία, την κοινωνιολογία και την ιστορία. Και μόνον όταν η μητέρα μου -που γεννήθηκε σ’ ένα δεσποτικό περιβάλλον απ’ το οποίο ήθελε να ξεφύγει- έγινε ιστορία, άρχισα κι εγώ να νιώθω λιγότερο μόνη και παράταιρη σ’ έναν κόσμο όπου δεσπόζουν λέξεις και ιδέες, ο κόσμος στον οποίο, εκπληρώνοντας την επιθυμία της, ανήκα. Δεν θ’ ακούσω ποτέ πια τον ήχο της φωνής της. Και ήταν η φωνή, τα λόγια, τα χέρια, οι κινήσεις της, ο τρόπος που γελούσε και βάδιζε, αυτά που ένωναν τη γυναίκα που είμαι τώρα με το παιδί που ήμουν κάποτε. Ο τελευταίος δεσμός με τον κόσμο απ’ τον οποίο προερχόμουν, διερράγη.» Το απόσπασμα αυτό, το οποίο με τον πλέον ειλικρινή, αληθινό και επώδυνο τρόπο αποτυπώνει την πραγματικότητα της απώλειας, εμπεριέχει κατά την άποψη μου όλα όσα πρέπει να ειπωθούν για το συγκεκριμένο έργο της Ανί Ερνό. Έχοντας «Το γεγονός» ως πρώτη επαφή με την συγγραφέα, συνηθισμένη από ότι φαίνεται να πραγματεύεται και να μοιράζεται ανοιχτά και με λεπτομέρεια τις σκοτεινές στιγμές της ζωής της, οι οποίες παρομοίως βιώνονται και επηρεάζουν χιλιάδες άλλους, χωρίς ωστόσο να γίνονται (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) θέμα συζήτησης (πόσο θεραπευτικό!), ένιωσα ότι το «Μια γυναίκα», παρά τη δυσφορία που κατά τόπους μου προκάλεσε -για λόγους που δεν αφορούν την συγγραφική της ικανότητα, φυσικά- ήταν ένα έργο που ήθελα όντως να διαβάσω. Ένας ύμνος για Μια Γυναίκα, τη μία και μοναδική γυναίκα που σημαδεύει τη ζωή μας από την πρώτη μέρα της ύπαρξής μας, με την επιρροή της να παραμένει, να αιωρείται σαν απαλό αεράκι για πολύ αφότου εκείνη έχει φύγει… Χωρίς να ωραιοποιεί τίποτα, με αφοπλιστική ειλικρίνεια και αξιοθαύμαστη λιτότητα, η Ερνό τιμά τη μητέρα της σκιαγραφώντας τη ζωή και την εικόνα της, χαρίζοντας της ένα κομματάκι αιωνιότητας.