Ένα κάπως αυτοβιογραφικό βιβλίο, περιγράφει με γλαφυρότητα και προβάλλει το συναίσθημα της συγγραφέως ενώ βρισκόταν σε αυτή την χαοτική και αγχωτική κατάσταση, αλλά ταυτόχρονα καταφέρνει να ασκήσει κριτική σε μια πληθώρα κοινωνικών θεμάτων και να προβάλλει ξεκάθαρα τους προβληματισμούς της περι αυτών. Ο συνδιασμός αυτών των δύο ήταν κυρίως αυτο που με συνεπήρε διαβάζοντας το. Πώς κάποιος που φθάνει σε αυτή την ανυπόφορη θέση, μεσα σε ενα νοσοκομείο, αντιμετωπίζεται απο τους ανθρώπους,οι οποίοι υποτίθεται φημίζονται για την ανθρωπιά και λέγεται οτι παράγουν κοινωνικό έργο; Πώς "μεταλλάσσεται" η σχέση κάποιου θρησκευόμενου όταν ξέρει οτι βρίσκεται κοντα στο τέλος, τί θυσίες έχει κάνει ο ίδιος για την κοινωνική αποδοχή και είναι αυτές άξιες αναλογισμού και ίσως ματαιότητας;