Σε αναπόφευκτη σύγκριση με «Το βιβλιοπωλείο των μικρών θαυμάτων», το συγκεκριμένο μυθιστόρημα όσο να ‘ναι με απογοήτευσε. Δεν έχω κάτι σοβαρό να του προσάψω, έχω μόνο να σχολιάσω ότι το love story ήταν κάπως υπερβολικά αναμενόμενο, πράγμα που εμένα προσωπικά με ενόχλησε, ενώ ταυτόχρονα δεν θεωρώ ότι αναλύθηκε αρκετά φτάνοντας σε μια «αμήχανη» κατ’ εμέ κλιμάκωση στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου. Μου έμεινε η άσχημη αίσθηση ότι ήταν βεβιασμένο, ότι οι χαρακτήρες αυτοί κατέληξαν μαζί επειδή «έπρεπε» σε ένα feelgood μυθιστόρημα με ρομαντικά στοιχεία και όχι επειδή ερωτεύτηκαν πραγματικά. Εγώ τουλάχιστον δεν ένιωσα κάτι τέτοιο από τις προσωπικές τους ιστορίες που ξετυλίγονταν παράλληλα στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου. Η συνάντηση τους ήταν ολίγον τι άτεχνη, θεωρώ. Το μοτίβο δύστροπος χαρακτήρας του ενός από τη μια και γλυκιά ντροπαλή νεράιδα από την άλλη που εντελώς μαγικά ταιριάζουν τέλεια, λίγο τετριμμένο ή τουλάχιστον θα έπρεπε να έχει περιγράφει κάπως διαφορετικά, μου έλειπε το στοιχείο που θα προσέδιδε κάτι ξεχωριστό στην ιστορία. Η ωραιότερη πινελιά για μένα οι αναφορές και ο συσχετισμός με τον Μάκβεθ, το πιο αγαπημένο μου από τα έργα του Σαίξπηρ, χωρίς δυστυχώς αυτό από μόνο του να καθιστά το βιβλίο στο σύνολο του τρομερά ενδιαφέρον. Ελαφρύ ανάγνωσμα για να περάσει η ώρα, ωστόσο δεν με κράτησε όσο θα ήθελα.