Κεντρικό πρόσωπο στην ιστορία είναι η Μαργαρίτα. Ένα έντονο ψυχωσικό επεισόδιο της αλλάζει ριζικά τη ζωή και ξεκινά ένα ταξίδι ανακάλυψης του εαυτού της. Παντρεμένη με το Σταύρο ζει την απόλυτη πλήξη. Δε βρίσκει τι την έκανε να τον ερωτευτεί και έμεινε τόσα χρόνια μαζί του. Πράγματα που την γοήτευαν στο παρελθόν τώρα πια δεν έχουν κανένα νόημα. Ένα βράδυ μετά την επιστροφή τους από μία έξοδο αποφασίζει να του κάνει κακό και στη πορεία να κόψει τις φλέβες της. Αυτό το περιστατικό την οδηγεί σε μία ιδιωτική κλινική που της δίνει το έναυσμα να αναλογιστεί τη χαμένη ζωή που έζησε και να ξεκινήσει πάλι από το μηδέν. Στυλοβάτες στον αγώνα της η μητέρα και η αδερφή της. Όταν παίρνει εξιτήριο η ζωή της κυλάει υποφερτά με το να έχει την έγνοια της μάνας της και με το να ανακαλύψει ξανά τον έρωτα. Το τρένο με τις φράουλες συμβολίζει την ελπίδα όταν στη ζωή τα πράγματα δε πάνε όπως θέλουμε. Η Μαργαρίτα είναι ένα τραγικό πρόσωπο που παλεύει με τους δαίμονες, τις ανασφάλειες, το άγχος και τις «συμβουλές» της μητέρας της. Μέσα στο γκρίζο της ζωής της που το συμβολίζει το τρένο προσπαθεί να βάλει χρώμα στη καθημερινότητα της. Αυτό το χρώμα και τη γεύση τη δίνουν οι φράουλες. “Όσο περνά ο καιρός, τόσο και πιο πολύ πυκνώνουν οι ομίχλες γύρω μου, μόνο που δεν τις φοβάμαι πια. Με ακολουθούν τακτικά στους ατελείωτους περιπάτους μου κι ύστερα αραιώνουν και χάνονται.”Όλες οι περιγραφές τόσο ευαίσθητες και με πλήθος συναισθημάτων