"Είχαν φύγει χαζογελώντας. Έμαθα πως συνέχιζαν να σπάνε πλάκα μέσα στο αυτοκίνητο. Σκέφτηκα πως σκοτώθηκαν γελώντας. Σκέφτηκα πως θα ήθελα να ήμουν μαζί τους. Και για έναν ολόκληρο χρόνο, επαναλάμβανα όλες τις μέρες ότι θα προτιμούσα να είχα φύγει μαζί τους. Αλλά η καρδιά μου συνέχιζε να χτυπά με επιμονή, με πείσμα». Υπέροχη γραφή, για όσα η ζωή σου δίνει και σου παίρνει στο δευτερόλεπτο. Μπορούμε να αλλάξουμε την μοίρα; Μπορούμε να κρατήσουμε στην ζωή μας όσους πραγματικά αγαπάμε;