Αν και γραμμένο με το γνώριμο, αριστοτεχνικό ύφος του Ντοστογιέφσκι, το διήγημα αποδεικνύεται αδύναμο. Η μετάβαση από το σκοτάδι της Πετρούπολης σε μια ουτοπία χωρίς συγκρούσεις μοιάζει σήμερα απλουστευτική και ξεπερασμένη. Οι ιδέες που παρουσιάζονται δεν ανανεώνουν τον στοχασμό του συγγραφέα, ενώ η αμφιθυμία του απέναντι στη θρησκεία δημιουργεί μια αίσθηση εσωτερικής αντίφασης. Η πλοκή εξελίσσεται προβλέψιμα και το τέλος δεν αφήνει καμία πραγματική επίδραση. Τελικά, πρόκειται για ένα αρκετά αδιάφορο έργο που δεν δικαιώνει τις δυνατότητες του δημιουργού του.