Ήταν από τις λίγες φορές που μου ήταν τρομερά δύσκολο να αφήσω ένα βιβλίο από τα χέρια μου. Για άνθρωπο που έχει στο δυναμικό του μόνο ένα βιβλίο, είναι συγκλονιστικό το πόσο γλαφυρά γράφει. Με συνεπήρε η ιστορία του Βανς, χωρίς να πρόκειται για μία ιστορία ούτε συγκλονιστική ούτε σοκαριστική. Όλοι μας λίγο πολύ έχουμε δει παρόμοιες ιστορίες στις ειδήσεις ή σε ταινίες. Το διαφορετικό που χαρακτηρίζει τον Βανς είναι ότι μέσα σε αυτή την ιστορία, την δική του ιστορία, παραθέτει και τον προβληματισμό για την κοινότητα μέσα στην οποία μεγάλωσε, για την οποία μιλάει ταυτόχρονα με αστείρευτη αγάπη αλλά και πόνο και ανησυχία για το πώς θα μπορούσαν να λυθούν τα ριζωμένα προβλήματά της. Πρόκειται για τις κοινότητες που απαρτίζονται από τους "τους ανθρώπους των λόφων" ή αλλιώς αποκαλούμενους "χιλμπίληδες", οι οποίοι κατάγονται απο τις περιοχές των Απαλαχίων και από ανάγκη μετανάστευσαν στις Μεσοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ, όπου στα μέσα του 20ου αιώνα αναπτυσσόταν η βαριά βιομηχανία. Ωστόσο, η βιομηχανία αυτή παρήκμασε και οι περιοχές αυτές, που στηρίζονταν κατα βάση στην εργατική τάξη που εργαζόταν σε αυτές τις βιομηχανικές εταιρείες, ονομάζονται πλέον "η Ζώνη της Σκουριάς" (Rust Belt). Εγώ προσωπικά όλα αυτά δεν τα γνώριζα. Οι οικογένειες των χιλμπίληδων χαρακτηρίζονται απο δικά τους ήθη και παραδόσεις, εκ των οποίων είναι και η εκτεταμένη τεκνοποιία σε μικρή ηλικία, η χρήση ναρκωτικών καθώς και η μειωμένη έως ανύπαρκτη πιθανότητα τα παιδιά των χιλμπίληδων να καταφέρουν να μπουν στο πανεπιστήμιο. Ως αποτέλεσμα, το πρόβλημα διαιωνίζεται με τις περισσότερες οικογένειες να επιβιώνουν με κουπόνια σίτισης. Ο Βανς, λοιπόν, μας παρουσιάζει τη δική του οικογένεια χιλμπίληδων και πώς κατάφερε να ανατρέψει τις στατιστικές και να τελειώσει τελικά τη νομική σχολή του Γέιλ. Το μόνο που δεν μου άρεσε σε αυτό το βιβλίο, ήταν η τάση υπεργενίκευσης σε κάποια σημεία του βιβλίου: συγκεκριμένα υπάρχουν σημεία που ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η λευκή εργατική τάξη των χιλμπίληδων εμφανίζει τη μεγαλύτερη οικογενειακή αστάθεια στον κόσμο. Και προσπαθεί να στηρίξει το επιχείρημά του αναφερόμενος σε έρευνες που έχουν γίνει μόνο σε χώρες της Δύσης (και μόνο Ευρωπαϊκές), ξεχνώντας μάλλον ότι ο πλανήτης απαρτίζεται και από άλλες πολιτισμικές ομάδες που πιθανότατα έχουν μεγαλύτερες αστάθειες. Οπότε προσωπικά βρήκα την στάση του υπερβολική σε αυτά τα σημεία. Τέλος, ένα ολόκληρο κεφάλαιο (και συγκεκριμένα το τελευταίο) θα μπορούσε να παραληφθεί, καθώς είναι κουραστικό το γεγονός ότι παραθέτει παραδείγματα από τη νέα του ζωή για να μας δείξει ξανά και ξανά τα ίδια γεγονότα της παλιάς του ζωής. Παρόλα αυτά, προτείνω ανεπιφύλακτα το βιβλίο με την προυπόθεση ότι ο αναγνώστης δεν θα μπει προκατείλλημενος να συγκρίνει τη κοινωνικοοικονομική θέση της οικογένειας του συγγραφέα με αυτή άλλων εθνοφυλετικών ομάδων των ΗΠΑ. Είναι παγίδα.