Ο Κασόλας γράφει ένα άνευ προηγουμένου κωμικό έργο, απλό στον πυρήνα του αν και πυκνογραμμένο, που συγκινεί˙ κάνει πιστευτά τα πιο σουρεάλ σκηνικά πλάθοντας χαρακτήρες και γεγονότα μέσα σε οικείες, καθημερινές συνθήκες απελπισίας και κουτοπονηριάς, ενώ ενδιάμεσα τιμά διακριτικά τα τραύματα των πρωταγωνιστών από την Κατοχή και τον Εμφύλιο, από τη βία του παρόντος, διανθίζοντας αναπάντεχα τον ψυχισμό τους και κατ’ επέκταση την πλοκή. Αυτό όμως για το οποίο υποκλίνομαι στον συγγραφέα είναι για το ότι καταφέρνει να βγάλει ευφυέστατα ασπροπρόσωπο, άκρως συμπαθή εντέλει στα μάτια του αναγνώστη τον Διονύσιο Σκαφίδα φέρνοντας τους πάντες ενώπιον των πράξεων τους, την ίδια στιγμή που σκηνοθετεί ανέλπιστα τις εξελίξεις της υπόθεσης σαν σε ταινία δράσης, λίγο προτού ρίξει δραματικά την αυλαία στο έργο.