Ένα λιμανάκι πλάι στο μεγάλο λιμάνι, μία αγκαλιά γκρίζοι κυματοθραύστες, τα χάδια στα πόδια της, η εξήγηση περί κυματικής εξίσωσης και διαταραχής προσωπικότητας, η παλιά πόλη, η Unesco, τα “ενοικιαζόμενα” του χειμώνα, οι υποσχέσεις, το εισιτήριο της επιστροφής, ο χωρισμός. Πολλοί οι παλιάτσοι της μοναξιάς· το σημαντικό είναι να βρίσκεις μία θέση στις ιστορίες σου, όσο άβολη κι αν είναι. Η Ιωάννα Καρυστιάνη είναι γνωστή. Μία σπουδαία συγγραφέας, μία σπάνια πένα, μία μοναδική γυναίκα. «Ο άγιος της μοναξιάς» είναι ένα ξεχωριστό βιβλίο, η επαναληπτική του ανάγνωση είναι πάντα μία ανοικτή πληγή, ένα πνευματικό κεφάλαιο που δεν θα κλείσει ποτέ. Η μοναξιά είναι τόπος συνάντησης για πολλούς, είναι όμως κι ένας σκουπιδότοπος από κορδωμένες ασημαντότητες, πλάσματα που διαδίδουν απεγνωσμένες γλυκανάλατες αγκαλιές. Πόσο αντέχουν οι μοναχικοί λύκοι τη συντροφικότητα και πόσο αντέχει ένα ζευγάρι παπούτσια να καταλήξουν σε πόδια διαφορετικών ανθρώπων;;; Η Καρυστιάνη γράφει σκληρά. Δεν ωραιοποιεί τις λέξεις και τις καταστάσεις. Δεν χρειάζεται. Με ένα αδιόρατο πικρό χιούμορ. Ήταν πολλές οι φορές που χαμογέλασα. Πολύ περισσότερες αυτές που προβληματίστηκα.